มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 40 – ปลาแสงอาทิตย์ผู้รอบรู้ (5)

สัมผัสอันเย็นยะเยือกท าให้นิ้วของผมชา บัดซบ ผม
ต้องการจัดการกับไอ้นี่จริงๆ แต่…

มีบางอย่างแปลกๆ

“…ยูจงฮยอค?”

ชายคนนี้ เขาไม่ได้หันกลับมา ออร่าสีเทาขาวไหลออกมา
จากร่างกายของยูจงฮยอค ออร่านี้ให้ความรู้สึกไม่ค่อยดี
เท่าไร และท าให้เส้นขนของผมลุกชัน

ผมก้าวถอยหลังไปโดยสัญชาตญาณ เมื่อมองใกล้ๆ ออร่า
นี้ได้เชื่อมต่อเข้ากับชายชราที่ก าลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ในชั้นที่
แปด ผมรู้ทุกอย่างในทันทีที่ผมเห็นชายชราผู้นี้

[‘หัวหน้าโรงภาพยนตร์’ เผยตัวออกมา]

…บัดซบ มันกลายเป็นแบบนี้ไปแล้ว ยูจงฮยอคเปล่งออร่า
ที่ค่อนข้างขาวออกมาและค่อยๆ หันมาหาผม มันเป็น
สถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด

[‘หัวหน้าโรงภาพยนตร์’ ได้ควบคุมตัวละคร ‘ยูจงฮยอค’]

ผมขนลุกชัน จิตสังหารอันน่าสะพรึงกลัวพวยพุ่งขึ้นมา
จากชายผู้สูญเสียสติไป มันไม่มี ‘ตัวละคร’ ใดในโลกนี้ที่
สามารถหยุดชายคนนี้ในตอนนี้ได้

[ตัวละคร ‘ยูจงฮยอค’ ใช้ฝ่ามือพลัง LV.4!]

ผมแทบจะไม่ทันได้อ้าปาก

“ด-เดี๋ยวก่อน!”

ปังงงง!

ผมรู้สึกเจ็บปวดที่สีข้าง และสติของผมก็เริ่มด้านชาขึ้นมา
ในขณะที่คนผู้นี้ลงมือ เขาเหมือนกับกระสุนที่ถูกยิง
ออกมา ผมตื่นตัวขึ้น

「…ยูจงฮยอคในรอบที่แปดไม่ได้ตายในดันเจี้ยนโรง
ภาพยนตร์เพราะเขาอ่อนแอ พูดให้ชัดๆ ยูจงฮยอคโชคร้าย

บอสของ ‘ดันเจี้ยนโรงภาพยนตร์’ เป็นคู่ต่อสู้ที่เลวร้าย
ที่สุดส าหรับผู้เสื่อมถอยอย่างยูจงฮยอค」

ลมหายใจของผมกลับคืนมา

“อั๊ค… อุ๊ก”

[ชุดเสริมพลังภายนอกได้รับความเสียหาย]

[การป้องกันลดลง]

ผมลุกขึ้นมาในขณะที่กุมหน้าท้องไว้ มันเป็นพลังโจมตี
อันมหาศาลจริงๆ ผมฉีดยาเข้าไปหลายเข็ม แต่ก็ยังได้รับ
ความเสียหายเป็นจ านวนมากจากการโจมตีเพียงครั้ง
เดียว?

การโจมตีเพียงครั้งเดียวสร้างความเสียหายได้มหาศาล
และผมก็กระเด็นไปอีกฟากหนึ่งของดาดฟ้า

[ตัวละคร ‘จางฮีวอน’ ใช้ผู้สังหารปีศาจ LV.2!]

ในระยะไกล ดวงตาของจางฮีวอนก าลังลุกโชน ผม
พยายามจะลุกขึ้น แต่ร่างกายของผมก็ไม่ฟังค าสั่ง

[ตัวละคร ‘ยูจงฮยอค’ ใช้หมัดเทวะร้อยกระบวน LV.4!]

จางฮีวอนในปัจจุบันไม่ใช่คู่มือของยูจงฮยอค เธอสามารถ
ทนการโจมตีได้หลายครั้งเนื่องจากผู้สังหารปีศาจ แต่
เลือดก็เริ่มไหลออกมาจากปากของเธอ

ยูจงฮยอคแข็งแกร่งกว่าที่ผมคิดมาก

[สกิลเฉพาะตัว ลิสต์ตัวละครถูกเปิดใช้งาน]

[มีข้อมูลมากเกินไปเกี่ยวกับบุคคลนี้ ลิสต์ตัวละครถูก
แปลงเป็นลิสต์สรุป]

[เฉพาะรายการที่ส าคัญแบบสุ่มๆ เท่านั้นที่จะถูก
แสดงออกมาตามความสะดวกของผู้ใช้]

[ลิสต์สรุปตัวละคร]

ชื่อ: ยูจงฮยอค

แอตทริบิวต์: ผู้เสื่อมถอย (รอบที่ 3) (ต านาน), นักเล่นเกม
มืออาชีพ (หายาก)

สกิลเฉพาะตัว: เนตรปราชญ์ LV.8, ต่อสู้ตัวต่อตัว LV.8,
การฝึกฝนอาวุธระดับสูง LV.5, บาเรียพลังจิต LV.5, หมัด
เทวะร้อยกระบวน LV.2, ย่างก้าวฟีนิกซ์แดง LV.1… ละ
เว้น…

อักขระ: การเสื่อมถอย LV.3, การส่งผ่าน LV.1

ค่าสถานะโดยรวม: STA LV.28, STR LV.27, AGI
LV26, Magic P0wer LV.25

* ตัวละครอยู่ในสถานะเสียสติ

ไอ้บ้านี่ มันเปิดใช้งานอักขระใหม่แล้ว

การส่งผ่าน มันเป็นอักขระที่ท าให้ยูจงฮยอคสามารถ
ปลุกสกิลที่เขามีในอดีตได้ ด้วยอักขระนี้ ยูจงฮยอคจึง
กลายเป็นสัตว์ประหลาดเต็มรูปแบบ

“มาสเตอร์!”

ในเวลานั้นเอง ลีจีฮเยก็ขึ้นมาชั้นบน ยูจงฮยอคที่ก าลัง
ทะยานเข้าหาจางฮีวอนหันไปทางลีจีฮเยแทน

ปัง ปัง ปัง ปัง!

“ว๊ากกก!”

ต้องขอบคุณความโปรดปรานของดยุคแห่งความภักดีและ
สงครามหรืออาจจะเป็นก้าวย่างภูตผี ลีจีฮเยสามารถหลบ
การโจมตีได้ ผมตะโกนไปหาลีจีฮเย

“เขาก าลังถูกควบคุม! ไปจัดการหัวหน้าโรงภาพยนตร์!”

อย่างไรก็ตาม ลีจีฮเยก็ไม่ว่างพอจะท าเช่นนั้น ในท้ายที่สุด
พวกเราก็ไม่อาจไปถึงตัวหัวหน้าโรงภาพยนตร์ได้โดยไม่
ต้องผ่านยูจงฮยอค

ดวงตาของจางฮีวอนและลีจีฮเยสบกัน ดาบของพวกเธอ
ขยับเข้าหายูจงฮยอคในเวลาเดียวกัน

มันเป็นคอมโบของเคนโด้และการฝึกฝนดาบ แต่คอมโบ
ที่สร้างความเสียหายให้กับทีเร็กซ์ได้กลับไม่ได้ผลกับยู
จงฮยอค

“อ๊าก!”

ลีจีฮเยถูกโจมตีเข้าที่ใบหน้าด้วยหมัดเทวะร้อยกระบวน
และมีเลือดสาดออกมาพร้อมกับทรุดตัวลง

[ตัวละคร ‘จางฮีวอน’ เปิดใช้งานสกิลเฉพาะตัว ‘เวลา
พิพากษา’]

[กลุ่มดาวฝ่ายดีเงียบให้กับค าขอของจางฮีวอน]

[สกิลถูกยกเลิกแล้ว]

จางฮีวอนก่นด่า

“บัดซบ… ไม่ใช่ว่าชายคนนี้ก็ด้วยเหรอ?”

มันเป็นธรรมดา ยูจงฮยอคโหดเหี้ยม แต่แก่นแท้ของเขา
กลับเป็น ‘ความชอบธรรม’

จางฮีวอนถูกโจมตีด้วยฝ่ามือพลังและเสียดาบของเธอไป
พร้อมกับกลิ้งไปตามพื้น ในช่วงเข้าตาจน ลีกิลยังได้ใช้ส
กิลพิเศษ ‘สายฟ้าแห่งมโยลเนียร์’ จากด้านหลังของผม

เปรี๊ยง เปรี๊ยง เปรี๊ยง!

[ตัวละคร ‘ยูจงฮยอค’ หักล้างผลกระทบจากการโจมตี
ด้วย ‘การต้านทานสายฟ้า’]

ยูจงฮยอคมองมาทางนี้ บัดซบ ผมรู้ว่าเขาแข็งแกร่ง แต่…
นี่ไม่มากไปเหรอ? ผมแตะไหล่ของลีกิลยังและก้าว
ออกไปข้างหน้า

“กิลยัง ขอล่ะ นายรู้ใช่ไหมว่าต้องท าอะไร?”

ลีกิลยังสังเกตเห็นอย่างรวดเร็วและพยักหน้าในทันที่

“ได้เลยพี่”

“ฉันขอโทษ”

“ไม่เป็นไร”

ลีกิลยังเริ่มพึมพ าบางสิ่งในทันที่ ม่านตาของลีกิลยังค่อยๆ
พลิกกลับด้าน ผมไม่ต้องการท าแบบนี้ แต่ตอนนี้ผมต้อง
เทหมดหน้าตักแล้ว

[คุณใช้หลอด DNA ของทีเร็กซ์]

[ค่าสถานะทั้งหมดเพิ่มขึ้นเป็นเวลา 30 นาที!]

ใช่… มาต่อสู้กันไอ้ระย า

[STA LV.24 -> STA LV.34]

[STR LV.24 -> STR LV.34]

[AGI LV.20 -> AGI LV.30]

[Magic P0wer LV.15 -> Magic P0wer LV.25]

[พลังชีวิตในร่างกายของคุณเพิ่มสูงขึ้น!]

[ศักยภาพของกล้ามเนื้อของคุณระเบิดออกมา!]

[คุณสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่วกว่าแต่ก่อน]

[หัวใจของคุณก าลังเดือดพล่านด้วยพลังลึกลับ!]

ช่องว่างเรื่องสกิลถูกเติมเต็มด้วยค่าสถานะอันมหาศาล

ถ้าการส่งผ่านของยูจงฮยอคสมบูรณ์ มันคงจะเป็นการเดิม
พันที่ไร้ประโยชน์ แต่มันก็เป็นไปได้เนื่องจากระดับ
ของสกิลยังต ่าอยู่

แต่ถึงกระนั้นมันก็เป็นเวลาแค่ชั่วครู่เท่านั้น ได้เวลาแล้ว

[สกิลเฉพาะตัว ‘พลังงานดาราบริสุทธิ์ LV.1’ ถูกเปิดใช้
งาน]

[การสะสมค่าสถานะจะเพิ่มระดับของพลังงานดารา
บริสุทธิ์!]

[พลังงานดาราบริสุทธิ์ LV.1 -> พลังงานดาราบริสุทธิ์
LV.2]

ความรู้สึกของพลังเวทมนตร์ที่ปลายนิ้วของผมเปลี่ยนไป
ผมไม่ต้องวิ่งเข้าหาเขา เนื่องจากเขาวิ่งเข้าหาผมก่อน ผม
ตระหนักได้ถึงโมเมนตัมที่ผิดปกติในขณะที่เขาชักดาบ
ออกมาเป็นครั้งแรก

[ตัวละคร ‘ยูจงฮยอค’ ใช้ ‘พลังงานแยกนภา LV.2’]

เคร้ง!

ประกายแสงกระเด็นออกมาจากดาบของพวกเรา ทั้งยูจงฮ
ยอคและผมก้าวถอยกลับไป ผมรู้สึกได้ถึงแรงกดดันอัน
หนักหน่วงในขณะที่ผมจับดาบไว้ อากาศธาตุสีฟ้าลุกโชน
อยู่รอบๆ ดาบของเขา

ณ จุดนี้ มันยอดเยี่ยมเกินความชื่นชม ในโลกของหนทาง
เอาชีวิตรอด ยิ่งมีค่าสถานะสูง มันก็ยิ่งสร้างส่วนต่างของ
พลังอันเด็ดขาด ในตอนนี้ ค่าสถานะของผมอยู่ในขั้นที่ 3
แล้ว ในขณะที่ของยูจงฮยอคยังอยู่ในขั้นที่ 2 (TL:
มากกว่า 30 และมากกว่า 20)

ถึงกระนั้น ผมก็ยังไม่ได้เปรียบเลย ไม่สิ มันเป็นจุดที่ผม
เสียเปรียบด้วยซ ้า ผมกัดฟัน

[สกิลเฉพาะตัว มุมมองนักอ่านพระเจ้า LV.2 ถูกเปิดใช้
งาน]

ในทันทีที่สกิลถูกเปิดใช้งาน ความคิดของยูจงฮยอคก็เข้า
มาในใจของผม

「มันเจ็บปวด」

「อีกหลายครั้งในอนาคต」

「ฉันจ าเป็นต้องท าซ ้าอีกเหรอ?」

ผมโกรธ ไอ้บ้านี่ ยอมแล้วเหรอ?

“ตื่นซะทีสิวะ!”

ผมเหวี่ยงดาบด้วยพลังทั้งหมดและสาวหมัดเข้าใส่
ขากรรไกรของเขา การโจมตีนี้เป็นไปได้เพราะผมได้อ่าน
การเคลื่อนไหวของเขาด้วยมุมมองนักอ่านพระเจ้าแล้ว

ปัง!

ก าปั้นของผมกระแทกเข้าใส่คางของเขา และเขาก็สะดุด
ไปเป็นครั้งแรก

「เมื่อการเสื่อมถอยเริ่มต้นขึ้น ทุกๆ สิ่งก็จะกลับไปสู่
จุดเริ่มต้น」

「สหายทั้งหมดของฉันจะสูญเสียความทรงจ าไปและ
ประวัติของฉันจะถูกลบ」

“ไอ้งี่เง่า!”

「งั้นทุกๆ อย่างก็จะเกิดขึ้นซ ้าอีกครั้ง」

ในความเป็นจริง ปลาแสงอาทิตย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ทนทาน
มากๆ พวกมันตายเพราะพวกมันเปราะบางต่อ
ความเครียด ไม่ใช่เพราะพวกมันอ่อนแอ

เหมือนกับชายที่อยู่ตรงหน้าของผม

หัวหน้าโรงภาพยนตร์สามารถควบคุมยูจงฮยอคได้
เนื่องจากจิตใจอันไม่มั่นคงของเขา หัวหน้าโรงภาพยนตร์
อาจจะมีความสามารถทางร่างกายที่อ่อนแอ แต่
ความสามารถทางจิตใจของมันถือเป็นที่สุด ถ้าบาเรียพลัง
จิตของยูจงฮยอคมีระดับมากกว่านี้ สิ่งนี้คงจะไม่เกิดขึ้น

「สิ่งที่ฉันเป็นอยู่…?」

ดวงตาของยูจงฮยอคเบลอ ผมโกรธเมื่อผมได้ยินความคิด
ในหัวของเขา

“ไม่ใช่ว่าแกเป็นพระเอกตัวจริงเหรอ?”

ในฐานะที่เป็นคนอ่านหนทางเอาชีวิตรอดทั้ง 3,149 ตอน
ผมโกรธมาก

“ไม่ใช่ว่าแกเพิ่งเสื่อมถอยครั้งที่สามเองเหรอ?”

ผมทุบหัวของเขาอีกครั้งด้วยพลังทั้งหมดของผม มันเป็น
ปาฏิหาริย์หรือเปล่า? การโจมตีที่ขากรรไกรช่วยให้เขาช้า
ลงนิดหน่อย ผมไม่พลาดโอกาสและเตะหน้าอกของเขา

“นายคิดแบบนั้นจริงๆ เหรอ? นายลืมความมุ่งมั่นในการ
ตะเกียกตะกายครั้งแรกไปแล้วเหรอ”

「ฉันเป็นสิ่งมีชีวิตเพียงคนเดียวในโลกใบนี้」

เสียงที่อ้างว้าง

“ไอ้ระย า… อย่าตกอยู่ในความรู้สึกพวกนั้นเส้”

ผมตะโกนในขณะที่สกัดกั้นดาบของเขา

“ถ้านายไม่สามารถหาความหมายของชีวิตตรงหน้าของ
นายได้ ท าไมนายไม่ตัดสินใจมีชีวิตอยู่ต่อเพื่ออุดมการณ์
ที่ยิ่งใหญ่กว่านี้เล่า?”

[สกิลเฉพาะตัว ‘ก าแพงที่สี่’ ถูกเปิดใช้งาน!]

ผมไม่รู้ว่าผมก าลังพูดกับใครอีกต่อไป เปลวไฟร้อนผุด
ขึ้นมาจากใบมีด ดวงตาของผมบวมขึ้น และผิวหนังของ
ผมก็เริ่มพองจากความร้อน เสียงของผมหอบ บางทีผม
อาจจะแพ้ได้ในตอนนี้

「ฉันมันตัวคนเดียว」

มันราวกับว่าผมเป็นยูจงฮยอคหรือกระทั่งมีชีวิตอยู่ใน
ฐานะยูจงฮยอค หน้าอกของผมแน่น

“ตัวคนเดียว?”

「ฉัน…」

“ฉันจะมาที่นี่ท าไมถ้านายมันตัวคนเดียว?”

「ฉัน…」

ดาบของผมฟาดลงมาและฉีกมือของเขา เลือดไหลออกมา
และกล้ามเนื้อก็ฉีกขาด ผมกวัดแกว่งดาบราวกับคนบ้า
ผมกัดฟัน

“ท าไมนายถึงตัวคนเดียวฮะ? เมื่อนายตายเหมือนกับคนโง่
ในดันเจี้ยนโรงภาพยนตร์ เมื่อนายร้องไห้ให้กับน้องสาว
ที่จากไป เมื่อผู้เผยพระวจนะแทงข้างหลังนาย! เมื่อคนที่
นายรักให้ก าเนิดลูกของนาย…!”

ในขณะที่ผมพูด ผมก็จดจ าได้ถึงความทรงจ าแปลกๆ
ตัวอักษรแล้ว ตัวอักษรเล่า ความทรงจ าเก่าๆ ของผม
เกี่ยวกับหนทางเอาชีวิตรอด

“นายเป็นบ้าไปหลังจากที่ลูกของนายตาย!”

ความทรงจ าอันซับซ้อนเกี่ยวกับครอบครัวของเขา และสิ่ง
ต่างๆ ที่เขาประสบมาผ่านเข้ามาในหัวของผม

“การต่อสู้กับราชาปีศาจ และผู้ที่กลับมา!”

ฝันร้ายของเจ้าหน้าที่อาวุโสในกองทัพ

“การช่วยเหลือผู้คนและต่อกรกับเหล่าอวตารบัดซบ! และ
สุดท้าย เมื่อนายยืนหยัดต่อเหล่ากลุ่มดาว!”

ในวันที่ผมดิ้นรนท างาน และเมื่อหัวหน้าของผมเลวทราม
และปากหมา ทุกๆ อย่างก็เพื่อความอยู่รอด เพื่อที่จะอยู่
รอดในทุกๆ วัน

“มองไปรอบๆ ตัว และพยายามใช้ชีวิตต่อไปซะ!”

ถึงกระนั้น ผมก็ยังกลับบ้าน ผมรู้สึกโล่งใจเมื่อได้อ่าน
นิยายเรื่องหนึ่ง

“ฉัน…”

มือของผมที่ก าลังถือดาบไว้สั่นสะท้าน ผมตื่นเต้นมาก
เกินไป บัดซบ ผมแค่ต้องการซื้อเวลา

ผมหายใจแรง และมองไปข้างหน้า แต่… มันก็มีบางอย่าง
แปลกๆ มันเป็นภาพลวงตาเหรอ? มันแค่ครู่เดียวเท่านั้น
แต่แสงสลัวก็กลับไปอยู่ในมือของยูจงฮยอค

「ฉัน…」

มีบางสิ่งที่ไม่สามารถเข้าใจได้แม้ว่าผมจะอ่านใจเขา
หัวใจของผมเต้นกระหน ่าในเวลาที่ผมเห็นรูปลักษณ์ของ
ยูจงฮยอค

[การจมดิ่งที่มากเกินไปท าให้ ‘ก าแพงที่สี่’ สั่นไหว]

ดวงตาของยูจงฮยอคจ้องตรงมาทีผม
นาย. นายเป็นใครกัน?_]