มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 38 – ปลาแสงอาทิตย์ผู้รอบรู้ (3)

[กลุ่มดาว ‘นักเขียนลับ’ ก าลังสงสัยเกี่ยวกับการ
หลอกลวงของคุณ]

[กลุ่มดาวมอบการสนับสนุนให้คุณ 200 เหรียญ]

ผู้ชนะของการเป่ายิ้งฉุบได้รับการตัดสินในทันที่ ใบหน้า
ของลีกิลยังแดงเล็กน้อยในขณะที่จางฮีวอนมีสีหน้าพึง
พอใจ ลีจีฮเยล้มลงกับพื้นด้วยสีหน้าเศร้าสลด

“…นี่มันไร้สาระ!”

น่าเสียดายที่ผมไม่สามารถอ่านใจของลีกิลยังได้ ดังนั้น
เข็มฉีดยา 2 อันจึงตกเป็นของเขา

“พี่ไม่ต้องเอาให้ผมก็ได้…”

“เอาไปเถอะ”

เขาน่ารัก ผมลูบหัวของลีกิลยัง

นอกจากนี้ จางฮีวอนยังได้เข็มฉีดยาเสริม STA ไป 2 อัน
จางฮีวอนรับพวกมันมาด้วยรอยยิ้ม

“ขอบคุณนะ มันช่วยได้เยอะเลย”

มันมีแค่ลีจีฮเยที่ไม่ได้อะไรไปเลย

“นายเอาชนะฉัน 18 ใน 20 ครั้งได้ยังไง? นายโกงเหรอ?”

“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันเป่ายิ้งฉุบเก่ง”

“นายจะเอาแบบนี้จริงๆ เหรอ? นายให้ฉันสักอันไม่ได้
เหรอ…”

“เธอมียูจงฮยอคอยู่แล้ว”

ผมไม่สนใจเสียงของลีจีฮเยและเก็บเข็มฉีดยาไป

จางฮีวอนตบไหล่ของลีจีฮเยในขณะที่จ้องไปยังดาบที่ทอ
ประกายของลีจีฮเย

“สาวน้อย โลกมันยุติธรรมแล้ว”

* * *

ครืน มันมีเสียงใบพัดของเฮลิคอปเตอร์ดังออกมา ลีกิลยัง
มองไปยังเกาะไดโนเสาร์จากระยะไกลและถาม “พี่ ผม
เอามันไปชั้นต่อไปไม่ได้เหรอ?”

ตั๊กแตนต าข้าวนั่งอยู่บนตักของลีกิลยังและพูดกับลีกิลยัง
มันถูหนวดเข้ากับกรามของลีกิลยัง

“น่าเสียดายว่ามันไม่ได้”

ลีกิลยังกอดมันไว้ด้วยสีหน้าเศร้าๆ

“…ดูแลตัวเองดีๆ นะไททาโน”

กี๊ซ

เขาตั้งชื่อให้มันแล้ว น่าเสียดายที่มอนสเตอร์ซึ่งถูกสร้าง
ขึ้นในดันเจี้ยนโรงภาพยนตร์ไม่อาจเคลื่อนไหวไปยังชั้น
อื่นได้

อย่างไรก็ตาม ไอเท็มนั้นสามารถน าไปยังชั้นอื่นได้
ยกตัวอย่างเช่น หลอดฉีดยาเพิ่มค่าสถานะ และไอเท็มที่
ผมก าลังถือไว้ในตอนนี้

[หลอด DNA ของทีเร็กซ์]

เข็มฉีดยาสีทองอันนี้คือเหคุผลส าคัญที่สุดในการเลือก
ภาพยนตร์เรื่องนี้ มันเป็นไอเท็มที่สามารถเพิ่มค่าสถานะ
ทุกชนิด 10 หน่วยเป็นเวลา 30 นาทีหลังจากการใช้งาน
แม้ว่ามันมีข้อเสียที่สามารถใช้ได้ในดันเจี้ยนโรง
ภาพยนตร์เท่านั้น แต่มันก็เป็นไปไม่ได้ที่จะผ่านชั้น
สุดท้ายของดันเจี้ยนนี้โดยไม่มีมัน

โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้ายูจงฮยอคตกอยู่ในสถานการณ์ที่
เลวร้ายที่สุดอย่างที่ผมคิด

ตั๊กแตนต าข้าวที่ลีกิลยังปล่อยไปบินไปในอากาศ และ
ท้องฟ้ามืดก็เริ่มพังทลายลง

[เข้าถึง ‘เอนเครดิต’ ครั้งแรกแล้ว]

[นักแสดง: คิมทกจา, จางฮีวอน, ลีจีฮเย, ลีกิลยัง]

[คุณได้รับ 500 เหรียญเป็นรางวัล]

ผมรู้สึกเวียนหัวเล็กน้อย และพวกเราก็ปรากฏขึ้นบนพื้น
อีกครั้ง หลังจากที่พวกเราหนีออกมาได้ โปสเตอร์

ภาพยนตร์บนผนังก็ขาดออก มันเป็นหลักฐานว่าพวกเรา
เคลียร์มันได้อย่างปลอดภัย ลีจีฮเยก าลังบ่นออกมา

“นายต้องผ่านอีกหลายๆ ชั้นแบบนี้ใช่ไหม?”

“ยูจงฮยอคน่าจะเคลียร์ส่วนใหญ่ไปแล้ว ดังนั้นมันจะเร็ว
กว่าที่เธอคิด”

พวกเรามุ่งหน้าไปยังชั้นสองผ่านบันไดเลื่อน จากชั้นสอง
พื้นที่ที่เหลืออยู่นั้นแคบเพราะมันคือโรงภาพยนตร์ของ
ผู้ใหญ่ จางฮีวอนถาม

“ไม่มีอะไรเปลี่ยนเหรอ?”

ไม่ว่าพวกเราจะรอนานแค่ไหน สภาพแวดล้อมของชั้นที่
สองก็ไม่เปลี่ยนไป ไม่มีกล้องและการฉายภาพยนตร์ก็
ไม่ได้เริ่มต้นขึ้น เมื่อมองใกล้ๆ โปสเตอร์ทั้งหมดบนชั้น
สองถูกฉีกออกไปหมดแล้ว ลีจีฮเยสังเกตเห็นบางอย่าง

“มันมีอันไหนใช้ได้บ้างเนี่ย?”

ผมตรวจสอบโปสเตอร์ที่ขาดไปทีละอัน

แปซิฟิค ริม ก ากับโดยกีเยร์โม เดล โตโร… หนังหุ่นยนต์
ยักษ์งั้นเหรอ? แย่มาก ถ้ามันไม่ถูกชิงไปก่อน ผมก็คงจะ
ได้รางวัลเป็นถุงมือแข็งกล้าไปแล้ว

อินเซ็ปชั่น ก ากับโดยคริสโตเฟอร์ โนแลน… มันดีที่เรื่อง
นี้ถูกฉีกไปแล้ว

“ว้าว ฉันอยากดูเรื่องนี้”

ผมเห็นโปสเตอร์ที่ลีจีฮเยก าลังดูอยู่

“เธอชอบซุปเปอร์ฮีโร่เหรอ?”

“ใช่”

“โชคดีแล้ว มิฉะนั้นเธอจะเกลียดมันหลังจากนี้”

“…ฉันรู้”

บนโปสเตอร์ที่ถูกฉีก สัตว์ประหลาดตัวเขียวก าลังค าราม
เข้าใส่พวกเรา พวกเราเดินตรงไปยังชั้นสาม

“ที่นี่ก็เหมือนกัน”

โปสเตอร์ทั้งหมดบนชั้นสามถูกฉีกไปหมดแล้ว ยูจงฮ
ยอคกวาดมันไปหมด โชคดีที่ชั้นที่สามมีภาพยนตร์
อันตรายอยู่เยอะ

ไฟนอลเดสติเนชั่น ก ากับโดยเจมส์ วาน… ไอ้บ้ายูจงฮ
ยอค เขาผ่านมันไปได้ยังไง? นี่คือภาพยนตร์ท าลายล้าง
แท้ๆ

“พวกเราขึ้นมาเร็วกว่าที่ฉันคิดนะ?”

ต่างจากน ้าเสียงที่สดใสของจางฮีวอน ผมกระวนกระวาย
ทุกๆ ครั้งที่พวกเราขึ้นมาชั้นต่อไป การเคลียร์ดันเจี้ยนโรง
ภาพยนตร์จ าเป็นต้องมีโชค โปสเตอร์บางส่วนในแต่ละ
ชั้นไม่ได้ครอบคลุมในหนทางเอาชีวิตรอด ยูจงฮยอค
ไม่ได้เคลียร์ภาพยนตร์ทุกเรื่อง

มีข้อความของระบบดังนั้นเมื่อพวกเราเข้าสู่ชั้นที่สี่

[คุณเข้าสู่ชั้นที่สี่]

สปอร์ตไลท์ฉายลงมาโดยไม่ให้เวลาผมได้ดูโปสเตอร์
จางฮีวอนรวบมือทั้งสองข้างเข้าด้วยกันและอธิษฐาน

“ได้โปรดอย่าเป็นหนังผีเลย…”

ผมเหลือบมองไปที่จางฮีวอน และเธอก็แก้ตัวออกมา

“ดาบฆ่าผีไม่ได้”

…นี่ก็เป็นเหตุผล

[การฉายเริ่มขึ้นแล้ว!]

พื้นหลังเปลี่ยนไป และเมื่อพวกเราลืมตาขึ้น ลมทะเลก็พัด
โชยผ่านหัวเรือ

“นี่มัน…?”

ผมรู้สึกเค็มในปาก และขอบฟ้ากว้างก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
ของผม ผมรู้สึกสับสนกับทัศนียภาพของทะเล ผมท างาน
ทุกวัน และมันก็หลายปีแล้วนับตั้งแต่ที่ผมได้เดินทาง

“หนังเรื่องอะไรเนี่ย?”

ข้างๆ ผม จางฮีวอนก าลังสวมชุดเดรสยาว

เสียงไวโอลินดังออกมาจากด้านในของเรือส าราญ และมี
เสียงของผู้คนที่ก าลังตื่นเต้น มันเป็นบรรยากาศที่โรแมน
ติกมากจากภาพยนตร์…

โอ้ ผมรู้แล้วว่าเรื่องอะไร

จากนั้นเสียงของลีจีฮเยก็ดังออกมา “โอ้ อยู่ดีๆ ก็เร่ง…”

ผมมองย้อนกลับไปและเห็นลีจีฮเยก าลังอาเจียนอยู่ จางฮี
วอนวิ่งเข้าไปและลูบหลังของเธอ หลังจากอาเจียนอยู่สัก
พัก ลีจีฮเยก็พูดออกมา

“เอ่อ ฉันเมาเรือ”

“ไม่เป็นไร แค่อาเจียนเอง”

…ผมสงสัยเรื่องนี้มานานแล้ว ท าไมดยุคแห่งความภักดี
และสงครามถึงเลือกลีจีฮเย? ไม่สิ ผมอ่านนิยายแต่ก็ไม่ได้
อยากรู้

“แต่พี่สาว… หนังเรื่องนี้? เรือที่จม”

“ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้นนะ”

“งั้น… บางทีพี่สาวอาจจะเป็น ‘เคต วินสเล็ต’ ก็ได้?”

ลีจีฮเยมองมายังชุดเดรสของจางฮีวอนเหมือนกับว่าเธอ
อิจฉา จากนั้นเธอก็มองมาที่ผม

“งั้นนายก็คือ… ดิแคพรีโอ? ว๊ากกกก!”

ผมรู้สึกไม่พอใจเมื่อเห็นเธออาเจียนหลังจากพูดอย่างนั้น
ในเวลานั้นเอง ลีกิลยังก็โผล่ออกมาจากข้างหลังของผม

“พี่!”

ลีกิลยังแต่งกายในชุดทางการ เสื้อผ้าชุดนี้ค่อนข้างคุ้นๆ…

ยังไงก็เถอะ ทุกคนมารวมตัวกัน

“ไม่มีเวลาแล้ว”

ตอนนี้เรือก าลังจะจม น่าเสียดายที่วิธีแก้ปัญหาของ
ภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่ปรากฏอยู่ในหนทางเอาชีวิตรอด

เราจะเอาชนะไททานิคได้อย่างไร? มันเป็นการต่อสู้กับ
ทะเลงั้นเหรอ?

ลีจีฮเยเป็นคนแรกที่แสดงความคิดเห็น

“เธอก าลังจะจม พวกเราแค่ต้องจมไปกับมันรึเปล่า?”

“นั่นก็เกินไป…”

มันน่าหงุดหงิด มันคงจะดีกว่านี้ถ้าภาพยนตร์มีศัตรูที่
ชัดเจนให้บดขยี้

“งั้นมาลองหาคนร้ายดู”

นี่เป็นความเห็นของกิลยัง ผมไม่รู้ว่ามันจะมีวายร้ายใน
ภาพยนตร์เรื่องนี้ไหม แต่เนื่องจากผมไม่อาจคิดอะไรได้
อีกแล้ว ผมจึงตัดสินใจลองท าตามมันดู

“งั้นไปจัดการกับตัวร้ายกันเถอะ”

พวกเราเริ่มเคลื่อนไหว ยังไงก็เถอะ ใครเป็นตัวร้ายของ
เรื่องนี้กัน? ครั้งสุดท้ายที่ผมดูไททานิค…

แต่ผมไม่จ าเป็นต้องกังวล พวกวายร้ายได้เข้ามาหาพวกเรา
เอง ชายหนุ่มในชุดสะอาดจ้องมาที่นี่

“แจ็ค ดอว์สัน!”

เดี๋ยวก่อน แจ็คดอว์สัน…บทบาทที่ดิแคพรีโอเล่น? ไม่ใช่
ว่าชายคนนี้ก าลังจ้องมาที่ผมเหรอ

“…ฉันเหรอ?”

…เขาคือดิแคพรีโอเหรอ? ผมถอนหายใจในขณะที่ผม
มองไปยังลีกิลยัง

* * *

หลังจากนั้นไม่นาน พวกเราก็ลักพาตัวคนที่พวกเราคิดว่า
เป็นตัวร้ายของเรื่อง แต่หัวหน้าโรงภาพยนตร์ก็ไม่
ตอบสนอง การลักพาตัวเขายังไม่พอ…

ผมลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะเปิดปาก

“ถ้าอย่างนั้น…”

“ฆ่าเขาเถอะ”

ลีจีฮเยชักดาบออกมา ชายคนนี้ก าลังดิ้นรนในขณะที่
ร่างกายของเขาถูกมัดไว้

“หัวหน้าโรงภาพยนตร์เป็นพวกโรคจิตเหรอ? ถ้าอย่างนั้น
ค าตอบก็คือการฆ่าเขาอย่างรวดเร็วสิ?”

ผมเองก็คิดแบบนั้น ไม่สิ ผมมั่นใจ

มันเป็นค าตอบของภาพยนตร์อีกเรื่องหนึ่งในหนทางเอา
ชีวิตรอด แต่จางฮีวอนก็้จองไปยังชายคนนั้นด้วยความ
กลัวและพูดออกมาอย่างไม่คาดคิด

“แต่… เขาดูเหมือนคนจริงๆ”

“…ฮะ?”

“นี่คือภาพยนตร์ แต่เขาแค่เหมือนคนจริงๆ”

แต่มันก็น่าประหลาดใจที่จางฮีวอนพูดแบบนี้เมื่อเธอเพิ่ง
จัดการคนอื่นมาเมื่อไม่กี่วันก่อน จากนั้นอีกครั้ง จางฮี
วอนก็พูดอะไรแบบนี้ออกมา ‘ฉันอาจจะเป็นนักฆ่าแต่ฉัน
ไม่อยากกลายเป็นสัตว์ประหลาด’

ลีจีฮเยถาม “พี่สาว พี่ก าลังพูดเรื่องอ่อนไหวแบบนี้ตอนนี้
เนี่ยนะ? พี่ไม่อยากฆ่าเขาเหรอ?”

“ไม่ ไม่ใช่แบบนั้น…”

“มันเป็นการดีที่จะช่วยผู้คน แต่ถ้าคนๆ นี้ไม่ตาย พวกเรา
ก็จะตาย พวกเรามีชีวิตอยู่อย่างแน่นอน แต่ชายคนนี้เป็น
แค่ตัวละคร!”

ตัวละคร…

ผมรู้สึกสับสนกับค าพูดของลีจีฮเย

จางฮีวอนมองมาที่ผม “…นายก็คิดแบบนั้นเหรอ?”

“แม้ว่าชายคนนี้จะเป็นคนจริงๆ แต่เขาก็ยังเป็นคนเลวอยู่ดี
ท าไมการฆ่าเขาจะเป็นสิ่งไม่ดีล่ะ?”

ค าพูดของลีจีฮเยอาจจะถูก ผู้ชายคนนี้เป็นตัวร้ายของ
สถานการณ์อย่างแน่นอนและคงท าเรื่องไม่ดีลงไป ดังนั้น
การฆ่าเขาก็คงจะไม่เป็นอะไร น่าตลกที่มันเป็นตรรกะที่ยู
จงฮยอคมักจะพูดถึงในหนทางเอาชีวิตรอด

ในเวลาที่ผมเปิดปาก ลีจีฮเยก็รีบวาดดาบของเธอ

“เห้อ อะไรกันเนี่ย? มาสเตอร์ก าลังจะตายนะ!”

ใบมีดวาดลงมาและทะลวงเข้าใส่หน้าอกของชายหนุ่ม
พร้อมกับเลือดที่ไหลออกมา มันสมจริงมาก จากนั้น
ข้อความของระบบก็ดังออกมา

[เจ้าของโรงภาพยนตร์พอใจกับตอนจบของภาพยนตร์ที่
เปลี่ยนไป]

[ท้ายเรือจะน าไปสู่ชั้นถัดไป]

“ดูสิ ฉันท าถูกแล้ว ใช่ไหม?”

ลีจีฮเยตะโกนออกมาอย่างมีชัย

เห็นได้ชัดว่าค าตอบนั้นไม่ผิด หัวหน้าโรงภาพยนตร์
ยอมรับสิ่งนี้แล้ว และกลุ่มดาวก็คงจะมอบเหรียญให้กับ
การกระท าของพวกเรา พวกเราคงจะเอาชีวิตรอดไปได้
ด้วยเหรียญเหล่านี้

มันเป็นวิถีชีวิตที่ถูกท าลายในโลกใบนี้

[เข้าถึง ‘เอนเครดิต’ ครั้งที่สองแล้ว]

[นักแสดง: คิมทกจา, จางฮีวอน, ลีจีฮเย, ลีกิลยัง]

[คุณได้รับ 500 เหรียญเป็นรางวัล]

พวกเราไม่อาจได้ไอเท็มรางวัลไปจากไททานิค ดังนั้น
พวกเราจึงตรงไปยังชั้นต่อไปและปฏิบัติตามค าแนะน า
ของข้อความของระบบ

[คุณเข้าสู่ชั้นที่ห้า ห้องรางวัล]

เมื่อพวกเราขึ้นบันไดเลื่อนมา ในที่สุดมันก็มาถึงห้อง
รางวัล

“ห้องรางวัล? มันไม่ใช่หนังที่น่ากลัวใช่ไหม?”

“นี่คือห้องโถงนิทรรศการ มันเป็นสถานที่ที่พวกมันใช้
แสดงอุปกรณ์ประกอบฉากภาพยนตร์”

ในความเป็นจริง ผมรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว แต่ผมก็ต้องแสร้งท า
เป็นไม่รู้อีกครั้ง

อุปกรณ์ประกอบฉากจากภาพยนตร์ต่างๆ ปรากฏอยู่ในตู้
กระจก อุปกรณ์และเครื่องแต่งกายที่ถูกใช้โดยตัวละคร
หลักจากภาพยนตร์เรื่องต่างๆ และอุปกรณ์ตกแต่งเวที…

สิ่งที่น่าตลกก็คือพวกมันไม่ใช่อุปกรณ์ประกอบฉากอีก
ต่อไป

จางฮีวอนเดินเข้ามาใกล้กับตู้กระจกและตะโกนออกมา

“พระเจ้าช่วย ดูนี่สิ!”

[มิคาสึกิ มุเนจิกะ – แบบจ าลอง] ดาบระดับ A

ดวงตาของจางฮีวอนเปล่งประกายเมื่อเธอมองไปยังตู้
กระจก และผมก็พยักหน้า

“ในที่สุดเธอก็ได้ดาบที่เหมาะมือแล้ว ฮีวอน”

“โว้ว…”

เห็นได้ชัดว่ามันเป็นดาบที่ยอดเยี่ยมในการมองแค่แวบ
เดียว ดาบเขาโกลล์ไม่อาจเทียบได้เลย และมันก็ไม่ได้ด้อย
กว่าเลยเมื่อเทียบกับดาบของลีจีฮเย

จางฮีวอนเริ่มเหวี่ยงดาบในมือของเธอ

“เยี่ยมไปเลยรึเปล่าเนี่ย? มันเบาและเคลื่อนไหวได้ดีเลย!”

ผมไม่เคยเห็นจางฮีวอนเป็นแบบนี้มาก่อนเลย

[ตัวละคร ‘จางฮีวอน’ ขอบคุณคุณเป็นอย่างมาก]

ไม่เป็นไร

วัตถุประสงค์หลักของการมาที่ดันเจี้ยนโรงภาพยนตร์ก็
คือ ‘รางวัล’ ของชั้นที่ห้า ดันเจี้ยนโรงภาพยนตร์เป็น
สถานที่ที่ดีส าหรับการฟาร์มในช่วงแรกๆ โดยเฉพาะ
อย่างยิ่ง จางฮีวอนจะแข็งแกร่งขึ้นไปอีกด้วยอาวุธนี้

[ไอเท็มรางวัลจะถูกจ ากัดไว้ที่สองชิ้นต่อคน]

มันไม่ใช่ ‘สตาร์รีลิค’ ของแท้เพราะมันเป็นอุปกรณ์
ประกอบฉากในภาพยนตร์ แต่เวอร์ชั่นจ าลองก็มี
คุณสมบัติของไอเท็มต้นฉบับอยู่ ไอเท็มระดับ A แทบจะ
เป็นของโกงในช่วงแรกๆ เลย

ยังไงก็เถอะ ยูจงฮยอคได้ผ่านที่นี่ไปแล้ว ไอเท็มสองชิ้น
หายไปแล้ว

“เลือกไอเท็มกันเลย แต่ละคนเลือกได้สองอัน ดังนั้นก็
เลือกกันดีๆ นะ”

ผมบอกจางฮีวอนให้เลือกไอเท็มที่ยูซานอาสามารถใช้ได้
ในขณะที่ผมหาไอเท็มอีกอันให้กับลีฮุนซึง อันนี้ดูเหมือน
จะมีประโยชน์เลยทีเดียว

[โล่เฮอร์คิวลีส – แบบจ าลอง] โล่ระดับ A

เยี่ยม… มันเป็นไอเท็มที่ไม่อาจเอาไปเทียบกับโล่เหล็กเก่า
ได้เลย เมื่อผมคิดว่าดวงตาของลีฮุนซึงจะเปล่งประกาย
ด้วยความจงรักภักดีแค่ไหน ผมก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาแล้ว

ลีจีฮเยที่อ้างว่าเป็นแฟนพันธุ์แท้ของซุปเปอร์ฮีโร่ก าลัง
พยายามดึงไอเท็มออกมาจากมุมหนึ่ง

“อ่า ท าไมฉันดึงออกมาไม่ได้?”

ผมเข้ามาใกล้ เป็นมันนี่เอง

[มโยลเนียร์ – แบบจ าลอง] อาวุธที่อระดับ A

ค้อนแห่งเทพเจ้าสายฟ้า ธอร์ มันคงจะเป็นไอเท็มอันทรง
พลังถ้ามันเป็นสตาร์รีลิคของแท้… ถึงกระนั้นก็เถอะ
คุณภาพของต้นฉบับก็เยี่ยมยอดมากจนประสิทธิภาพของ
แบบจ าลองไม่ได้ด้อยเลย

ผมมองไปยังลีจีฮเยที่ก าลังส่งเสียงพึมพ าในขณะที่เธอจับ
ค้อนที่ไม่สามารถขยับได้เลย

“ไม่ใช่ว่ามันเป็นไอเท็มที่มีเฉพาะคนพิเศษสามารถใช้ได้
เหรอ?”

“ปั๊ดโถ่ว ฉันไม่พิเศษเหรอ?”

ในเวลานั้นเอง ลีกิลยังก็เดินเข้ามาข้างหลังเธอและเอื้อม
มือออกไปยังมโยลเนียร์

“เฮ้ ไอ้หนู! นี่มันของฉัน…”

มโยลเนียร์ลอยขึ้นเบาๆ ด้วยมือของลีกิลยัง ลีกิลยังเหวี่ยง
ค้อนไปรอบๆ ก่อนที่จะมองมาที่ผม

“พี่ ผมเอามันไปได้ไหม?”

“เอาสิ มันดูดีเลย”

ลีจีฮเยดูตะลึงไปอีกครั้ง

“มีแต่ฉันที่ไม่สมหวัง… แค่ฉัน…”

ผมไม่สนใจเธอและมองหาไอเท็มที่เหลืออยู่ มาดูกันว่า
เหลืออะไรบ้าง

[ชุดเสริมพลังภายนอก – แบบจ าลอง] ชุดป้องกันระดับ A

ผมไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคต แต่มันก็ดีที่จะเสริม
การป้องกันของตัวเองเมื่อผมสวมชุด มันก็พันรอบแขน
ขาของผม

[ความเสียหายจากการโจมตีภายนอกลดลง 10%]

[ความสามารถในการตรวจจับศัตรูได้รับการปรับปรุงให้
ดีขึ้น]

[คุณสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่วกว่าแต่ก่อน]

มันค่อนข้างน่าผิดหวัง แต่มันก็ยังดีกว่าไม่ใส่ โดยเฉพาะ
อย่างยิ่งเมื่อผมคิดถึงการต่อสู้ที่รออยู่ในตอนท้าย

ในตอนนี้การเตรียมการก็เสร็จสิ้นแล้ว

เนื่องจากมันไม่มีการเปลี่ยนแปลงอะไรที่ส าคัญใน
ดันเจี้ยน มันจึงชัดเจนว่ายูจงฮยอคยังมีชีวิตอยู่ ถ้าพวกเรา
เคลื่อนไหวผ่านชั้นที่หกไปอย่างรวดเร็ว พวกเราอาจจะ
พบกันบนชั้นที่เจ็ด ในกรณีที่เลวร้ายที่สุด ถ้าเขาก าลัง
ต่อสู้อยู่กับบอสบนชั้นที่แปด… อย่างน้อยเขาก็ยังมีชีวิต
อยู่

เอาล่ะ ไปลากไอ้ผู้เสื่อมถอยบ้านั่นกลับมากันเถอะ