มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 41 – ปลาแสงอาทิตย์ผู้รอบรู้ (6)

“อะไรนะ?

「นายเป็นใครกัน…?」

ผมรู้สึกประหลาดใจกับการเปลี่ยนแปลงความคิดอย่าง
กะทันหัน แน่นอนว่าเขาคงไม่ได้สติกลับมาหลังจากได้
ยินเสียงของผมนะ? เกิดอะไรขึ้น?

ผมสับสนเล็กน้อย ในตอนแรก ผมไม่ได้เริ่มท าแบบนี้
เพราะคาดหวังถึงผลลัพธ์แบบนี้

[‘หัวหน้าโรงภาพยนตร์’ อึดอัดใจ]

[‘หัวหน้าโรงภาพยนตร์’ ได้เสริมพลังการควบคุมของเขา
บนตัวละคร ‘ยูจงฮยอค’]

“อ๊ากกก…!”

ดวงตาของยูจงฮยอคเบลออีกครั้ง

อันที่จริง ผมรู้สึกได้ถึงความหวัง แต่มันก็ไม่มีเหตุผลที่เขา
จะตื่นขึ้นมาเอง มิฉะนั้นเขาคงจะไม่เป็นปลาแสงอาทิตย์
ผมต้องขอบคุณแล้วที่เขาไม่ฆ่าตัวตาย อากาศธาตุจากดาบ
ของยูจงฮยอคสั่น

[‘พลังงานแยกนภา’ ของตัวละครยูจงฮยอคได้เติบโตขึ้น!]

ในเวลาเดียวกัน สกิลที่ได้รับมาผ่านการส่งผ่านเริ่ม
แข็งแกร่งขึ้น มันต้องขอบคุณพรสวรรค์ของตัวละครหลัก

พลังงานดาราบริสุทธิ์ค่อยๆ พังทลายลงในขณะที่ผม
พยายามดิ้นรน ผมไม่รู้ว่ามันเป็นขีดจ ากัดของ
ตัวสกิลหรือความแตกต่างด้านพรสวรรค์

ผมเหลือบมองลีกิลยัง เลือดไหลออกมาจากจมูกของเขา
ถึงเวลาแล้ว

“จงฮยอค”

บางทีหลังจากวันนี้ไป ยูจงฮยอคอาจจะแข็งแกร่งขึ้นอย่าง
น่าประหลาด ผมผลักดาบของเขาออกไปเท่าที่จะท าได้

“นายจ าสิ่งที่ฉันเคยถามได้ไหม? ฉันถามว่าขอฉันซัดนาย
หน่อยได้ไหม?”

มันมีความแตกต่างในด้านพรสวรรค์โดยธรรมชาติ ในอีก
ไม่กี่ปี ยูจงฮยอคจะแข็งแกร่งขึ้นโดยที่ผมไม่อาจเทียบได้

แต่มันไม่ใช่ตอนนี้ อย่างน้อยก็ตอนนี้น่ะนะ

“นายบอกว่าฉันซัดนายได้ถ้าฉันสามารถท าได้ นายจ าได้
ไหม?”

ถ้าผมไม่ท าสิ่งนี้ในตอนนี้ งั้นอย่างน้อยก็สักพัก…

[คมมีดแห่งศรัทธาถูกเปิดใช้งาน!]

[ตัวเลือกพิเศษของศรัทธาไม่แตกสลายถูกเปิดใช้งาน]

[คุณสมบัติถูกแปลงเป็น ‘ธาตุไฟ’]

ผมสามารถเอาชนะไอ้บ้านี่ได้

ใบมีดแสง ธาตุไฟปรากฏขึ้นในพื้นที่ว่างเปล่า

ฮูมมม!

ยูจงฮยอคประหลาดใจกับการโจมตีอย่างกะทันหันและ
ก้าวถอยไปหลายก้าว เขารู้สึกได้โดยสัญชาตญาณว่ามัน
เป็นสิ่งที่ไม่ธรรมดา แต่มันก็สายเกินไปแล้ว

[อักขระ ‘ล าน าดาบ’ ถูกเปิดใช้งาน]

ล าน าดาบ มันเป็นหนึ่งในบัฟการต่อสู้ที่แข็งแกร่งที่สุดที่ด
ยุคแห่งความภักดีและสงครามภูมิใจ

[ดาบของคุณเต็มไปด้วยถ้อยค าที่ดยุคแห่งความภักดีและ
สงครามเหลือทิ้งไว้]

มันมีการแปรผันอันยิ่งใหญ่ในพลังโจมตีโดยขึ้นอยู่กับบท
กวีที่ถูกขับร้องออกมา แต่มันก็เป็นสกิลที่สมบูรณ์แบบ
ส าหรับผมในตอนนี้

「กระหน ่าลูกศรดุจดั่งสายฝนและปกป้องจอมทัพจาก
ปืนที่ยิงมาจากทุกทิศทาง」

โชคดีที่มันเป็นบทกวีนี้

พลังเวทมนตร์อันมหาศาลปรากฏขึ้น และอากาศธาตุที่
ก าลังเผาไหม้อยู่ก็รวมกันเป็นหนึ่ง ผมเหวี่ยงมันเข้าใส่ยู
จงฮยอค

「ความสับสนเป็นดั่งพายุฝนฟ้าคะนอง」

อากาศธาตุไฟก่อรูปขึ้นเป็นลูกศรและเริ่มระดมยิงเข้าใส่
เขา มันเป็นการโจมตีที่ไม่สามารถใช้งานได้นานเนื่องจาก
พลังเวทมนตร์ไม่เพียงพอ อย่างไรก็ตาม นี่ก็เพียงพอแล้ว

ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง!

“อ๊ากก!”

บาดแผลสีแดงจ านวนนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นทั่วร่างของยู
จงฮยอค

ในโลกบัดซบนี่ที่เหรียญเป็นตัวแทนของสิ่งมีค่าทั้งหมด
และกลุ่มดาวได้ตัดสินใจที่จะพัฒนาโลก ผมยังต้องการยู
จงฮยอคอยู่

ดังนั้นวันนี้ผมจะปกป้องเขา

เฮือกก!

การกระท าของยูจงฮยอคหยุดลงในขณะที่เปลวเพลิงแผด
เผาพื้นที่ ความต้านทานไฟของเขาหมายความว่ามัน
อาจจะไม่ใช่การโจมตีที่รุนแรง แต่มันก็เพียงพอที่จะ
บังคับให้เขาเข้าสู่ภาวะหมดสภาพ ผมมองไปยัง ‘หัวหน้า
โรงภาพยนตร์’ ที่ก าลังนั่งอยู่ริมสวน

[‘หัวหน้าโรงภาพยนตร์’ ตื่นตัวต่อคุณเป็นอย่างยิ่ง]

ในตอนนี้มันเป็นโอกาสเดียวแล้ว ผมเริ่มวิ่ง ในระยะไกล
ผมสามารถเห็นหัวหน้าโรงภาพยนตร์ที่ตัวแข็งที่อได้

งั้น

[ตัวละคร ‘ยูจงฮยอค’ ใช้การฟื้นตัว LV.2!]

บัดซบ ยูจงฮยอคไล่ตามผมมาแล้ว

การฟื้นตัว มันเป็นสกิลขี้โกงที่ท าให้เขาสามารถฟื้นฟูได้
อย่างรวดเร็วหลังจากถูกโจมตีอย่างหนักหน่วงวันละครั้ง
เขาได้รับสกิลนี้มาแล้วเนื่องจากการส่งผ่าน

ไม่ว่าผมจะเร็วแค่ไหน ผมก็ไม่อาจเร็วไปกว่ายูจงฮยอคที่
มีย่างก้าวฟีนิกซ์แดง

ผมไม่สนใจหัวหน้าโรงภาพยนตร์ตรงหน้าและปะดาบ
กับยูจงฮยอค ผมท าได้เพียงแค่เชื่อในไพ่ใบสุดท้ายของผม
ผมตะโกนออกมาด้วยพลังทั้งหมด

“กิลยัง!”

โครม!

เมื่อผมตะโกนออกมา มันก็มีรอยแตกขนาดใหญ่บน
เพดานของสวนลอยฟ้า

โดมสีด าที่อยู่รอบๆ หลังคาก าลังพังลงมา ยูจงฮยอคที่
ก าลังวิ่งเข้ามาหาผมซึ่งถูกควบคุมโดยหัวหน้าโรง
ภาพยนตร์อยู่ เขาเงยหน้าขึ้นมองเพดานด้วยความ
ประหลาดใจ

โดยทั่วไปแล้ว มันเป็นไปไม่ได้ที่พื้นที่ป้องกันของ
‘สถานการณ์ลับ’ จะพัง แต่มันเป็นไปได้ส าหรับการด ารง
อยู่ที่ ‘ผิดปกติ’

ในระยะไกล ลีกิลยังก าลังร้องออกมาในขณะที่เช็ด
เลือดออกไปจากจมูก

“อ-อึกก… อ๊ากกก…!”

เพื่อจัดการกับสัตว์ประหลาด คุณต้องเรียกสัตว์ประหลาด
ออกมา

ฮูมมมม!

แมลงขนาดใหญ่ขุดเข้ามาในรอยแตกของโดมที่พัง

ครืน!

เหมือนกับแก้วบางๆ โดมพังและหลังคาแตกเป็นชิ้นๆ
หัวหน้าโรงภาพยนตร์ที่ก าลังประหลาดใจกรีดร้องออกมา
มันมีมอนสเตอร์ที่สามารถท าลายพื้นที่ป้องกันของ

สถานการณ์ลับปรากฏตัวขึ้น มันเหมือนกับตั๊กแตนต า
ข้าวยักษ์ มันคือราชาแมลงตัวมหึมา

[ราชาแมลงระดับ 6 ไททานอปเทร่าได้ปรากฏตัวแล้ว!]

มันเป็นภาพลักษณ์ที่ท าให้ขนลุกขึ้นมา มอนสเตอร์ที่เข้า
โรมรันกับแรดพิษในวันนั้น มอนสเตอร์ตัวนี้มาที่นี่เพื่อ
ตอบสนองการสื่อสารอันหลากหลายของลีกิลยัง ลีกิลยัง
หัวเราะ

“ฮีฮีฮี… ไททาโน…”

ไททาโน? อย่าบอกนะว่า… มันดูคล้ายกันแต่ก็ไม่แน่ใจ

ฮูมมม!

ตั๊กแตนต าข้าวยักษ์บินเข้าหาหัวหน้าโรงภาพยนตร์
จากนั้นยูจงฮยอคก็บล็อคมันไว้

[ตัวละครยูจงฮยอคใช้ ‘การป้องกันตัวเองอันแข็งแกร่ง
LV.4’]

โครม!

มีเสียงดังก้องออกมาและร่างกายของยูจงฮยอคก็ถูกผลัก
ลงไปบนพื้นของดาดฟ้า แต่ยูจงฮยอคก็ยังยืนหยัดขึ้นมา
ได้

ปัง ปัง ปัง ปัง!

…เขามันสัตว์ประหลาดจริงๆ เขาสามารถรับมือกับสาย
พันธุ์ระดับ 6 ด้วยความความสามารถในปัจจุบันของเขา
งั้นเหรอ? ยูจงฮยอคกระทั่งโจมตีสวนกลับไปได้

ฮูมมม!

ไททานอปเทร่ากรีดร้องออกมาให้กับการโจมตีอันหนัก
หน่วง น่าแปลกที่ยูจงฮยอคอยู่ในระดับเดียวกับราชา
แมลงระดับ 6

บางทีมันอาจจะเป็นสิ่งที่เขาเห็นเมื่อต่อสู้กับผม ความมี
ชีวิตชีวาของหัวหน้าโรงภาพยนตร์ฟื้นกลับคืนมาอีกครั้ง

ยูจงฮยอคแข็งแกร่ง มันเป็นสถานการณ์กะทันหัน แต่
หัวหน้าโรงภาพยนตร์ก็คิดว่าเขาสามารถเอาชนะได้

มันคิดผิด มันควรจะมองมาที่ผม

ผมวิ่งตรงไปยังหัวหน้าโรงภาพยนตร์อีกครั้ง การสื่อสาร
อันหลากหลายคงได้ผลอีกไม่นาน ผมจะไม่ยอมให้ความ
พยายามของลีกิลยังต้องสูญเปล่า

[คมมีดแห่งศรัทธาถูกเปิดใช้งาน!]

หัวหน้าโรงภาพยนตร์ตรวจพบผมช้าไปและตะโกน
ออกมา

หัวหน้าโรงภาพยนตร์

ตามการตั้งค่าของหนทางเอาชีวิตรอด บอสมีชื่อตัวนี้ถูก
สร้างขึ้นมาด้วยหัวใจและดวงวิญญาณของกลุ่มดาว เมื่อ
เวลาผ่านไปนาน และมันอยู่ในสภาพเสื่อมโทรม มันก็ได้
กลายเป็นบอสของสถานการณ์ลับ อย่างไรก็ตาม… มันก็
ยังสามารถเจาะบาเรียพลังจิตของยูจงฮยอคได้

ผู้ที่ได้รับการคุ้มครองศักดิ์สิทธิ์จากกลุ่มดาว เขาไม่เคย
พ่ายแพ้ย่อยยับมาก่อน

[‘หัวหน้าโรงภาพยนตร์’ เรียกใช้ ‘โลกจ าลอง’]

มันเป็นสกิลมายาที่มีระดับสูงกว่าเรือนจ าต้อนรับของ
พวกภูตผี

พื้นที่โดยรอบบิดเบี้ยวและมีภาพลวงตาทุกประเภท
ปรากฏขึ้น มอนสเตอร์ดูเข้าใกล้กับความเป็นจริงมากยิ่ง
กว่าภาพลวงตา

หนูดิน โกลล์ แรดพิษ ทีเร็กซ์… เหล่ามอนสเตอร์ที่ผมเคย
พบก าลังพุ่งเข้ามาหาผม คมเขี้ยวอันดุร้ายและกรงเล็บอัน
เกรี้ยวกราดวาดเข้าใส่ผม แต่ผมก็ไม่หยุด ผมไม่กลัว มัน
เป็นของปลอมทั้งหมด พวกมันไม่ได้มีตัวตนอยู่จริง พวก
มันต่างก็เป็นของปลอมจากนิยาย

ในช่วงเวลาที่คมมีดแห่งศรัทธามาถึงล าคอของมัน

[‘หัวหน้าโรงละคร’ เปิดใช้งาน ‘การกร่อนจิต’]

การกร่อนจิต มันเป็นสกิลจัดการความคิดระดับสูงที่ถูกใช้
กับยูจงฮยอค ผมไม่กลัวเพราะผมมีก าแพงที่สี่ แต่ก็มีบาง
สิ่งที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้นในเวลาที่มันแทรกซึมเข้าไปในหัว
ของผม

[‘หัวหน้าโรงภาพยนตร์’ รู้สึกอับอาย]

หุบเหวแห่งอัตตา

ความคิดทุกประเภทถูกรวบรวมไว้ และหน้ากระดาษของ
หนทางเอาชีวิตรอดก็โบยบิน

-น-นี่? นี่มัน…!

ข้อความมากมายเล็ดลอดออกมาเป็นแสงจางๆ และลอย
อยู่ในความมืด มันเป็นตอนของหนทางเอาชีวิตรอดที่ผม
ได้อ่านมา

[สกิลเฉพาะตัว ‘ก าแพงที่สี่’ ถูกเปิดใช้งาน!]

ผิวของหัวหน้าโรงภาพยนตร์เปลี่ยนไปในขณะที่มันกุม
ศีรษะ มันมองไปยังการเรียงร้อยที่อยู่รอบๆ ตัว และ
ใบหน้าของมันก็ขาวซีด

-อย่า บอก ฉัน นะ ว่า แก… อ๊าาา!

นี่คือสิ่งสุดท้ายที่มันกล่าวออกมา น่าแปลก มันมองมาที่
ผมด้วยความหวาดกลัว

ขณะที่คมมีดแห่งศรัทธาก าลังจะตวัดผ่านล าคอของมัน ก็
มีแสงสว่างปะทุออกมาจากร่างกายของมัน มันเหมือนกับ
ภูตผีที่สัมผัสเข้ากับแสงศักดิ์สิทธิ์หรือไม่ก็การลงโทษ
ส าหรับการฝืนข้อห้าม

มันถูกท าลายไปโดยไม่เหลือร่องรอย

ผมมองลงไปที่มือของผมและรู้สึกงุนงง

…เกิดอะไรขึ้นกัน?

[‘หัวหน้าโรงภาพยนตร์’ ถูกสังหารเป็นครั้งแรก]

[คุณได้รับ 9,000 เหรียญเป็นรางวัล]

[คุณเคลียร์สถานการณ์ย่อยได้แล้ว!]

[คุณได้รับ 4,000 เหรียญเป็นรางวัล]

ข้อความเหล่านี้ปรากฏขึ้นมา ผมมองกลับไปและเห็นยู
จงฮยอคก าลังทรุดตัวลงหลังจากถูกปลดปล่อยจากการ
ควบคุมของหัวหน้าโรงภาพยนตร์ โชคดีที่เขาไม่ตาย และ
ก็เหมือนกันกับลีกิลยังที่ฝืนใช้การสื่อสารอันหลากหลาย

“พี่…”

ผมรีบเข้าไปรับตัวลีกิลยัง ลีกิลยังหมดแรงและเป็นลมไป
ในอ้อมแขนของผม

[บาเรียรอบดันเจี้ยนโรงภาพยนตร์หายไป]

บาเรียที่ปกคลุมอยู่รอบๆ เพดานหายไป และผมก็มองไป
ยังราชาแมลง น่าแปลกใจที่มันหันหลังหนี มันเหมือนกับ
ว่าความสนใจทั้งหมดของมันได้หายไป ผมถอนหายใจ
ออกมาด้วยความโล่งอก

มันจบแล้ว

“…พวกเธอไม่เป็นอะไรนะ?”

จางฮีวอนและลีจีฮเยเดินเซเข้ามา

“ฉันไม่เป็นไร ฮีวอนล่ะ?”

“ฉันก็เหมือนกัน โชคดีที่จีฮเยปลอดภัย”

ลีจีฮเยถูกยูจงฮยอคโจมตีไปหลายครั้ง และเธอก็พูดไม่
ค่อยได้เพราะปากของเธอบวมอยู่

[สถานการณ์ที่สามใกล้จบลงแล้ว!]

บางทีมันอาจจะถึงเวลาส าหรับจุดจบแล้ว

ผมมองไปรอบๆ ดาดฟ้าและเห็นว่ารุ่งเช้าก าลังมาถึงแล้ว
ท าให้ท้องฟ้าเริ่มสว่างขึ้น ถ้าลีฮุนซึงอยู่ที่นี่ เขาคงจะสวด
มนต์ออกมาแล้ว

จางฮีวอนร้องครวญคราง

“อ่า… กรุงโซล”

บริเวณเมืองที่พังทลายถูกส่องสว่างด้วยแสงสลัวยามรุ่ง
อรุณ ผมได้ยินเสียงระเบิดดังออกมาจากระยะไกล
ในตอนนี้มันไม่มีหมอกพิษอีกแล้ว แรดพิษถูกบดขยี้
ภายใต้อาคารที่ถล่มลงมา ผมเห็นผู้คนก าลังต่อสู้กันเอง

พวกเขาอาจจะเป็นกลุ่มที่ยุติสถานการณ์ได้ก่อนพวกเรา
ภูมิทัศน์ทั้งหมดถูกขังอยู่ในโดมขนาดใหญ่

มันเป็นบาเรียขนาดใหญ่ที่ดูเหมือนว่าก าลังจะพังลงมา

ในปัจจุบันกรุงโซลอยู่อย่างโดดเดี่ยวในโดมโปร่งใส

จางฮีวอนพูดออกมา “ทุกอย่างจบลงแล้ว… จริงๆ”

มันเป็นฉากที่ต้องยอมรับอีกครั้ง

ผมมองไปยังอาคารที่พังทลายลงและคิดว่ามิโนซอร์ฟคง
จะอยู่ที่ไหนสักแห่ง ยูซานอาคงจะผิดหวัง มันเป็นเพราะยู
ซานอาเป็นคนที่ท างานหนัก ลีกิลยังสะกิดแขนของผม

“นายฟื้นแล้วเหรอ?”

ลีกิลยังพยักหน้าและชี้ไปที่ท้องฟ้า

จากระยะไกล มันมีฝนอุกกาบาตก าลังโปรยปรายลงมา
เดิมทีฝนอุกกาบาตคือผู้เบิกทางของสถานการณ์หลัก
อย่างไรก็ตาม จ านวนของฝนอุกกาบาตนั้นก็มีมากกว่าเดิม

มันหมายตวามว่า ‘ห้องโถง’ จะเปิดขึ้นในไม่ช้า

ฝนอุกกาบาตโปรยปรายลงมาทั่วโลก

จางฮีวอนชื่นชมกับมัน

“สวยจัง…”

จางฮีวอนไม่รู้ อุกกาบาตที่ดูสวยงามจากระยะไกลจะท า
ให้เกิดฝันร้ายแก่ผู้คนที่มันตกใส่

ในตอนนี้หายนะที่ใหญ่ยิ่งกว่าก าลังจะมาถึง

ลีกิลยังกุมมือเล็กๆ เข้าด้วยกันและพึมพ าอะไรบางอย่าง
จางฮีวอนและลีจีฮเยเองก็เงียบไปสักพัก บางทีพวกเธอ
อาจจะก าลังอธิษฐานอยู่

มันตลกดี การอธิษฐานต่อต้นตอของฝันร้าย มันอาจจะมี
แค่มนุษย์ที่ท าเรื่องแบบนี้ในจักรวาลทั้งหมด

หลังจากนั้นไม่นาน ลีกิลยังก็ลืมตาขึ้นและเงยหน้าขึ้นมอง
ผม

“พี่ไม่ได้ขอพรเหรอ?”

ผมก้มมองกิลยังและตอบ

“ฉันขอแล้ว”

“มันคืออะไร?”

“กิลยัง นายไม่ควรถามแบบนั้น” จางฮีวอนดุเขา

ผมมองไปยังจางฮีวอน ยูจงฮยอค และจากนั้นก็กรุงโซลที่
ล่มสลายลงอีกครั้ง

“ฉันขอให้ได้เห็นบทส่งท้ายของนิยาย”

ลีกิลยังมองมาที่ผมด้วยความสับสน

ผมมองท้องฟ้าอย่างเงียบๆ มันมีรอยแตกเล็กน้อยอยู่บน
ท้องฟ้าเหนือกรุงโซล เมื่อดวงอาทิตย์โผล่ขึ้นมา เหล่าโด
เกบิคงจะเปิดนรกขุมใหม่ขึ้นมาอีกครั้ง