มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 478

[การถ่ายทอดสดดวงดาวให้ความสนใจอย่างใกล้ชิดกับ ‘เวที’ ของ
คุณ]
[กลุ่มดาวส่วนใหญ่กำลังเฝ้ามอง ‘เวที’]
[มหาโดเกบิริษยาใน ‘เวที’ ของคุณ]
[เนื่องจากสายตาจำนวนมาก ระดับของการเปลี่ยนแปลงเวทีกำลัง
เพิ่มขึ้น!]
ความเป็นไปได้ของการถ่ายทอดสดดวงดาวกำลังเชื่อมกับจำนวนของ
การเฝ้าดูโดยตรง สถานการณ์ที่มีคนจำนวนมากเฝ้าดูอยู่นั้นสามารถ
สร้างเรื่องราวอันทรงพลังขึ้นมาได้ และเวทีที่ถูกเฝ้าดูโดยคนจำนวน
มากนั้นก็สามารถสร้างผลกระทบขนาดใหญ่ได้เช่นกัน
「ในวันนั้น ปีศาจแห่งการล่อลวงและราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้นได้
พบกันเป็นครั้งแรก ณ ที่แห่งนั้น」
และความเป็นไปได้ที่กำลังเคลื่อนไหวก็สามารถทำให้บางสิ่งกลาย
เป็นความจริงได้
[เนื่องจากผลของ ‘ทฤษฎีแผ่นฟิล์มไม่เชื่อมต่อ’ ส่วนประกอบของ
‘การเปลี่ยนแปลงเวที’ จึงไม่สมบูรณ์!]
[ภายในเวทีที่เกี่ยวข้อง ตัวละคร ‘คิมนัมอุน’ และ ‘ราชันมหาอเวจี’
ถือว่าเป็นคนๆ เดียวกัน]
[ความสอดคล้องกับเวทีของ ‘ราชันมหาอเวจี’ คือ 87.351%!]

ความเป็นจริงบนเวทีสามารถอุบัติขึ้นมาได้ในช่วงเวลาสั้นๆ เท่านั้น ใน
ขณะที่ทุกๆ คนกำลังให้ความสนใจกับตรงนี้อยู่ ก่อนที่เวทีจะถูก
ยกเลิกไป – ผมต้องจบทุกอย่างให้ได้
[[แก…!!]]
ผมขยับเข้าหาคิมนัมอุนอย่างไม่ลังเล ผมไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองแข็งแกร่ง
ขึ้นจากผลของการเปลี่ยนแปลงเวที่ อย่างไรก็ตาม ผมก็เต็มไปด้วย
ความมั่นใจ มันเป็นความรู้สึกเหมือนหมาป่าที่กำลังล่ากระต่ายอยู่
[[นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?!]]
คิมนัมอุนแห่งรอบที่ 999 ที่กำลังเดือดดาลชกเข้าใส่ผม เนื่องจากเขา
อยู่ภายใต้อิทธิพลของการเปลี่ยนแปลงเวที่ ความคล่องตัวของเขาจึง
อืดอาดลงไปด้วย ราวกับว่าเขาคือคิมนัมอุนจากสถานการณ์แรกที่ค่า
สถานะโดยเฉลี่ยยังมีไม่ถึง 10 แต้ม
ปัญหาก็คือร่างกายของผมก็ไม่ได้ต่างไปจากตอนสถานการณ์แรก
เหมือนกัน
ฟิ้ว!
ผมก้มหัวลงและหลบมีดสั้น ผมกำลังอ่านทิศทางการโจมตีของเขา
ผ่านมุมมองนักอ่านพระเจ้า ดังนั้นการหลบเขาจึงไม่ได้ยากอะไร
[กฎของสถานการณ์แรกจะถูกปรับใช้กับเวทีที่เกี่ยวข้อง!]
[ร่างอวตารภายในเวทีจะแข็งแกร่งขึ้นผ่านการสังหารชีวิตอื่น]
ความทรงจำย้อนกลับคืนมา

ใช่แล้ว พวกเราต่อสู้กันแบบนี้ในสถานการณ์แรก เพียงแค่เงิน 100
เหรียญก็เป็นราคาที่สามารถตัดสินเป็นตายพวกเราได้
เพียงแค่เงิน 100 เหรียญ ผู้คนได้เข่นฆ่ากัน
พวกเราต้องเอาชีวิตรอดในโลกแบบนั้น
[กลุ่มดาวจำนวนมากกำลังนึกถึง ‘สถานการณ์แรก’ ของพวกเขา]
คิมนัมอุนแห่งรอบที่ 999 นวดขมับของเขาราวกับว่าเขากำลังปวดหัว
จากนั้นก็เริ่มหัวเราะใส่ผม [[ฮ่าฮ่า… นายอยากจะเล่นแบบนี้เหรอ? น่า
สนใจ]]
“แต่นายดูไม่ค่อยมีความสุขเลยนะ?”
สายตาของเขาเต็มไปด้วยจิตสังหาร
[ความสอดคล้องกับเวทีของ ‘ราชันมหาอเวจี’ ลดลงเล็กน้อย!]
แม้ว่าผลของการเปลี่ยนแปลงเวทีจะเด็ดขาด แต่เวทีนี้ก็ถูกสร้างขึ้น
ผ่านเล่ห์เหลี่ยม ยิ่งมันผ่านไปนานเท่าไร การเชื่อมต่อระหว่างคิมนัม
อุนแห่งรอบที่ 999 และรอบที่ 3 ก็จะอ่อนลงไปเรื่อยๆ
[อะไรกัน หนุ่มตัѹกแตน! เกิดอะไรขึ้น? อะไรเนี่ย?!]
คิมนัมอุนแห่งรอบที่ 3 ตื่นตัวขึ้นมา เขากลายร่างกลายเป็นตุ๊กตาหุ่น
ยนต์ตัวเล็กๆ เนื่องจากผลของการเปลี่ยนแปลงเวที่ และเขาก็เกาะติด
อยู่กับขาของผม

คิมนัมอุนแห่งรอบที่ 999 เห็นภาพฉากนี้และพึมพำออกมา [[น่าผิด
หวังจริงๆ เมื่อมาคิดว่าฉันถูกฆ่าโดยไอ้บ้าแบบนี้และต้องมาลงเอยอยู่
ในฐานะหุ่นยนต์กากๆ]]
[นายพูดบ้าอะไร? นายอยากตายเหรอ?? เฮ้ พ่อหนุ่มตัѹกแตน! ฆ่าไอ้
บ้านั่นซะ!]
[ถ้าไม่มีการสังหารเกิดขึ้นในอีก 5 นาที่ ร่างอวตารทั้งหมดภายในห้อง
โดยสารจะถูกกำจัด!]
นี่คงจะเป็นครั้งแรกของผมที่ได้เห็นการเปลี่ยนแปลงเวทีมีกฎที่เข้ม
งวดแบบนี้
นี่แทบจะอยู่ในระดับเดียวกับสถานการณ์หลักเลยหนิ?
[[ตาย!]]
มีดสั้นตัดผ่านอากาศและพุ่งเข้ามา ผมใช้วัตถุที่อยู่รอบๆ เพื่อหลบการ
โจมตี การเคลื่อนไหวของร่างกายของผมอาจจะช้าลง แต่ผมก็ไม่ใช่
คิมทกจาคนเดิมกับเมื่อตอนนั้นแล้ว
การโจมตีของคิมนัมอุนสร้างรอยบาดให้กับประตูเหล็กและพื้นของ
รถไฟใต้ดิน พลังที่มาพร้อมกับการโจมตีแต่ละครั้งของเขารุนแรงขึ้น
เรื่อยๆ
ออร่าแห่งความโกลาหลโคจรอยู่รอบๆ ตัวเขาบางๆ ผลของการ
เปลี่ยนแปลงเวทีสำหรับเขาค่อยๆ เสื่อมสภาพลงไป ถ้ามันเป็นแบบนี้
ต่อไป เขาต้องเป็นฝ่ายชนะแน่ๆ

อย่างไรก็ตาม คิมนัมอุนแห่งรอบที่ 999 ก็ดูเหมือนจะกระวนกระวาย
มากขึ้นเรื่อยๆ แทน
[ตัวละคร ‘ราชันมหาอเวจี’ ตื่นตระหนก]
[ตัวละคร ‘ราชันมหาอเวจี’ สำรวจสภาพแวดล้อมของเขาโดยด่วน]
ทำไมถึงเป็นแบบนี้? ทำไมหมอนี่ดูแย่จัง? ผมมองเข้าไปใกล้ๆ และ
พบว่าแก้มและคอของเขาเปียกโชกไปด้วยเหงื่อเย็น
[ตัวละคร ‘ราชันมหาอเวจี’ รังเกียจพื้นที่แห่งนี้]
[[ไอ้ระยำเอ้ย…!!]]
[กลุ่มดาวส่วนหนึ่งสงสัยในสถานะของ ‘ราชาเทพเจ้าภายนอก’]
[กลุ่มดาวส่วนหนึ่งส่งเสียงเยาะเย้ย]
การเคลื่อนไหวของคิมนัมอุนเรียบง่ายขึ้น ซึ่งมันอาจจะเป็นเพราะ
ความวิตกกังวลที่เพิ่มขึ้นของเขา
[ถ้าไม่มีการสังหารเกิดขึ้นในอีก 3 นาที่ ร่างอวตารทั้งหมดภายในห้อง
โดยสารจะถูกกำจัด!]
เหลือเวลาอีก 3 นาที
“ทกจา? เกิดอะไรขึ้น…?”
และเมื่อผมได้ยินเสียงนั้น คิมนัมอุนและผมต่างก็หันหน้าไปยังที่มา
ของเสียง

และแทบจะในทันที่ ผมก็รู้สึกหนาวสันหลังขึ้นมา
「มันยังมีอีกคนที่ได้เห็นการต่อสู้ของพวกเขา ณ ที่แห่งนั้น」
ผมลืมไปเลย
「คนที่ยุติธรรมที่สุดในห้องโดยสายหมายเลข 3807 ในวันนั้น」
…ผมและคิมนัมอุนไม่ใช่แค่สองคนที่ขึ้นรถไฟในวันนั้น
[[ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!!!]]
คิมนัมอุนระเบิดเสียงหัวเราะอันบ้าคลั่งออกมาและผละจากผม จากนั้น
เขาก็พุ่งไปหายูซานอา
บางทีอาจจะเป็นเพราะผลของการเปลี่ยนแปลงเวที่ เธอในตอนนี้ได้
สวมใส่ชุดที่เธอได้ใส่ในสถานการณ์แรก
เขาย่นระยะห่างในพริบตา และมีดสั้นของเขาก็เหวี่ยงเข้าใส่เธอ
ในขณะที่มีดตัดผ่านอากาศด้วยเสียงอันคมกริบ…
ฉัѹว-!
เส้นผมที่ถูกเฉือนปลิวไปในอากาศ ยูซานอาได้ใช้ความคล่องตัวเพื่อ
หลบการโจมตีของคิมนัมอุน เนื่องจากตามความเป็นจริงแล้ว เธอ
คล่องแคล่วกว่าผมซะอีก
[[ไม่เลว!]]
[ตัวละคร ‘ราชันมหาอเวจี’ ได้รับผลของ ‘การใส่ร้ายป้ายสี’!]

อย่างไรก็ตาม การเคลื่อนไหวของเขาก็ควรจะเร็วขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเวลา
ผ่านไป
「ในวันนั้น ปีศาจแห่งการล่อลวงได้เข้าใจโลกใบใหม่ของเขา」
ผลของการเปลี่ยนแปลงเวทีรุนแรงยิ่งขึ้น
「กฎใหม่จำเป็นต่อโลกโฉมใหม่」
ผมเห็นสีหน้าของยูซานอาซีดลงเรื่อยๆ
ไม่มีเวลาแล้ว ผมต้องหาทาง ผม…
“พี่”
มือเล็กๆ ดึงเสื้อของผม
「ถ้าเด็กคนนั้นไม่ได้จับแมลงมาในวันนั้น…」

ลีกิลยังเองก็อยู่ที่นี่ด้วย เขาดูเหมือนกับตอนที่ผมจำได้ในสถานการณ์แรก
เด็กหนุ่มที่สิ้นหวังหลังจากสูญเสียแม่ของตนไปกำลังเอื้อมมืออกมา
ด้วยสีหน้าอันมุ่งมั่น
[กลุ่มดาว ‘เจ้าแห่งหลุมที่ลึกที่สุด’ หัวเราะออกมาอย่างเป็นลาง]
ตัѹกแตนสีเหลืองหลายตัวนอนอยู่ในฝ่ามือของเขา
“ขอบคุณนะ”

ผมคว้าตัѹกแตนและเริ่มวิ่ง จากนั้นก็เริ่มบดพวกมันไปพร้อมกับเสียง
แตกละเอียด
[คุณสังหารสิ่งมีชีวิต]
[ร่างอวตารของคุณแข็งแกร่งขึ้นเนื่องจากผลของการเปลี่ยนแปลง
เวที!]
[คุณสังหารสิ่งมีชีวิต]
[ร่างอวตารของคุณแข็งแกร่งขึ้นเนื่องจากผลของการเปลี่ยนแปลง
เวที!]
……
พลังกายของผมเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในขณะที่ผมวิ่งออกไป
คิมนัมอุนที่ในตอนนี้กำลังหัวเราะอย่างกับคนบ้าได้อยู่ตรงหน้าของผม
แล้ว
[[ตาย! ตาย!! ตาย! ตายยยยย!]]
ผมคว้าคอของเขาและทุ่มไอ้หมอนี่ลงกับพื้น ขาของเขาสั่นราวกับ
แมลงที่ถูกบี้
[[ไอ้ระยำ…!]]
เขาสลัดออกจากกำมือของผมอย่างรวดเร็วและเหวี่ยงมีดสั้นเข้าใส่ผม
แต่ผมก็ไม่สนใจที่จะหลบเลย
ฉัѹว!

เพราะมันไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้น
「มีดยังคงทิ้งรอยบาดเอาไว้ แม้ว่าเลือดจะไหลรินลงมา แต่มีดก็ไม่
อาจเจาะเข้าไปในเนื้อใต้ผิวหนังได้」
ฉากสุดท้ายของสถานการณ์วิ่งผ่านสายตาของผมราวกับว่ามันได้
ซ้อนทับกับความเป็นจริง
การโจมตีของคิมนัมอุนรวดเร็วยิ่งขึ้น แต่เขาก็ไม่อาจทะลวงผ่านการ
แปลงร่างโลหะของลีฮุนซึงได้
[[นี่มัน นี่มันอะไรกัน…]]
คิมนัมอุนแห่งรอบที่ 999 สบถออกมาและกวัดแกว่งมีดสั้นของเขา
อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าเขาจะลองสักกี่ครั้ง มันก็ไร้ประโยชน์
เพราะตอนจบของฉากนี้ได้ถูกกำหนดไว้แล้ว
“ดูเหมือนว่านายจะเหลือเวลาอีกแค่สองนาทีนะ”
[[อ๊ากกกก!!]]
คิมนัมอุนเหวี่ยงมีดสั้นของเขาพร้อมกับสีหน้าที่บิดเบี้ยวจนมีดของเขา
หัก และมันก็เหลือเวลาอีกแค่หนึ่งนาทียี่สิบวินาที… ในขณะที่เวลา
ผ่านไป ร่างของคิมนัมอุนก็ค่อยๆ ทรุดตัวลงกับพื้น
มันไม่ใช่เป็นเพราะเขาหมดแรง แต่เป็นเพราะจิตใจของเขา
「พื้นฐานเรื่องราวของคิมนัมอุน ปีศาจแห่งการล่อลวง」

มิติโดยรอบเริ่มบิดเบี้ยว แอ่งเลือดได้แผ่ออกไปบนพื้นของห้อง
โดยสาร แต่มันก็ไม่ใช่เลือดของพวกเรา
[[ไม่มีทาง…!]]
คิมนัมอุนแห่งรอบที่ 999 ที่กำลังตัวสั่นทรุดตัวลง
[มหาเรื่องราว ‘การออกแบบแห่งการล่อลวง’ สูญเสียการควบคุม!]
ณ ที่แห่งนี้คือที่ๆ เรื่องราวของเขา ‘การออกแบบแห่งการล่อลวง’ ได้
แตกหน่อออกมา
คิมนัมอุนพึ่งพาการปรับตัวเหนือธรรมดาของเขาเพื่อหลอมโลกใบ
ใหม่ที่เขาต้องใช้ชีวิตอยู่ – แต่ตอนจบของโลกใบนั้นที่เขาได้เห็นมัน
เป็นเช่นไรกัน? โลกนี้มีความหมายอะไรกับเขา?
[[เป็นไปไม่ได้…!]]
ซากศพบนพื้นจ้องมองมาที่พวกเราด้วยดวงตาที่เบิกโพลง
คนเหล่านี้คือคนที่ผมไม่อาจปกป้องได้ – เหล่าคนไร้หัวหรือเหล่าคน
ที่หัวใจถูกทะลวง คนเหล่านี้กำลังมองมาที่พวกเรา
ใบหน้าของคิมนัมอุนสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับว่าเขากำลังถูกสิง
มันเป็นสีหน้าที่ไม่เหมาะกับเขาเลย
“นายกำลังรู้สึกผิดหลังจากผ่านมาขนาดนี้เหรอ?”
คิมนัมอุนตัวสั่นและเงยหน้าขึ้นมองผม ริมฝีปากของเขากระเพื่อมขึ้น
ลง

「“นายพูดถูก ฉันมันขยะ แล้วไง??”」
คิมนัมอุนจากรอบการเสื่อมถอยแรกๆ คงจะพูดอะไรแบบนี้ออกมา
อย่างไรก็ตาม แม้แต่คนเช่นนี้ก็คงจะพูดอะไรที่ต่างออกไปในช่วงรอบ
ที่ 999
「“…ฉันกำลังคิดถึงบางสิ่ง บางทีฉันควรจะเป็นคนที่ตายในวันนั้น
หัวหน้าเองก็คิดแบบนั้นใช่ไหม?”」
คนบ้า คิมนัมอุน ปีศาจแห่งการล่อลวง
แม้แต่หลังจากที่ผมได้อ่านนิยายต้นฉบับทั้งหมด ความคิดของผมที่มี
ต่อชายคนนี้ก็ยังไม่เปลี่ยนไป
[สกิลเฉพาะตัว ‘ความเข้าใจในการอ่าน’ ถูกเปิดใช้งาน!]
อย่างไรก็ตาม นั่นก็ไม่ใช่ทุกๆ สิ่งของคิมนัมอุน หนทางเอาชีวิตรอดที่
ผมอ่านไม่ได้มีอะไรมากไปกว่ายอดภูเขานํ้าแข็งของโลกใบนี้
และคิมนัมอุนที่ผมไม่รู้จักก็คงจะมีตัวตนอยู่ที่ไหนสักแห่งเช่นกัน
คิมนัมอุนที่ได้เห็นตอนจบของโลกเพื่อผู้อื่น
คิมนัมอุนที่สามารถพเนจรอย่างไร้จุดหมายเป็นหมื่นๆ ปีเพียงเพื่อ
ความรักของเขา
คิมนัมอุนที่ปกป้องความภักดีที่มีต่อสหายของเขา
ถ้าคิมนัมอุนแบบนั้นมีตัวตนอยู่ที่ไหนสักแห่งในโลกล่ะ…?

และถ้าคิมนัมอุนเช่นนั้นเป็นคนที่ได้เห็นตอนจบของรอบที่ 999
ล่ะ…?
[[ฉัน ฉัน… ฉัน…]]
ความหลงผิดของเขาถูกกลืนกิน
นั่นคือประวัติศาสตร์ที่เขาต้องแบกรับโดยการแลกเปลี่ยนกับนิสัยของ
เขา อัตตาของคิมนัมอุนกำลังรั่วไหลออกมา
[[ฉัน… ฉันฆ่า… พวกเขา… ใช่ไหม ฉัน…]]
คิมนัมอุนที่กำลังสั่นสะท้านถือมีดสั้นหักๆ เอาไว้และเริ่มสะอื้น
“ใช่ นายฆ่าพวกเขา”
ในขณะที่ผมกล่าวแบบนั้นออกมา ผมก็มองไปยังด้านหลังของรถไฟ
ใต้ดิน
ผมเห็นอุโมงค์เหล็กของลีฮุนซึงที่ผสานเข้ากับการเปลี่ยนแปลงเวที
และอุโมงค์ที่ไร้ที่สิ้นสุดนี้ก็เต็มไปด้วยซากศพ
เหล่าผู้ไร้นามที่ชื่อของพวกเขาถูกลืมเลือนไปนานแล้วกำลังร้องไห้
ออกมา
“และพวกเขาก็คือคนที่ฉันไม่ได้ช่วยไว้”
「โลกใบใหม่ต้องการเรื่องราวใหม่」
นั่นคือราคาสำหรับ ‘เรื่องราวหนึ่งเดียว’

พวกเรามีชีวิตอยู่เพื่อจุดประสงค์ในการบอกเล่าเรื่องราวนี้ให้สำเร็จ
[‘สถานการณ์ลับ’ ของคุณใกล้เสร็จสมบูรณ์แล้ว!]
[ทุกๆ เรื่องราวของคุณปรารถนา ‘บทสรุป’ ของคุณ!]
[กลุ่มดาวทุกคนในการถ่ายทอดสดดวงดาวสามารถสัมผัสได้ว่า ‘บท
สรุป’ ของคุณใกล้เข้ามาแล้ว!]
และในตอนนี้ ผมก็ได้เห็นปลายทางของเรื่องราวบ้าๆ นี่แล้ว
[[อ่า อ๊า อ๊าาาา…!]]
สายตาของคิมนัมอุนพร่ามัว และเขาก็ชูปลายมีดหักๆ เข้ามาใกล้กับ
ลำคอของเขา
[เหลือเวลาอีก 15 นาทีก่อนเริ่มกฎของการเปลี่ยนแปลงเวที]
[เมื่อถึงเวลาที่กำหนด อวตารทุกคนที่ไม่ทำตามกฎจะถูกสังหารใน
ทันที]
ยูซานอาและลีกิลยังต่างก็มองมาทางนี้ แม้แต่คิมนัมอุนแห่งรอบที่
999 ซึ่งอยู่ในร่างหุ่นยนต์เด็กเล่นก็กำลังมองมาที่ผมเช่นกัน
ถ้าเวลาผ่านไปแบบนี้ คิมนัมอุนแห่งรอบที่ 999 ก็คงจะต้องตายใน
สภาพนี้แน่ๆ ตัวเวทีอาจจะเป็นของปลอม แต่เรื่องราวของเขาที่ผสาน
อยู่ในที่แห่งนี้ล้วนแล้วแต่เป็นของจริง
เขาตายที่นี่ เหมือนอย่างคนที่เขาได้สังหารไป หรือเหมือนอย่างตัว
เขาในรอบที่ 3

เขาตายอย่างน่าสมเพชในขณะที่กำลังยอมรับ ‘ชีวิต’ ของเขา
ปัญหาก็คือคิมนัมอุนแห่งรอบที่ 3 เขาเองก็ต้องตายเพราะเขาได้เชื่อม
ต่อกับรอบที่ 999 ผ่านทฤษฎีแผ่นฟิล์มไม่เชื่อมต่อ
ผมไม่อาจปล่อยให้มันเกิดขึ้นได้
[การเปลี่ยนแปลงเวทีถูกยกเลิก]
ภาพโดยรอบเปลี่ยนไป และเวทีก็หายไป ความทรงจำที่เชื่อมต่อกัน
ผ่านทฤษฎีแผ่นฟิล์มไม่เชื่อมต่อจางหายไป รถไฟใต้ดิน
กระจัดกระจายไป และนักแสดงทั้งหมดที่เกี่ยวข้องก็กลับคืนสู่
ตำแหน่งเดิม
อย่างไรก็ตาม คิมนัมอุนแห่งรอบที่ 999 ก็ยังคงคุกเข่าอยู่
เรื่องรางบางอย่างแม้ว่ามันจะเป็นของปลอม แต่มันก็ทรงพลังราวกับ
ว่ามันเป็นของจริง เวทีอาจจะหายไปแล้ว แต่บาปดั้งเดิมก็ไม่หายไป
เรื่องราวที่พังทลายลงของเขากระจัดกระจายออกไป ผมมองไปที่เขา
อย่างเงียบๆ ก่อนที่จะเตะมีดที่เขาถือไว้ออกไปเบาๆ
“คิมนัมอุน นายไม่สมควรถูกช่วย”
จากนั้นผมก็ชักศรัทธาไม่แตกสลายออกมา ผมจงใจชูดาบขึ้นเพื่อให้
ทุกๆ คนมองเห็นผมได้ และจากนั้น…
[กลุ่มดาวทั้งหมดในการถ่ายทอดสดดวงดาวเฝ้ารอความตายของ
‘ราชาเทพเจ้าภายนอก’]

[[ไม่!!]]
พร้อมกับเสียงร้องอันน่าสะพรึงกลัวและสิ้นหวังจากที่ไหนสักแห่ง
ศรัทธาไม่แตกสลายของผมได้ตวัดลงมา

เปรี้ยง
ร่องรอยของเรื่องราวอาบย้อมศรัทธาไม่แตกสลาย ควันหนาลอยออก
มาจากเรื่องราวที่กำลังลุกไหม้
สิ่งที่เคยเป็นประวัติศาสตร์ของใครบางคนกำลังกระจัดกระจายออกไป
เป็นเถ้าถ่าน
ผมสีขาวของคิมนัมอุนที่ชุ่มไปด้วยเลือดติดอยู่กับขอบดาบ
「นี่คือตัวเลือกของคิมทกจา」
ผมมองไปยังเส้นผมของเขาที่กระจัดกระจายออกไปภายในควันสีเทา
นี้และพูดออกมา “เมื่อตอนฉันยังเด็ก ฉันเกลียดนายจริงๆ”
เมื่อผมยังหมกมุ่นอยู่กับการอ่านหนทางเอาชีวิตรอด คิมนัมอุนเป็นตัว
ละครเดียวที่ผมไม่เห็นใจเลย ถ้าทุกๆ คนที่ปรากฏขึ้นในนิยายเรื่องนั้น
คือพี่ชาย คือพ่อ คือน้องล่ะก็…
…ตัวละครคิมนัมอุนก็คงจะเป็นเรื่องราวตักเตือนสำหรับผม
“สิ่งที่นายเรียกว่าความยุติธรรมช่างไม่มีศักดิѻศรีเอาซะเลย และการ
เข่นฆ่าของเขาก็เป็นสิ่งที่ทำตามอำเภอใจ”