มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 321 – กิแกนโทมาเคีย (2)

[…มารับฉัน? ท าไม?]
“ฉันต้องการนาย”
คิมนัมอุนจ้องมาที่ผมเหมือนกับว่าผมก าลังพูดจาไร้สาระ พูดก็
พูดเถอะ ผมก็รู้สึกแปลกๆ ผมไม่ได้คาดคิดว่าผมจะพูดแบบนี้
ผมนึกถึงคิมนัมอุนแห่งรอบที่ 1863 ผู้ชายผมสีขาวที่ชอบลีจีฮ
เยและมีความสัมพันธ์อันดีกับเพื่อนร่วมงานของเขา ชายที่ยัง
ไม่บรรลุนิติภาวะที่ไม่สนใจสภาพแวดล้อมของเขาและหมกมุ่น
ในตัวเองมากๆ
「คิมนัมอุนเป็นคนชั่วร้าย มันไม่มีการเปลี่ยนแปลงความจริง
นี้」

ผมเห็นความเป็นไปได้ของคิมนัมอุน แต่ความล าเอียงของผมที่
มีต่อเขากลับไม่กลับตาลปัตรโดยสมบูรณ์ ผมตัดสินใจที่จะ
ใช้คิมนัมอุนเพราะการสนทนากับฮันซูยองแห่งรอบที่ 1863
– นายไม่อาจไปถึงสถานการณ์ที่ 95 ได้ด้วยความคิดแบบนั้น
ฮันซูยอง ยูจงฮยอค และผมแตกต่างกัน อย่างไรก็ตาม ถ้าพวก
เราเห็นพ้องในสิ่งเดียวกัน มันก็จะเป็นการไล่ตามเรื่องที่มี
ประสิทธิภาพ
[กลุ่มดาว ‘นักเขียนลับ’ สนใจในตัวเลือกของคุณ]
[กลุ่มดาว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ’ มีความสนใจในอวตาร
‘คิมนัมอุน’]
ผมไม่เห็นข้อความของอูรีเอล ดังนั้นเธอคงจะยุ่งอยู่กับการสอน
จางฮีวอน ถ้าเธอรู้ว่าผมอยู่ที่นี่ จางฮีวอนก็คงจะโมโหขึ้นมาอีก
ครั้ง ผมดีใจที่เธอถูกทิ้งไว้ที่เอเด็น
คิมนัมอุนอ้าปาก [ฉันไม่ต้องการ ท าไมฉันต้องช่วยนายด้วย?]

ผมคิดไว้แล้วว่าเขาคงจะพูดแบบนี้ “งั้นนายก็ไม่ต้องไปถ้านาย
ไม่ต้องการ ไปกันเถอะ ยูจงฮยอค”
ผมเดินเข้าไปทางเซอร์เบอรัสพร้อมกับยูจงฮยอค
[อะไร? นายก าลังจะไปไหน?]
“ชั้นล่าง”
[ฮ่าฮ่าฮ่า นายก าลังล้อเล่นเหรอ? ตอนนี้เจ้าเหลืองก าลังจ้อง
มองนายอยู่นะ!]
ราวกับว่าก าลังพิสูจน์ เซอร์เบอรัสเงยหน้าขึ้นครึ่งหนึ่งและแยก
เขี้ยวใส่พวกเรา ในเวลานั้นเอง ยูจงฮยอคก็ใช้วิถีดาบทลาย
นภา ก่อนหน้านี้ มันคงยากที่จะจัดการเซอร์เบอรัสบนชั้นแรก
แต่ในตอนนี้มันต่างออกไป
“…นายไม่อ่อนโยนเลย”
“มันไม่มีเวลาให้เสียหนิ”

เซอร์เบอรัสโดนโจมตีและทรุดตัวลงบนพื้นพร้อมกับลิ้นที่ห้อย
ลงมา เหล่านักโทษรู้สึกประหลาดใจกับความรุนแรง และเสียง
เตือนก็ดังขึ้นทั่วไปหมด โดยปกติเหล่าตุลาการคงวิ่งแจ้นเข้ามา
แต่มันก็มีข้อตกลงกับฮาเดสไว้แล้ว พวกเราคงจะปลอดภัยใน
เวลานี้
พวกเราเดินผ่านเซอร์เบอรัสที่ทรุดตัวลงและเดินไปยังชั้นที่สอง
[บ้า… คนบ้า!] เสียงอันงุนงงของคิมนัมอุนดังออกมา
ยูจงฮยอคมองมาที่ผม
– …นายจะจากไปทั้งแบบนี้เหรอ? ทหารยักษามีประโยชน์
– รอดู
พวกเราเริ่มเดินลงบันไดเวียนลงไปสู่ชั้นใต้ดินที่สอง ปลายทาง
ของบันไดเวียนไม่ปรากฏให้เห็น ตามต านาน ความลึกของทาร์
ทารัสนั้นยิ่งใหญ่มากจนการโยนทั่งลงไปยังใช้เวลาอยู่นาน
[เดี๋ยวก่อน ฉันจะไปด้วย!]

คิมนัมอุนรีบตามพวกเรามา ร่างของทหารยักษาลดขนาดลง
เหลือราวๆ สองเมตร พลูโตเป็นทหารยักษาที่สามารถปรับ
ขนาดให้เหมาะกับความสะดวกของผู้ใช้ได้
ผมถามเย้าแหย่เขา “ท าไมนายถึงตามพวกเรามาในเมื่อนาย
บอกไม่อยากช่วย?”
[เรื่องนั้น… ฉันเบื่อนิดหน่อย]
ปากที่ก าลังยิ้มอยู่ไม่อาจซ่อนความรู้สึกของเขาได้
[ยังไงก็เถอะ นายก าลังจะท าอะไร? นายก าลังจะไปไหน? ฮะ?]
“ฉันก าลังจะไปพบพวกยักษ์”
[อะไรนะ?]
คิมนัมอุนท าสีหน้าว่างเปล่าไปครู่หนึ่งก่อนที่จะตะโกนออกมา
[ฮ่าฮ่าฮ่า… ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! เฮ้ ตั๊กแตนรถไฟใต้ดิน! ฉันเห็นแล้วว่า
นายบ้าจริงๆ นายรู้ไหมว่าพวกยักษ์คืออะไร?]
แน่นอนว่าผมรู้

[เมื่อนายพบกับพวก ■■ หลุมจะถูกเจาะขึ้นบน ■■ ของ
นายในทันที…]
[เปิดใช้งานการกรองนักโทษ!]
[เนื้อหาถูกกรองเพื่อให้แน่ใจว่าจะมีการใช้ภาษาที่ถูกต้องใน
ทาร์ทารัส]
[นักโทษ ‘คิมนัมอุน’ ได้รับคะแนนการลงโทษหนึ่งคะแนน]
[บัด■!]
[นักโทษ ‘คิมนัมอุน’ ได้รับคะแนนการลงโทษสองคะแนน]
แม้ว่าผมจะไม่ได้ยินค าก่นด่าของคิมนัมอุน แต่ผมก็รู้ว่าพวก
ยักษ์คืออะไร
ยักษ์ เผ่าพันธุ์ที่โดดเด่นในยุคแรกๆ ของโอลิมปัส มันมีเสียง
ค ารามดังอื้ออึง และผมก็หยุดลงโดยไม่ได้ตั้งใจ ลึกลงไปไกล
เหล่ายักษ์ได้สังเกตเห็นการคงอยู่ของพวกเราแล้วและ
ตอบสนอง มันเป็นเพียงแค่ ‘สถานะ’ บางส่วน แต่มันก็
เพียงพอแล้วที่จะท าให้ขนลุกขึ้นมา

[บ้าไปแล้ว นี่มันบ้าไปแล้ว…]
ผมไม่สนใจค าพูดของคิมนัมอุนและเรียกบียูออกมา จากนั้นบียู
ก็โผล่ออกมาจากหน้าอกของผม
[ป๊า?]
“ควบคุมช่องหน่อยได้ไหม?”
[ป๊าา!]
“เนื่องจากการออกอากาศของยมโลกจะไม่ถูกบันทึกไว้ เฉพาะ
กลุ่มดาวที่สาบานว่าจะไม่แพร่งพรายข้อมูลออกไปเท่านั้นที่จะ
อยู่ในช่องได้”
บียูพยักหน้าและเริ่มจัดการช่อง กลุ่มดาวบางส่วนบ่น แต่
ในตอนนี้มันเป็นเวลาที่เหมาะสมในการท าเช่นนี้ จากนี้ไปยิ่ง
การเปิดเผยน้อยลงเท่าไร มันก็ยิ่งดี
ไม่นานหลังจากนั้น กลุ่มดาวบางส่วนก็ส่งข้อความออกมา
[กลุ่มดาว ‘นักโทษรัดเกล้าทองค า’ บ่นและยอมรับข้อตกลง]

[กลุ่มดาว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ’ ไม่พอใจแต่ก็ตกลงที่จะ
ปฏิญาณ]
[กลุ่มดาว ‘นักเขียนลับ’ บอกว่าเขาสาบานแล้ว]
ผมดูข้อความที่หลั่งไหลเข้ามา และคิมนัมอุนก็แสดงความชื่น
ชม
[ว้าว ช่องนี้…]
คิมนัมอุนตายก่อนการเลือกผู้สนับสนุนด้วยซ้ า ดังนั้นเขาจึง
อาจจะประหลาดใจกับข้อความของกลุ่มดาว ตลอดทางลง
บันได คิมนัมอุนก็ยังคงพูดเสียงดัง
[ยังไงก็เถอะ ราชาแห่งยมโลกได้ส่งนายลงมาที่นี่เหรอ? ตาลุง
นั่นเข้มงวดจริงๆ]
“…หุบปาก ถ้านายพูดออกมาอีกครั้ง ฉันจะตัดลิ้นนายซะ”
[อะไร? นายอยากจะสู้เหรอ? นายอยากจะเล่นงั้นเหรอ?]

สายตาของยูจงฮยอคที่มีต่อคิมนัมอุนนั้นซับซ้อน ยูจงฮยอค
รู้จักคิมนัมอุนอยู่แล้ว ในรอบที่ผ่านมา คิมนัมอุนเองก็เป็นสหาย
ของยูจงฮยอค
“ยูจงฮยอค อย่าสิ้นเปลืองพลังที่นี่ ไม่ใช่ว่านายก็รู้แล้วเหรอ?”
คิมนัมอุนจุ๊ปากเมื่อเขาเห็นยูจงฮยอคยกดาบขึ้น เขาดู
เหมือนกับเด็กในขณะที่เขาหายใจด้วยความตื่นเต้น เด็กที่ไม่ได้
รับความสนใจมานานและเดียวดาย
เพื่อที่จะตอบค าถามผมว่าท าไมเธอถึงใช้คิมนัมอุน ฮันซูยอง
แห่งรอบที่ 1863 ได้ตอบ:
– ไม่มีใครเกิดมาเป็นคนเลวตั้งแต่ต้น มันถูกตั้งค่าโดยนักเขียน
นักเขียนได้บรรยายให้เป็นคนไม่ดี ฉันไม่ชอบสิ่งนี้
ผมเองก็เห็นด้วยกับค าพูดของฮันซูยองอยู่บ้าง อย่างไรก็ตาม
คิมนัมอุนของโลกใบนี้ก็กดปุ่มผิดตั้งแต่ครั้งแรก เขาปลุกปั่น
อาชญากรรมอันเลวร้ายด้วยการปลุกปั่นผู้คนบนรถไฟใต้ดิน

[หัวใจของฉันเต้นแรง มันเป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกแบบนี้ตั้งแต่พ่อ
แม่ทิ้งฉันไป]
“นายรู้สึกยังไง?”
[มันรู้สึกเหมือนกับการผจญภัยครั้งใหม่ก าลังรอฉันอยู่]
เห็นได้ชัดว่าคิมนัมอุนได้ถูกสร้างขึ้นมาแล้ว ผมควรจะต าหนิ
นักเขียนหนทางเอาชีวิตรอดไหม? หรือผมควรจะต าหนิตัวเองที่
ไม่หยุดคิมนัมอุนให้ถูกต้อง?
ผมเปิดสมาร์ทโฟนของผมขึ้นมาและข้อความใหม่ก็ก าลังลอย
อยู่
[การอัพเดต ‘การแก้ไขครั้งที่สี่’ ก าลังอยู่ระหว่างการ
ด าเนินการ]
…ผมรู้ว่ามันคงจะอัพเดตในเร็วๆ นี้ มันมีหลายสิ่งที่เกิดขึ้น
ดังนั้นมันคงจะแปลกถ้ามันจะเงียบอยู่ ในขณะที่ผมมุ่งหน้าลง
ไปยังด้านล่าง ผมก็เปิดหนทางเอาชีวิตรอดขึ้นมาและอ่านส่วน

ที่จ าเป็น มันเป็นการดีที่สุดที่จะอ่านหนทางเอาชีวิตรอดเมื่อผม
ไม่สบายใจ
「คิมทกจาคิด: รอบที่สามที่ฉันอาศัยอยู่ไม่ได้มีความ
คล้ายคลึงกับต้นฉบับอีกต่อไป」
ถึงกระนั้นผมก็สามารถหาส่วนที่คล้ายคลึงกันได้ มันมีหลายๆ
ฉากเกี่ยวกับยมโลกในหนทางเอาชีวิตรอดต้นฉบับ
รอบที่ 47, รอบที่ 211, รอบที่ 397… มีมากมาย อย่างไรก็ตาม
ยมโลกก็ไม่เคยปรากฏ ‘จุดนี้’ ในรอบเหล่านั้นเลย
「พวกเราต้องรวบรวมข้อมูลทั้งหมดที่มี」
「พวกเราไม่อาจเอาชนะในกิแกนโทมาเคียได้ถ้าพวกเราไม่
โน้มน้าวพวกยักษ์」
มันมีเศษเดนของโอลิมปัสอยู่ตลอดหน้ากระดาษของหนทางเอา
ชีวิตรอด ทะเลถูกแยกด้วยการขยับเพียงท่วงท่าเดียว การ
เหยียบย่ าลงบนเหล่าผู้บรรลุและกลุ่มดาว สิบสองเทพแห่ง

โอลิมปัสได้ท าลายดาวเคราะห์อย่างไร้ความปราณี เมื่อผม
ออกไปจากที่นี่ ผมก็ต้องเผชิญหน้ากับพวกเขา
มันมีข้อมูลหลายชิ้นผ่านเข้ามาในหัวของผมซึ่งเกี่ยวกับสิ่งที่ผม
สามารถใช้ได้และสิ่งที่ไม่อาจน ามาใช้ได้
“คิมทกจา”
“อะไร?”
ยูจงฮยอคมองมาที่ผมอย่างเงียบๆ ก่อนที่จะพูดด้วยน้ าเสียง
เบาๆ”เปล่า”
เกิดอะไรขึ้นกับไอ้หมอนี่? จู่ๆ เขาพูดอะไรออกมา ผมใช้มุมมอง
นักอ่านพระเจ้าในทันทีและสัมผัสกับความคิดของยูจงฮยอค
「นายดูไม่มั่นใจเท่าไร」
ผมรู้สึกเหมือนถูกแทง บางทีผมอาจจะก าลังแสดงความรู้สึกบน
ใบหน้ามากกว่าที่ผมคิด ผมจงใจเปิดปากออกมาและพูดด้วย
เสียงอันดัง

“มันมีสองสิ่งที่ฉันต้องการได้ในยมโลก หนึ่งก็คือเกราะเทพ
ยักษา และสองคือค าสาบานของเทพยักษา”
“…มันไม่ง่ายเลย”
“ฉันเดาว่างั้นนะ”
“ยิ่งมันยากเท่าไร รางวัลก็ยิ่งดีขึ้นเท่านั้น”
ผมยิ้มในขณะที่ฟังค าพูดของยูจงฮยอค หลังจากนั้นไม่นาน
ทางเข้าสู่ชั้นที่สองของยมโลกก็ปรากฏขึ้น ตามที่คาดไว้ มันมี
เซอร์เบอรัสเฝ้าอยู่ มันตัวใหญ่ยิ่งกว่าบนชั้นแรก ในขณะที่ยู
จงฮยอคชักดาบออกมา คิมนัมอุนก็ตะโกนขึ้นมา
[เดี๋ยว! อย่าตีเจ้าเหลืองนะ!]
“ออกไปให้พ้นทาง ไม่มีเวลาแล้ว”
คิมนัมอุนลูบเซอร์เบอรัสและพูดออกมา [ฉันรู้ต าแหน่งของ
ลิฟต์ที่พวกตุลาการใช้]

ลิฟต์ มันมีของแบบนี้อยู่ในทาร์ทารัสด้วย กลไกการขนส่งลับที่
เหล่าตุลาการเท่านั้นที่จะสามารถใช้ได้ อย่างไรก็ตาม ต าแหน่ง
ที่แน่นอนของลิฟต์ก็ไม่ได้อธิบายไว้ในหนทางเอาชีวิตรอด
ผมถามด้วยความสงสัย “นายรู้เรื่องนั้นได้ยังไง?”
[ฉันแอบลงมาข้างล่างด้วยมัน]
“กี่ชั้น?”
[ชั้นที่ 77]
ผมรู้สึกตกใจ ชั้นที่ 77 คือประตูสู่ชั้นล่างสุด
[ตามฉันมา ทางนี้]
คิมนัมอุนเดินน าหน้าไปอย่างมั่นใจ และยูจงฮยอคกับผมก็
เหลือบมองหน้ากัน
น่าแปลก ชายคนนี้ดันมีประโยชน์ขึ้นมา

…ตามที่คาดไว้ ผมควรให้เขามีชีวิตอยู่ต่อไปไหม? ไม่ คราวนี้
เขามีประโยชน์หลังจากตายแล้ว ดังนั้นผมก็ท าได้ดีแล้วในการ
ฆ่าเขา
***
ลิฟต์เร็วมากจริงๆ ชั้นที่สอง ชั้นที่สาม ชั้นที่สี่… ลิฟต์เคลื่อนตัว
ลงไปในพริบตา และตามทาง พวกเราก็ได้เห็นภาพอันน่า
สะพรึงกลัวของทาร์ทารัส เหล่านักโทษโจมตีกัน และปีศาจใน
เพลิงก ามะถันอันน่าสะพรึงกลัวก็ตะโกนใส่พวกเรา
“หน้าใหม่!”
“เฮ้! พวกเจ้าก าลังมองอะไรอยู่ฮะ? ก้มหน้าลงซะ!”
ในหมู่นักโทษที่ก าลังหัวเราะ มันมีผู้บรรลุอยู่ด้วย พวกเขาก่อ
อาชญากรรมในโซนกฎหมายของโอลิมปัสเหมือนกับผมหรือไม่
ก็ถูกจับขังไว้เพราะสิบสองเทพเจ้า บางคนก็ได้กลายเป็น
อาหารบนโต๊ะของสมาคมนักชิม

จากนั้นลิฟต์ก็หยุดลง และพวกเราก็เดินออกมายังชั้นที่ 77 ชั้น
นี้เป็นชั้นปลอดนักโทษ พื้นที่ที่ชวนให้นึกถึงโพรงกลวงขนาด
ใหญ่ และความกว้างของมันก็ไม่อาจประเมินได้ ศูนย์กลางของ
พื้นที่มีประตูขนาดกลางอยู่
[มันไม่มีเจ้าเหลืองอยู่บนชั้นที่ 78 พวกมันไร้ประโยชน์]
เซอร์เบอรัสไม่สามารถหยุดยั้งเหล่ายักษ์ได้
คิมนัมอุนลังเลก่อนที่จะกล่าว […ฉันไม่เคยไปที่นั่นมาก่อน ฉัน
เคยยื่นมือเข้าไป แต่นี่ก็คือสิ่งที่เกิดขึ้น]
ผมมองไปยังรอยแผลเป็นที่ถูกทิ้งไว้บนไหล่ของทหารยักษา
ตอนนี้มันเกือบจะหายดีแล้ว แต่ความเสียหายก็ดูเหมือนจะ
เพียงพอที่จะฉีกแขนได้เลย
มันไม่สมบูรณ์แบบ แต่พลูโตก็เป็นอาวุธอันน่าสะพรึงกลัวที่มี
พลังเทียบเท่ากับกลุ่มดาวระดับเรื่องเล่าเมื่อมันไม่มีคน
ประจ าการ แต่อาวุธนี้ก็ยังได้รับความเสียหายเช่นนี้

ผมเดินเข้าหาประตู ประตูมีความสูงกว่า 30 เมตรและมี
ลวดลายที่คล้ายกับใบหน้าของมนุษย์
ยูจงฮยอคกล่าว “มันต้องมีของบรรณาการเพื่อเข้าไป”
คิมนัมอุนรู้สึกประหลาดใจกับค าพูดของยูจงฮยอค [นายรู้เรื่อง
นั้นได้ยังไง?]
ผมไม่สนใจคิมนัมอุนและตอบ “ฉันรู้ ฉันเตรียมมาแล้ว”
“หากบรรณาการทรงพลังพอ นายจะสามารถเรียกยักษ์บรรพ
กาลมาได้”
“ฉันต้องพบกับพวกเขาให้ได้”
“…ไม่ใช่ตอนนี้ พวกเราจะตายกันหมดถ้าพบกับพวกเขา
ตอนนี้” มันมีความตึงเครียดอยู่ในการแสดงออกของยูจงฮยอค
ผู้ถือดี
มันมียักษ์อยู่หลายประเภทในทาร์ทารัส หนึ่งในนั้นคือ
ผู้ปกครองแห่งโอลิมปัสที่ก่อให้เกิดมหาสงครามไททัน ยักษ์

บรรพกาลที่มีนามว่าไททัน อีกประเภทคือพวกไจแอนต์ที่
ก่อให้เกิดกิแกนโทมาเคีย ถ้าผมแบ่งพวกมันตามระดับ มันก็จะ
เป็นความแตกต่างระหว่างกลุ่มดาวระดับเทวะและกลุ่มดาว
ระดับเรื่องเล่า พวกที่ผมกล้าเรียกออกมาก็คือไจแอนต์
“ไม่ต้องห่วง ยักษ์ระดับไททันคงจะไม่ปรากฏตัว เว้นเสียแต่ว่า
จะมีไอเท็มระดับสูงในหมู่สตาร์รีริค…”
ในเวลานั้นเอง แผ่นดินไหวก็บังเกิดขึ้น
[การก าหนดค่าของทาร์ทารัสเริ่มไม่เสถียร!]
ในทันทีที่ผมตระหนักได้ว่ามีอะไรแปลกๆ ประตูก็เปิดออกใน
ทันใด และมือยักษ์ก็คว้าจับยูจงฮยอคเอาไว้
“ยูจงฮยอค!”
ผมเอื้อมมือออกไปหายูจงฮยอคในขณะที่มืออีกสองข้างโผล่
ออกมาจากภายในประตู ผมรีบหลบโดยใช้การปล่อย
กระแสไฟฟ้า แต่คิมนัมอุนก็ไม่ได้โชคดี

[ว๊ากกก! ช่วยด้วย!]
อึดใจต่อมา มือกว่า 10 ข้างก็ปกคลุมผมไว้ ร่างกายของผม
กลายเป็นความยุ่งเหยิงในพื้นที่ปิดที่ถูกสร้างขึ้นโดยมือเหล่านั้น
และในเวลาที่ผมได้สติกลับมา ผมก็ก าลังห้อยอยู่ในอากาศ
สายตาที่สั่นคลอนของผมสามารถมองเห็นมือยักษ์ที่ก าลังคว้า
จับผมไว้อยู่
[สกิลเฉพาะตัว ‘ก าแพงที่สี่’ เปิดใช้งานอย่างรุนแรง!]
ประกายแสงสะท้อนออกมา และ ‘สถานะ’ ก็เอ่อล้นจนเต็ม
พื้นที่โดยรอบ ผมรู้สึกเหมือนกับว่าการด ารงอยู่ของผมสามารถ
ระเบิดออกไปได้ทุกเมื่อ นิ้วมือที่อๆ ยื่นออกมาแตะก้นของผม
[มีแมลงวันน่ารักๆ มา]
ดวงตาใหญ่ยักษ์ที่คล้ายกับเซียนดาบทลายนภาก าลังจ้องมาที่
ผม
(จบตอน)