มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 37 – ปลาแสงอาทิตย์ผู้รอบรู้ (2)

ในทันทีที่ดวงตาสีเหลืองจับจ้องมาที่พวกเรา เสียงค าราม
ก็ดังก้องในหูของพวกเรา

โฮกกกก!

[ไทแรนโนซอรัสเร็กซ์ระดับ 7 จดจ าคุณได้]

[‘ไทแรนโนซอรัสเร็กซ์’ เปิดใช้งานสกิล ‘ความ
หวาดกลัวของนักล่า’!]

[สกิลเฉพาะตัวก าแพงที่สี่ปิดกั้นผลของสกิล ‘ความ
หวาดกลัวของนักล่า’]

ใจของผมสงบนิ่งด้วยก าแพงที่สี่ แต่ผมก็ไม่อาจหยุดความ
หนาวเหน็บที่เกิดขึ้นได้ นี่คือความกลัวที่มีต่อนักล่า

“ทุกคนออกไปให้พ้น!”

จางฮีวอนและลีจีฮเยที่แข็งกลายเป็นหินเริ่มได้สติกลับมา
ผมถอยร่นไปพร้อมกับลีกิลยังที่อยู่ข้างๆ

ปัง ปัง ปัง ปัง!

หางยาวกวาดผ่านผืนป่าเบื้องหน้าของพวกเรา

“อ๊ากกกก!”

ผู้ชายที่ก าลังวิ่งมาล้มลงและกระอักเลือดออกมา โชคดีที่
จางฮีวอนและลีจีฮเยอยู่ห่างจากเขตอันตราย

ผมตะโกนใส่ลีกิลยังที่นอนอยู่ข้างๆ ผม

“กิลยังถอยไป ฮีวอนและจีฮเยกระจายกันไปทางซ้ายและ
ขวา!”

จากนั้นก็มีข้อความโผล่ขึ้นมา

[ตัวละคร ‘ลีกิลยัง’ ได้เปิดใช้งานสกิล ‘หนังสือ
ไดโนเสาร์’!]

…ฮะ?

“ไทแรนโนซอรัสมีความว่องไวเมื่อเทียบกับขนาดของ
มัน แต่พวกมันก็บาดเจ็บได้ง่ายเนื่องจากมุมมองการ
มองเห็นที่แคบของพวกมัน”

“…อะไรนะ?”

“ผมเห็นมันในหนังสือตอนผมเป็นเด็ก”

“ตอนนายเป็นเด็ก?”

“…เด็กกว่าตอนนี้น่ะพี่”

ผมต้องมองไปยังลีกิลยังด้วยความว่างเปล่า นี่ไม่ใช่เวลา
มาขบคิดเรื่องนี้

โฮกกกก!

[สกิลเฉพาะตัว ‘พลังงานดาราบริสุทธิ์’ ถูกเปิดใช้งาน]

ผมเริ่มโบกใบมีดสุกใสเพื่อดึงดูดความสนใจของทีเร็กซ์
ลีจีฮเยและจางฮีวอนไม่ใช่ตัวแทงค์ ไม่จ าเป็นต้องพูดถึงลี
กิลยัง ดังนั้นผมจึงเป็นแค่คนเดียวที่สามารถรับความเสี่ยง
นี้ได้

“ในขณะที่ฉันดึงดูดความสนใจของมัน โจมตีไปที่
ด้านหลังของมันนะ…”

ผมยังพูดไม่ทันจบก็เห็นลีจีฮเยและจางฮีวอนโผล่มาที่
ด้านหลังของทีเร็กซ์แล้ว พวกเธอสังเกตเห็นอย่างรวดเร็ว

โฮกกกก!

ผมหลบเขี้ยวและขาที่กระทืบเข้ามาอย่างฉิวเฉียด ก่อนที่
ผมจะทันได้กวัดแกว่งศรัทธาไม่แตกสลาย หางของมันก็
ลอยข้ามหัวของผมไปแล้ว กระแสไฟฟ้าแล่นผ่านไปทั่ว
ร่างกายของผม ผมคงไม่ตายเพราะ STA ที่มากกว่าระดับ
20 แต่มันก็ยังมึนๆ อยู่

บางทีผมอาจจะโชคดีมาถึงตอนนี้ ผมอาจจะอยู่ในวิกฤต
มากกว่าที่ยูจงฮยอคเป็นก็ได้

ฉั๊ว! ฉั๊ว!

ในขณะเดียวกัน จางฮีวอนและลีจีฮเยก็สร้างความเสียหาย
ให้กับส่วนหลังของมันได้อย่างต่อเนื่อง มันเป็นการ
รวมกันระหว่าง ‘การฝึกฝนดาบ’ และ ‘เคนโด้’ บาดแผล
ของดาบที่ชัดเจนปรากฏขึ้นบนขาขนาดใหญ่ของทีเร็กซ์
ถ้าสิ่งนี้ยังคงด าเนินต่อไป มันอาจจะต้องใช้เวลาสักหน่อย
แต่ทีเร็กซ์คงจะถูกจัดการแน่ๆ

“พี่! ผมจะดึงความสนใจของมันเอง!”

เด็กชายไม่ฟังผมที่บอกให้อยู่ข้างหลัง

“ไม่นะ กิลยัง นาย…”

“ผมท าได้!”

ทันใดนั้นเอง ลีกิลยังก็ก้าวออกไปข้างหน้าและเริ่มส่ง
สัญญาณอะไรก็ไม่รู้ ผมอยากจะพูดอะไรบางอย่าง
จากนั้นตั๊กแตนต าข้าวยักษ์ก็โผล่ออกมาจากที่ไหนก็ไม่รู้
และแทงดวงตาของทีเร็กซ์ จากนั้นก็หนีไป มันเป็น
ตั๊กแตนที่กิลยังเคยคุยด้วย

โฮกกกก!

ดวงตาของทีเร็กซ์ขยับอย่างสับสนในขณะที่มันตาม
ตั๊กแตนต าข้าวที่รบกวนการมองเห็นของมันไป ลีกิลยังใช้
การเคลื่อนไหวของมืออันน่าทึ่งเพื่อควบคุมตั๊กแตน ผม
มองไปยังลีกิลยังด้วยความคิดใหม่

ไม่ใช่ว่าเขาจะโกงไปหน่อยเหรอ? ไม่แปลกใจเลยว่า
ท าไมยูจงฮยอคถึงอยากได้เขา

โฮกกกก!

ต้องขอบคุณความส าเร็จของลีกิลยัง สนามรบจึงได้เปรียบ
อย่างรวดเร็ว การเคลื่อนไหวของทีเร็กซ์เริ่มจืดชืดใน

ขณะที่แสงสีแดงเปล่งประกายขึ้นในดวงตาของลีจีฮเย
และจางฮีวอน

[ผู้สังหารปีศาจ]

มันท าให้พวกเธอเสี่ยงต่อการถูกโจมตีทางจิตใจ แต่มันก็
เป็นสกิลที่ดีที่ท าให้พวกเธอแข็งแกร่งขึ้นเมื่อพวกเธอ
ตื่นเต้น ภาพวิสัยทัศน์ของหญิงสาวทั้งสองลุกโชนขึ้นใน
ขณะที่พวกเธอมองดูป่าฝนว่าเป็นสิ่งที่น่าตื่นเต้นจริงๆ

มันน่าเสียดายที่ผมเสียลีจีฮเยไปให้กับยูจงฮยอค อย่างไรก็
ตาม จางฮีวอนเองก็มีศักยภาพในการเติบโตอันน่าทึ่ง
เช่นกัน ผู้พิพากษาแห่งการท าลายล้างเป็นแอตทริบิวต์ที่ดี
และเธอก็ยังไม่มีผู้สนับสนุน

มันรู้สึกเหมือนกับว่าความแข็งแกร่งของทีเร็กซ์จะลดลง
ไปมาก มันถึงเวลาต้องปิดฉากแล้ว

[คมมีดแห่งศรัทธาถูกเปิดใช้งาน!]

ผมเริ่มโฟกัสพลังเวทมนตร์ที่เหลืออยู่ ผมไม่มีผู้สนับสนุน
และก็ไม่ได้รวดเร็วเท่ากับจางฮีวอนหรือลีจีฮเย แต่นั่นก็
ไม่ได้หมายความว่าพลังโจมตีของผมจะอ่อนแอ ผมมี
ระบบขี้โกงที่เอาชนะสิ่งเหล่านี้ได้ทั้งหมด

โฮกกกก!

ใบมีดแสง

[ตัวเลือกพิเศษของศรัทธาไม่แตกสลายถูกเปิดใช้งาน]

[คุณสมบัติถูกแปลงเป็น ‘ธาตุไฟ’]

พลังเวทมนตร์จ านวนมหาศาลถูกดูดเข้าไป และความ
เหนื่อยล้าทางร่างกายของผมก็เริ่มขึ้นถึงขีดสุด แต่ผมก็ไม่
ใส่ใจเพราะมันยังมีวิธีเสริมเข้าไปในภายหลัง

ใบมีดเพิ่มขนาดขึ้น 1 เมตร และถูกล้อมรอบด้วยเปลว
เพลิง

ผมวิ่งไปทางด้านหลังของไทแรนโนซอรัส

“ทุกคนหลบไป!”

ในช่วงเวลาที่ไทแรนโนซอรัสลังเล และการเคลื่อนไหว
ของมันช้าลง ผมก็ปีนขึ้นไปบนหางของมัน ผมแทบจะ
ตกลงไปสองสามครั้งเพราะผมไม่มี ‘สัมผัสแห่งความ
สมดุล’ แต่ผมก็ยึดไว้ได้ด้วยการแทงดาบเข้าไปในผิวหนัง
ของมัน

โฮกกกก!

ทีเร็กซ์หลั่งเลือดออกมา และร่างกายของมันก็กลิ้งไปตาม
พื้น ผมกระหน ่าใบมีดลงไปทั่วทุกที่ที่ผมสามารถท าได้
เปลวไฟไหลลงไปบนบาดแผลด้วยดาบ

ดวงตาสีเหลืองของทีเร็กซ์จ้องมาที่ผมในขณะที่มันอ้า
ปากอย่างเจ็บปวด ก่อนที่จะตายลงในที่สุด

[คุณประสบความส าเร็จในการเป็นคนแรกที่ล่าไทแรนโน
ซอรัสเร็กซ์ระดับ 7!]

[คุณได้รับ 1,000 เหรียญเป็นรางวัล]

“อ่า… พวกเราท าได้แล้ว”

“ฉันรู้อยู่แล้วว่าพวกเราท าได้”

จางฮีวอนหายใจเข้าอย่างหนักหน่วงในขณะที่เธอพูดด้วย
สีหน้าอันภาคภูมิใจ เธอภูมิใจได้เพราะทีเร็กซ์อยู่ใน

ระดับท็อปในหมู่มอนสเตอร์ระดับ 7 ลีจีฮเยบึ่งเข้ามาหา
ผม

“ฉันท าได้!”

“อะไร? มันคงจะใช้เวลาอีกนานถ้าเธอยังโจมตีมันไป
แบบนั้น”

ผมเช็ดดาบของผมในขณะที่พูดออกมา จางฮีวอนถาม

“แต่ทีเร็กซ์ถูกฆ่าในหนังเรื่องนี้เหรอ?”

“ไม่ แต่ไม่ใช่ว่ามันสนุกกว่าเหรอ?”

“…ฮะ?”

“ประเภทของมันคือแฟนตาซี แอคชั่น และผจญภัย นี่
น่าจะเพียงพอแล้ว”

ในเวลานั้นเอง ข้อความของระบบก็โผล่ขึ้นมาในหัวของ
ผม

[เจ้าของโรงภาพยนตร์พอใจกับตอนจบของภาพยนตร์ที่
เปลี่ยนไป]

จางฮีวอนกรีดร้องออกมาเหมือนกับว่ามันไร้สาระ

“เอ๊?”

ใช่แล้ว กลยุทธ์ของดันเจี้ยนโรงภาพยนตร์ไม่ได้มองถึง
‘ตอนจบที่แท้จริง’

ถ้าเป็นเช่นนั้น ยูจงฮยอคก็จะไม่สามารถเอาชนะดันเจี้ยน
นี้ได้ มันคือการสร้างฉากจบที่ ‘หัวหน้าโรงภาพยนตร์’
ซึ่งเป็นแกนกลางของดันเจี้ยนนี้ต้องการ และโปรดจง
ทราบไว้ว่าเจ้าของโรงภาพยนตร์นั้นโรคจิตมาก

“ตอนนี้พวกเธอเข้าใจรึยัง? พวกเราแค่ต้องจัดการมัน”

กล่าวอีกนัยหนึ่ง พวกเราจ าเป็นต้องจัดการกับอุปสรรค
ทั้งหมดไปจนถึงตอนจบ และภาพยนตร์ก็จะจบลงโดย
อัตโนมัติ

[ตอนนี้คุณสามารถย้ายไปยังชั้นถัดไปได้แล้ว]

[ไปยังลานจอดเฮลิคอปเตอร์บนห้องปฏิบัติการวิจัย]

“พวกเราจะเคลื่อนไหวในอีกสักพัก พวกเราต้องได้รับ
รางวัลกันบ้างแหละ”

ผมเริ่มส ารวจพื้นที่รอบๆ ทีเร็กซ์ หลังจากนั้นไม่นาน ผม
ก็พบหนึ่งในคนที่เข้ามาก่อนพวกเรา คนที่เหลือไม่ถูกกิน
ก็ถูกจัดการไปแล้ว

“เฮ้ ตื่นได้แล้ว”

“อ-อั๊ก…”

เลือดไหลออกมาจากเขาอย่างต่อเนื่อง แผลมาจากกรงเล็บ
ของทีเร็กซ์ กระดูกเผยออกมา ท าให้มันเห็นได้ชัดว่าคนผู้
นี้คงไม่สามารถฟื้นฟูได้แล้ว

“หายใจช้าๆ”

“ค-แค่ก! …ยังมีชีวิตอยู่…”

ผมป้อนน ้าดื่มที่ผมมีให้ชายคนนี้ เขาดื่มเข้าไปบางส่วน
ก่อนที่จะกระอักเลือดออกมาอีกครั้ง ผมถูกบังคับให้ต้อง
รีบถามค าถามกับเขา

“นายมาที่นี่ได้ยังไง?”

“ผ-ผู้เผยพระวจนะ…”

“ใครคือผู้เผยพระวจนะ?

ลมหายใจของเขาเริ่มขาดช่วง

“การเปิดเผย… ได้รับ…”

…การเปิดเผย?

“ฉันอยาก… มีชีวิต…”

เลือดพุ่งออกมาจากปากของเขา ในที่สุดเขาก็ตาย จางฮี
วอนและคนอื่นๆ เดินเข้ามาข้างหลังของผม

“คนๆ นี้…?”

ผมส่ายหัวและมองลงไปที่เขา

‘การเปิดเผย’ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน

เท่าที่ผมรู้ มีเพียงแค่แอนนา คลอฟฟ์เท่านั้นที่มี
ความสามารถ ‘มองเห็นอนาคต’ ในหนทางเอาชีวิตรอด

งั้นก็มีเพียงแค่ค าตอบเดียวเท่านั้น

…มีคนอื่นอยู่นอกจากผม แต่พวกเขาไม่รู้อะไรมากเท่าที่
ผมรู้ หลักฐานก็คือพวกเขาไม่กล้าเข้ามาที่นี่เพื่อทดสอบ
ข้อมูล

“ทกจา?”

“พักก่อน”

พวกเราปิดร่างกายของเขาไว้ด้วยใบไม้ใบใหญ่ และมา
รวมตัวกันใกล้ๆ กับทีเร็กซ์ที่ตายแล้ว พวกเราต้องรีบตาม
ยูจงฮยอคไป แต่ถ้าพวกเราพักไม่พอ ปาร์ตี้ของพวกเราก็
อาจจะถูกจัดการก่อนที่พวกเราจะพบเขา

ผมค้นร่างของทีเร็กซ์

ผมมองไปยังศีรษะและหัวใจ แต่ก็น่าเสียดาย ผมไม่พบ
แกนกลางของมอนสเตอร์เลย นั่นไม่ได้หมายความว่า
พวกเราไม่ได้อะไรติดมือมา จางฮีวอนน ้าลายไหลใน
ขณะที่เธอมองดูทีเร็กซ์ถูกปรุงด้วยไฟ

“…พวกเรากินได้เหรอ?”

“พวกเรากินได้เพราะมันถูกปรุงด้วยเปลวเพลิงเวทมนตร์
ชิ้นส่วนที่ไม่สุกสามารถปรุงได้ด้วยเตาพลังเวทมนตร์”

พวกเรานั่งข้างๆ กันรอบขาของทีเร็กซ์ ในขณะที่พวกเรา
ตัดเนื้อที่ปรุงสุกแล้วของทีเร็กซ์ทีละนิดๆ ไอน ้าก็ลอย
ออกมา ลีกิลยังตะโกนขึ้น

“เนื้อสุกแล้ว!”

ลีจีฮเยรีบบึ่งเข้ามาและคว้าเนื้อไปเป็นคนแรก ส่วนคนที่
เหลือ รวมทั้งตัวผมก็หยิบเนื้อชิ้นใหญ่ขึ้นมา เนื้อขนาดนี้?
มันเป็นความหรูหราที่ไม่อาจฝันถึงได้ในตอนที่ผมยังเป็น
พนักงานออฟฟิศ ลีจีฮเยหลับตาลงในขณะที่เธอ
เพลิดเพลินไปกับรสชาติ จากนั้นเธอก็พึมพ าออกมาด้วย
ความปิติยินดี

“อ่า รสชาติที่ดีที่สุดในโลก…”

มันอร่อยจริงๆ

ไขมันห่อไว้รอบๆ กล้ามเนื้ออย่างเหมาะสม ท าให้มัน
แตกต่างจากหนูดิน ความรู้สึกในทุกๆ ครั้งที่ผมลิ้มรสเข้า
ไป… ถ้ายูซานอาอยู่ที่นี่ เธอคงจะร้องไห้ออกมาแน่

หลังจากที่ผมกินเนื้อเข้าไป ผมก็รู้สึกว่าความแข็งแกร่ง
ของผมได้ฟื้นกลับคืนมา เนื้อของเผ่าพันธุ์ชั้นสูงมีผล
พิเศษเหล่านี้อยู่ อย่างไรก็ตาม มันก็จ าเป็นต้องระมัดระวัง
ในบางกรณี จางฮีวอนถอนหายใจออกมา

“เห้อ… ฉันกินไปเยอะเลย มันอร่อยจริงๆ แต่ฉันจะต้อง
ร้องไห้แน่ถ้าฉันกินเข้าไปอีก”

พวกเราพักกันพอสมควรแล้ว และจากนั้นก็มุ่งตรงไปยัง
ห้องปฏิบัติการที่อยู่กลางเกาะ

พวกเราพบกับแร็พเตอร์หลายตัวระหว่างทาง แต่พวกมัน
ก็จัดการได้ง่ายๆ หลังจากผ่านทีเร็กซ์มาแล้ว

มันมีขวดแก้วและหลอดทดลองมากมายอยู่ภายใน
ห้องปฏิบัติการ มันมีตู้อบเล็กๆ ที่มีตัวอ่อนไดโนเสาร์
และตัวอย่างเลือดถูกเก็บไว้ มีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้นที่ขาด
หายไป

ดวงตาของผมสะดุดเข้ากับไอเท็มหลายๆ อย่างในขณะที่
พวกเราเข้าไปยังทางเดินด้านใน

[เข็มฉีดยาเสริม STA]

[เข็มฉีดยาเสริม Magic P0wer]

[เข็มฉีดยาเสริม AGI]

[เข็มฉีดยาเสริม STR]

อย่างที่คาดไว้ มันอยู่ที่นี่ ผมเริ่มเก็บเข็มฉีดยา เหมือนกับ
แกนกลางของอิกทิโอซอรัส ไอเท็มเพิ่มค่าสถานะเหล่านี้
สามารถใช้งานได้เฉพาะในสถานการณ์แรกๆ เท่านั้น

มันไม่ได้มีแค่ 1 หรือ 2 อัน แต่มันมีเกือบ 20 อัน ถ้าเป็น
แบบนี้ ค่าสถานะของผมก็จะเพิ่มขึ้นเป็นอย่างมาก มัน
เป็นไปตามที่คาดไว้จากสถานการณ์ลับนี้ที่ผมได้เก็บ
เหรียญไว้แทนที่จะใช้เพิ่มค่าสถานะของตัวเอง

เข็มฉีดยาเหล่านี้สามารถใช้ได้เฉพาะเมื่อค่าสถานะที่
เกี่ยวข้องนั้นมีไม่เกินระดับ 30

“นายเจออะไรเข้าน่ะ?”

…อ๊ะ ยัยเด็กผีนี่

“อะไรเนี่ย? เข็มฉีดยาเสริม STA?”

ดวงตาของลีจีฮเยเปล่งประกายในขณะที่เธอคว้ามันไว้
อันหนึ่ง

“นายพยายามจะฮุบพวกนี้คนเดียวเหรอ?”

“ฮุบพวกมันทั้งหมดเหรอ? แน่นอนว่าฉันจะแบ่ง”

“พี่สาว มาดูนี่สิ! ลุงเค้า…!”

คนอื่นๆ ในปาร์ตี้เดินเข้ามาใกล้เพราะความวุ่นวาย จางฮี
วอนตกใจเมื่อเธอตรวจสอบข้อมูลของไอเท็ม

“โอ้พระเจ้า… ไอเท็มเหล่านี้มันอะไรกันเนี่ย?”

“…นี่เป็นสถานการณ์ลับ”

ผมพูดด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย บัดซบ นี่มันยากไปแล้ว
ผมไม่ได้จัดการทีเร็กซ์เพียงล าพัง ดังนั้นการเก็บไอเท็ม
ทั้งหมดนี้ไปคนเดียวจึงท าให้ผมรู้สึกผิด…

[กลุ่มดาวบางกลุ่มไม่พอใจกับสถานการณ์]

ลีจีฮเยมองไปยังเข็มฉีดยาเสริม STR และเปิดปากของเธอ

“นายช่วยมอบเข็มฉีดยาเสริม STR ให้ฉันหน่อยได้ไหม?
ฉันขาด STR ไปนิดหน่อย”

[สกิลเฉพาะตัว ลิสต์ตัวละครถูกเปิดใช้งาน]

มันเป็นเวอร์ชั่นสรุปที่มีเฉพาะค่าสถานะแบบคร่าวๆ

[ลิสต์สรุปตัวละคร]

ชื่อ: ลีจีฮเย

แอตทริบิวต์ส่วนตัว: ปีศาจดาบผู้มีแผลเป็น (หายาก)

สกิลเฉพาะตัว: การฝึกฝนดาบ LV.4, ผู้สังหารปีศาจ
LV.1, ความรู้สึกที่แท้จริง LV.2, ท่าเท้าภูตผี LV.2

อักขระ: การต่อสู้ทางทะเล LV.1, บัญชาการกองทัพขนาด
ใหญ่ LV.1

ค่าสถานะโดยรวม: STA LV.13, STR LV.17, AGI
LV13, Magic P0wer LV.10

เด็กผู้หญิงบ้านี่…

“ฮะ? พี่ฮีวอน ให้ฉันไม่ได้เหรอ?”

“อืม ทกจาเป็นคนเจอมัน ดังนั้นมันจึงเป็นการตัดสินใจ
ของเขา…”

พูดตามตรง มันไม่ได้ส าคัญอะไรถ้าสมาชิกปาร์ตี้คนอื่น
ได้พวกมันไป แต่การมอบพวกมันให้กับลีจีฮเยนั้นเป็น

การสูญเปล่าไปสักหน่อย เธอเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มของยู
จงฮยอค

[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจทมิฬ’ คาดหวังกับ
ความยุติธรรมของคุณ]

ความเป็นธรรม… ใช่ มาใช้เกมที่ไม่มีอคติที่สุดที่ผมรู้จัก
กันเถอะ

ผมยิ้มและเอ่ยขึ้นมา

“มาเป่ายิ้งฉุบกันเป็นไง?”

“เป่ายิ้งฉุบ?”

“จะมีผู้ชนะหนึ่งคนในตอนท้าย”

ความโลภเต็มไปทั่วใบหน้าของลีจีฮเย

“โอเค!”

“อืม…ฉันจะท าตามที่ทกจาต้องการ แต่มันไม่เป็นไร
เหรอ? มันอาจจะพลาดก็ได้”

“งั้นไม่ได้หมายความว่าเขาเป็นคนโชคร้ายเหรอ?”

ลีจีฮเยถาม เธอตื่นเต้นขึ้นมาเมื่อคิดว่าจะได้ส่วนแบ่งยังไง

“มาเริ่มกันที่เข็มฉีดยาเสริม STR กันเถอะ”

ผมหยิบเข็มฉีดยาเสริม STR ออกมา และพูดกับลีจีฮเย

“เธอมาเจอกับฉัน”

“ฉันเป่ายิ้งฉุบเก่งนะ ไม่เป็นไรแน่นะ?”

“อ่า งั้นเหรอ?”

ผมยิ้มให้กับลีจีฮเย

[สกิลเฉพาะตัว มุมมองนักอ่านพระเจ้าขั้นที่หนึ่งถูกเปิด
ใช้งาน!]

[ตัวละคร ‘ลีจีฮเย’ เตรียมออก ‘กรรไกร’]