มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 49 – รัตติกาลแห่งผู้เผยพระวจนะ (1)

“ออกไปคนที่ 9… มันเป็นครั้งแรกที่ฉันได้ยินเกี่ยวกับแอ
ตทริบิวต์นี้”

“โอ้ นายคงจะไม่เคยเจอหรอก นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเรา
เหล่าผู้เผยพระวจนะเห็นมัน”

ไอ้ระย านี่ก าลังแก้ตัว ผมอยากจะแซวเขาสักหน่อย

“แต่มันแปลก ถ้านายได้รับการเปิดเผยจริงๆ ท าไมนายถึง
ไม่เป็น ‘ผู้เปิดเผย’ แต่กลับเป็น ‘คนที่ออกมา’ แทน? ชื่อนี้
มันหมายความว่ายังไง?”

“ร-เรื่องนั้น… การเปิดเผย… ไม่สิ หนังสือการเปิดเผย…”

ลีซงกุกตะกุกตะกัก มันเป็นเรื่องน่ายินดีที่ได้ดูเขาพยายาม
จะหลบการจับเท็จ ผมสงสัยว่าเขาจะซื่อสัตย์ได้แค่ไหน
กัน ในที่สุดลีซงกุกก็หลับตาลง

“เมื่อฉันอ่านหนังสือการเปิดเผย… ฉันก็เลิกอ่าน!”

“นายเลิกอ่านมัน? ท าไมนายถึงไม่อ่านมัน?”

“เนื้อหาของหนังสือแห่งการเปิดเผยนั้นทั้งยาก กว้างขวาง
และลึกซึ้งมาก…”

“งั้นนายก็คือคนที่เก้าที่เลิกอ่าน?”

“ใช่…”

“ฉันไม่คิดว่ามันจะช่วยฉันได้มากนักนะ”

“ม-ไม่! ฉันสามารถช่วยนายได้อย่างแน่นอน!”

ลีซงกุกที่สับสนพูดจาไร้สาระออกมาต่อในขณะที่ก าลัง
เปิดปิดสมาร์ทโฟนของเขาอย่างไม่สบายใจ

“ท าไมนายถึงเอาแต่เล่นโทรศัพท์?”

“ฉ-ฉ-ฉันขอโทษ ฉันเป็นโรคติดสมาร์ทโฟน…”

เขาพยายามขอค าแนะน าจากคนอื่นที่ออกไป แต่นั่นก็ไม่
นานนัก

“นายก าลังเล่นอินเทอร์เน็ตอยู่เหรอ?”

“ช-ใช่ ใช่แล้ว นี่เป็นความสามารถของผู้สันโดษ…”

กับค าพูดของลีซงกุก ผมหันไปทางฮันดงฮุน เด็กชายที่ถูก
สะกดจิตก าลังยุ่งอยู่กับการฉีกเล็บของเขาด้วยดวงตาอัน
ว่างเปล่า

ราชาแห่งเงาผู้สันโดษมีความสามารถในการจัดการกับ
ข้อมูลอันทรงพลัง เด็กคนนี้ไม่อาจถูกกักตัวไว้ภายใต้
เหล่าผู้เผยพระวจนะได้

ถ้าเหล่าผู้เผยพระวจนะกลายเป็นผู้มีส่วนร่วมในเรื่องราว
แบบนี้ นิยายต้นฉบับก็จะพังทลายลง และแผนการที่ผม
วางไว้ก็จะไร้ค่า ผมต้องหยุดคนพวกนี้ก่อนที่ทุกอย่างจะ
ผิดพลาด

“ผู้เผยพระวจนะคนอื่นเองก็มีแอตทริบิวต์ ‘ออกไป’ ด้วย
เหรอ?”

“…ใช่”

“มีทั้งหมดกี่คน?”

“เรื่องนั้น…” ลีซงกุกลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะเปิดปาก
“เท่าที่ฉันรู้ มีอยู่ 48 คน”

48 คน? มันน้อยกว่าที่ผมคิดไว้

เมื่อพิจารณาว่าตอนที่ 1,200 ที่มี 10 มีคนอ่าน 120 คน ผมคิดว่ามันคงจะมีอยู่อย่างน้อย 100
คน

คำพูดของลีซงกุกได้แก้ไขความสงสัยของผม

“ฉันรู้ว่าเดิมทีมันมีผู้เผยพระวจนะมากกว่านั้น แต่ฉันคิด
ว่าพวกเขาส่วนใหญ่ไม่ผ่านสถานการณ์แรกกัน”

“พวกเขาตายทั้งๆ ที่รู้อนาคตเนี่ยนะ?”

“เรื่องนั้น… พวกเราได้รับการเปิดเผย แต่พวกเราเพิ่ง
ตระหนักได้เมื่อไม่นานมานี้ว่ามันเป็นการเปิดเผย ‘ที่
แท้จริง’”

ในตอนนี้มันค่อยสมเหตุสมผลขึ้นมาหน่อย

บางทีในช่วงเริ่มต้นของสถานการณ์ ผู้อ่านหลายๆ คน
อาจจะไม่คิดว่านิยายที่ถูกเขียนขึ้นเมื่อสิบปีที่แล้วจะ
กลายเป็นเรื่องจริง พวกเขาอาจจะจ ามันไม่ได้ในทันที่

ผมคิดว่ามันแปลกๆ ที่ลีซงกุกรอดมาได้ นอกจากนี้ ชาย
คนนี้ยังเป็นคนที่เก้าที่หยุดอ่าน ดังนั้นเขาจึงเป็นหนึ่งใน
ผู้อ่านชุดแรกๆ ถ้าเป็นเช่นนั้น เขารอดมาได้ยังไง?

“ฉันโชคดีที่เอาชีวิตรอดมาจากขบวนรถไฟได้ ถ้ามัน
ไม่ได้เป็นเพราะผู้เผยพระวจนะอีกคนที่อยู่ใกล้ๆ พวกเรา
คงจะตายไปแล้ว”

ผู้เผยพระวจนะอีกคนในสถานที่เดียวกันกับเขา?

“เรื่องนั้น-”

ในขณะที่ลีซงกุกก าลังจะพูด พื้นดินก็สั่นเล็กน้อย การ
สั่นสะเทือนถูกส่งมาแม้จะมีการปิดกั้นคลื่นเสียง

ลีซงกุกและผมวิ่งออกมานอกเต็นท์ในเวลาเดียวกัน

เคร้ง!

ผมคิดว่ามันเป็นสถานการณ์ย่อยกะทันหัน แต่ก็ไม่ใช่ คน
สองคนยืนอยู่ตรงศูนย์กลางของแผ่นดินไหว ชายและ
หญิงคู่หนึ่งก าลังเผชิญหน้ากันอยู่ ผมไม่รู้จักผู้ชายคนนั้น
แต่อีกคนนั้น…

“เธอไม่ใช่ตัวประกอบด้วยซ ้า… แต่เธอกล้าผลักฉันงั้น
เหรอ?”

“นายก าลังพูดบ้าอะไรอยู่ฮะ ไอ้ลูกหมา”

…ไม่น่าแปลกใจเลย มันคือจางฮีวอน

“อะไร? ลูกหมา…? ยัยสารเลว!”

ชายคนนั้นคว้าดาบวงแหวนขนาดใหญ่มากจากหลังของ
เขา ระดับโดยรวมของเขาดูเหมือนจะพอๆ กับของจางฮี
วอน แต่มันก็ยังไม่พอ

การเคลื่อนไหวของจางฮีวอนนั้นเหนือกว่าอวตารใน
ระดับเดียวกันไปแล้ว ดาบของเธอขยับเบาๆ ในขณะที่
ชายคนนั้นโจมตี

[ตัวละคร ‘จางฮีวอน’ เปิดใช้งานตัวเลือกพิเศษของมิคาสึ
กิมุเนจิกะ ‘ท่าเท้ายมทูต’…]

“จางฮีวอน!”

จางฮีวอนหยุดลงก่อนที่เธอจะสะบั้นศีรษะของชายคนนั้น
มันมีขนลุกขึ้นที่ล าคอของเขา

มันแตกต่างกันเป็นอย่างยิ่งในแง่ของความเร็ว ถ้าผมไม่
เข้าไปแทรก ชายคนนั้นคงจะตายไปแล้ว

ลีซงกุกที่ก าลังผวาตะโกนออกมา “จางมินซอบ! นาย
ก าลังท าอะไรอยู่เนี่ย?”

ผมตระหนักถึงมันเมื่อผมเห็นความสับสนของลีซงกุก

[สกิลเฉพาะตัว ลิสต์ตัวละครถูกเปิดใช้งาน]

จากนั้นข้อความที่คาดไว้ก็ปรากฏขึ้น

[ข้อมูลของบุคคลนี้ไม่สามารถอ่านได้ใน ‘ลิสต์ตัวละคร’]

[บุคคลนี้ไม่ได้ลงทะเบียนใน ‘ลิสต์ตัวละคร’]

ใช่แล้ว เขาเองก็เป็นผู้เผยพระวจนะ

* * *

หลังจากนั้นไม่นาน ผู้เผยพระวจนะอีกคนก็คุกเข่าลง
ตรงหน้าของผม พร้อมกับลีซงกุกที่อยู่ข้างๆ เขา

“ฉันขอโทษ เพื่อนของฉันไม่รูู้อะไรเลยจริงๆ… เฮ้ รีบ
ขอโทษเร็วเข้า”

ชายที่นั่งอยู่ข้างๆ เขาโค้งค านับผม

“ฉันขอโทษ”

ต่างจากลีซงกุก เขาเป็นคนอวดดีและไม่อาจก าจัดความ
โกรธบนใบหน้าไปได้หมด ผมมองไปยังจางฮีวอนและ
กล่าวว่า

“จางฮีวอน ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าใจร้อน”

“อ-ไอ้บ้านี่…!”

“จางฮีวอน!”

จางฮีวอนท าหน้าประหลาดใจเป็นครั้งแรก

“…ฉันขอโทษ ยูจงฮยอค”

จางฮีวอนโค้งตัวและเดินออกไป ลีฮุนซึงตามหลังเธอไป
ด้วยสีหน้าแปลกๆ ผมรู้ว่าจางฮีวอนไม่ใช่คนประเภทที่จะ
หันดาบใส่คนอื่นโดยไม่มีเหตุผล

อย่างไรก็ตาม มันก็เป็นอันตรายที่จะเคลื่อนไหวใน
สถานการณ์ปัจจุบันนี้

ชายอีกคนมองมาที่ผมและถาม “นายคือยูจงฮยอคจริงๆ
เหรอ?”

“ใช่ นายเองก็เป็นผู้เผยพระวจนะจริงๆ เหรอ?”

“…ใช่”

มันมีท่าทางอันซับซ้อนอยู่บนใบหน้าของเขา เขามองไป
มาระหว่างผม จางฮีวอน และลีฮุนซึง จากนั้นเขาก็เหลือบ
มองลีซงกุกและพูด

“ขอโทษนะ ยูจงฮยอค ฉันขอโทษ แต่ฉันขอตัวสักพัก ซง
กุก มาคุยกับฉันแป๊ปนึง”

เขาเดินออกจากเต็นท์ไปในขณะที่ลีซงกุกโค้งตัวให้ผม

“ฉันจะไม่รอนานนะ”

“ครับ!”

มันคงจะไม่เป็นแบบนี้ถ้ามันเป็นยูจงฮยอคตัวจริง แต่ผมมี
เหตุผลที่ยอมให้พวกเขาคุยกัน ในทันทีที่ลีซงกุกออกไป
จากเต็นท์ ผมก็เรียกบีฮยองในทันที่

‘เฮ้ บีฮยอง’

[มีอะไร? ก าลังจะสนุกอีกแล้ว…]

‘การเพิ่มประสิทธิภาพการได้ยิน 2,000 เหรียญ’

[…..]

ในตอนนี้บีฮยองก็ได้ปรับตัวแล้ว มันใช้เวลาไม่ถึง 3
วินาทีก่อนที่การประกาศจะโผล่ขึ้นมา

[2,000 เหรียญถูกใช้จ่าย]

[ได้รับสกิลเฉพาะตัว ‘การเพิ่มประสิทธิภาพการได้ยิน’]

บีฮยองเตือน

[เฮ้ ระวังตัวจากสถานการณ์ที่สี่เป็นต้นไปด้วย ส าหรับ
สถานการณ์ในวงกว้างแบบนี้ โดเกบิระดับกลางจะมี
อ านาจในการควบคุม…]

ผมไม่สนใจค าพูดของบีฮยอง

[สกิลเฉพาะตัว ‘เพิ่มประสิทธิภาพการได้ยิน LV.1’ ถูก
เปิดใช้งาน]

ผมขยับร่างกายไปนอกเต็นท์ที่ถูกบล็อคโดยการปิดกั้น
คลื่นเสียง จากนั้นเสียงก็เริ่มดังขึ้น พวกเขาไม่ได้อยู่ห่าง
จากที่ผมซ่อนอยู่นัก

“เฮ้ มันไม่แปลกไปหน่อยเหรอ?”

“อะไร?”

“นายคิดว่านั่นคือหล่อเหรอ?”

“จู่ๆ นายก าลังพูดถึงอะไรกันน่ะ…?”

“ผู้เขียนบอกว่ายูจงฮยอคหล่อมาก”

ไอ้ระย านี่? โชคดีที่ลีซงกุกไม่สนใจมัน

“ผู้แต่งอาจจะมีรสนิยมที่แตกต่างไป… เขาคือยูจงฮยอค
แน่นอน เขามีนิสัยที่หยาบคายเหมือนกัน”

“นายเลิกอ่านไปคนที่เก้า นายจะไปรู้อะไร…?”

“นี่มัน…! นายจ าไม่ได้จริงๆ หรอกเพราะนายก็อ่านมันมา
นานแล้ว!”

“ถึงกระนั้น ไม่ใช่ว่ามันก็ยังชัดเจนมากอยู่ด้วย ‘ประโยค
แห่งความทรงจ า’ งั้นเหรอ? นายจะจ าบทน าไม่ได้ถ้าไม่มี
สิทธิพิเศษนี้? นายอาจจะไม่รอดก็ได้ถ้ามันไม่ใช่เพราะ
ฉัน…”

เสียงของพวกเขาเข้ามาใกล้

“มันแปลก ไม่ว่าฉันจะมองยังไง ข้างๆ ลีฮุนซึง ผู้หญิง
แปลกๆ คนนั้น? ถ้าฉันจ าไม่ผิด มันไม่มีผู้หญิงแบบนี้อยู่
ในการเสื่อมถอยรอบที่สาม

“งั้นก็ตรวจสอบดู มาดูกันว่าเขาคือยูจงฮยอคจริงๆ ไหม”

“…แต่ถ้าเขาเป็นตัวจริงล่ะ?”

“พวกเราก็จะท าตามแผน ถ้าพวกเราได้ตัวยูจงฮยอคมา
พวกเราก็สามารถจัดการกับเหล่าคนที่อ่านไปถึง