มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 434 – เทพเจ้าภายนอก (4)

[เหตุการณ์สุดท้ายของ ‘บันทึกการเดินทางสู่ตะวันตกฉบับ
ใหม่’ จะเริ่มต้นขึ้น ณ บัดนี้]
จางฮีวอนเม้มปากของเธอในขณะที่เธอฟังเสียงที่ลอยออกมา
จากหน้าจอในอากาศ เธอต้องการที่จะอยู่ที่นั่นด้วย เธอ
ต้องการที่จะต่อสู้เคียงข้างสหายของเธอ
“…ฮุนซึง”
อย่างไรก็ตาม เธอก็ไม่อาจไปได้เพราะชายที่ก าลังนอนอยู่บน
เตียง มันคือลีฮุนซึงที่ถูกปกคลุมไปด้วยเหล็กตั้งแต่หัวจรดเท้า
และไม่มีร่องรอยการเต้นของหัวใจเลย
เขายังไม่ฟื้นฟูจากความเสียหายในช่วงสงครามระหว่างกลุ่ม
ดาวและปีศาจ

กระจกที่อยู่ข้างเตียงสะท้อนให้เห็นผมของจางฮีวอนที่ถูกปก
คลุมไปด้วยสีเงินครึ่งหนึ่ง นี่คืออีกหนึ่งผลลัพธ์ที่ตามมาจาก
มหาสงคราม
– เธอต้องพักสักหน่อย ฉันไม่มีบทบาทไหนจะมอบให้กับเธอ
ด้วย
เธอเข้าใจนี่ว่านี่คือวิธีการแสดงความห่วงใยของพวกเขา
เธอบาดเจ็บหนักเกินไป ทั้งร่างกายและจิตใจของเธอยุ่งเหยิงไป
หมด เธอไม่อาจช่วยคิมทกจาได้อีกครั้ง และชายที่พยายามจะ
ปกป้องเธอก็โคม่าอยู่ นี่คือสาเหตุที่ดาบที่คมที่สุดของบริษัท
ของคิมทกจาได้สูญเสียความคมของมันไป
ดาบแห่งการพิพากษาของเธอซึ่งวางอยู่ตรงมุมเตียงสั่นออกมา
อย่างเห็นได้ชัด
อาวุธนี้จะสั่นสะเทือนเมื่อมีปีศาจอยู่ใกล้ๆ อาวุธที่คิมทกจาม
อบให้กับเธอ ปลายของมันชี้ตรงไปยังแผงหน้าจอ บางทีมันเอง
ก็อาจจะรู้ว่าเธอควรไปอยู่ตรงนั้น ไม่ใช่ตรงนี้

จางฮีวอนเอื้อมมือออกไปอย่างระมัดระวังและจับด้ามดาบไว้
ราวกับว่าจะปลอบประโลมมัน
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ ก าลังมองไปยังอวตาร
ของเธอด้วยสีหน้าหมดหนทาง]
ผลลัพธ์ของสงครามระหว่างกลุ่มดาวและปีศาจได้ท าให้ทั้งเอ
เด็นและโลกปีศาจล่มสลายลง ทูตสวรรค์และราชาปีศาจ
จ านวนมากมายได้ตายลง และความยุติธรรมที่จางฮีวอน
เชื่อมั่นก็ไม่มีอยู่จริง
ถึงกระนั้น เธอก็ยังต้องกวัดแกว่งดาบเล่มนี้
ในตอนนั้นเองเธอก็รู้สึกได้ถึงการเคลื่อนไหวเบาๆ บนเตียง
“ฮุนซึง!”
นานเท่าไรแล้วนะ? ลีฮุนซึงลืมตาขึ้นและมองไปยังหน้าจอ ริม
ฝีปากของเขาสั่นในขณะที่พยายามจะพูดอะไรบางอย่าง
ออกมา

“…อ่า?”
เธอกดศีรษะลงไปใกล้ๆ แต่ก็ยังไม่ได้ยินเสียงของเขา ริมฝีปาก
ของเขาขยับอย่างช้าๆ เธอเริ่มจดจ ารูปร่างริมฝีปากของเขา
ไม่อาจ
สูญเสีย
ได้อีก
หมัดของเธอก าแน่นขึ้น ความโกรธของเธอเริ่มผุดขึ้นมา ท าไม
เขาถึงต้องเป็นแบบนี้? แม้ว่าร่างกายของเขาจะอยู่ในสภาพนี้
จางฮีวอนไม่อาจข่มอารมณ์ของเธอไว้ได้อีกต่อไปและก าลังจะ
จับมือของเขา แต่จากนั้น ร่างทั้งร่างของเขาก็เริ่มเปลี่ยนแปลง
ในทันใด
เขาเปล่งแสงสีเงินเจิดจ้าออกมา ก่อนที่จะหดตัวลงและ
กลายเป็นดาบเล่มหนึ่ง
“อะไรกัน…?!”

เธอตกตะลึงมากจนเธอผละจากร่างใหม่ของลีฮุนซึงโดยไม่ได้
ตั้งใจ
ในตอนนี้ที่ก าลังนอนอยู่บนเตียง ลีฮุนซึงก็เริ่มสะอื้นออกมา
ราวกับว่ามันเป็นสิ่งเดียวที่เขาสามารถท าได้ในตอนนี้
เธอนั่งลงตรงที่ว่าง ก้มหัวลง และพึมพ าเบาๆ “นายก าลัง
พยายามท าอะไร…”
จากนั้นเอง ประตูห้องพยาบาลก็เปิดออก
เธอมองกลับไปเห็นฮันซูยองที่ควรจะรับบทเป็นเจ้าของ
สถานการณ์อยู่
“จางฮีวอน”
เมื่อเธอได้ยินเสียงนั้น หัวใจของเธอก็เต้นระรัว
และเหมือนกันกับเธอ ดาบเหล็กก็สั่นสะเทือนอยู่บนเตียงด้วย
เธอรู้ดีว่าหัวใจของอาวุธนั้นก าลังคิดอะไรอยู่
ทุกคนต่างก็มีวิธียืนหยัดอยู่บนโลกนี้ในแบบของตัวเอง

เธอเอื้อมมือไปหาดาบเหล็ก และในขณะที่จับด้ามดาบไว้แน่น
เธอก็พูดขึ้นมา “เธอมีบทบาทส าหรับฉันแล้วใช่ไหม?”
*
เมื่อเสียงของมหาโดเกบิดังก้องออกมา หน้าต่างสถานการณ์
ใหม่ก็โผล่ขึ้นมาในอากาศ
[สถานการณ์หลักเชื่อมโยงเริ่มขึ้นแล้ว!]
+
[สถานการณ์หลัก #95 – เจ้าของบันทึกการเดินทางสู่
ตะวันตก]
ประเภท: หลัก
ความยาก: ประเมินไม่ได้
เงื่อนไขการเคลียร์: ฝ่าฝูงสัตว์ปีศาจและอัญเชิญคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์
ณ อีกฟากของแม่น้ าถงเทียน
จ ากัดเวลา: 2 ชั่วโมง

รางวัล: มหาเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับบันทึกการเดินทางสู่
ตะวันตก, เงิน 5,000,000 เหรียญ, ???
ความล้มเหลว: ???
* สถานการณ์ที่เกี่ยวข้องมี ‘ชิ้นส่วน’ ลับ
+
แทบจะในเวลาเดียวกัน ระดับน้ าของแม่น้ าถงเทียนก็เพิ่มขึ้น
อย่างรวดเร็ว ก าแพงน้ าไหลออกมาราวกับคลื่นสึนามิและสาด
เข้าใส่บริเวณโดยรอบในทันใด
หลังจากนั้นเสียงกรีดร้องและโหยหวนของสัตว์ปีศาจก็ปกคลุม
ท้องฟ้า
[ฆ่าพวกมัน ฆ่าพวกมัน ฆ่าพวกมัน ฆ่าพวกมัน ฆ่าพวกมัน]
[อ๊า อ๊า อ๊า อ๊า อ๊า อ๊า อ๊า]
ฝูงชนมีตัวเลขมากกว่าสัตว์ปีศาจที่ติดตามพวกเราไปมาก

[ปัจจุบัน ส่วนแบ่งของ ‘เทพเจ้าภายนอก’ ส าหรับสถานการณ์
ที่เกี่ยวข้องคือ 15.872%]
ส่วนแบ่งของเทพเจ้าภายนอกที่เหลือเพื่อให้บรรลุข้อตกลงกับ
ราชาเวนนี่คือ 14.128%
หมายความว่าผมต้องไปให้ถึงยอดที่เหลือในเหตุการณ์นี้
[ฮือ ฮือ ฮือ ฮือ ฮือ…]
ผมมองย้อนกลับไปหาสัตว์ปีศาจที่อยู่ในฐานะผู้แสวงบุญกับ
พวกเราซึ่งก าลังโหยหวนขึ้นสู่ท้องฟ้า
[งั้นข้าจะรอตอนจบที่ยอดเยี่ยมของสถานการณ์นี้นะ]
มหาโดเกบิหายตัวไป และเมื่อมีเสาแสงจุติลงมามากยิ่งขึ้น ตัว
เอกจากบันทึกการเดินทางสู่ตะวันตกอื่นๆ ก็ได้ปรากฏตัวขึ้น
“ไปกันเถอะ!”
“คัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์เป็นของพวกเรา!”

ฝูงชนจากห้องเรื่องราวทั้งหมดตัดผ่านน้ าของแม่น้ าถงเทียน
เพื่อก้าวไปข้างหน้า
“ข้าคือซุนหงอคงตัวจริง!”
บางคนก็ขี่อยู่บนเมฆวิเศษ ในขณะที่บางคนใช้เวทมนตร์เพื่อ
ลอยข้ามแม่น้ าไป ดูเหมือนว่าพวกเขาคิดที่จะข้ามแม่น้ านี้ไป
โดยการบินข้าม
น่าเสียดาย นี่เป็นการตัดสินใจที่แย่จริงๆ ถ้าความรู้ของผม
เกี่ยวกับบันทึกการเดินทางสู่ตะวันตกนั้นถูกต้อง
[สกิลและอักขระทั้งหมดเกี่ยวกับ ‘การบิน’ ถูกจ ากัดใน
สถานการณ์ที่เกี่ยวข้อง]
ประกายแสงอันทรงพลังเต้นระบ าในอากาศ และทุกๆ คนที่
ก าลังลอยอยู่ในอากาศก็กระแทกลงกับแม่น้ าเบื้องล่างพร้อมกับ
เสียงกรีดร้องของพวกเขา
“หมายความว่าไงกัน?!”

หลังจากที่ตกลงสู่แม่น้ า สมาชิกของห้องเรื่องราวอื่นๆ ก็เริ่ม
ตะโกนออกมาด้วยความโกรธใส่มหาโดเกบิที่ลอยอยู่ในอากาศ
อย่างไรก็ตาม มันก็แค่ยักไหล่ออกมาเท่านั้น
ผมมองดูปรากฏการณ์นี้และพูดออกมา “การเดินทางนี้จะไม่มี
ความหมายอะไรถ้าพวกเราบินไปได้ตั้งแต่แรก”
ยูจงฮยอคที่อยู่ข้างๆ ผมพึมพ าออกมา “…ทุกๆ สิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่
ได้ถูกก าหนดให้กลายเป็นเรื่องราวด้วย”
“ใช่”
ในท้ายที่สุด บันทึกการเดินทางสู่ตะวันตกก็เป็นเรื่องราวของ
การเดินทางผ่านเส้นทางแห่งความยากล าบาก
แม้ว่ามันจะเป็นการเดินทางบนเส้นทางสายเดียวกัน แต่การ
เลือกวิธีการเดินทางก็จะเปลี่ยนเรื่องราวไปเป็นอย่างมาก
ระยะห่างที่สามารถหดเหลือเพียงวันเดียวด้วยการขี่เมฆวิเศษ
หรือการเดินทางกว่า 14 ปีที่ต้องผ่านความยากล าบากทุก
ประเภท – เพราะเรื่องราวเช่นนี้มีตัวตนอยู่ คัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ ณ

ปลายสุดของการเดินทางจึงมีความหมายต่อการด ารงอยู่ของ
มันเช่นกัน
(และดังนั้น อุปสรรคสุดท้ายของเรื่องราวนี้ก็ก าลังรอคณะ
เดินทางอยู่)
ลีกิลยังได้ยินค าบรรยายและบ่นกับตัวเองเบาๆ “…แต่ฉันว่าย
น้ าไม่ค่อยแข็ง”
แม่น้ าถงเทียนกว้างมาก
เนื่องจากไม่ใช่ทุกคนที่สามารถขี่อาชามังกรขาวของถังซัมจั๋งได้
พวกเราจึงต้องว่ายน้ าข้ามแม่น้ าเพื่อไปยังอีกฟากหนึ่ง
แน่นอน มันมีหลายทีมแล้วที่กระโดดลงสู่แม่น้ าและเริ่มว่ายน้ า
ไปอย่างแข็งขัน โดยไม่รู้ว่าของพวกนี้มาจากที่ไหน บางทีม
ก าลังวุ่นอยู่กับการพายเรือไปข้างหน้า ในขณะที่บางทีมเลือกขี่
ท่อนซุงและพยุงตัวไปข้างหน้าด้วยเวทมนตร์สายลม
ลีจีฮเยมองดูภาพตรงหน้าและตบไหล่เด็กชายเบาๆ ก่อนที่จะ
ก้าวออกมา”เฮ้ ไม่ต้องห่วง พวกเราไม่ต้องท าแบบนั้นหรอก”

พร้อมกับเสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นใจของเธอ ข้อความใหม่ดัง
ขึ้นจากท้องฟ้าเบื้องบน
[ผู้ชมคนหนึ่งเปิดเผยตัวตนออกมา]
[กลุ่มดาว ‘เทพสงครามทะเล’ พยักหน้าของเขา]
…ผมลืมเขาไปเลย
“มา เรือเต่า!”
[มหาเรื่องราว ‘นครถัดไป’ เริ่มเล่าเรื่องราวมัน!]
ลีจีฮเยชูดาบมังกรคู่ของเธอขึ้นสู่อากาศ
น้ าในแม่น้ าตรงหน้าของพวกเราแยกออกจากกัน และเรือ
ประจัญบานขนาดใหญ่ก็ลอยขึ้นสู่ผิวน้ าพร้อมกับแสงสว่างเจิด
จ้า
อวตารหลายคนที่ถูกคลื่นซัดเข้าใส่กรีดร้องออกมา
“อะไรกัน?! อะไรเนี่ย??”

เรือประจัญบานที่มีลักษณะคล้ายเต่าและหัวมังกร – มังกรเต่า
สตาร์รีลิคที่ลีจีฮเยและเด็กๆ ได้รับมาจากการเคลียร์
สถานการณ์ ‘นครถัดไป’ ได้ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าของพวกเรา
อย่างไรก็ตาม ผมก็อดสงสัยไม่ได้ว่ามันจะโอเคไหมที่พวกเขาจะ
ขี่มัน เพราะในบันทึกการเดินทางสู่ตะวันตก…
[สตาร์รีลิค ‘มังกรเต่า’ สอดคล้องกับบันทึกการเดินทางสู่
ตะวันตกฉบับใหม่!]
(ในขณะที่กลุ่มตกอยู่ในอันตรายและพยายามที่จะเดินทางไป
ข้างหน้า สัตว์ปีศาจเต่าสีขาวตัวใหญ่ยักษ์ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
ของพวกเขาและให้พวกเขาขี่)
[ผู้ตัดสินส่วนหนึ่งพอใจกับการสะท้อนเรื่องราวต้นฉบับอย่าง
ละเอียด]
[ได้รับ 20 คะแนนเพิ่ม!]
…เมื่อมาคิดว่าเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นในบันทึกการเดินทางสู่
ตะวันตก มันก็ช่างเป็นพัฒนาการที่ยอดเยี่ยมจริงๆ

พวกเรารีบปีนขึ้นไปบนเรือประจัญบาน
“ออกเดินทาง!”
พร้อมกับเสียงตะโกนดังก้องของลีจีฮเย เรือประจัญบานขยับไป
ข้างหน้าอย่างรวดเร็วพร้อมกับแยกสายน้ าออก
ทีมที่ข้ามแม่น้ าไปก่อนพวกเราหันมามองเรือประจัญบานด้วยสี
หน้าตะลึงงัน แม้ว่ามันจะน่าเสียดาย แต่พวกเราก็ไม่มีเวลามา
กังวลกับพวกเขาในตอนนี้
“เอ่อ… พี่สาว โปรดอย่าท าร้ายพวกสัตว์ปีศาจนะ”
“ไม่ต้องห่วง”
ผมไม่อาจบอกได้ว่าเธอไปเรียนวิธีขับมาจากไหน แต่ลีจีฮเย
สามารถใช้ทักษะการขับเคลื่อนอันเยี่ยมยอดหลบหลีกฝูงสัตว์
ปีศาจที่ก าลังพุ่งเข้าใส่พวกเราไปได้ ไม่เพียงแค่นั้น เหล่าสัตว์
ปีศาจที่ก าลังพยายามโจมตีพวกเราด้วยความเป็นปรปักษ์ก็
สะดุ้งและหยุดลงหลังจากได้เห็นสัตว์ปีศาจตนอื่นบนเรือของ
พวกเรา

[พวก เจ้า เป็น ใคร?]
สัตว์ปีศาจส่วนหนึ่งที่เข้าร่วมในคณะผู้แสวงบุญอยู่บนเรือ
ในขณะที่ส่วนที่เหลือก าลังข้ามแม่น้ าตามหลังเรือมา
บางทีสิ่งมีชีวิตเหล่านี้อาจจะไปรบกวนการเดินทางของพวก
เขา ซุนหงอคงจากห้องเรื่องราวอื่นเริ่มกวัดแกว่งกระบองทอง
ของตน
“ไอ้พวกบ้านี่…!”
ลีจีฮเยที่ก าลังโมโหก าหมัดแน่ แต่มันก็เป็นไปไม่ได้ที่จะช่วยทุก
คน ความตายของสัตว์ปีศาจบังเกิดขึ้นทั่วผืนน้ า
[อ๊ากกกก!]
สมาชิกห้องเรื่องราวอื่นก าลังมุ่งไปข้างหน้าพร้อมกับเข่นฆ่า
สัตว์ปีศาจที่ขวางทางของพวกเขา เลือดเนื้อของสัตว์ปีศาจไหล
นองเต็มไปหมด
[ผู้ชมจ านวนมากส่งเสียงเชียร์การสังหารครั้งนี้!]

สัตว์ปีศาจตายไปเรื่อยๆ สัตว์ประหลาดที่ไม่ได้รับความหมาย
ของตนเพราะล้มเหลวในการสร้างเรื่องราวของตน พวกมัน
ต้องเซ่นสังเวยเพื่อสร้างบันทึกการเดินทางสู่ตะวันตกนี้ให้เสร็จ
สมบูรณ์
นิยาย ‘บันทึกการเดินทางสู่ตะวันตก’ การเดินทางอันยาวนาน
เพื่อเป้าหมายที่สูงส่ง
เพื่อให้ผู้ชมได้เห็นบทสรุปของเรื่องราว เหล่าสัตว์ปีศาจต้องถูก
ฝังอยู่ภายใต้น่านน้ าถงเทียนแห่งนี้
“ฆ่าพวกมัน! ฆ่าพวกมันให้หมด!”
เหล่าตัวเอกแห่งบันทึกการเดินทางสู่ตะวันตกได้เดินไปบน
เส้นทางแห่งบทสรุปโดยการใช้ความตายของเหล่าสัตว์ปีศาจ
เป็นสะพานของพวกเขาและพยายามข้ามแม่น้ าถงเทียนไป
สัตว์ปีศาจจ านวนนับไม่ถ้วนกลายเป็นบันไดของพวกเขา และ
เหล่าตัวเอกที่โชคร้ายบางคนจากหลายๆ ห้องเรื่องราวที่ถูก
สังหารก็กลายเป็นขั้นบันไดของคนอื่น

น่าเศร้า มันไม่มีใครสามารถจดจ าชื่อของขั้นบันไดได้
[เรื่อง ราว ของ พวกเรา]
[ข้า หวัง จะไป ต่อ แต่]
ถ้าเพียงแค่พวกเขาสามารถรอดชีวิตไปได้
และถ้าเพียงแค่พวกเขาได้กลายเป็นตัวละครหลักแห่งมหา
เรื่องราวนี้…
“ลุงมยอนโก อยู่เฉยๆ ไว้นะ! ฉันบอกแล้ว ที่นี่มันปลอดภัย”
“ปลอดภัยบ้าอะไรล่ะ! เธอคิดว่าฉันจะล้มอีกเหรอ?!”
[อักขระ ‘อาชาขาเดียว LV.???’ พร้อมที่จะเปิดใช้งาน]
ไม่ว่าขาของเขาจะถูกตัดหรือแขนหายไป… โลกนี้ก็คงจะจดจ า
เขาได้
[รายชื่อทั้งหมดของห้องเรื่องราว 7133 ถูกท าลาย]
[รายชื่อทั้งหมดของห้องเรื่องราว 487 ถูกท าลาย]

ทุกวินาทีที่ผ่านพ้นไป จ านวนของห้องเรื่องราวก็ลดลงไป
เรื่อยๆ และหากเทียบกับตัวเลขนั้น จ านวนของสัตว์ปีศาจก็
ลดลงไปเป็นอย่างมากเช่นกัน
[อ๊า อ๊า อ๊า อ๊า อ๊า อ๊า]
[ช่วยด้วย ช่วยด้วย ช่วยด้วย ช่วยด้วย]
[ปัจจุบัน ส่วนแบ่งของ ‘เทพเจ้าภายนอก’ ส าหรับสถานการณ์
ที่เกี่ยวข้องคือ 15.773%]
ส่วนแบ่งของเทพเจ้าภายนอกที่ผมพยายามอย่างหนักเพื่อให้
เพิ่มขึ้นเริ่มลดลงไปทีละนิด แม้ว่าจะยังมีสัตว์ปีศาจจ านวนมาก
เหลืออยู่ก็ตาม…
[ปัจจุบัน ส่วนแบ่งของ ‘เทพเจ้าภายนอก’ ส าหรับสถานการณ์
ที่เกี่ยวข้องคือ 17.973%]
จากนั้นส่วนแบ่งก็ลดลงในอัตราที่น่าตกใจ

[ปัจจุบัน ส่วนแบ่งของ ‘เทพเจ้าภายนอก’ ส าหรับสถานการณ์
ที่เกี่ยวข้องคือ 14.473%]
แต่มันก็เป็นอีกครั้ง บางทีผลลัพธ์ของมันอาจจะชัดเจนอยู่แล้ว
มันเป็นเพราะพวกมันคือวายร้ายที่ต้องพ่ายแพ้ในโลกนี้ ไม่ใช่
ตัวละครหลัก
[อ๊า อ๊า อ๊า อ๊า อ๊า อ๊า อ๊า]
บางทีเขาอาจจะสังเกตเห็นทิศทางสายตาของผม ยูจงฮยอค
เริ่มพูดกับผมขึ้นมาในทันใด “…ไอ้งั่งอย่างนายคงจะตระหนัก
ได้แล้วสินะ นายไม่อาจช่วยทุกคนไว้ได้”
ค าพูดเหล่านี้เจ็บปวดยิ่งขึ้นไปอีกเพราะมันมาจากตัวยูจงฮยอค
เอง
“อย่างที่นายพูดไว้ก่อนหน้านี้ มันเป็นเพราะนี่คือเรื่องราว”
ในตอนนี้ดวงตาของเขาก าลังมองไปยังสัตว์ปีศาจที่ตายอยู่บน
ผิวน้ า

เพราะนี่คือเรื่องราว มันจึงไม่อาจช่วยทุกคนไว้ได้ ผมรู้ดีว่าค า
เหล่านี้หมายความว่ายังไง
“มันไม่ใช่ทุกสิ่งในโลกที่สามารถเป็นตัวเอกได้”
(จบตอน)