มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 320 – กิแกนโทมาเคีย (1)

บรรยากาศน่ากลัวขึ้นมา ฮาเดสเงียบไปนานและไม่รู้ว่าเขา
ก าลังคิดอะไรอยู่ ผมพยายามที่จะซ่อนความกระวนกระวายไว้
「คิมทกจาคิด: นี่คือดอกแรก」
บรรยากาศโดยรอบเริ่มหนักหน่วงขึ้นในขณะที่ฮาเดสอ้าปาก
[กิแกนโทมาเคียของจริง… เจ้ารู้น้ าหนักในค าพูดนั่นไหม?]
“ฉันรู้”
กิแกนโทมาเคียถูกจัดโดยเนบิวลาอันยิ่งใหญ่อย่างโอลิมปัส มัน
คือเทศกาลของการถ่ายทอดสดดวงดาวที่ยักษ์ 5-6 ตนซึ่งถูก
ขังไว้ในทาร์ทารัสจะถูกปลดปล่อยออกมาและถูกล่าเพื่อความ
เพลิดเพลินไปกับชัยชนะเก่าๆ
ฮาเดสกล่าว [สงครามจบลงไปนานแล้ว เหล่าทวยเทพชนะทั้ง
มหาสงครามไททันและกิแกนโทมาเคีย]

ฮาเดสพูดถูก สงครามที่แท้จริงนั้นเกิดขึ้นเมื่อหลายพันปีก่อน
[มันเป็นประวัติศาสตร์ที่ก าหนดไว้แล้ว แล้วจุดประสงค์ในการ
ระลึกถึงมันคืออะไร? เหตุใดเจ้าถึงพยายามจะสร้างกิแกนโท
มาเคียขึ้นมาอีก?]
“…นั่นคือสิ่งที่ฉันต้องการจะถามนาย ท าไมกลุ่มดาวแห่ง
โอลิมปัสถึงยังต้องสร้างกิแกนโทมาเคียปลอมๆ ขึ้นอีก?”
[…?]
“ท าไมนายถึงเรียกสถานการณ์นั่นว่ากิแกนโทมาเคีย และ
อัญเชิญยักษามาเข่นฆ่าเพื่อยืนยันถึงการต่อสู้เก่าๆ อีก?”
หัวเข่าของผมสั่นโดยไม่ได้ตั้งใจต่อหน้าสถานะอันโกรธเกรี้ยว
ของฮาเดส เพอร์เซโฟนีที่อยู่ห่างออกไปหัวเสียและมองสลับไป
มาระหว่างผมกับฮาเดส ช่วงเวลาที่เพอร์เซโฟนีก าลังอ้าปาก
ออกมา ผมก็ส่ายหัวให้เธอ
ผมไม่ควรจะรับความช่วยเหลือที่นี่ ด้วยพลังของผมในตอนนี้
ผมต้องทนมันให้ได้โดยไม่คุกเข่า

[มหาเรื่องราว ‘วสันต์แห่งโลกปีศาจ’ ก าลังปกป้องผู้บรรยายที่
ดีที่สุด]
มันเทียบไม่ได้กับยมโลกของฮาเดส แต่พวกเราก็ยังมีเรื่องราว
อยู่ เรื่องราวที่พวกเราสะสมมาด้วยพลังของพวกเรา ผมใช้
พลังของเรื่องราวนี้เพื่อต่อต้านฮาเดส “อันที่จริง มันเป็นเพราะ
ความกลัว”
เนบิวลาใหญ่เต็มไปด้วยสิ่งมีชีวิตที่ทรงและน่าหวาดกลัว แต่
พวกเขาก็ยังเป็นคนที่ขี้ขลาดที่สุดในการถ่ายทอดสดดวงดาว
“นายกลัวว่าพวกยักษ์จะลุกฮือขึ้นมาอีกครั้ง ดังนั้นนายจึงน า
ดวงวิญญาณของคนตายออกมาและเหยียบย่ าพวกมัน เพื่อ
ตอกย้ าชัยชนะอันน่าเกลียด”
มันมีหลายวิธีที่จะท าให้ ‘ความจริง’ หายไป วิธีการหนึ่งคือการ
สร้างของปลอมจ านวนนับไม่ถ้วน ของปลอมอันไร้ค่าและไร้
ราคา การต่อสู้อันสิ้นหวังที่ถูกเล่นซ้ าๆ นับครั้งไม่ถ้วน เรื่องราว
ที่เป็นเสียงหัวเราะให้แก่ทุกคน กิแกนโทมาเคียได้สูญเสียความ

เป็นตัวมันไปนานแล้ว มันได้กลายเป็นสถานการณ์ที่ไม่มีกลุ่ม
ดาวไหนหวาดกลัวเลย
ผมเงยหน้าขึ้นมองฮาเดสและถาม “บิดาแห่งรัตติกาล นายจะ
ปล่อยให้ทาร์ทารัสเป็นของเล่นของโอลิมปัสไปอีกนานแค่
ไหน?”
เขาไม่ได้เป็นของโอลิมปัส แต่ได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งใน
สามผู้ยิ่งใหญ่แห่งโอลิมปัส ทันใดนั้นเองผมก็นึกถึงสภาพของ
เขาในหนทางเอาชีวิตรอด
「ฮาเดสได้ส่งยักษ์จ านวนหนึ่งไปยังกิแกนโทมาเคีย แต่ก็ไม่
เคยเข้าร่วมในสถานการณ์เลย」
ราชาแห่งยมโลกได้เฝ้าดูความทุกข์ทรมานของยักษ์ที่ติดอยู่ใน
คุกมาเป็นเวลานาน
「ฮาเดสรับรู้ถึงความโศกเศร้าของนักโทษและเข้าใจถึงความ
เจ็บปวดของพวกมัน เขาเป็นเหมือนผู้คุมนักโทษที่ได้ศึกษา
นักโทษ」

“ครั้งล่าสุดที่ฉันมาเยือน ฉันได้เห็นทหารยักษาในคุกทาร์ทารัส
ไม่ใช่ว่านายก็ก าลังเตรียมการส าหรับครั้งนี้เหรอ?”
[…นั่นคือการคาดเดา]
ส าหรับสิบสองเทพแห่งโอลิมปัส ฮาเดสคงจะอธิบายการมีอยู่
ของทหารยักษาในวิธีการที่แตกต่างออกไป มันเป็นในกรณีที่
เหล่ายักษ์จะท าสงครามอีกครั้ง อย่างไรก็ตาม ผมก็รู้ความคิดที่
แท้จริงของฮาเดส
“ฉันรู้ว่านายเกลียดเทพทั้งสิบสอง”
[…]
“แม้ว่าจะเป็นหนึ่งในสามผู้ยิ่งใหญ่ แต่ส าหรับพวกเขา นายก็
เป็นแค่ผู้พิทักษ์ที่ต้องจัดการกับตัวปัญหา”
ผู้พิทักษ์ที่เก่าแก่ที่สุดในโลกอาจจะไม่ต่างไปจากนักโทษ ฮาเด
สจ้องมองลงมาที่ผมอย่างเงียบๆ
[กิแกนโทมาเคียเป็นสงครามที่น่ากลัว]

“ฉันรู้”
[เมื่อกิแกนโทมาเคียของจริงเริ่มต้นขึ้น มันจะไม่ใช่แค่พวกยักษ์
ที่กลายเป็นของเล่นของสถานการณ์ ทุกๆ คนที่อยู่ที่นี่จะ
กลายเป็นส่วนหนึ่งของมหาเรื่องราว]
ฮาเดสพูดด้วยสายตาอันห่างเหินจนดูเหมือนจะเห็นการท าลาย
ล้าง
[พวกโดเกบิจะคลั่งและจะมีกลียุคอันวุ่นวายบังเกิดขึ้นในการ
ถ่ายทอดสดดวงดาว พลวัตของเนบิวล่าที่กินเวลานานจะ
พังทลายลง]
“ฉันก็รู้เช่นกัน”
[เจ้าต้องการจะได้อะไรไปจากการแสดงให้โลกเห็นถึงความ
เจ็บปวดอันเลวร้ายพวกนี้?]
มันไม่ใช่ผมที่เป็นค าตอบ
[เรื่องราว ‘ราชาแห่งโลกที่ไร้ราชา’ ได้เริ่มต้นเรื่องราว]

[เรื่องราว ‘ผู้ต่อต้านปาฏิหาริย์’ ได้เริ่มต้นเรื่องราว]
[เรื่องราว ‘ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น’ ได้เริ่มต้นเรื่องราว]
[มหาเรื่องราว ‘วสันต์แห่งโลกปีศาจ’ ได้เริ่มต้นเรื่องราว]
เรื่องราวทั้งหมดที่ผมสะสมตอบค าถามแทนผม นอกจากนี้ยังมี
เรื่องราวที่ผมเห็นเป็นครั้งแรก
[เรื่องราว ‘สหายร่วมเป็นร่วมตาย’ ได้เริ่มต้นเรื่องราว]
เรื่องราวทั้งหมดไหลไปสู่จุดจบที่เหมาะสม
[…มนุษย์ตัวน้อยมีความฝันที่น่าอัศจรรย์มาก]
“ยิ่งตัวนายเล็กเท่าไหร่ ความฝันก็จะยิ่งใหญ่”
[เจ้ารู้เกี่ยวกับการแปลงสภาพเวที]
ผมพยักหน้า ผมรู้สิ่งที่ฮาเดสจะพูดออกมาแล้ว
[สิบสองเทพเจ้าไม่ใช่ปัญหา เมื่อสงครามเริ่มต้นขึ้น วีรบุรุษ
โบราณที่น าพากิแกนโทมาเคียไปสู่ชัยชนะจะปรากฏขึ้นอีกครั้ง

ช่วงเวลาที่พวกเขาพบกับเหล่ายักษ์ การแปลงสภาพเวทีก็จะ
เริ่มต้นขึ้น และโศกนาฏกรรมในประวัติศาสตร์ก็จะเกิดขึ้นซ้ าอีก
ครั้ง]
“มันยังมีวีรบุรุษที่อยู่ทางฝั่งนี้ด้วย เวทีจะถูกทุบ”
ยูจงฮยอคเหลือบมองมาทางผมและขมวดคิ้ว ฮาเดสพูดออกมา
อีกครั้ง [งั้นก็ยังเหลืออีกปัญหาชี้ขาด]
“ตัวละครหลักของเวที”
ผมมองลงไปที่พื้น ณ ใต้ดินของคุกเก่านี้ ตัวละครเอกของกิ
แกนโทมาเคียโบราณก าลังรอผมอยู่
[เจ้าคิดว่าพวกเขาต้องการกิแกนโทมาเคียงั้นเหรอ?]
“จุดเริ่มต้นคือกิแกนโทมาเคีย แต่จุดจบจะต่างออกไป”
ผมยิ้มและตอบ “ถ้าพวกเขาไม่ต้องการมัน ฉันก็ต้องท าให้พวก
เขาต้องการมัน”
***

หลังจากคิมทกจาหายตัวไป ฮันซูยองก็ยุ่งอยู่กับการระงับโทสะ
ของสมาชิกปาร์ตี้ “เชี่ย ฉันต้องเป็นพี่เลี้ยงเด็กแบบนี้เหรอ
เนี่ย?”
ลีกิลยังและชินยูซองนั่งอย่างว่างเปล่าอยู่บนเก้าอี้ของพวกเขา
ในขณะที่ร่างอันใหญ่โตของลีฮุนซึงขดอยู่กลางวงของเด็กๆ
ในขณะที่เขาพึมพ าบางสิ่ง ฮันซูยองถอนหายใจและปลอบ
สมาชิกปาร์ตี้ “เฮ้! ทุกคน ตื่น คราวนี้เขาไปกับยูจงฮยอคนะ”
แน่นอน มันไม่ได้ผล
“พี่ทกจา… พี่ทกจาอีกแล้ว…”
“ฉันควรล็อคเขาในเวลานั้น…”
ลีจีฮเยและลีซอลฮวาพยายามจะปลอบเด็กๆ ในขณะที่ฮันซู
ยองก าลังคิดถึงปัญหาที่เธอก าลังเผชิญอยู่ในตอนนี้ คิมทกจา
และยูจงฮยอคถูกพาตัวไป ดังนั้นเธอจึงต้องเตรียมการส าหรับ
เวลาที่เหลือ
“ในตอนนี้มันคือฮันซูยองคอร์ปอเรชั่นของจริง”

[มีข้อความมาถึงผ่านก าแพงไร้นาม]
มันมาจากจางฮายัง
– เฮ้ ฮันซูยอง เธอสบายดีไหม?
ฮันซูยองตื่นตัวขึ้นเมื่อในที่สุดก็มีการติดต่อมาถึง มันถึงเวลา
แล้วที่ปาร์ตี้ผู้บรรลุจะกลับมา
– ตอนนี้นายอยู่ไหน?
– ข้าก าลังจะกลับโลก
– ท าไมนายไม่มาให้เร็วกว่านี้?
เนื่องจากมันไม่มีที่อื่นให้วางใจได้ ฮันซูยองจึงเริ่มระบายความ
โกรธที่สะสมมาผ่านก าแพงไร้นาม สิ่งต่างๆ ที่เกิดขึ้นใน
ระหว่างนี้ และสิ่งที่เกิดขึ้นกับสมาชิกปาร์ตี้…
ฮันซูยองที่มักจะไม่พูดอะไรมากได้พูดออกมามากมายเมื่อใช้
‘ก าแพง’ มันเป็นความรู้สึกของการมีที่ปรึกษา
– สรุปก็คือคิมทกจากลับมาแล้วและหายไปอีก

หน้าต่างกว้างขึ้น และหน้าต่างข้อความของก าแพงก็กลายเป็น
หน้าจอ บนหน้าจอมีจางฮายังและปรมาจารย์ทลายนภาอยู่
– เฮ้! ท าไมเจ้าถึงมาบอกข้าเอาตอนนี้? คิมทกจากลับมาตั้งแต่
เมื่อไหร่?
– นั่นไม่ใช่เรื่องส าคัญส าหรับตอนนี้…
อึดใจต่อมา มันก็มีเสียงรบกวนอันรุนแรงมาจากหน้าจอ และ
สัญญาณก็เริ่มขาดหาย ตอนแรกเธอคิดว่ามันมีข้อผิดพลาด
อะไรและเช็ดหน้าจอ อย่างไรก็ตาม มันก็มีเสียงดังออกมา
– ศิษย์ของข้ากลับมาแล้วเหรอ?
ชายร่างเล็กนั่งอยู่บนหัวของปรมาจารย์ทลายนภาและตะโกน
ออกมาด้วยเสียงที่ดุดัน
– โชว์ตัวเขาเดี๋ยวนี้ ชายคนนั้นจากไปและไม่มาหาอาจารย์เมื่อ
กลับมา เขาจะต้องถูกลงโทษอย่างหนัก!

ในเวลาต่อมาก็มีคนดึงสัญญาณไปจากหน้าจออีก จากนั้นภูเขา
ลูกเล็กๆ ก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ ไม่สิ เมื่อมองใกล้ๆ มันไม่ใช่
ภูเขา มันเป็นจมูกของใครบางคน
– ชายคนนั้นไปไหน?
…มันเป็นเซียนดาบทลายนภา ฮันซูยองสรุปสิ่งที่เกิดขึ้นให้ได้
มากที่สุดเท่าที่จะท าได้ เซียนดาบทลายนภาฟังเรื่องราวและ
คิดถึงบางสิ่งอยู่ครู่หนึ่ง
– ถ้าเขาถูกพาตัวไปจากโซนกฎหมายของโอลิมปัส… เขาก็
จะต้องติดอยู่ในทาร์ทารัส งั้นมันก็ไม่มีอะไรต้องกังวล
ฮันซูยองรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยกับเสียงที่ไม่ได้สนใจอะไร
ก่อนที่เธอจะทันได้พูดอะไร จมูกยักษ์ก็หันไปอีกทางและพึมพ า
ด้วยน้ าเสียงชวนคิดถึง
– ข้าไม่รู้ว่าพวกเขาจะท าได้ดีไหม
***

ยูจงฮยอคและผมถูกโยนลงไปยังชั้นแรกของทาร์ทารัส ใบหน้า
ของเพอร์เซโฟนีขี้เล่นในขณะที่เธอลูบหัวของผมและบอกกับ
ผม
[ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะโน้ม
น้าวพวกยักษ์]
“เธอดูมีความสุขนะ”
[มันเป็นเวลานานแล้วที่เหตุการณ์แบบนี้ได้เกิดขึ้นในโอลิมปัส
ข้าลอบช่วยกับสามีของข้าได้ แต่มันคงจะไม่สนุกจริงไหม?]
“ไม่ มันคงจะดีถ้าเธอช่วย―”
[ขอให้พรแห่งเรื่องราวสถิตอยู่กับเจ้านะ ราชาปีศาจแห่งการ
หลุดพ้น]
ผมคาดหวังให้เธอช่วยผม ยมโลกไม่ควรจะมีส่วนร่วมใน
สถานการณ์นี้อย่างเป็นทางการ หากยมโลกเข้าร่วมในกิแกนโท
มาเคีย ขนาดและความเป็นไปได้ของสงครามนี้ก็จะหลุดออก
จากการควบคุม

ดังนั้นสงครามนี้ควรจะอยู่ในรูปแบบของการก่อกบฏที่
ด าเนินการภายใต้การอนุมัติอย่างเงียบๆ ของยมโลก
พวกเราข้ามชั้นแรกของทาร์ทารัส มันมีนักโทษก าลังท างานอยู่
ในชั้นแรกโดยการเทพลังงานลงไปยังทหารยักษา บางคนก็
เหลือบมองมาที่พวกเรา แต่ก็ไม่มีใครสนใจนัก ดูเหมือนว่าพวก
เขาจะเป็นนักโทษใหม่
“นายคิดว่านายจะโน้มน้าวพวกยักษ์ได้ไหม?”
“ฉันไม่รู้ ไว้คอยดูกัน”
ในทาร์ทารัส มันมีเหล่าผู้ที่เหนือล้ ากว่าจินตนาการถูกขังไว้ มัน
ไม่ได้มีแค่พวกยักษ์เท่านั้น แต่ยังมีกลุ่มดาวและผู้บรรลุที่กระท า
ความผิดต่อโอลิมปัสทุกประเภท พวกเขาเป็นสัตว์ประหลาดที่
ผมและยูจงฮยอคยังไม่อาจรับมือได้ในเวลานี้
“มันคงจะยาก มันมีเวลาแค่หนึ่งสัปดาห์”
“มันน่าจะพอท าอะไรได้บ้าง อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่ว่านายก็มีคน
ที่อยากเจออยู่ที่นี่ด้วยเหรอ?”

ยูจงฮยอคจ้องมาที่ผมในขณะที่เขาสงสัยว่าผมรู้ได้ยังไง ถ้าผม
จ าไม่ผิด มันเป็นสิ่งมีชีวิตที่สอนการแปลงร่างยักษาให้กับยูจงฮ
ยอคในอดีต
“ฉันมีคนต้องไปพบ ฉันจะไปรับเขามาในฐานะเพื่อนร่วมงาน”
“เพื่อนร่วมงาน?”
“เดิมทีฉันคงไม่รับเขามาเป็นเพื่อนร่วมงาน แต่ฉันเปลี่ยนใจ
แล้ว”
พวกเราหยุดลงในเวลาเดียวกัน พวกเราต้องหยุด มันมีบางสิ่ง
ที่มีขนาดใหญ่ยักษ์ก าลังขวางทางของพวกเราไว้
“…เพื่อนร่วมงาน นายหมายถึงคนที่ก าลังคุยอยู่กับหมางั้น
เหรอ?”
ทางลงไปยังชั้นใต้ดินที่สอง มันมีสุนัขยักษ์ที่ก าลังขวางทางไว้
มอนสเตอร์สุนัขที่มีสามหัว เซอร์เบอรัส

ผมเงยหน้าขึ้นมองสุนัข พูดให้ชัดๆ ผมก าลังเงยหน้าขึ้นมอง
ทหารยักษาที่ก าลังลูบหัวสุนัขอยู่ หัวๆ หนึ่งของเซอร์เบอรัส
ก าลังกัดแขนท่อนบนของทหารยักษา
[ฮ่าฮ่าฮ่า! เจ้าเหลือง! กัด!]
หงิง!
[ฉันไม่เจ็บไม่คันเลย!]
ถุงมือที่ท าจากโลหะเหนียว ในนิยายต้นฉบับ มันคืออาวุธ
เรื่องราวที่ตัวฮาเดสใช้
“เฮ้” ผมโบกมือ และทหารยักษาก็มองมาทางนี้ เขาตัวสั่นราว
กับว่าเขาประหลาดใจ และในไม่ช้าก็ตอบด้วยเสียงอันดังและปิ
ติยินดี […ตั๊กแตนรถไฟใต้ดิน? ฮ่าฮ่าฮ่า! ในที่สุดนายก็มายัง
นรกแล้ว? ใช่ไหม?]
ผมยิ้มแย้ม เพื่อที่จะเอาชัยในกิแกนโทมาเคีย ผมจ าเป็นต้องขอ
ความช่วยเหลือจากโอตาคุกันดั้มคนนี้”ฉันมารับตัวนาย คิมนัม
อุน”

(จบตอน)