มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 486

เธอเห็นสายตาของชายหนุ่มที่ลอบสำรวจเสื้อเชิ้ตที่ดูราคาถูกและโท
รมๆ ของเธอ
“อ่าห้ะ งี้… งี้นี่เองสินะ? นิยายในเน็ต? นิยายที่มีพวกอีโมติค่อนเยอะๆ
ใช่ไหม…?”
“อ่า ใช่~ ก็ทำนองนั้น”
“เธอก็เห็น ทุกวันนี้มันมีอาชีพแปลกๆ เยอะแยะเลย ยูทูปเบอร์ นัก
เขียนออนไลน์…”
ชายหนุ่มยิ้มออกมาและจิบอเมริกาโน่ที่อยู่ตรงหน้า นาฬิกาข้อมือของ
เขามาจากแบรนด์ระดับสูง
…ไม่ใช่ว่าเธอก็เคยเจอสถานการณ์ทำนองนี้มาก่อนแล้วเหรอ?
“มันเหมือนกับว่าทุกวันนี้ทุกคนพยายามหาเงินกันง่ายๆ แล้ว เธอคิด
อย่างนั้นไหม?” ชายหนุ่มกล่าว
“มันจะมีใครอยากลำบากในการหาเงินล่ะ?”
“ฉันทำเงินได้กว่าร้อยล้านวอนในหนึ่งปี แต่มันก็ไม่ได้ง่ายเลย ดังนั้น
ไม่ว่าเมื่อไหร่ที่ฉันเห็นคนแบบนั้น ฉันก็ทำได้แค่ถอนหายใจ เธอรู้
ไหม? การพยายามจะดูดเงินจากคนอื่นด้วยวิธีง่ายๆ…”
เขาคงจะลืมไปแล้วว่านี่เป็นการเดทเมื่อฟังจากนํ้าเสียงของเขา ด้วย
ร่องรอยของความโกรธในดวงตาของเขา สายตาของเขาเบนไปยัง
กุญแจรถที่วางอยู่บนโต๊ะ ดูเหมือนว่ามันจะเป็นของแบรนด์ต่างชาติ
บางทีมันอาจจะแพงไปหน่อยเมื่อเทียบกับอายุของเขา

ในขณะที่ปล่อยให้คำพูดของชายหนุ่มผ่านทะลุหูซ้ายไป ฮันซูยองก็
เลื่อนสมาร์ทโฟนของเธอ มันมีการแจ้งเตือนคอมเมนต์ใหม่ในกล่อง
ข้อความของเธอ
– คุณผู้เขียน นี่มันเกินไปหน่อยไหม?
– หืม… ตอนต่อไปจะเข้าเรื่องเลยใช่ไหม? ถ้าไม่ ฉันจะเลิกอ่านแล้ว
นะ
“คนที่ไม่เคยตั้งใจเรียนในตอนเด็ก แค่บังเอิญโชคดี…” ชายหนุ่ม
กล่าว
ทันใดนั้นเอง มันก็รู้สึกราวกับว่าเธอคิดได้ว่าทำไมผู้คนถึงอ่านนิยาย
ในเน็ต
และเธอยังคิดออกอีกว่าทำไมเพื่อนของเธอถึงแนะนำไอ้งั่งแบบนี้ให้
กับเธอด้วย เข้าใจแล้ว เธอจะคิดออกเมื่อเธอมาที่นี่ และในตอนนี้เธอ
ก็เข้าใจความคิดของเพื่อนของเธอแล้ว
เธอปล่อยให้หมอนี่พล่ามต่อไป…
“หืม… เธอฟังอยู่รึเปล่า?”
“อ่า ฟังอยู่ รายได้ต่อปีของนายเท่าไรเหรอ…?”
หลังจากนั้นดวงตาของชายหนุ่มก็เป็นประกายขึ้นมา ไหล่ของเขาเชิด
ขึ้นราวกับว่าเขากำลังรอช่วงเวลานี้อยู่
“ประมาน 100,000,000 วอนหลังจากหักภาษี”

“หืม พอๆ กับฉันเลย”
“ฮะ?” ชายหนุ่มยิ้มเยาะ “เธอเป็นนักเขียน แต่รายได้ของเธอกลับถึง
100,000,000 วอนเลยเหรอ?”
ฮันซูยองยักไหล่และดึงกุญแจรถของเธอออกมา มันคือปอร์เช่รุ่นใหม่
ที่สุด ซึ่งมันก็แพงกว่ารถของชายหนุ่มถึง 3 เท่า ถึงกระนั้นเธอก็ไม่ได้
ใส่ใจกับมันเท่าไร เพราะนานๆ ทีเธอถึงจะขับมัน
ดวงตาของชายหนุ่มดูตกใจมากเมื่อเห็นกุญแจ และเขาก็ยิ้มแข็งๆ
ออกมา
“ฮ่าฮ่า แต่ เอ่อ… รายได้ของนักเขียนไม่แน่นอนหนิ ดังนั้นมันคงจะ
เรียกว่ารายได้ต่อปีไม่ได้จริงๆ ฉันพูดถูกไหม? ฉันหมายถึง รายได้ของ
เธอคงไม่แน่นอนใช่ไหม?”
ริมฝีปากของชายหนุ่มขยับขึ้นลงอย่างช้าๆ มันเหมือนกับท่าทางของ
วายร้ายตัวประกอบก่อนที่จะโดนตัวเอกตอกหน้ากลับไป
“แต่ฉันไม่เคยบอกว่ามันเป็นรายได้ต่อปีนะ?”
“ฮะ? อ่า ถ้าอย่างนั้น เธอกำลังเล่นมุกอยู่เหรอ?”
“ไม่ ฉันทำเงินได้ร้อยล้านวอนตั้งแต่ครึ่งเดือนนี้แล้ว และอืม… มันยัง
เหลือเวลาอีกกว่าสองอาทิตย์ในเดือนนี้…”
“…ฮะ?”
หลังจากนั้นชายหนุ่มก็ดูเหมือนจะตระหนักได้ถึงบางสิ่ง เพราะสีหน้า
ของเขาเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

ในท้ายที่สุด เรื่องราวทั้งหมดก็ลงเอยในแบบที่เพื่อนของเธอต้องการ
ถ้านี่คือนิยาย มันก็เป็นช่วงไคลแม็กซ์ แต่ในความเป็นจริงแล้ว เธอ
กลับไม่ได้รู้สึกดีอะไรเลย
ชายหนุ่มรีบส่งข้อความไปหาใครบางคน เขาน่าจะกำลังถามเพื่อน
ของเธอที่จัดการเดทนี้ขึ้นมา
“ขอโทษนะ เธอช่วยบอกชื่อนิยายที่เธอเขียนหน่อยได้ไหม…?”
ในขณะที่เธอเริ่มคิดว่าเธอไม่อยากให้หมอนี่รู้ชื่อเรื่อง โทรศัพท์ของ
ฮันซูยองก็ส่งการแจ้งเตือนมา
– สวัสดีผู้เขียน ฉันคือนักอ่านที่ชื่นชอบในการอ่านนิยาย ฉันบังเอิญ
มาเจอนิยายของคุณและได้อ่านมัน…
เธอสงสัยในข้อความที่ยืดเยื้อแบบนี้ จากนั้นเธอก็แตะที่ข้อความโดย
ไม่คิดให้มากความ รูปแบบภาษาดูสุภาพแต่ก็ล้าสมัย และนอกเหนือ
ไปจากนั้น เธอยังรู้สึกได้ถึงร่องรอยของความไร้เดียงสาอีกด้วย
– นิยายที่คุณเขียนใกล้เคียงกับนิยายที่ผมชื่นชอบมาก ‘สามวิธีเอา
ชีวิตรอดในโลกที่ถูกทำลาย’
…ไอ้บ้านี่มันอะไรกัน?
「และนั่นคือการพบกันครั้งแรกของฮันซูยองและคิมทกจา」
คิมทกจา
「ฮันซูยองเฝ้าดูภาพตรงหน้าและครุ่นคิดถึงความทรงจำในช่วงเวลา
นั้น」

เธอสูญเสียความทรงจำบางส่วนไปในขณะที่สร้างอวตาร และเธอก็ไม่
สามารถจดจำสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีตได้อย่างชัดเจน แต่ก็มีสิ่งหนึ่งที่
แน่นอนคือเธอได้อ่านนิยายที่ชื่อ ‘หนทางเอาชีวิตรอด’ ไปจริงๆ
ทั้งหมดเป็นเพราะไอ้งั่งที่ใช้ยูสเซอร์เนมว่า ‘คิมทกจา’
– ผู้เขียน! วันนี้ก็สนุกเหมือนเดิม
คนที่อยู่ในระดับฮันซูยองสามาถบอกได้ว่านิยายเรื่องนั้นดีหรือไม่หลัง
จากได้อ่านไปแค่ไม่กี่ตอน อย่างไรก็ตาม ในสายตาของเธอ ‘หนทาง
เอาชีวิตรอด’ เรื่องนี้คงไม่ใช่นิยายที่ดีแน่ๆ แม้ว่าท้องฟ้าจะถล่มลงมา
ก็ตาม
– นี่ มันเป็นจุดเริ่มต้นที่น่าสนใจจริงๆ
จากจุดเริ่มต้น มันก็เลวร้ายแล้ว
– ผู้เขียน นี่หมายความว่ายูจงฮยอคจำเรื่องราวทั้งหมดได้เหรอ? งั้น
ย้อนกลับไปในในการเสื่อมถอยรอบที่ 72
มันเต็มไปด้วยคำอธิบายแสนยืดยาว และ…
– อ๊าก น่าเสียดายจริงๆ! ฉันหวังว่าจงฮยอคจะทำได้แล้ว ผู้เขียนช่าง
โหดร้ายจริงๆ
สำหรับตัวเอกของเรื่อง มันก็แค่เด็กหนุ่มนิสัยเสียที่มีดีแค่ภายนอก
ไม่ใช่แค่นั้น…
– ผู้เขียน! ขอแสดงความยินดีด้วยที่มาถึงตอนที่ 2000! เนื่องจากมัน
มาถึงขนาดนี้แล้ว เอาอีกสัก 1000 ตอนเป็นไง…

จำนวนตอนของมันยังมากเกินไปด้วย
‘…นี่มันสนุกงั้นเหรอ? เอาจริงดิ? เขาบ้าไปแล้วเหรอ?’
เธอเริ่มหงุดหงิดและเริ่มตามอ่านคอมเมนต์ของไอ้งั่งนี่ เธอกระทั่งคลิѹ
กดิสไลก์ให้ด้วย เหมือนกับคนที่กำลังตกหลุมรัก ฮันซูยองอ่านแค่
คอมเมนต์ของคิมทกจาและไม่ได้อ่านนิยายเลย
– สุดท้ายจีฮเยจะตื่นขึ้นในตอนต่อไปไหม?
– ผู้เขียน! ผมเจอคำผิดในหน้าเจ็ด! ในความคิดของผม ผมคิดว่ามัน
ควรจะสะกดเป็น… อ่า ผมลองดูแล้วและมันเป็นความผิดพลาดของผม
จริงๆ ขอโทษนะครับ ผมเพิ่งจะได้เรียนรู้ในวันนี้นี่เอง
– ขอร้องล่ะ ช่วยตบหัวไอ้งั่งจงฮยอคให้ที…
หมอนี่ไม่เคยพลาดการคอมเมนต์ไปสักตอนเลย และทุกๆ คอมเมนต์
ต่างก็เต็มไปด้วยความเข้าใจและความรักที่มีต่อโลกที่ถูกสร้างขึ้นโดย
ผู้เขียนคนนี้
「ฮันซูยองอิจฉามัน」
เธอเชื่อว่ามันคงไม่มีทางที่จะมีใครมาอ่านนิยายแย่ๆ แบบนี้ ดังนั้นมัน
จะต้องเป็นตัวนักเขียนเองที่มาปั่นคอมเมนต์ซะเอง เธอคิดว่านักเขียน
คงจะสร้างไอดีขึ้นมาสองอัน และใช้อันหนึ่งเขียนนิยายและอีกอันหนึ่ง
คอยคอมเมนต์
– ไม่ใช่ว่าการแนะนำงานของตัวเองเป็นสิ่งต้องห้ามเหรอ?

「เหมือนอย่างที่ยูจงฮยอคเป็นตัวละครในจินตนาการสำหรับคิมทก
จา คิมทกจาเองก็เป็นแบบนั้นสำหรับฮันซูยอง」
เธอคิดว่าคนแบบนั้นคงจะไม่มีอยู่จริง แต่…
คนๆ นั้นที่มีตัวตนอยู่ภายในตัวอักษรก็มายืนอยู่ตรงหน้าของฮันซูยอง
“ทกจา!!”
มันมีเสียงดังก้องในหู พร้อมกับการระเบิดแผ่ออกไปทั่วทุกทิศทาง
ฮันซูยองเห็นคิมทกจาอยู่กลางสมรภูมิที่กำลังหมุนวนราวกับพายุ
สายฟ้า มันมีดวงดาวหลั่งไหลมามืดฟ้ามัวดิน เหล่าอวตารพากันกรีด
ร้องออกมาในขณะที่ดวงดาวคำรามออกมาเสียงดัง และในขณะ
เดียวกัน เหล่าโดเกบิบนท้องฟ้าก็กำลังหัวเราะออกมา
[[■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■!!]]
คิมทกจาตะโกนออกมา อย่างไรก็ตาม ฮันซูยองก็ไม่สามารถบอกได้
ว่าเขากำลังกรีดร้อง ป่าวประกาศ หรือร้องไห้ด้วยความเสียใจ ในตอน
นี้ที่เขาได้กลายร่างกลายเป็นเทพเจ้าภายนอก แม้กระทั่งเสียงของ
เขาก็ถูกกีดกันออกไปจากสถานการณ์ ไม่ว่าเขาจะพูดอะไร เนื้อหา
ของมันก็ถือว่าไม่สำคัญแล้ว
ย๊ากกกก!
อย่างไรก็ตาม มันก็มีเทพเจ้าภายนอกติดตามเขามากยิ่งขึ้นแล้ว ร่อง
รอยที่ถูกทิ้งไว้ตามเส้นโลกมากมายกำลังมารวมตัวกันใกล้ๆ กับฝั่ง

ของคิมทกจา และจากนั้น มันก็มีเหล่ากลุ่มดาวระดับเทวะกำลังรอเขา
อยู่เหนือท้องฟ้าแห่งสถานการณ์
[งั้นในที่สุดมันก็เริ่มต้นขึ้น]
ราชาแห่งโอลิมปัส และผู้ปกครองแห่งสิบสองมหาเทพ ‘บัลลังก์
สายฟ้า’ ซุสอยู่ตรงนั้น
[‘สถานการณ์สุดท้าย’ ของเส้นโลกนี้เริ่มต้นขึ้น!]
[ทุกๆ คนได้รับคุณสมบัติในการเข้าสู่สถานการณ์สุดท้าย!]
[โปรดสังหาร ‘ศัตรูแห่งเรื่องราว’ คิมทกจา]
หลังจากนั้นข้อความสถานการณ์ก็โผล่ขึ้นมา ทุกๆ คนที่อยู่ที่นี่เข้าใจ
สถานการณ์ในปัจจุบัน ซุสคือคนแรกที่พูดออกมา
[กวาดพวกมันออกไป]
พร้อมกับเสียงดังสะเทือนสวรรค์ สายฟ้าที่เป็นของซุสได้สาดเทลงมา
เลือดสาดมายังแก้มของฮันซูยอง เหล่าผู้ไร้นามกำลังจะตายพร้อมกับ
เลือดสีดำที่สาดออกมาจากพวกมัน
[ปล่อยข้า ปล่อยข้า ปล่อยข้า ปล่อยข้า ปล่อยข้า…]
แม้แต่เทพเจ้าภายนอกผู้น่าสะพรึงกลัวก็ยังเป็นแค่มดปลวกเมื่ออยู่ต่อ
หน้าสถานะที่แผ่ออกมาจากบรรดากลุ่มดาวระดับเทวะ เหล่าเทพเจ้า
ภายนอกกระอักเรื่องราวที่ถูกทอดทิ้งออกมาในขณะที่พวกมันระเบิด
ออกมา

พายุสายฟ้าเจิดจ้าสาดเทลงมา และ ณ ใจกลางของทิวทัศน์ที่
แหลกลาญ คิมทกจาก็กำลังต้านทานต่อการโจมตีของซุส
ทำไมเขาถึงตัดสินใจแบบนี้?
[ฉีกปีกของมัน! ล้อมมันไว้จากทุกด้าน!]
พร้อมกับเสียงคำรามจากกลุ่มดาว กองทัพใหญ่ยักษ์ได้หลั่งไหลเข้า
มา อวตารและกลุ่มดาวผ่านสถานการณ์อันเลวร้ายมาจนถึงตอนนี้
กำลังหลั่งไหลกันเข้ามา พวกเขาทุกคนรวมตัวเป็นหนึ่งเดียวกันภาย
ใต้เป้าหมายเดียวคือการกำจัด ‘คิมทกจา’
คนที่มาช่วยเขาคือหงอคง ซึ่งในตอนนี้ดวงวิญญาณและร่างกายได้
เป็นหนึ่งเดียวกับเขา
[กลุ่มดาว ‘ผู้กอบกู้อิสรภาพที่เก่าแก่ที่สุด‘ ปลดปล่อยสถานะของเขา
ออกมา!]
สายฟ้าอีกสายปรากฏขึ้นในอากาศ สายฟ้าของหงอคงผลักดันสายฟ้า
ของซุสออกไปและฉีกผ่านท้องฟ้าราวกับว่ามันเป็นกระดาษ
ชั่วขณะหนึ่ง จิตวิญญาณของกลุ่มดาวดูเหมือนจะหลุดลอยออกไป
แต่เสียงปลุกเร้าก็ดังก้องออกมาในทันใด
[มันคือมหาปราชญ์เทียมสวรรค์!]
[อย่าถอย! ฆ่ามันซะ และสถานการณ์จะจบลง!]
[นี่คือสถานการณ์สุดท้ายของเส้นโลกนี้!]

พวกเขาคาดหวังไว้ว่าในที่สุดพวกเขาจะถูกปลดปล่อยจากทุกๆ สิ่ง
ในหมู่พวกเขาคือใบหน้าของกลุ่มดาวและอวตารที่เธอเคยเห็นมาก่อน
“ไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิด! เขาเลือกมันเอง!”
โอลิมปัส พระเวท พาไพรัส ต้นไม้ผู้พิทักษ์ จักรพรรดิ…
กลุ่มดาวและอวตารจากเนบิวลาเหล่านั้นที่เธอเคยได้ยินมาก่อนต่างก็
อยู่ที่นี่แล้ว ทุกๆ คนรู้ว่าคิมทกจาคือใคร
「ทุกๆ คนชูดาบขึ้นเพื่อสังหารคิมทกจา」
ผ่านเสื้อคลุมสีดำที่ฉีกขาด มันสามารถมองเห็นเสื้อคลุมสีขาวอยู่ภาย

ใต้นั้นได้ คิมทกจากำลังรับบทที่ไม่เหมาะสมกับเขาอยู่ตรงนั้น

คิมทกจาที่อยู่ในสภาพยับเยินได้กางปีกสีขาวและดำของเขาออก
พร้อมกับเขาของราชาปีศาจบนศีรษะ
คิมทกจายืนอยู่ตรงหน้าของเหล่าเทพเจ้าภายนอกและกวัดแกว่งดาบ
ของเขาเข้าใส่ศัตรู
เธอคิดว่าสายตาของเธอได้พร่ามัวขึ้นมาในทันใด จากนั้นร่างของคิม
ทกจาก็เริ่มถูกลบเลือนไป
แสงแปลกๆ ในดวงตาอันเป็นเอกลักษณ์ของปลาหมึก ณ ที่ๆ คิมทก
จาเคยยืนอยู่ได้ถูกยึดครองโดยราชาเทพเจ้าภายนอกขนาดยักษ์ที่ดู
เหมือนจะเป็นส่วนผสมระหว่างมอนสเตอร์ทุกตัวที่พบได้ในโลก
「ศัตรูแห่งเรื่องราว」

ในฐานะนักเขียน ฮันซูยองสามารถบอกได้ในทันที่ ถ้าโลกนี้คือนิยาย
งั้นคิมทกจาก็คือบอสตัวสุดท้าย และเรื่องราวนี้ก็จะจบลงเมื่อคิมทกจา
ตายแล้วเท่านั้น
“ฮันซูยอง!”
ใครบางคนได้ดึงแผ่นหลังของเธอ แทบจะในทันที่ ประกายสายฟ้าได้
เฉียดผ่านปลายจมูกของเธอ
“ถอยไป! เร็วเข้า!”
มันคือยูซานอา ดูเหมือนมันจะมีแค่เธอเท่านั้นที่สามารถรักษาสติไว้
ได้ภายใต้ความโกลาหลแบบนี้ แต่เธอทำได้ยังไง?
“ทุกคน ได้สติกลับมาซะที! ทกจาอยู่ตรงนั้น…!”
คิมทกจาคงจะตายถ้าเป็นแบบนี้
“พวกเราสัญญากับทกจาไว้แล้วนะ! ทุกคนลืมไปแล้วเหรอ?!”
คิมทกจาคือคนโกหก
“ทกจาคงจะไม่ทำแบบเดิมอีกจริงๆ…!”
คนที่เชื่อมั่นในความดีงามของผู้คนอยู่เสมอ – นั่นคือยูซานอา และ
เพราะว่าเธอเป็นแบบนั้น เพราะว่าเธอเชื่อในตัวคนอื่น เธอจึงไม่ถูก
โยกคลอนในสถานการณ์นี้ และนั่นคือก็คือเหตุผลว่าทำไมเธอถึง
กระทบกระทั่งกับฮันซูยองมาจนถึงตอนนี้

แม้ว่าจะมีเสียงตะโกนของยูซานอา แต่เหล่าสหายก็ยังมีสีหน้าอันว่าง
เปล่า พร้อมด้วยสายตาอันงุนงง พวกเขาต่างจมอยู่ในความคิดของตัว
เอง คำถามเดียวกันดังก้องอยู่ในหัวของพวกเขา
「ทำไมคิมทกจาถึงตัดสินใจแบบนี้?」
แต่พวกเขาสัญญากันไว้แล้ว เขาสัญญาว่าเขาจะไม่เสียสละตัวเองอีก
「ทำไม?」
“เรื่องราวนี้ยังไม่จบ”
ยูซานอาคิดผิด ทิศทางของเรื่องราวนี้ได้ถูกเลือกไว้แล้ว คิมทกจาได้
กลายเป็นศัตรูแห่งเรื่องราว และสถานการณ์บ้าๆ นี่ก็จะจบลงเมื่อเขา
ตายเท่านั้น ผู้เขียนที่รับผิดชอบในการเขียนโศกนาฏกรรมนี้ได้เลือก
มันไว้แล้ว
…ผู้เขียน?
[[■■■■■■■■■!!]]
เสียงของคิมทกจาดังก้องออกไปด้วยความโศกเศร้า เสียงนั้นย้อน
กลับคืนมาสู่เธอในฐานะความทรงจำจากช่วงเวลาหนึ่งในอดีต
– ฮันซูยอง เธอคือนักเขียนใช่ไหม?
– นายจะแขวะอะไรฉันอีก?
– ฉันอยากจะถามอะไรบางอย่างหน่อย
– อะไร?

– ผู้เขียนรอบรู้ในเรื่องราวที่พวกเขาเขียนจริงๆ เหรอ?
– จู่ๆ เกิดคิดบ้าอะไรขึ้นมา?
– ไม่ ฉันแค่สงสัย ในขณะที่เธอเขียน เธอควบคุมทุกอย่างได้ไหม?
อย่างคนๆ นี้ต้องทำแบบนี้ และคนๆ นั้นต้องทำแบบนั้น…
– เรื่องนั้น เห็นได้ชัดว่า…
ฮันซูยองประกาศอย่างมั่นใจ
– ควบคุมไม่ได้หรอก
– ทำไมล่ะ? เธอเป็นคนเขียนนะ?
– นายคิดว่าคนเขียนคือพระเจ้างั้นเหรอ?
– ไม่ใช่ว่าคนเขียนสร้างทุกๆ อย่างภายในเรื่องราวเหรอ? ทั้ง
สถานการณ์ ตัวละคร…
ฮันซูยองพึมพำออกมา นายไม่รู้อะไรเลย และพูดต่อ
– ตัวละครทั้งหมดจะเริ่มแสดงตัวตนของตัวเองออกมาในทันทีที่พวก
เขาถูกสร้างขึ้น ผู้เขียนเป็นแค่คนจัดหาเวทีให้กับพวกเขาก็เท่านั้น
ทั้งหมดมันขึ้นอยู่กับตัวละครเองว่าพวกเขาจะตอบสนองต่อ
สถานการณ์ยังไงและจะตัดสินใจยังไง
– จริงเหรอ?
– ใช่แล้ว

– เธอรู้ไหมว่ามันเป็นวิธีการเขียนที่ขี้เกียจจริงๆ เธอว่าไหม?
– อยากตายงั้นเหรอ?!
คิมทกจาตัวงอเมื่อถูกเธอชกเข้าใส่ท้อง
ตอนนั้นเขากำลังคิดอะไรอยู่กัน?
– น่าสนใจ แม้แต่ผู้เขียนก็ไม่ใช่เทพเจ้าของเรื่องราว… ถ้าอย่างนั้น
ใครกันที่เป็นคนกำหนดสถานการณ์?
จากปลายนิ้วของเธอ สัมผัสอันเย็นเฉียบได้กวาดไปทั่วร่างของเธอ
บางที่ แค่บางที่ คิมทกจาที่อยู่ตรงนั้นอาจจะเป็นคำตอบสำหรับ
คำถามก็ได้
เปรี้ยง!
บางทีเขาคงกำลังคิดถึงวิธีการที่จะเปลี่ยนบทสรุปของโลกอันโหดร้าย
ของสถานการณ์อยู่
[มหาโดเกบิตื่นตระหนกจากความเป็นไปได้มหาศาล!]
[การถ่ายทอดสดดวงดาวกำลังให้ความสนใจกับความเป็นไปได้ที่
กำลังสั่นคลอน!]
สถานการณ์ไม่ได้สมบูรณ์แบบ
[‘สถานการณ์สุดท้าย’ กำลังเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว!]
มันย่อมต้องเป็นผู้เขียนที่สร้างเรื่องราว อย่างไรก็ตาม มันก็เป็นตัว
ละครที่ใช้ชีวิตอยู่ภายในเรื่องราว และคนที่กำหนดชะตากรรมของ

พวกเขาก็คือ…
[กลุ่มดาวแห่งคาบสมุทรเกาหลีกำลังส่งเสียงเชียร์ ‘ราชาปีศาจแห่ง
การหลุดพ้น’!]
[กลุ่มดาวแห่งเอเด็นกำลังส่งเสียงเชียร์ ‘ราชาปีศาจแห่งการหลุด
พ้น’!]
[กลุ่มดาวแห่งยมโลกกำลังส่งเสียงเชียร์ ‘ราชาปีศาจแห่งการหลุด
พ้น’!]
[กลุ่มดาวแห่งดาวเคราะห์ไร้นามกำลังส่งเสียงเชียร์ ‘ราชาปีศาจแห่ง
การหลุดพ้น’!]
[กลุ่มดาวจำนวนนับไม่ถ้วนบริจาคเหรียญ!]
[กลุ่มดาวส่วนใหญ่กำลังเฝ้ามองศึกสุดท้ายของ ‘ราชาปีศาจแห่งการ
หลุดพ้น’!]
…ผู้คนกำลังเฝ้ามองเรื่องราวนั้น
เปรี้ยง!
[กลุ่มดาวจำนวนมากไม่ปรารถนาความตายของ ‘ราชาปีศาจแห่งการ
หลุดพ้น’!]
สิ่งเดียวที่สามารถเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ได้
คิมทกจาไม่ได้กลายเป็นศัตรูแห่งเรื่องราวเพื่อตาย และเขาก็ไม่ได้
เลือกที่จะเสียสละตัวเองโดยทรยศต่อสหายของเขาเหมือนกัน

「หนทางเอาชีวิตรอดคือเรื่องราวของยูจงฮยอค ถ้าอย่างนั้น โลกนี้
เป็นเรื่องราวของใครกัน?」
ฮันซูยองมองไปยังความเป็นไปได้ของโลกที่กำลังสั่นสะเทือนอย่าง
ไม่มั่นคงและพึมพำกับตัวเอง “…ใช่แล้ว ไม่มีคนอ่านคนไหนอยาก
เห็นตัวเอกถูกฆ่า”
อิทธิพลของคิมทกจาและบริษัทของคิมทกจาเติบโตขึ้นเป็นอย่างมาก
ในโลกนี้ บทพิสูจน์ก็คือเขากำลังกลายเป็นหัวข้อของสถานการณ์
สุดท้าย
กลุ่มดาว ไม่ว่าพวกเขาจะชอบมันหรือไม่ พวกเขาต่างก็เฝ้าดูเรื่องราว
ของคิมทกจา และพวกเขาต่างก็เห็นอกเห็นใจหรือไม่ก็อิจฉาเขา
ดวงดาวทุกดวงในโลกนี้กำลังเฝ้ามองเรื่องราวของเขาไม่ว่าเขาจะ
ต้องการมันหรือไม่ และเป็นไปได้ว่าคิมทกจาก็รู้เรื่องนี้
บางทีเขาอาจจะคิดถึงมันมานานแล้ว
「นี่คือการเดิมพันครั้งสุดท้ายของคิมทกจาหลังจากกลายเป็น ‘ตัว
ละคร’」
เธอสัมผัสได้ว่าคิมทกจากำลังเหลือบมองมายังทิศทางของเธอจาก
ระยะไกล ราวกับว่าจะพูด เธอควรที่จะสามารถเข้าใจมันได้เนื่องจาก
มันเป็นเธอ ราวกับว่าจะพูด เธอควรจะสามารถเริ่มต้นเรื่องราวโฉมใหม่
ที่ไม่มีใครรู้ได้ตั้งแต่ช่วงเวลานี้
「เขากำลังเสียสละตัวเองโดยไม่ได้เพื่อที่จะเสียสละตัวเอง」

มันอาจจะเป็นภารกิจที่เป็นไปไม่ได้ บทสรุปที่อาจจะอยู่ไกลเกินเอื้อม
อย่างไรก็ตาม นี่คือวิธีการเดียวที่จะไม่มีใครต้องเสียสละที่คิมทกจา
สามารถคิดได้
ดังนั้นสิ่งที่ฮันซูยองต้องทำในตอนนี้ก็ชัดเจนแล้ว
‘หมอนั่นคนเดียวไม่สามารถทำมันได้’
ฮันซูยองมองไปข้างหลังของเธอ เธอจำเป็นต้องทำให้สหายของเธอรู้
ว่าคิมทกจาต้องการทำอะไรกันแน่
น่าเสียดาย มันมีบางสิ่งที่ฮันซูยองไม่อาจเข้าใจได้
[เรื่องราว ‘การทำนายลอกเลียนแบบ’ กำลังทำนายความคิดของตัว
ละคร]
และนั่นคือความจริงที่ไม่มีใครตรงนี้คือผู้เขียน ซึ่งก็หมายความว่า
ไม่ใช่ทุกคนที่สามารถเข้าใจสถานการณ์ได้เหมือนกับเธอ
แต่ก่อนที่ฮันซูยองจะทันได้อ้าปากออกมา ใครบางคนในกลุ่มสหายก็
พุ่งออกมาข้างหน้าก่อน
ความเป็นปรปักษ์ที่ชัดเจนแทรกซึมอยู่ภายในดาบ ฮันซูยองตระหนัก
ได้ว่าลำแสงดาบนั้นกำลังมุ่งหน้าไปยังทิศทางไหนและตกใจมาก
“เดีѺยวก่อน!! เดีѺยว!! หมอนั่น เขากำลังพยายาม-!!”
เธอรู้ว่าดาบเล่มนั้นเป็นของใคร และนั่นคือเหตุผลว่าทำไมเธอถึงไม่
อาจเชื่อมันได้
「ในช่วงเวลานี้เอง คนๆ นี้ก็ไม่พอใจคิมทกจายิ่งขึ้นไปอีก」

ดาบที่แข็งแกร่งที่สุดของคิมทกจาที่คอยปกป้องเขามาเนิ่นนาน และ
นั่นก็คือดาบที่กำลังจะลงมือจบสถานการณ์นี้

[■■ ของคุณคือ ■■]
เมื่อจางฮีวอนได้ยินข้อความนั้นครั้งแรก เธอก็รู้สึกแปลกๆ เล็กน้อย
เธอจำได้ถึงสิ่งที่คิมทกจาบอกเธอเมื่อนานมาแล้ว เขาบอกว่าแต่ละ
คนจะมีตอนจบเฉพาะของตัวเอง ดังนั้นเธอจึงเชื่อว่าเธอเองก็คงจะมี
ของแบบนั้นด้วย
อย่างไรก็ตาม … มันคือ ■■ งั้นเหรอ?
จางฮีวอนรู้ว่ามีคนที่เหมาะกับสิ่งนั้นมากกว่าเธอ
คนที่เธอต่อสู้เคียงข้างใกล้ชิดที่สุด
คนที่เธอไม่ลังเลที่จะกลายเป็นดาบให้
คนที่ปฏิบัติต่อสหายราวกับเป็นของลํ้าค่า คนที่มักจะเสียสละตัวเอง
ก่อนเสมอ
「นั่นคือเหตุผลว่าทำไม คนๆ นั้นถึงเป็นคนที่เธออดที่จะไม่พอใจไม่
ได้」
จางฮีวอนทะลวงผ่านคลื่นของเหล่าผู้ไร้นามและวิ่งออกไป ของเหลว
พิษระเบิดออกมาใกล้ๆ และสาดเข้าใส่ต้นขาของเธอ ทำให้เนื้อของ