มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 433 – เทพเจ้าภายนอก (3)

[หืม ข้าไม่ใช่ฮายัง แต่เป็นคนที่ผ่าน… บ้าเอ้ย เฮ้ ผู้แสวงบุญ
มาตรงนี้และเอาน้าอมฤตนี้ไป]
จิตวิญญาณขุนเขาผมบลอนด์เลิกแสดงและเรียกผม
เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยครั้งในบันทึกการเดินทางสู่ตะวันตก
[ผู้ตัดสินบางส่วนบ่นว่าเหตุการณ์ดังกล่าวไม่จ้าเป็นต้อง
ลอกเลียนแบบ]
[ได้รับคะแนนเพิ่ม 1 คะแนน]
จิตวิญญาณตนหนึ่งได้โผล่ออกมาอย่างกะทันหันและช่วยเหลือ
พวกเขาโดยกล่าวว่ามันคือความประสงค์ของพุทธองค์หรือ
อะไรสักอย่าง การกระท้าอันโจ่งแจ้งโดยไม่สนใจความเป็นไป
ได้ดังกล่าวมีอยู่เต็มไปหมดในบันทึกการเดินทางสู่ตะวันตก
เวอร์ชั่นต้นฉบับ มากเสียจนผมสงสัยขึ้นมา

ผมก้มตัวลงเล็กน้อยและพูดอย่างสุภาพ “ขอบคุณที่ช่วยเหลือ
พวกเราอยู่เสมอ”
[…ข้าแค่ท้าตามค้าสั่ง] บางทีมันอาจจะท้าให้นึกถึงใครบางคน
ในตอนนั้น จางฮายังเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าด้วยสีหน้าไม่พอใจ
และพึมพ้าออกมาลอยๆ [นับว่ายังโชคดี… ถ้าข้าไม่ได้มาช้า
บทของราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้นก็คงจะเป็นของข้า…]
มันออกมาเป็นธรรมชาติจังเลยนะ ดูเหมือนว่าบทบาทนี้ควรจะ
เป็นของจางฮายัง
“…ท้าไมเธอถึงต้องการแสดงบทบาทนี้?”
เธอมองมาที่ผมด้วยสายตาอันเหินห่างก่อนที่จะส่ายหัวด้วย
รอยยิ้ม
[ใช่ เจ้าคงจะไม่รู้เลยว่าราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้นยอดเยี่ยม
แค่ไหน]

ผมคิดเกี่ยวกับมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะพูดออกไปด้วยน้าเสียงที่
เต็มไปด้วยความรักที่มีต่อตัวเอง “ฉันเองก็ชอบราชาปีศาจแห่ง
การหลุดพ้นมาก”
[โอ้ จริงเหรอ? เจ้าเคยได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับเขามาบ้างเหรอ?]
“ยกตัวอย่างเช่น ผู้กอบกู้อิสรภาพแห่งเขตอุตสาหกรรมที่เขา
ได้รับมาในโลกปีศาจ”
[โอ้?]
นั่นคงจะไปสับสวิตช์ของเธอแน่ๆ เพราะจู่ๆ จางฮายังก็เริ่มเล่า
เรื่องราวเกี่ยวกับการผจญภัยอันยาวนานของเธอ ถ้าผมจะพูด
ให้ง่ายๆ มันก็อะไรท้านองนั้นแหละ
[ดังนั้นเมื่อย้อนกลับไป ข้าได้ช่วยเหลือราชาปีศาจแห่งการหลุด
พ้นที่ก้าลังจะตายไว้ เจ้าเข้าใจไหม? ดังนั้นเมื่อเจ้าได้รับ
บทบาทนี้ไป ข้าก็จะช่วยราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้นเอง งั้น?
มันสนุกใช่ไหม? มัน…? ไม่ว่ายังไง พวกเราก็พอจะเข้าใจกัน

บ้างแล้ว พวกเราร่วมมือกันปลดแอกเขตอุตสาหกรรมจาก
เงื้อมมือของดยุคปีศาจขี้ขลาดตาขาว และ…!]
…เรื่องราวมีความแม่นย้าไม่มากก็น้อย แต่ผมก็ไม่แน่ใจว่าท้าไม
มันจึงรู้สึกเหมือนกับผมติดอยู่ในการฟังนิยายที่ก้าลังอ่านอยู่ที่นี่
[จากนั้นราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้นก็มองมาที่ข้าด้วยดวงตาที่
เต็มไปด้วยความโศกเศร้าและกล่าวว่า”สหายที่รัก จง
กลายเป็นนักรบของฉันที่จะต่อสู้เพื่อฉัน”]
ผมเริ่มสงสัยขึ้นมาแล้วว่ามันจะเป็นไรไหมที่จะปล่อยให้
เรื่องราวที่ไม่มีมูลความจริงเช่นนี้ลอยไปทั่ว แต่ข้อความก็ลอย
ขึ้นมาในทันใดก่อนที่ผมจะทันได้ท้าอะไร
[ผู้ตัดสิน ‘นักโทษรัดเกล้าทองค้า’ ก้าลังวิพากษ์วิจารณ์
เรื่องราวไร้สาระของจิตวิญญาณ!]
[ผู้ตัดสิน ‘คนท้าความสะอาดคอกอาชาสวรรค์’ ยืนยันว่าเขา
เป็นผู้แสดงความกล้าหาญที่สุดในโลกปีศาจ!]

[ผู้ตัดสิน ‘ราชาวานรสุดหล่อ’ หัวเราะเยาะ ‘นักโทษรัดเกล้า
ทองค้า’]
[ผู้ชมจ้านวนมากสนใจในเรื่องราวของเนบิวลาบริษัทของคิ
มทกจา]
เมื่อสิ่งต่างๆ กลายเป็นแบบนี้ ผมก็ไม่อาจแยกแยะได้จริงๆ ว่า
พวกเราอยู่ในบันทึกการเดินทางสู่ตะวันตกหรือการเดินทางอัน
ยิ่งใหญ่และไร้ระเบียบของบริษัทของคิมทกจากันแน่
บางทีนี่อาจจะเป็นสิ่งที่ฮันซูยองเล็งไว้
ในขณะที่เรื่องราวของบริษัทของคิมทกจาแข็งแกร่งขึ้น
ศักยภาพของมหาเรื่องราวที่พวกเราได้รับผ่านบันทึกการ
เดินทางสู่ตะวันตกฉบับใหม่นี้ก็จะแข็งแกร่งขึ้นไปด้วย
[เรื่องราวของบริษัทของคิมทกจาก้าลังแพร่กระจายไปทั่วการ
ถ่ายทอดสดดวงดาวผ่านค้าพูดแบบปากต่อปาก]
พวกเราคงต้องรอดูกันว่ามันจะเป็นการตัดสินใจที่ดีหรือไม่

ผ่านไปนานแค่ไหนแล้วนะ? ลีจีฮเยหาวออกมาด้วยความเบื่อ
หน่ายและพูดขึ้น”อ่า ส่งน้าอมฤตมาได้รึยัง?”
[…นี่]
*
เวลาอีกสัปดาห์ผ่านไป
พวกเราจัดการกับสัตว์ปีศาจจ้านวนนับไม่ถ้วนและเผชิญหน้า
กับกลุ่มดาวจากจักรพรรดิที่ปรากฏตัวขึ้นเพื่อพาสัตว์ปีศาจ
เหล่านั้นกลับไป
[สัตว์ปีศาจเหล่านี้ที่พวกเจ้าปราบไปเคยเป็นสิ่งมีชีวิตที่ข้า…]
“ไสหัวไปซะ”
ยูจงฮยอคเตะพวกเขาออกไปแทนผม ดูเหมือนว่าเพื่อที่
ต้องการหลีกเลี่ยงการต่อสู้กับราชาสูงสุดตือโป๊ยก่าย กลุ่มดาว
ของจักรพรรดิได้จากไปด้วยความเต็มใจแม้ว่าพวกเขาจะแสดง
ความไม่พอใจต่อเรื่องนี้ออกมาก็ตาม

[อัตราการกลายร่างสู่เทพเจ้าภายนอก: 95%]
[อัตราการกลายร่างสู่เทพเจ้าภายของคุณช้าลง]
อัตราการกลายร่างเป็นเทพเจ้าภายนอกไม่ได้ขยับเลยใน
ช่วงเวลานี้ ในทางตรงกันข้าม ความคืบหน้าของพวกเราใน
บันทึกการเดินทางสู่ตะวันตกนั้นรวดเร็วจนน่าตกตะลึง
[ความคืบหน้าของบันทึกการเดินทางสู่ตะวันตก: 94%]
ในที่สุดพวกเราก็ผ่าน 90% มาแล้ว
ลีจีฮเยพูดในขณะที่หอบหายใจ “ว้าว ตอนนี้มันยากจริงๆ”
“โดยเฉพาะอย่างยิ่งวันนี้นะ”
“นายพูดอะไรน่ะ? นายแค่ขึ้นรถบัสเฉยๆ นะ?”
ผมไม่สนใจจะตอบโต้เธอและยืนยันอันดับของห้องเรื่องราว
แทน
[การจัดอันดับในปัจจุบันของห้องเรื่องราวที่เกี่ยวข้องคือ 4]

[คะแนน: 21912]
[ผู้ชมหลายคนประหลาดใจกับอัตราการเติบโตที่น่าทึ่งของห้อง
เรื่องราว]
มันยังไม่ถึงสิบวันเลย แต่พวกเราก็ได้ปัดห้องอื่นๆ ไปและตรง
ขึ้นมาสู่อันดับที่สี่แล้ว ผมอดที่จะเคารพความสามารถของฮันซู
ยองไม่ได้ แม้ว่าผมจะไม่ต้องการก็ตาม
[อันดับที่หนึ่งในปัจจุบันคือ ‘การเดินทางสู่ตะวันตกที่แท้จริง’]
[คะแนน: 30408]
ด้วยความเร็วในปัจจุบันของพวกเรา ผมคิดว่ามันเป็นไปได้ที่
จะไล่เฟยหูซึ่งเป็นอันดับที่หนึ่งทัน
แน่นอน มันยังเร็วเกินไปที่จะฉลอง การแข่งขันจะไม่สิ้นสุด
แม้ว่าเราจะท้าได้ดีกว่าห้องของเฟยหูและรับต้าแหน่งสูงสุด
เพราะผู้ชนะโดยรวมจะถูกก้าหนดหลังจากรวบรวมคะแนน
โหวตทั้งหมดและความเห็นของผู้ตัดสิน

ผมเงยหน้าขึ้นมองดวงดาวที่เปล่งแสงอยู่บนท้องฟ้า – กลุ่ม
ดาวเหล่านั้นคงจะเป็นเหล่าผู้ชม
[ผู้ชมส่วนหนึ่งก้าลังแสดงความเป็นปรปักษ์ต่อคุณ]
ไม่ต้องสงสัยเลย จักรพรรดิคงจับตาดูการไต่อันดับของพวกเรา
อยู่
「ความภาคภูมิใจของจักรพรรดิที่มีต่อมหาเรื่องราวของพวก
เขานั้นยิ่งใหญ่มาก」
พวกเขาจะไม่ยอมให้มหาเรื่องราวของพวกเขาต้องถูกสืบทอด
โดยเนบิวลาน้อยๆ ที่อ่อนแอ นอกจากนี้ มันยังมีเหตุผลที่พวก
เขารู้สึกไม่พอใจพวกเราอยู่ด้วย
เช่น…
“มีพวกมันเยอะเลยหนิตอนนี้”
…กลุ่มสัตว์ปีศาจที่ก้าลังติดตามพวกเรา

แถวขบวนของสัตว์ปีศาจที่เต็มไปทั่วทางเดินของภูเขาช่างดูล้น
หลามมากจนผมไม่อาจมองเห็นปลายแถวได้เลย
ทุกๆ ตัวคือสิ่งมีชีวิตที่พวกเราไว้ชีวิต
[ข้อตกลงกับราชาเวนนี่อยู่ระหว่างการด้าเนินการ!]
[เพื่อที่จะบรรลุข้อตกลง คุณจ้าเป็นต้องเพิ่มส่วนแบ่งของเทพ
เจ้าภายนอกส้าหรับเรื่องราวที่เกี่ยวข้องให้มากกว่า 30%]
[ปัจจุบัน ส่วนแบ่งของ ‘เทพเจ้าภายนอก’ ส้าหรับสถานการณ์
ที่เกี่ยวข้องคือ 15.772%]
บันทึกการเดินทางสู่ตะวันตกก้าลังใกล้เข้าสู่จุดจบของมัน แต่
ส่วนแบ่งของเทพเจ้าภายนอกก็ยังอยู่ในระดับต่้าอยู่ ผม
ช่วยชีวิตสัตว์ปีศาจไว้มากมาย แต่เปอร์เซ็นต์ก็มีแค่ 15
เท่านั้น…
แต่ก็เป็นอีกครั้ง มันชัดเจนว่าท้าไม แน่นอน มันมีพวกมันอยู่
มากมาย แต่ก็ไม่มีใครที่ส่งผลกระทบต่อเรื่องราวของพวกเรา
เลย ซึ่งหมายความว่าแกนหลักของบันทึกการเดินทางสู่

ตะวันตกไม่ได้เปลี่ยนไป พวกเขาได้มีส่วนร่วมแค่ในฐานะตัว
ประกอบบนเวทีนี้และไม่ใช่นักแสดงหลัก
เหตุผลเดียวที่ส่วนแบ่งของพวกเขาเพิ่มขึ้นถึง 15% ก็เป็น
เพราะผู้ชมหลายคนให้ความสนใจกับสถานการณ์ที่ค่อนข้าง
ผิดปกตินี้
[ผู้ชมจ้านวนมากมองไปยัง ‘ผู้แสวงบุญ’ ด้วยความหวาดกลัว]
[ผู้ตัดสินส่วนหนึ่งให้ความสนใจกับความเป็นไปได้ของบันทึก
การเดินทางสู่ตะวันตกฉบับใหม่]
[ผู้ตัดสินจ้านวนเล็กน้อยกังวลเกี่ยวกับการบิดเบือนความจริง
ดั้งเดิมของ…]
ขบวนของสัตว์ปีศาจเหล่านี้มีชื่อเล่นว่าผู้แสวงบุญ
สัตว์ปีศาจจ้านวนนับไม่ถ้วนก้าลังเดินทางไปสู่อินเดียเพื่อที่
พวกมันจะได้รู้แจ้งเกี่ยวกับการด้ารงอยู่ของตน

[ผู้ชมส่วนหนึ่งก้าลังเข้าสู่สถานการณ์ที่เกี่ยวข้องเพื่อชม ‘ผู้
แสวงบุญ’]
นอกจากนี้ ค้าแนะน้าของห้องเรื่องราวของพวกเรายังปรากฏ
ขึ้นในกระดานแนะน้า ‘บันทึกการเดินทางสู่ตะวันตก’ ด้วย
[ตือโป๊ยก่ายและซัวเจ๋งสุดเท่ ถังซัมจั๋งที่แสนน่ารัก และซุนหงอ
คงผู้อ่อนโยน]
ผู้เขียน: uri9158
– รีวิว: ตือโป๊ยก่ายเจ๋งมาก และถังซัมจั๋งก็โคตรน่ารักเหมือนกัน
[‘ฉันกลายเป็นซุนหงอคงระดับ SSSSS ที่เกษียณตัวเองแล้ว’
ผลงานชิ้นเอกที่ในตอนแรกดูเหมือนจะเป็นเรื่องราวซ้าซาก]
ผู้เขียน: ผู้ผลิตสินค้าที่ไม่ใช่จ้านวนมาก
– รีวิว: พูดตามตรง ตัวเอกจริงๆ ของบันทึกการเดินทางสู่
ตะวันตกคือสัตว์ปีศาจ ซุนหงอคง ตือโป๊ยก่าย ซัวเจ๋ง พวกเขา
ล้วนแล้วแต่เป็นสัตว์ปีศาจ ทว่าธีมการเดินทางสู่ตะวันตกนั้น

อยู่ใกล้กับ ‘มนุษยนิยม’ มาก มันเป็นเพราะสัตว์ปีศาจทั้งหมด
ที่ปรากฏตัวในต้นฉบับมีความเป็นมนุษย์มากจากมุมมองของ
มนุษย์ ซึ่งหมายความว่า สัตว์ปีศาจจากบันทึกการเดินทางสู่
ตะวันตกได้มีชีวิตอยู่ในฐานะมนุษย์หลังจากที่สถานะของพวก
เขาในฐานะสัตว์ปีศาจได้ถูกขโมยไป…
…มันให้ความรู้สึกราวกับว่าชื่อของผู้เขียนนั้นดูคุ้นๆ แต่นั่นก็คง
จะเป็นความเข้าใจผิดของผมเอง
ไม่ว่ายังไง พวกเราก็ได้รับค้าแนะน้าที่น่าสงสัยอยู่หน่อยๆ
“พวกมันยังคงติดตามพวกเรา…”
ชินยูซองก้าลังเดินอยู่ในแถวหลังของกลุ่มข้างๆ ผมคอยมองไป
ข้างหลังเธอราวกับว่ามีบางสิ่งรบกวนจิตใจของเธอ ดู
เหมือนว่าเธอจะลังเลเล็กน้อย แต่จากนั้นเธอก็ยื่นมือออกไปหา
สัตว์ปีศาจที่ท้าตัวเหมือนเป็นลูกสุนัขอยู่ตรงเท้าของเธอ
“…สวัสดี?”

ผมรู้สึกประหม่าเล็กน้อยว่าสัตว์ปีศาจจะโจมตีเธออย่าง
กะทันหัน แต่ก็โชคดี สิ่งที่ผมหวาดกลัวไม่ได้เกิดขึ้น
สัตว์ปีศาจหมอบลงเหมือนลูกสุนัขที่เชื่องๆ และถูจมูกของมัน
เข้ากับปลายนิ้วของเธอ พวกนี้ไม่ใช่เทพเจ้าภายนอกอันน่า
สะพรึงกลัวที่ผมรู้จักอีก
[อุ่น อุ่น อุ่น อุ่น อุ่น]
พวกมันไม่ใช่มอนสเตอร์ที่ชินยูซองสามารถท้าให้เชื่องได้ เทพ
เจ้าภายนอกไม่ได้ถูกก้าหนดให้เป็นมิตร พวกมันเป็นเพียง ‘สิ่ง’
ที่สูญเสียประโยชน์ไป และพเนจรไปรอบๆ ภายนอก
สถานการณ์
ถึงกระนั้น ชินยูซองก็ให้ความสนใจกับพวกมันด้วยสีหน้า
จริงจัง
[ยูซอง ยูซอง ยูซอง ยูซอง ยูซอง]
[ชื่อข้า ชื่อข้า ชื่อข้า ชื่อข้า ชื่อข้า]

เธอเข้าใจพวกมันจริงๆ เหรอ?
เธอสามารถเข้าใจค้าพูดของพวกมันและเห็นรูปลักษณ์ที่
แท้จริงของพวกมันเหรอ?
ผมลังเลเล็กน้อยก่อนจะถามเธอ “เธอไม่กลัวเหรอ?”
“ไม่เลย มันเหมือนกับว่าเมื่อฉันดูพวกมัน ฉันก็พบว่าพวกมัน
น่ารักขึ้นมา และ…”
หนวดเล็กๆ จั๊กจี้หลังมือของเธอเหมือนกับหาง
“…คนที่ฉันชอบก็เคยมีหน้าตาแบบนี้มาก่อน”
ทันใดนั้นผมก็เวียนหัวขึ้นมาในทันใด
[สกิลเฉพาะตัว ‘มุมมองนักอ่านพระเจ้า’ ขั้นที่ 2 ถูกบังคับเปิด
ใช้งาน!]
「บางที่ เขาอาจจะมาพร้อมกับพวกเราได้อีก」

ผมเห็นสายตาอันมุ่งมั่นของเธอสแกนผ่านเหล่าสัตว์ปีศาจและ
เม้มปากอย่างรุนแรง
[ประกาศแจ้งกลุ่มดาวทุกคนที่เข้าร่วมในสถานการณ์]
ทันใดนั้นเองก็มีเสียงประกาศดังออกมา
บรรยากาศโดยรอบสั่นสะเทือน และเหล่าสัตว์ปีศาจก็เงยหน้า
ขึ้นมองท้องฟ้าด้วยความเป็นกังวล
[พวกมันมาแล้ว พวกมันมาแล้ว พวกมันมาแล้ว พวกมัน
มาแล้ว]
[ไม่ชอบ ไม่ชอบ ไม่ชอบ ไม่ชอบ ไม่ชอบ]
เสียงร้องของเทพเจ้าภายนอกดังระงม
มหาโดเกบิปรากฏขึ้นในรูปแบบกึ่งโปร่งใสบนท้องฟ้าเบื้องบน
[สถานการณ์ ‘บันทึกการเดินทางสู่ตะวันตกฉบับใหม่’ ค่อยๆ
คลี่คลายไปสู่บทสรุปของมันแล้ว ข้าได้ยินมาว่าเนื่องจาก

ช่องว่างระหว่างอันดับด้านบนและด้านล่างกว้างเกินไปจึงมี
กลุ่มดาวหลายคนถอนตัวไประหว่างทาง]
ช่างเป็นค้ากล่าวเปิดที่เป็นลางร้ายจริงๆ
[การถ่ายทอดสดดวงดาวยุติธรรมกับโอกาสเสมอ ปลาไหลที่
ต้องดิ้นรนสามารถกลายเป็นมังกรได้ และในทางกลับกัน มังกร
ที่ปกครองท้องฟ้าก็สามารถตกลงมาบนพื้นได้เช่นกัน]
ชั่วขณะหนึ่ง มหาโดเกบิดูราวกับจะเหลือบตามองมาทางพวก
เรา
[ดังนั้นการจบสิ่งต่างๆ ไปแบบนี้คงจะน่าเสียดายไปหน่อยใช่
ไหม?]
“หืม? เกิดอะไรขึ้น?!”
พร้อมกับเสียงตะโกนของลีจีฮเย สภาพแวดล้อมของเราเริ่ม
เปลี่ยนไป ในขณะที่แสงสว่างจ้าระเบิดออกมา กลุ่มของพวก
เรารวมทั้งเหล่าสัตว์ปีศาจก็ถูกเคลื่อนย้ายมายังริมฝั่งแม่น้า
ใหญ่

[ห้องเรื่องราวมั่นคงขึ้น!]
[‘ฉันกลายเป็นซุนหงอคงระดับ SSSSS ที่เกษียณตัวเองแล้ว’
ได้ถูกรวมเข้ากับ ‘มหาเรื่องราว’]
(ซุนหงอคงรู้ว่าแม่น้าสายนี้คืออะไร)
(ตอนนี้พวกเราอยู่ในฝั่งตะวันตกของแม่น้าถงเทียนแล้ว นี่คือ
อุปสรรคสุดท้ายก่อนถึงอินเดีย)
มหาโดเกบิหัวเราะ [การตัดสินผ่านคะแนนเพียงอย่างเดียวมัน
ไม่สนุกเอาซะเลย อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่ว่าการค้นหาว่าเรื่องราว
ไหนแข็งแกร่งกว่ากันคือกฎธรรมชาติของการถ่ายทอดสด
ดวงดาวเหรอ?]
[ผู้ชมจ้านวนมากส่งเสียงเชียร์และเห็นด้วยกับค้าประกาศ!]
[ผู้ชมจ้านวนหนึ่งตบริมฝีปากของพวกเขา!]
[ผู้ตัดสินส่วนหนึ่งขมวดคิ้วกับการแทรกแซงของมหาโดเกบิ]

ในขณะที่ข้อความถูกส่งออกมา เสาแสงขนาดใหญ่ก็เริ่มเปล่ง
ประกายขึ้นในจุดต่างๆ ของแม่น้า
[ห้องเรื่องราว 421 มั่นคงขึ้น!]
[‘ซุนหงอคงของฉันพังทลายจากจุดหนึ่ง’ ได้ถูกรวมเข้ากับ
‘มหาเรื่องราว’]
พวกเราพบกับอีกกลุ่มที่เหมือนกับพวกเราอยู่ตรงนั้น
ลีกิลยังที่ก้าลังตกตะลึงตะโกนออกมา “คนพวกนั้นเป็นใครกัน”
กลุ่มนั้นเองก็ประกอบไปด้วยซุนหงอคง ถังซัมจั๋ง ตือโป๊ยก่าย
ซัวเจ๋ง และอาชามังกรขาว
อันที่จริง พวกเขาก็เป็นคณะเดินทางบันทึกการเดินทางสู่
ตะวันตกจากอีกห้องเรื่องราว
[ห้องเรื่องราวที่ 7133 มั่นคงขึ้น!]
[‘ฉันคิดว่าฉันคือซุนหงอคง แต่ฉันก็เป็นแค่ลิงธรรมดา’ ได้ถูก
รวมเข้ากับ ‘มหาเรื่องราว’]

[ห้องเรื่องราวที่ 6523 มั่นคงขึ้น!]
[‘มุมมองซุนหงอคงพระเจ้า’ ได้ถูกรวมเข้ากับ ‘มหาเรื่องราว’]
ในขณะที่เสาแสงปรากฏขึ้น ซุนหงอคงหลายๆ คนก็ปรากฏตัว
ขึ้น ณ ริมฝั่งแม่น้า บางคนก็มีสถานะที่อ่อนแอ ในขณะที่บาง
คนก็มีสถานะอันยิ่งใหญ่ และจากนั้น…
[ห้องเรื่องราวที่ 1 มั่นคงขึ้น!]
[‘บันทึกการเดินทางสู่ตะวันตกที่แท้จริง’ ได้ถูกรวมเข้ากับ
‘มหาเรื่องราว’]
…บางคนกระทั่งมีสถานะที่เหนือขึ้นไปอีก
ทุกๆ คนที่ปรากฏตัวขึ้นเป็นหัวกะทิในหมู่หัวกะทิของกลุ่มดาว
ปัจจุบัน ซุนหงอคงอันดับหนึ่งก้าลังมองมาทางพวกเรา แต่
ดวงตาของเขากลับลุกโชนด้วยเปลวเพลิงสีฟ้าซีดอันน่า
สะพรึงกลัว
…อย่างที่คาดไว้ มันได้มาลงเอยตรงนี้

ผมคาดไว้ว่าอะไรแบบนี้น่าจะเกิดขึ้น เพราะด้วยความคืบหน้า
แบบนี้ ฝั่งของเฟยหูน่าจะแพ้คะแนนพวกเรา
[ผู้ตัดสินบางส่วนกังวลกับความปลอดภัยของคุณ]
[ผู้ตัดสิน ‘นักโทษรัดเกล้าทองค้า’ โมโหการพัฒนานี้!]
[ผู้ตัดสิน ‘คนดูแลคอกอาชาสวรรค์’ เริ่มสงสัยเกี่ยวกับบทสรุป
ของสถานการณ์นี้]
[ผู้ตัดสิน ‘ราชาวานรสุดหล่อ’ สั่งให้คุณกวาดคนเหล่านี้
ออกไป!]
ไม่เพียงแค่นั้น ผู้ตัดสินหลักยังอยู่ฝั่งของพวกเราด้วย แน่นอน
ฝั่งนั้นอาจจะไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องท้าอะไรบางอย่าง
ก่อนที่สถานการณ์จะเลวร้ายลงไปอีกส้าหรับพวกเขา
[รายละเอียดของสถานการณ์หลักได้รับการอัพเดต!]
เสียงของมหาโดเกบิดังก้องออกมา

[และแล้วเหตุการณ์สุดท้ายของ ‘บันทึกการเดินทางสู่ตะวันตก
ฉบับใหม่’ ก็เริ่มต้นขึ้นนับตั้งแต่บัดนี้]
(จบตอน)