มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 46 – สงครามแห่งอนาคต (5)
หลังจากออกมาจากโรงภาพยนตร์ ผมก็มุ่งหน้าไปยัง
สถานีเมียงดงพร้อมกับลีฮุนซึงและยูซานอา สถานีดง
เมียวนั้นส าคัญ แต่มันมีบางอย่างที่ต้องท าก่อน
ผมฆ่าตัวแทนเมียงดงและได้ชิงธงมา ดังนั้นผมจึงต้องรีบ
ไปพิชิตสถานีเปล่าแห่งนี้
ลีฮุนซึงพูดด้วยน ้าเสียงที่เป็นกังวล
“มันจะไม่เป็นไรใช่ไหมที่มีพวกเราแค่นี้?”
“มันจะไม่มีการต่อสู้ ฉันจะตัดสินใจว่าจะท ายังไงกับคน
พวกนั้น ถ้าฉันทิ้งมันไว้เฉยๆ พวกเขาจะตายในไม่ช้า”
‘ผู้หลงทาง’ ที่สูญเสียกลุ่มของพวกเขาจะตกเป็นเหยื่อของ
กลุ่มอื่นหากพวกเขาโชคไม่ดี เหมือนอย่างสมาชิก
พันธมิตรแลนลอร์ดที่ออกจากสถานีชุงมูโรไป
แต่ในช่วงเวลาที่พวกเรามาถึงสถานีเมียงดง พวกเราก็เห็น
ภาพที่ไม่คาดคิด คนในสถานีเมียงดงถูกโจมตีโดยคนอื่น
แล้ว มันก็น่าสยดสยองมาก
ผมเห็นชายกลุ่มหนึ่งก าลังยืนอยู่ใกล้ๆ กับสถานีเมียงดง
ชายกลุ่มนี้เป็นผู้บดขยี้และรีบหนีไปในทิศทางของ
สถานีฮเวฮยอน มันยากที่จะไล่ตามพวกเขาไปเพราะพวก
เขามีมอเตอร์ไซค์
ราวกับว่าคนพวกนี้รู้ว่าผมก าลังมา มันมีเรื่องแปลกๆ มาก
ขึ้นเรื่อยๆ
ลีฮุนซึงถาม “คนพวกนี้เป็นใครกัน? เกิดอะไรขึ้น?”
“ฉันก็ไม่แน่ใจ”
“แม้แต่ทกจาก็ไม่รู้เหรอ…”
ลีฮุนซึงกลืนน ้าลายลงไปด้วยความกระวนกระวาย โชคดี
ที่เสาธงของเมียงดงนั้นว่างเปล่า
[ในปัจจุบันไม่มีกลุ่มใดที่ครอบครองสถานีเมียงดง]
[คุณแน่ใจหรือไม่ว่าต้องการครอบครองสถานีแห่งนี้?]
ผมเสียบธงลงไปและดึงมันออกมาอีกครั้ง จากนั้นธงที่
เหมือนกับของผมก็ปรากฏขึ้นที่เสาธง
[คุณครอบครองสถานีเมียงดง]
[สถานีที่ถูกครอบครองไม่สามารถถูกช่วงชิงไปจากคุณ
ได้เว้นเสียแต่ว่า ‘ฐานหลัก’ หรือธงจะถูกชิงไป]
[การครอบครองปัจจุบัน: ชุงมูโร (ฐานหลัก), เมียงดง]
[คะแนนความส าเร็จของธงแดงเพิ่มสูงขึ้น]
สีแดงของธงเข้มขึ้น
[อิทธิพลของคุณได้ขยายออกไปโดยการยึดครองสถานี
ใหม่]
[สถานการณ์ลับมาถึงแล้ว!]
[เส้นทางแห่งราชาเริ่มขึ้นแล้ว!]
+
[สถานการณ์ลับ – เส้นทางแห่งราชา]
หมวดหมู่: ลับ
ความยาก: A
เงื่อนไขการเคลียร์: เข้ายึดอย่างน้อย 10 สถานีภายในเวลา
ที่ก าหนด
จ ากัดเวลา: 10 วัน
รางวัล: แอตทริบิวต์แห่ง ‘ราชา’
ความล้มเหลว: หากคุณไม่สามารถยึดได้อย่างน้อย 1
สถานีต่อวัน คุณและสมาชิกในกลุ่มของคุณจะตายทุกคน
+
ในที่สุดผมก็มาถึงสถานการณ์ลับที่น่าหวาดกลัว เมื่อผม
เริ่มภารกิจนี้ ผมก็ไม่อาจหันหลังกลับไปได้แล้ว มีเพียง
สองชะตากรรมส าหรับราชา
กลายเป็นราชาหรือตาย
[ผู้ท้าชิงราชาคนใหม่ได้เริ่มเดินไปตามเส้นทางของเขา
แล้ว!]
จากนี้ไป มันจะเป็นการต่อสู้ชิงธงเต็มรูปแบบ
* * *
ผมกลับไปที่ชุงมูโร รวบรวมสมาชิกปาร์ตี้ และบอกพวก
เขาเกี่ยวกับสถานการณ์ลับ จางฮีวอนแสดงความสนใจ
ออกมาในขณะที่ลีฮุนซึงดูสับสน ยูซานอาก็เป็นกังวล
เหมือนเคย
“ดูเหมือนมันจะเป็นสถานการณ์ที่ยาก… ทกจา มันจะไม่
เป็นไรแน่เหรอ?”
“แน่สิ”
นางฟ้าหรือคนโง่… ในสถานการณ์นี้ พวกเขากังวล
มากกว่าที่จะอิจฉาเกี่ยวกับสถานการณ์ลับ
ลีฮุนซึงพูดขึ้นมา “ฉันดีใจนะที่ทกจาเป็นผู้ท้าชิงราชา”
“ขอบคุณนะ”
“งั้นฉันควรจะเรียกนายว่าฝ่าบาทดีไหม?”
ผมถูกจางฮีวอนตบหัวหลังจากประทับใจกับค าพูดที่
จริงจังของลีฮุนซึง
“ฉันไม่ต้องการแบบนั้น”
“ฝ่าบาท ตามสถานการณ์ลับนี้ ไม่ใช่ว่าพวกเราควรที่จะ
ไปพิชิตสถานีใหม่เลยเหรอ? ท่านควรจะคิดเรื่องชีวิตของ
อาณาประชาราษฎร์ได้แล้วนะ” จางฮีวอนพูดประชด
ประชัน
ผมพยักหน้า
“ฉันคิดว่าพวกเราควรหาข้อมูลเกี่ยวกับคนที่โจมตีพวกเรา
ฉันจะตรงไปที่ดงเมียว จางฮีวอนและลีฮุนซึง พวกนายจะ
ไปกับฉันไหม?”
ยูซานอายกมือขึ้นให้กับค าพูดของผม
“แล้วฉัน…”
“ยูซานอาจะอยู่ที่นี่”
“อ๊า จริงเหรอ… อีกอย่าง นอกจากนี้…”
ผมฟังเสียงของยูซานอา และมันก็ฟังดูหม่นหมอง บางทียู
ซานอาอาจจะก าลังคิดว่าเธอไร้ประโยชน์
พลังโจมตีของเธอไม่ได้แข็งแกร่งเหมือนกับจางฮีวอน
และเธอก็ไม่ได้มีร่างกายที่แข็งแรงเหมือนกับลีฮุนซึง
นอกจากนี้ เธอยังไม่ได้มีไพ่ตายอันทรงพลังเหมือนกับกิล
ยัง
“ยูซานอา”
“…หืม?”
คุณสมบัติของเธอทั้งหมดเมื่อก่อนหน้านี้ไร้ความหมาย
ไปแล้วในโลกใบใหม่ใบนี้ แต่เธอก็ดีเกินกว่าที่จะอิจฉา
คนอื่น ดังนั้นปมด้อยที่ซับซ้อนของเธอจึงกัดกินอยู่เงียบๆ
“ยูซานอา ไม่ใช่ทุกคนที่จะสามารถท าสิ่งเดียวกันได้ดี”
“อืม ฉันรู้แล้ว” ยูซานอายิ้มอย่างอ่อนแรง
ผมพูดอย่างระมัดระวังเพื่อที่เธอจะไม่ได้รู้สึกว่ามันเป็น
การเตือน “เธอจ าค าที่เธอพูดบนรถไฟใต้ดินได้ไหม? ทก
จามีชีวิตเดียว และฉันจะ…”
“ฉันจะใช้ชีวิตให้ดี ใช่ ฉันจ าได้ ฉันเขียนมันไว้บนสมุด
บันทึกในสมาร์ทโฟนของฉัน”
ท าไมเธอดูร่าเริงจัง ไม่ว่าจะยังไง ผมก็เกลียดมันไม่ลง ผม
พูดต่อ
“ยูซานอามีสิ่งที่ต้องท าที่นี่ ฉันไม่สามารถทิ้งกิลยังที่ไม่ได้
สติไว้เพียงล าพังได้ ฉันต้องการให้ใครสักคนคอยดูกงพิล
ดูและควบคุมสมาชิกกลุ่มเอาไว้”
แววตาของยูซานอาสั่นไหว
“นอกจากนี้กองก าลังฮเวฮยอนจะต้องจับตาดูอยู่แน่ พวก
มันอาจจะโจมตีเข้ามาเมื่อพวกเราไม่อยู่ กงพิลดูอยู่ที่นี่ แต่
ด้ายของเธอก็อาจจะมีประโยชน์อยู่”
“ฉ-ฉันรับหน้าที่นี้ได้เหรอ…?”
ยูซานอาพูดอย่างอ่อนแอเพราะความมั่นใจในตัวเองที่ต ่า
ของเธอ
“เฮ้ ทุกคน ด้วยวิธีนี้… ฉันจะมอบหน้าที่นี้ให้กับยูซานอา
ทุกคนคิดว่าไง?”
ลีฮุนซึงและจางฮีวอนคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะพยักหน้า
“โอเค ฉันวางใจนะถ้ามันเป็นยูซานอา”
“องค์ราชา… ถ้าท่านปรารถนาเช่นนี้…”
ผมจ้องไปที่จางฮีวอน เธอคิดว่ามันตลกมากเหรอ?
[คุณใช้สิทธิ์เฉพาะของตัวแทน]
[ตัวแทนของสถานีชุงมูโร คิมทกจาก าลังจะถ่ายโอน
อ านาจบางส่วนของเขาให้กับสมาชิกกลุ่ม ‘ยูซานอา’]
[สมาชิกกลุ่ม ‘ยูซานอา’ ได้กลายเป็นรองตัวแทนแห่ง
สถานีชุงมูโร]
[ในอนาคต สมาชิกกลุ่ม ‘ยูซานอา’ สามารถจัดการกับ
ลงโทษในนามของตัวแทนได้]
ยูซานอามองมาที่ผมด้วยสายตาตกตะลึงและพูดติดอ่าง
เธอดูหวาดกลัว
“ม-มอบ มอบต าแหน่งนี้ให้กับฉัน…”
“ฝากด้วยนะยูซานอา”
ผมหมายความตามที่พูด ทุกคนไม่สามารถท าสิ่งเดียวกัน
ได้ดี จากสิ่งที่ผมจ าได้ ยูซานอาเหมาะสมกับหน้าที่นี้
ยูซานอาเป็นคนที่ดีที่สุดในแผนกทรัพยากรบุคคล ไม่มี
คนอื่นอีกแล้ว
“โอ้… ฉันจะท าให้ดีที่สุด”
ยูซานอาโค้งค านับก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้น มันมีน ้าตา
ไหลออกมาจากดวงตาของเธอ
* * *
พวกเรามุ่งหน้าไปยังอุโมงค์ฝั่งตะวันออก
พวกเราต้องผ่านจุดพักสามจุดก่อนจะไปถึงดงเมียว พวก
เราเคลื่อนไหวไปพร้อมกับคังอิลฮุนที่ไม่ได้สติ พูดตาม
ตรง การพาชายคนนี้มาด้วยเป็นภาระ แต่ผมก็จ าเป็นต้อง
ให้เขาระบุใบหน้า เมื่อผมมองย้อนกลับไปยังชุงมูโร ผมก็
สามารถได้ยินเสียงของยูซานอา
“ทุกคน โปรดมารวมตัวกัน!”
ตามที่คาดไว้ ยูซานอาได้ท างานหนักขึ้นในเงามืด ผู้คน
ได้รับการจัดระเบียบแล้วและได้รับค าสั่งของตัวเองไป
มันมีการจัดตั้งขึ้น และผู้คนก็รับผิดชอบในพื้นที่ต่างๆ
แลนลอร์ดบางคนบอกว่าพวกเขาจะไม่ฟังยูซานอา แต่…
[รองตัวแทนของสถานีชุงมูโร ยูซานอาได้ใช้การลงโทษ]
ผมได้ยินใครบางคนร้องครวญครางออกมา
…มันจะโอเคใช่ไหม? อืม มันน่าจะไม่เป็นอะไรนะ
จางฮีวอนมองมาที่ผมและพูด “สุดยอด ฉันรู้สึกได้ว่ายู
ซานอาดูหม่นหมองไปหน่อย”
“ฉันไม่ได้เลือกยูซานอาเพราะฉันคิดถึงความรู้สึกของเธอ
ฉันคิดว่ายูซานอาจะท าได้ดีจริงๆ”
“…อ่า งั้นเหรอ? งั้นคราวหลังก็ช่วยฉันด้วย มันน่าจะ
เหมาะกับฉันบ้าง”
“ผู้ประหารเป็นยังไง?”
“…ลืมมันไปเถอะ”
จางฮีวอนบ่นและหันหน้าหนี มันเป็นเรื่องดีที่เธอเล่นมุก
ทั้งหมดนี้ออกมา
“แต่อันธพาลคนนั้นบนหลังคา มันโอเคเหรอที่จะทิ้งเขา
ไว้?”
“โอ้ เธอหมายถึงยูจงฮยอคเหรอ?”
“ฉันคิดว่าเขาน่าจะชื่อนั้นนะ”
“มันน่าจะไม่เป็นไร”
“ดูเหมือนว่านายจะรู้จักเขาดีเลย ยังไงกัน?”
“เรื่องนั้น…” ผมคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะถาม “ฮีวอน เธอมี
ลูกพี่ลูกน้องไหม?”
“…? มี ท าไมเหรอ?”
“น้องชายหรือน้องสาว?”
“น้องชาย”
“เขาอายุเท่าไหร่?”
“เด็กกว่าปีนึง”
“การมีน้องชายเป็นยังไง?”
“น่าร าคาญ เขายั่วฉันอยู่เรื่อย และฉันต้องพาเขาไป
โรงเรียนแทนแม่ของเขา…”
จางฮีวอนเงียบไปในขณะที่เธอก าลังบ่นน้องชาย เธอจ้อง
ไปที่ไหนสักแห่งในอากาศ จากนั้นผมก็ถามเธอ
“แต่ตอนนี้เธอก าลังกังวลเกี่ยวกับเขาใช่ไหม?”
“อืม… พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน”
“ฉันก็คล้ายกัน”
“ทกจาเองก็มีน้องชายเหรอ?”
“ไม่ ฉันก าลังพูดถึงยูจงฮยอค”
“อ่า…” จางฮีวอนมองมาที่ผมและพยักหน้า “งั้นนายชอบ
หรือเกลียดเขา?”
“ฉันเกลียดเขา ฉันต้องสู้กับหลายๆ คนเพราะเขา”
ผมไม่ได้เป็นแค่ผู้อ่านหนทางเอาชีวิตรอดเพียงคนเดียวใน
ช่วงแรกๆ มีหลายคนที่ติดตามด้วยความอยากรู้มาจนถึง
YOU MAY ALSO LIKE
