มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 326 – กิแกนโทมาเคีย (7)

“ลีซูคยอง”
ยูจงฮยอคอยู่ตรงนั้น ภาพที่ตามมาคือคอของปรมาจารย์ที่ถูก
แทง ศพที่ไร้ชีวิตล้มลงไปบนพื้น
“…ฉันไม่คิดเลยว่าจะได้รับความช่วยเหลือจากนาย”
ยูจงฮยอคออกวิ่งด้วยสีหน้าที่ว่างเปล่า และลีซูคยองก็อยู่บน
แผ่นหลังของเขา เธอไม่ได้พูดอะไรแต่เธอก็รู้ว่าเขาก าลังมุ่ง
หน้าไปที่ไหน บางทีเขาคงก าลังมองหาแพทย์ของเขต
อุตสาหกรรมแห่งนี้อยู่
“ขอบคุณนะ”
ค าพูดถูกเปล่งออกมา และยูจงฮยอคก็ตอบอย่างไม่แยแส “ไม่
ต้องพูดอะไรที่มันไม่ได้อยู่ในใจของเธอออกมา ฉันรู้ว่าเธอไม่
ชอบฉัน”

“แน่นอน ฉันไม่ชอบนาย ฉันเกลียดนาย นายคือคนที่พราก
หน้าที่ของฉันไป”
“ฉันไม่รู้หรอกนะว่ามันหมายความว่ายังไง”
ในหัวของลีซูคยอง เวลาไหลผ่านไปอย่างช้าๆ เธอได้ยินมาว่า
มันควรจะเคลื่อนไหวไปอย่างรวดเร็ว… งั้นท าไม? มันเป็น
เพราะหนักหนาและยากงั้นเหรอ?
“…ฉันรู้จักนายมานานแล้ว เด็กคนนั้นพูดถึงนายอยู่บ่อยๆ เขา
มาเยี่ยมแม่ของเขาที่ติดคุกและเอาแต่พูดถึงเรื่องนี้”
– คราวนี้เขาท้าทายสิบสองเทพแห่งโอลิมปัส
ใบหน้าอ่อนเยาว์ของคิมทกจาพูดอย่างมีความสุข มันมีหลายๆ
ความคิดที่ลอยอยู่บนใบหน้าของเด็กคนนี้
ยูจงฮยอคพูดเหมือนกับว่าเขารู้สึกว่าอัตราการเต้นของหัวใจ
ของลีซูคยองลดลง”ลีซูคยอง อย่าปล่อยใจไป”

ลีซูคยองแทบจะรักษาสติอันพร่ามัวไว้ไม่ได้ เธอแทบไม่ได้สติ
อยู่บนหลังของยูจงฮยอค “ไม่ว่ายังไง อย่างน้อยก็สักครั้ง… ฉัน
อยากจะขอบคุณนาย”
“เธอก าลังพูดถึงสิ่งที่ฉันไม่เข้าใจ”
แผ่นหลังที่แบกเธออยู่ในตอนนี้ได้โอบอุ้มลูกชายของเธอไว้
จริงๆ คิมทกจาในช่วงมัธยม เขาคือผู้ประคับประคอง เขาเลี้ยง
ดูเด็กที่เธอไม่อาจเลี้ยงดูได้ เขาท าให้เด็กคนนั้นมีชีวิตอยู่ได้
– ฉันคิดว่าฉันอยากจะเป็นเหมือนกับเขา
อย่างไรก็ตาม เธอก็เป็นคนที่ต้องการเป็นเจ้าของแผ่นหลังนั้น
ยิ่งกว่าใครๆ
– งั้น… ยูจงฮยอคจะท าอะไรต่อไป? แม่อยากรู้ไหม?
ค าพูดของลูกชายของเธอด าเนินต่อไปตลอดการเยี่ยม ซึ่งกิน
เวลาเพียง 10 นาทีเท่านั้น
– ใช่ แม่อยากรู้

ทั้งสองคนพูดและฟังผ่านก าแพงระหว่างพวกเขา เรื่องราวของ
การผจญภัยและชีวิต เรื่องราวของคนที่ไม่เกี่ยวข้องกับเธอหรือ
ลูกชายของเธอ แต่ก็มีชีวิตมาอย่างยากล าบาก มันเหมือนกับ
การพูดคุยกันผ่านก าแพง
ทั้งสองคนพูดถึงหนทางเอาชีวิตรอดในช่วงวันเวลาเหล่านั้น
ตัวละครในนิยายเป็นเพียงสมบัติเดียวของพวกเขา ในตอนนี้ที่
เรื่องราวได้กลายเป็นความจริงและก าลังแบกเธอไว้
ลีซูคยองพึมพ าด้วยเสียงเบาๆ “ในที่สุดฉันก็ได้ใช้ชีวิตของ
ฉัน…”
“อย่าบอกนะว่า”
ด้านหลังของยูจงฮยอคเปียกโชกไปด้วยเลือด ผิวของลีซูคยอง
ค่อยๆ ซีดจางลงไป มันยังมีประกายแสงแห่งความเป็นไปได้อยู่
รอบๆ ตัวเธออยู่ ภายในเนื้อหนังที่ได้รับความเสียหาย
เรื่องราวที่เธอได้สะสมมาก าลังระเหยออกไป เพื่อปกปิดมัน

ลีซูคยองจงใจถามถึงสิ่งที่เธออยากรู้ “ครอบครัวของนายอยู่
ไหน?”
“ฉันบอกว่าพวกเขาเสียชีวิตจากอุบัติเหตุไปแล้ว”
“เสียงของนายฟังดูไม่เศร้าเลย”
“ฉันไม่อาจเสียใจกับสิ่งที่ฉันจ าไม่ได้”
ลีซูคยองรู้ เขาจ าไม่ได้เพราะมันไม่ได้อยู่ในนิยายต้นฉบับ ทุก
อย่างเกี่ยวกับยูจงฮยอคเป็นแค่การตั้งค่าของตัวละคร จาก
จุดเริ่มต้น พ่อแม่ของยูจงฮยอคไม่ได้มีตัวตนอยู่ด้วยซ้ า
ลีซูคยองลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “ใช่แล้ว มนุษย์ก็เป็นอย่างนี้ นายคิด
ว่าฉันจะจ าวัยเด็กของตัวเองทั้งหมดได้เหรอ?”
“…มันคือการสูญเสียความจ างั้นเหรอ?”
“ทุกคนเคยสูญเสียความทรงจ า พวกเราจะลืมความทรงจ า
ของพวกเราไปทีละนิดๆ และในวันหนึ่ง พวกเราก็จะลืมทุกสิ่ง”

ลีซูคยองรู้ว่าค าพูดของเธอคงจะไม่ส่งไปถึงยูจงฮยอค ผู้เสื่อม
ถอยที่มีชีวิตอยู่มาสามรอบ ส าหรับชายผู้เป็นอมตะที่จะมีชีวิต
อยู่ต่อไปในอนาคตอีกไม่รู้กี่ครั้ง ค าพูดของเธอคงจะเบายิ่งกว่า
น้ าหนักของฝุ่น
ยูจงฮยอคกล่าว “บางครั้งฉันก็จ าบางสิ่งได้ ฉันจ าได้ว่ามีบาง
คนก าลังเฝ้ามองฉันอยู่”
มันเป็นครั้งแรกที่ลีซูคยองได้ยินเรื่องราวนี้ และเธอก็สงสัย”…
ใครก าลังเฝ้ามองนายอยู่?”
“ฉันก็ไม่รู้ มันมีสายตามองมาที่ฉันอยู่นาน มันมีหลายครั้งที่ฉัน
รู้สึกถึงสายตานั้น”
หลังจากค าพูดของยูจงฮยอคจบลง ลีซูคยองก็ไม่ได้พูดอะไรอยู่
นาน มันมีความเงียบอยู่นานก่อนที่ลีซูคยองจะวางมือของเธอ
ลงบนหัวของยูจงฮยอคและพูดด้วยน้ าเสียงอ่อนโยน
“บางทีมันอาจจะเป็นพ่อแม่ของนาย”

ลีซูคยองเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า กลุ่มดาวจ านวนมากมายก าลัง
เฝ้าดูพวกเธออยู่ เนื้อหนังของเธอก าลังแตก เธอรู้สึกว่า
เรื่องราวของเธอค่อยๆ ไหลออกไปจากร่างกายของเธอ สายตา
ของเธอพร่ามัวในขณะที่ลีซูคยองพยายามจะมองดูท้องฟ้า
ต่อไป มันราวกับว่าเธอพยายามจะหาว่าดาวดวงหนึ่งนั้นอยู่ที่
ไหน
“ลีซูคยอง?”
ค าตอบของลีซูคยองไม่ดังออกมาอีก
***
มันมีสายลมโบกพัดอย่างรุนแรงในสวนสนุกที่เซียนดาบทลาย
นภาปรากฏตัวขึ้น นับตั้งแต่ศีรษะของอคิลิสระเบิดออกไปใน
ฐานะการสาธิต กลุ่มดาวหลายกลุ่มก็พุ่งออกมาอย่างต่อเนื่อง
แต่ก็ได้รับชะตากรรมเดียวกัน
หมัดของเซียนดาบทลายนภาปกคลุมไปด้วยสีแดง [พวกเจ้า
ต้องการสร้างกิแกนโทมาเคียขึ้นมาอีกครั้งด้วยของแค่นี้เหรอ?]

ผู้เข้าร่วมที่หวาดกลัวพากันลังเลเมื่อเสียงของเซียนดาบทลาย
นภาดังออกมา
ฮันซูยองและสมาชิกปาร์ตี้มองไปยังเซียนดาบทลายนภาจาก
ป้อมปราการที่พวกเขาซ่อนตัวอยู่ด้านหลัง ลีจีฮเยกล่าว “พวก
เราไม่จ าเป็นต้องช่วยเหรอ?”
“พวกเราจะซ่อนตัวอยู่แบบนี้ไม่ได้หนิ?” ลีกิลยังเสริม
ฮันซูยองบ่นในขณะที่เธอเคี้ยวขนม “นี่ไม่สมเหตุสมผลเลย
ยักษ์จะแข็งแกร่งได้ขนาดนี้เลยเหรอในกิแกนโทมาเคีย?”
มันเป็นความจริงที่เถียงไม่ได้ว่ายักษ์มีความแข็งแกร่ง อย่างไรก็
ตาม นี่คือกิแกนโทมาเคีย สถานการณ์ที่ยักษ์ต้องพ่ายแพ้ ใน
สถานการณ์นี้ พวกยักษ์จะไม่สามารถใช้พลังออกมาได้เลย
เนื่องจากอิทธิพลของการแปลงเวที่ ยิ่งไปกว่านั้น กับวีรบุรุษ
อย่างอคิลิส…
[…ข้าดูถูกยักษ์ลูกผสมตัวนี้ไปหน่อย]
อคิลิสที่หัวถูกท าลายไปก าลังตื่นขึ้นมา

[กลุ่มดาว ‘ความเศร้าโศกแห่งทรอย’ เปิดใช้งานอักขระ
วีรบุรุษอมตะ!]
หัวที่ถูกบดของเขาได้รับการฟื้นฟู และเลือดที่ก าลังไหลออก
จากร่างกายของเขาก็หยุดลง
「อคิลิสจะไม่ตายเว้นเสียแต่ว่าส้นเท้าของเขาจะถูกตัด」
นี่คือสกิลที่แข็งแกร่งที่สุดของวีรบุรุษอคิลิส อคิลิสที่ฟื้นกลับคืน
มานั้นตัวใหญ่ยิ่งกว่าเดิม ความสูงของเขาสูงถึงสามเมตร และ
อวตารที่อยู่รอบๆ ก็พึมพ า “…ยักษ์?”
ร่างกายของอคิลิสใหญ่โตเหมือนกับยักษ์ เซียนดาบทลายนภา
ถาม [เจ้าก็เป็นยักษ์พันธุ์ผสมเหมือนกันเหรอ?]
[…]
[ตลกจริงๆ คนที่สืบทอดเลือดของยักษ์กลับกลายเป็นทาสของ
โอลิมปัส?]
[ข้าไม่ใช่ยักษ์ ข้าคือวีรบุรุษแห่งโอลิมปัส อคิลิส!]

ฮันซูยองดูการปะทะกันระหว่างสองยักษ์และเข้าใจว่าเหตุใด
การแปลงเวทีจึงยังไม่ถูกเปิดใช้งาน อคิลิสเป็นวีรบุรุษแห่ง
โอลิมปัส แต่เขาก็ไม่ใช่ต้นตอของกิแกนโทมาเคียในอดีต
นอกจากนี้ เขายังมีเลือดของยักษ์ผสมอยู่เหมือนกับเซียนดาบ
ทลายนภา
คลื่นกระแทกที่เกิดจากการปะทะกันระหว่างยักษ์ใหญ่
สั่นสะเทือนสวนสนุก อคิลิสแตะฝ่ามือของเขาราวกับว่าเขาไม่
อยากจะเชื่อ
[ท าไมครึ่งยักษ์ถึงมีพลังขนาดนี้? ข้าไม่เคยได้ยินชื่อของเจ้ามา
ก่อน เจ้ามีเรื่องราวแบบไหนกัน…?!]
เซียนดาบทลายนภาจ้องมองไปยังท้องฟ้าโดยไม่พูดอะไร
[สายเลือดอันห่างไกลของข้ากล่าวว่าถูกก าจัดโดยท้องฟ้า]
เธอคือผู้บรรลุ ต่างจากกลุ่มดาวอื่นๆ เธอมีเรื่องราวเพียงไม่กี่
เรื่องเพราะเธอไล่ตามความแข็งแกร่งสูงสุด มันมีเส้นทางเพียง
เส้นเดียวที่เธอเลือกเดิน

[เรื่องราว ‘เส้นทางแห่งการทลายนภา’ ได้เริ่มขึ้นแล้ว!]
มันเป็นพลังที่ใช้แยกท้องฟ้า ซึ่งท าให้เธอได้ชื่อว่าเซียนดาบ
ทลายนภา ข้อความดังออกมาในขณะที่เรื่องราวไหลออกมา
อย่างต่อเนื่องจากเซียนดาบทลายนภา
[พลังที่ใช้ในการแหวกท้องฟ้าสนับสนุน ‘เซียนดาบทลาย
นภา’]
[พลังทลายนภาเปิดออก!]
อคิลิสรู้สึกประหลาดใจกับข้อความ
[ยักษ์ที่ท าลายท้องนภา? อย่าบอกนะว่า…!]
เซียนดาบทลายนภาพูดออกมา
[เจ้าก็จะมีชะตากรรมเดียวกัน]
ออร่าอันน่าสะพรึงกลัวไหลออกมาจากร่างของเซียนดาบทลาย
นภา ในเวลานั้นเหล่าอวตารก็พากันก้าวถอยไป จากนั้นก็มี
เสียงแตรขนาดใหญ่ดังออกมาจากที่ใดที่หนึ่ง

[เนบิวลา ‘โอลิมปัส’ เต็มไปด้วยความผันผวน!]
ในระยะไกลมีเรือล าหนึ่งลอยมาจากทะเล มันคืออาร์โก้
[มหาเรื่องราว ‘พันธมิตรแห่งวีรบุรุษ’ ได้เริ่มขึ้นแล้ว!]
อวตารต่างสังเกตเห็นเรือยักษ์ที่ก าลังเคลื่อนผ่านน้ าและกรีด
ร้องออกมา มันเป็นเพราะพวกเขารู้ว่าใครที่ก าลังขี่เรืออยู่
“วีรบุรุษ! วีรบุรุษที่แท้จริงก าลังจะมา!”
“กลุ่มดาวแห่งกิแกนโทมาเคีย!”
วีรบุรุษที่แท้จริงที่ต่อสู้ในกิแกนโทมาเคีย ซึ่งแตกต่างจากอคิลิส
ก าลังมา นอกจากนี้ยังมีกลุ่มดาวที่ก าลังบินอยู่บนท้องฟ้า
กลุ่มดาวระดับเรื่องเล่าแห่งโอลิมปัส มันเป็นขุมพลังที่ไม่อาจ
เทียบได้กับอคิลิส
[การถ่ายทอดสดดวงดาวได้ประกาศการเปิดเวทีใหม่]

ในที่สุด การแปลงสภาพเวทีก็ก าลังจะเริ่มต้นขึ้น โมเมนตัมของ
เซียนดาบทลายนภาเริ่มเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว อคิลิสเรียกความ
กล้าหาญกลับคืนมาและหัวเราะใส่เซียนดาบทลายนภา
[ฮ่าฮ่าฮ่า! ยักษ์น้อย เจ้าไม่รู้หรอกว่าเจ้าน าหายนะอะไรมา!
เจ้า…!]
อย่างไรก็ตาม เขาก็ไม่อาจพูดได้จนจบ มันเป็นเพราะมีคนๆ
หนึ่งโผล่ออกมาจากประตูมิติอีกอันและท าลายศีรษะของเขา
อคิลิสทรุดตัวลงกับพื้นหลังจากที่หัวของเขาถูกระเบิดสองครั้ง
ติดต่อกัน ชายคนนั้นคว่ าอคิลิสลงและไม่ลังเลที่จะตัดส้นเท้า
ของเขา
[กลุ่มดาว ‘ความโศกเศร้าแห่งทรอย’ เสียชีวิตด้วยความ
เจ็บปวด]
ร่างยักษ์ของอคิลิสกระจัดกระจายออกไป ฮันซูยองหัวเราะใน
ขณะที่เธอเห็นเสื้อคลุมสีขาวโบกพัดไปตามสายลม “บ้าเอ้ย
นายควรมาให้เร็วกว่านี้”

คิมทกจาได้กลับมาจากยมโลกแล้ว คิมทกจาถอนหายใจเบาๆ
และมองไปยังสมาชิกปาร์ตี้ “บริษัทของคิมทกจา พวกนาย
พร้อมไหม?”
ตึง! ตึง! ตึง! ตึง!
เสียงฝีเท้าหนักดังออกมา มันมีเสียงค ารามดังกึกก้องจาก
พื้นดินในขณะที่ภูเขาจ านวนนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นบนฟ้า ภูเขา
ยักษ์ผุดขึ้นมาและท าลายสวนสนุก
บนขอบภูเขา คิมทกจาประกาศ “เอาล่ะ มาเริ่มกิแกนโทมาเคีย
ของจริงกันเถอะ”
(จบตอน)