มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 47 – สงครามแห่งอนาคต (6)

มันไม่ใช่ภาพลวงตา ดวงตาของชายคนนั้นเบิกกว้างขึ้น
ในทันทีที่เขาได้ยินชื่อของผม

“อย่าบอกนะว่า…?”

เขาสังเกตใบหน้าของผมอย่างระมัดระวัง สิ่งนั้นเตือนผม
สิ่งที่ถูกระบุไว้ถึงยูจงฮยอคในหนทางเอาชีวิตรอด? มัน
ไม่มีรายละเอียดปรากฏ แต่มีค าว่า ‘หล่อ’ ถูกเขียนไว้ และ
ใบหน้าของผม…

หรือว่าต้องพิจารณาเรื่องนี้ในการสวมรอยด้วย?

“อะไร?”

“อ๊า เปล่าๆ”

น ้าเสียงของเขาสุภาพขึ้น ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นั่น แต่
ในตอนนี้หัวของเขาน่าจะอยู่ในสภาพที่ซับซ้อน

อย่างน้อยก็ยังมีบางสิ่งที่แน่นอน ชายที่อยู่ตรงหน้าของผม
ได้อ่านหนทางเอาชีวิตรอดแน่ๆ

ผมมั่นใจมากขึ้นเพราะเขาได้ถูกลงทะเบียนในลิสต์ตัว
ละคร และเขาก็ประหลาดใจเมื่อได้ยินชื่อของยูจงฮยอค

ดวงตาของเขารีบเบนกลับไปยังลีฮุนซึงที่อยู่ข้างกายผม

มันก าลังตรวจสอบแอตทริบิวต์… ผมรู้ เขาก าลังขุดข้อมูล
ใช่ไหม? ผมจงใจให้เวลาเขาเพื่อตรวจสอบลีฮุนซึงก่อนที่
จะพูดขึ้นมา

“ไอ้โง่ แกควรขยับสายตาระวังๆ หน่อยนะ”

“…ฮะ?”

เขายืนยันชื่อของลีฮุนซึงและสังเกตเห็นว่าเขาสามารถดู
หน้าต่างตัวละครของผมได้ด้วยการตรวจสอบแอตทริ
บิวต์ ผมไม่รู้ว่าเขาอ่านหนทางเอาชีวิตรอดไปได้ไกลแค่

ไหน แต่มันมีลักษณะบางอย่างที่สามารถใช้เพื่อ
ตรวจสอบตัวตนของยูจงฮยอคได้

หนึ่งในนั้นก็คือสกิลระดับ SS เนตรแห่งปราชญ์ที่ใช้
ตรวจสอบทั่วไปและป้องกันต่อสกิลตรวจสอบ ในตอนนี้
เขาคงจะมั่นใจว่าผมมีเนตรแห่งปราชญ์อยู่

“นายคิดเหรอว่าฉันจะไม่รู้ว่านายแอบมองฉันด้วนสกิลระ
ดับ B?”

อาการกระตุกเริ่มต้นจากดวงตาของเขาและแพร่ไปทั่ว
ใบหน้าของเขา

จากนั้นสายตาของเขาก็เบนไปยังธงสีแดงที่ผมแบกไว้บน
หลัง มันเป็นอย่างที่ผมเดาไว้ มันมีข้อจ ากัดเกี่ยวกับ
หลักฐานที่เขาสามารถหาได้เกี่ยวกับยูจงฮยอค

“ไอ้บัดซบ…!”

ชายคนหนึ่งในกลุ่มไม่อาจเข้าใจสถานการณ์และชี้หอก
มาที่ผม ในช่วงเวลาที่จางฮีวอนและลีฮุนซึงก าลังก้าว
ออกมาข้างหน้า

ปัง!

ศีรษะของชายคนนั้นก็ระเบิดออกและโลหิตสีแดงฉานก็
พุ่งออกมาเหมือนกับน ้าพุ กลุ่มๆ นั้นกรีดร้องออกมา
ในทันที่ นอกเหนือจากเลือด ผมเห็นชายที่ดูหน้าตาจริงจัง

…ดูที่ไอ้บ้านี่สิ? เขาเดินผ่านฝูงชนเข้ามาหาผมอย่างช้าๆ

“ฉันขอโทษ คนที่มีชื่อเสียงเช่นนี้จะต้องเห็นภาพที่น่า
สยดสยองแบบนี้”

“นายเป็นใคร?”

ชายคนนั้นพยายามที่จะจัดการกับสีหน้าด้วยน ้าเสียงอัน
เยือกเย็นของผม เขาใช้ได้เลย ถ้าผมเป็นเขา ผมคงจะ
เหมือนกับหัวใจจะระเบิดออกมาแล้ว

“ฉันขอแนะน าตัวอย่างเป็นทางการ ชื่อของฉันคือลีซงกุก
ฉันเป็นรองตัวแทนที่รับผิดชอบในสถานีดงเมียว”

ชายคนนี้เดินเข้ามาและโค้งตัวลงตรงหน้าของผม ผมชอบ
มัน จากนั้นผมก็เริ่มแสดงตัวเป็นยูจงฮยอคเต็มที่

หลังจากที่ผมสะบัดใส่เขา ผมก็พูดขึ้นด้วยน ้าเสียงอันเย็น
ชา

“สถานีดงเมียว? เข้าใจละ ไสหัวไปซะ”

“…ฮะ?”

“นับจากนี้ไปนี่คือสถานีของฉัน ไสหัวไปซะ”

ปากของหมอนี่เปิดอ้าออก

“อะไรนะ…”

“นายไม่ได้ฟังฉันเหรอ?”

ผมมองลงไปยังเสาธงที่มีธงของดงเมียวอยู่ ลีซงกุกท า
ความเข้าใจกับสิ่งที่ผมต้องการสื่ออย่างเคร่งเครียด

“น-นี่มันเป็นไปไม่ได้ นายไม่สามารถถ่ายโอนสถานีที่
ครอบครองอยู่แล้วได้…”

“นายคิดว่าฉันโง่เหรอ? นายเป็นรองตัวแทน”

“ใช่?”

“ถ้านายมีอ านาจของรองตัวแทนอยู่ สถานีนี้ก็สามารถ
โอนมาได้ตามต้องการ นายไม่รู้เหรอ?”

“…!”

“ถ้านายไม่มอบมันมาเมื่อฉันนับถึงสาม ฉันจะตัดคอนาย
ทิ้งไปซะ หนึ่ง”

ใบหน้าของลีซงกุกแข็งที่อ พวกผู้ชายที่อยู่รอบๆ ตัวผม
แผ่บรรยากาศอันน่ารังเกียจออกมา จางฮีวอนและลีฮุนซึง

ดูเป็นกังวลเพราะพวกเขาไม่รู้ว่าท าไมจู่ๆ ผมถึงท าเรื่อง
บ้าๆ แบบนี้ ผมพูดต่อ

“ฟังเหมือนฉันก าลังล้อเล่นเหรอ? สอง”

มันจ ายากนักเหรอหลังจากอ่านนิยายไปเมื่อ 10 ปีก่อน? ดู
เหมือนว่าเขาจะลืมไปแล้วว่ายูจงฮยอคเป็นใคร งั้นผมคง
จะต้องกระตุ้นความทรงจ าของเขาแล้วล่ะ

[สกิลเฉพาะตัว ‘พลังงานดาราบริสุทธิ์ LV.2’ ถูกเปิดใช้
งาน]

[คมมีดแห่งศรัทธาถูกเปิดใช้งาน!]

ชิ้งงง!

ผมเห็นใบหน้าอันซีดเซียวของลีซงกุกเหนือดาบสีขาวที่
ก าลังลุกโชน นี่เป็นการลักไก่

การจดจ าได้ถึงยูจงฮยอคหมายความว่าเขาพอรู้อยู่บ้างว่ายู
จงฮยอคเป็นใคร

ถ้าเขารู้ว่ายูจงฮยอคนั้นโหดเหี้ยมแค่ไหน เขาก็คงจะไม่ให้
มันเป็นแบบนี้ต่อไป

ถ้าเขาไม่รู้จักยูจงฮยอคพอล่ะ? ช่างมันเถอะ ผมก็คงจะท า
แบบนี้และวิ่งหนีไปถ้าพวกเราก าลังจะแพ้ ในตอนนี้ผมมี
พลังพอ

ในเวลานั้นเอง ลีซงกุกก็รีบตะโกนออกมา

“ด-เดี๋ยวก่อน! ฉันจะมอบมันให้เอง!”

ไอ้บ้านี่ เขาอ่านหนทางเอาชีวิตรอดมา แต่เขาอ่านมาไม่
ละเอียด

“ไม่จ าเป็น”

“…ฮะ?”

“นายตอบช้าเกินไป”

“หืม?”

“สถานที่นี้ไม่พอแล้ว ส่งดงแดมุนมาให้ฉันด้วย”

จางฮีวอนท าสีหน้าประหลาดใจอยู่ข้างๆ ผม เธอดูเหมือน
จะพร้อมลงมือแล้ว แต่เธอก็ยังไม่ท า

ไม่จ าเป็น ผมลงมือเอง เพราะในตอนนี้ผมคือยูจงฮยอค
ผมต้องพูดจาไร้สาระให้มากยิ่งขึ้นเพื่อให้เขาเชื่อว่าผมคือ
ยูจงฮยอค

ผมเล็งดาบของผมไปยังลีซงกุกและประกาศ

“ถ้านายไม่ต้องการ งั้นก็ไม่มีข้อตกลงอะไรแล้ว”

“แต่-แต่…!”

“ฉันจะนับถึงสามอีกรอบ หนึ่ง”

ท่าทางของลีซงกุกเปลี่ยนไปตามเวลา เขาเริ่มเชื่อแล้วว่า
ผมคือยูจงฮยอค ตัวเอกของนิยายก าลังยืนอยู่ตรงหน้าของ
เขา

เขาจะรับมือยังไง? วิธีที่เขากระท าจะเป็นตัวก าหนด
ความสัมพันธ์กับคนพวกนี้ในอนาคต

“ฉ-ฉันจะมอบอุทยานประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมดง
แดมุนให้! แต่…”

“แต่อะไร?”

“ฉันไม่มีอ านาจในการมอบทงแดมุนให้… ถ้านายไม่
รังเกียจ นายต้องการจะพบกับตัวแทนของเราไหม?”

มันเป็นค าตอบที่ยอดเยี่ยม มันเป็นระดับของเหยื่อที่ผม
ต้องการ

ลีซงกุกพูดต่อ

“ชื่อเสียงของยูจงฮยอคเป็นที่รู้จักกันดี ตัวแทนของเราจะ
รอคอยเป็นอย่างยิ่งที่จะได้เจอนาย โปรดให้กลุ่มของพวก
เราได้มีโอกาสพูดคุยกับนายด้วย”

“นายรู้จักฉันเหรอ?”

“ฉันจะไม่รู้จักยูจงฮยอคได้ยังไง?”

ลีซงกุกหุบปากลงทันทีเมื่อเขาพูดแบบนี้ออกมา เขาคิดว่า
เขาพูดอะไรแปลกๆ ยูจงฮยอคจะไปมีชื่อเสียงใน
ช่วงแรกๆ แบบนี้ได้ยังไง

“ย-ยังไงก็เถอะ มันถือเป็นเกียรติถ้านายมากับฉัน”

ผมจ้องไปที่เขาและตอบ ใช่ ระดับนี้พอรับได้

“โอเค น าทางไป”

สีหน้าของลีซงกุกสดใสขึ้น และเขาก็เสริมค าพูดอันไร้
ประโยชน์ออกมา

“ไม่ต้องห่วง ฉันขอสาบานด้วยเกียรติแห่งราชาว่าฉันจะ
ไม่ท าร้ายยูจงฮยอค”

[รองตัวแทนแห่งสถานีดงเมียวลีซงกุกได้สาบานด้วย
เกียรติแห่งราชา]

[ถ้าเขาท าลายค าปฏิญาณนี้ ลีซงกุกสามารถถูกลงโทษจาก
คุณได้]

เป็นชายที่ยอดเยี่ยมจริงๆ แต่เขาได้ท าในสิ่งที่ถูกต้องถ้า
เขาคิดว่าผมคือยูจงฮยอคจริงๆ ความเข้าใจของเขาต่อยู
จงฮยอคไม่ได้ดีกว่าที่ผมคาดเอาไว้ใช่ไหม?

“ท าร้ายฉัน? พวกนายน่ะเหรอ?”

“แน่นอน คงไม่มีใครที่สามารถแตะต้องยูจงฮยอคได้ ฮ่า
ฮ่าฮ่า งั้น… ด้วยวิธีการนี้”

“แค่นาทีเดียว”

“หืม?”

ผมชี้ไปที่เสาธง

“เอามาให้ฉัน”

“…”

[คุณได้รับการถ่ายโอนอุทยานประวัติศาสตร์และ
วัฒนธรรมดงแดมุน]

[การครอบครองปัจจุบัน: ชุงมูโร(ฐานหลัก), เมียงดง,
อุทยานประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมดงแดมุน]

[คะแนนความส าเร็จของธงแดงเพิ่มสูงขึ้น]

ธงเปลี่ยนสีไปต่อหน้าของผม

มันเป็นการเริ่มต้นที่ดี

ไม่สิ มันไม่ง่ายไปหน่อยเหรอ?

“งั้นไปกันเถอะ”

ผมมองดูไหล่สั่นๆ ของลีซงกุกและรู้สึกแปลกๆ

ผมโอเคแล้วเหรอที่จะอยู่ต่อในฐานะยูจงฮยอค?

* * *

พวกเราถูกลีซงกุกน าทางไปยังสถานีดงเมียว

สมาชิกดงเมียวไม่รู้จักตัวตนของผม แต่ท่าทีของลีซงกุกก็
ดื้อรั้นมากจนพวกเขาไม่สามารถประท้วงได้

ผมเดินไปพร้อมกับปาร์ตี้ของผมที่อยู่ท้ายกลุ่ม ลีฮุนซึง
ลังเลก่อนที่จะมองมาที่ผมและพูดขึ้นมา

“ขอโทษนะทก…”

ตุบ!

จางฮีวอนสังเกตเห็นอย่างรวดเร็วและชกท้องของลีฮุนซึง
มันมีเสียงลมออกจากปอด และลีฮุนซึงก็ร้องครวญคราง
ออกมา

ตามที่คาดไว้จากจางฮีวอน เธอไม่รู้สถานการณ์ที่แน่นอน
แต่เธอก็รู้จักวิธีจับอารมณ์

ผมพึมพ าออกมาจากด้านข้างของปาก

‘เธอรู้สิ่งที่ฉันก าลังจะท าโดยที่ฉันไม่ได้บอกเลยเหรอ?’

‘ใช่ คร่าวๆ นะ’

ผมมองดูจางฮีวอน และจากนั้นก็คังอิลฮุนที่ถูกแบกไว้
โดยลีกิลยัง คนที่ส าคัญที่สุดในตอนนี้คือชายคนนี้

‘ควบคุมเขาไว้ให้ได้นะ เข้าใจไหม?’

จางฮีวอนพยักหน้าและท าท่าทางแปลกๆ เธอคุกเข่าลง
ตรงหน้าของผมและตะโกนออกมาด้วยน ้าเสียงเกินจริง

“ได้ จงฮยอค! ฉันจะท าตามที่นายพูด”

ใครก็ตามที่เห็นมันคงจะนึกถึงอัศวินยุคกลาง สิ่งที่ตลกก็
คือลีฮุนซึงที่ก าลังประหลาดใจอยู่นั้นก็ท าในสิ่งเดียวกัน

“ฉ-ฉันจะท าตามที่นายพูด…!”

ลีซงกุกซึ่งอยู่หัวแถวประหลาดใจที่ได้ยินเสียงทั้งสองนี้
มันน่าอาย แต่ผลลัพธ์ก็ดี ผมไม่สามารถอ่านความคิด
ภายในของลีซงกุกได้ แต่มันคงจะเป็นแบบนี้แน่ถ้าผม
อ่านได้

「เขาจะต้องเป็นยูจงฮยอคแน่ๆ」

ลีซงกุกสบตาผมและรีบหันหน้ากลับไปข้างหน้า นี่คือ
ความรู้สึกของตัวละครหลัก

ไม่นานหลังจากนั้น พวกเราก็มาถึงสถานีดงเมียว

พวกเขาค่อนข้างเป็นกลุ่มที่ทรงพลังเมื่อได้เห็นคนจ านวน
มากบนชานชาลา บางคนมีอาวุธเหมือนกับของกลุ่มลีซง
กุก แต่ส่วนใหญ่แล้วไม่มี

พวกเขาอาจจะหลงทางมาจากสถานีอื่นซึ่งได้สูญเสียกลุ่ม
ไป

“ขยับเร็ว!”

“ฉ-ฉันเข้าใจแล้ว”

พวกเขาเข่นฆ่าหนูดินในขณะที่อยู่ภายใต้การดูแลของ
สมาชิกดงเมียวหรือไม่ก็เก็บซากศพของเหล่ามอนสเตอร์
เพื่อเอาไปท าอุปกรณ์สวมใส่

ชนชั้นที่ชื่อว่า ‘ทาส’ มันเป็นทิวทัศน์ที่พบได้ทั่วไปในยุค
แห่งกษัตริย์

จางฮีวอนขมวดคิ้ว

“นี่ไม่ใช่อาณาจักรที่แท้จริง…”

ผมพูดกับจางฮีวอน

“อย่ารังเกียจ รออยู่ที่นี่และดูสถานการณ์”

“อืมมม…”

ผมไม่สนใจจางฮีวอนและเริ่มสังเกตสภาพแวดล้อม มัน
จะต้องค านึงถึงตัวแปรเพิ่มเติม

ดงเมียวค่อนข้างส าคัญในนิยายดั้งเดิม ถ้าผมจ าไม่ผิด…
ตัวแทนของสถานที่แห่งนี้นั้น ‘อ่อนแอ’

แต่เรื่องราวมีแนวโน้มที่จะเปลี่ยนไปหากผู้เผยพระวจนะ
แทรกแซง ผมมองไปยังด้านหลังศีรษะของลีซงกุก

เมื่อมาถึงจุดนี้ ผมมีสองค าถาม หนึ่งคือลีซงกุกมีข้อความ
เป็นของตัวเองไหม? สอง มีผู้เผยพระวจนะอยู่กี่คน?

และถ้าผมต้องตั้งค าถามที่สาม พวกเขามีสกิลเหมือนกับ
ผมไหม…?

ดูเหมือนจะไม่เป็นเช่นนั้น มิฉะนั้นเขาคงจะใช้ลิสต์ตัว
ละครแทนที่จะเป็นการตรวจสอบแอตทริบิวต์ในตอน
แรกแล้ว

นอกจากนี้ เขาไม่ได้ดูเหมือนจะมีก าแพงที่สี่เมื่อผมใช้
ลิสต์ตัวละคร กล่าวอีกนัยหนึ่ง เขาเป็นกรณีอย่างลีกิลยัง

อืม ผมอ่านมามากกว่า 3,000 ตอน มันคงจะไม่ยุติธรรมถ้า
พวกเขาได้รับสิทธิพิเศษเหมือนกับผมในเมื่อพวกเขาอ่าน
ไปแค่ไม่กี่ตอน

พูดถึงตรงนี้ ผมไม่คิดว่าพวกเขาจะมีข้อความเป็นของ
ตัวเองนะ…

ยังไงก็เถอะ คนๆ นี้ก าลังดูอะไรนักหนา? ลีซงกุกก าลัง
มองไปยังสมาร์ทโฟนของเขา

[5,000 เหรียญถูกใช้ไปกับการเพิ่ม AGI]

[AGI LV.20 -> AGI LV.30]

[ความว่องไวที่น่าทึ่งไหลเวียนอยู่ในร่างกายของคุณ]

ผมพุ่งเข้าหาลีซงกุกราวกับภูตผี

“นายก าลังดูอะไรนักหนา?”

“ฮ-ฮะ? ไม่มีอะไร!”

เขารีบซ่อนสมาร์ทโฟนของตัวเอง มันเร็ว แต่ผมก็เห็น
หน้าจอ พื้นหลังสีเหลืองและช่องค าที่ดูคุ้นเคย

ผมรู้สึกไม่สบายขึ้นมา ถ้าผมดูไม่ผิด… ผมเห็นห้องแชทอ
ยู่บนหน้าจอแน่ๆ

…อินเตอร์เน็ต? ที่นี่น่ะนะ?