มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 58 – มุมมองบุคคลที่หนึ่งของตัวเอก (5)

นักเขียน มันเป็นหนึ่งในไม่กี่อาชีพในหนทางเอาชีวิตรอด
ที่สามารถให้ความสามารถอวตารได้

ปาฏิหาริย์อันแปลกประหลาดของเขาได้อธิบายว่าเขาคือ
นักเขียน

ริมฝีปากของอัครสาวกที่หนึ่งบิดเบี้ยวไป

“นักเขียน… นายหมายถึงผู้สร้างหนังสือแห่งการเปิดเผย
อย่างงั้นเหรอ? นายรู้ไง ใช่แล้ว ฉันเขียนหนังสือแห่งการ
เปิดเผยขึ้นมา”

ผมไม่ได้หมายความแบบนี้ แต่ไอ้บ้านี่กลับพูดเรื่องไร้
สาระออกมา ส าหรับผม มันเป็นความจริงที่เป็นไปไม่ได้
ผมมองไปยังยูจงฮยอค

[สกิลเฉพาะตัว มุมมองนักอ่านพระเจ้าถูกเปิดใช้งาน]

[ตัวละครยูจงฮยอคก าลังใช้จับเท็จ LV.6]

ผมรู้ เขาเป็นไอ้บัดซบที่รอบคอบ ผมถามอีกครั้ง “นาย
เขียนหนังสือแห่งการเปิดเผยงั้นเหรอ?”

“ใช่ ในเวลาเดียวกัน ฉันก็เป็นเจ้าของเพียงหนึ่งเดียวของ
หนังสือแห่งการเปิดเผย”

เสียงหัวเราะอันมั่นใจดังออกมา จริงดิ? มาลองดูกันหน่อย

[ตัวละคร ‘ยูจงฮยอค’ ใช้ ‘จับเท็จ LV.6’]

[ตัวละครยูจงฮยอคยืนยันว่าค าพูดนั้นเป็นความจริง]

…อะไรนะ? ชายคนนี้ก าลังพูดความจริงงั้นเหรอ? ผมตื่น
ตระหนกขึ้นมาในทันใด และความคิดในหัวก็ตีกันมั่วไป
หมด มันเป็นไปไม่ได้ไม่ว่าผมจะคิดยังไง

ผมซ่อนความสับสนเอาไว้และถามอีกครั้ง “‘การเปิดเผย’
ที่นายพูดถึง จริงๆ คืออะไรกันแน่?”

“นายจะถามท าไมในเมื่อนายรู้อยู่แล้ว? มหากาพย์อัน
ยิ่งใหญ่เกี่ยวกับอนาคต”

[ตัวละครยูจงฮยอคยืนยันว่าค าพูดนั้นเป็นความจริง]

…แปลก มันมีความจริงบางอย่างเกี่ยวกับมันเหรอ?

“ตอนนี้ถึงตานายแล้ว นายรู้แผนการของฉันและเหล่าอัคร
สาวกได้ยังไง? นายเองก็เป็นอัครสาวกงั้นเหรอ?”

“นายเขียนหนังสือแห่งการเปิดเผยเองไม่ใช่เหรอ? งั้นนาย
ก็ควรรู้สิ?”

“มันสนุกตรงไหนที่จะเป็นผู้สร้างที่รอบรู้?”

เขาหัวเราะคิกคักเหมือนกับตัวร้ายในขณะที่ผมกู้ความใจ
เย็นกลับคืนมา ไม่ว่าผมจะมองยังไง เขาก็ไม่ใช่คนเขียน
หนทางเอาชีวิตรอด

ถ้าเขาเป็นผู้เขียนหนทางเอาชีวิตรอดจริงๆ มันก็ไม่มีทาง
ที่เขาจะไม่รู้ว่าเขาส่งไฟล์มาให้ผม

“อย่างไรก็ตาม มันน่าสนใจจริงๆ ฉันคิดว่าผู้หญิงใน
เรือนจ าซอแดมุนจะเป็นอัครสาวกคนสุดท้าย แต่ผู้ชาย
อย่างนายกลับก าลังซ่อนตัวอยู่…”

“…เรือนจ าซอแดมุน?”

“หืม นายไม่รู้เหรอ? มาแลกเปลี่ยนกัน เปิดเผยตัวตนที่
แท้จริงของนายออกมา แล้วฉันจะให้ข้อมูลบางอย่าง”

“ลองดูสิ? ฉันไม่คิดว่านายจะมีข้อมูลที่ฉันต้องการนะ”

“นายอาจจะทรงพลัง แต่นี่ก็ไม่ใช่ร่างจริงของฉัน นายโชค
ดีอยู่หน่อยๆ นะ…”

“ฉันรู้ข้อมูลเกี่ยวกับอนาคต”

ผมจงใจขัดจังหวะของเขา ในตอนนี้มันเป็นเวลาที่จะโรย
เครื่องเทศให้ยูจงฮยอคสักหน่อยแล้ว

“เหรอ ฉันรู้มากกว่านายอีก”

[ตัวละครยูจงฮยอคยืนยันว่าค าพูดของคุณเป็นความจริง]

การแสดงออกของอัครสาวกที่หนึ่งแข็งที่อ

“นายเห่าอะไรไร้สาระ ฉันรู้มากกว่านาย…”

ในเวลานั้นเองก็มีบางสิ่งเปล่งประกายขึ้นในดวงตาของ
เขา

“เดี๋ยวนะ หรือว่า?”

ในเวลาที่เขาตระหนักได้ถึงบางสิ่ง ผมเองก็สังเกตเห็น
อะไรบางอย่างเหมือนกัน ชายคนนี้ มันเป็น ‘เขา’ รึเปล่า?
ในตอนนี้ มันมีความจริงที่ผมรู้อยู่ห้าข้อ

ประการแรก เขาได้อ่านหนทางเอาชีวิตรอดมา ประการที่
สอง อาชีพของเขาคือ ‘นักเขียน’ ประการที่สาม เขาไม่ใช่
คนเขียนหนทางเอาชีวิตรอด ประการที่สี่ เขาเขียน
‘เนื้อหา’ ที่พูดถึงอนาคต ประกายที่ห้า ความรู้ของเขา ‘มี
ส่วน’ ที่แม่นย าอยู่บ้าง

ผมอ่านหนทางเอาชีวิตรอดไป 3,149 ตอน

เท่าที่ผมรู้ หนทางเอาชีวิตรอดไม่ค่อยเป็นที่นิยมเท่าไร
และไม่ได้มีเวอร์ชั่นละเมิดลิขสิทธิ์ แต่ถ้าเขาคือคนที่ผม

คิด… มันก็เข้าใจได้ว่าชายคนนี้ได้อ่านเวอร์ชั่น ‘ไฟล์’
และรู้เกี่ยวกับหนทางเอาชีวิตรอดเยอะเลย

ผมเปิดปาก

“นายชอบก็อปงานคนอื่นงั้นเหรอ?”

“อ-อะไรนะ?”

ดวงตาของเขาสั่นคลอน ไม่ต้องสงสัยเลย อัครสาวกที่
หนึ่งคือเขา

“ฉันไม่คิดว่านายจะมีชีวิตอยู่แบบนี้เลย การเปิดเผย…
นายต้องการใช้ชีวิตแบบนี้งั้นเหรอ? เขี้ยวของฉันเริ่มบด

เข้าหากันแล้วเมื่อฉันคิดถึงการที่นายอ้างว่าเป็นผู้สร้าง
หนังสือแห่งการเปิดเผย”

“อะไรนะ…?”

“มันค่อนข้างแปลก ข้อมูลที่นายมีนั้นแค่นิดเดียว”

ชายคนนี้หน้าซีด

“ไม่ใช่ว่ามันถึงเวลาที่จะหยุดแสดงแบบนี้แล้วเหรอ? นาย
ยังคงท ามันอีกเหรอแม้ว่าโลกจะกลายเป็นแบบนี้ไป
แล้ว?”

“ยูจงฮยอค!”

ชายคนนี้รีบมองไปยังยูจงฮยอค

“ยูจงฮยอค! ร่วมมือกับฉัน!”

เขามันโง่

“อย่างที่ฉันพูด ฉันรู้จักการเปิดเผยทั้งหมด มีเพียงแค่ฉัน
เท่านั้นที่พานายไปถึงปลายทางของโลกใบนี้ได้!”

[สกิลเฉพาะตัว มุมมองนักอ่านพระเจ้า LV.2 ถูกเปิดใช้
งาน]

[เนื่องจากความเหนื่อยล้าสูง คุณไม่สามารถเปิดใช้งาน
มุมมองนักอ่านพระเจ้าขั้นที่สองได้]

บัดซบ ตอนนี้เหรอ?

“คิดให้ดี! นายไม่สามารถผ่านสถานการณ์ที่ 46 เพียงคน
เดียวได้ นายต้องจับมือกับฉันเพื่อเอาชนะแอนนา
คลอฟฟ์ และซาราธุสตรา”

ไอ้บ้านี่ก าลังพูดเหมือนที่ผมเคยพูด ยูจงฮยอคส่ายหัว

“ฉันไม่เคยได้ยินเรื่องการเปิดเผย”

“มันเหมือนกับค าท านาย! นายไม่เห็นแอตทริบิวต์ของฉัน
เหรอ? มันก็บอกอยู่ว่าฉันเป็น ‘คนสุดท้าย’!”

[ตัวละคร ‘ยูจงฮยอค’ ใช้เนตรแห่งปราชญ์ LV.8!]

ผมเองก็เปิดใช้งานสกิล

[ข้อมูลของบุคคลนี้ไม่สามารถอ่านได้ใน ‘ลิสต์ตัว
ละคร’]’

[บุคคลนี้ไม่ได้ลงทะเบียนใน ‘ลิสต์ตัวละคร’]’

บัดซบ ผมไม่เห็นอะไรเลย ยูจงฮยอคยืนยันบางสิ่งด้วย
เนตรแห่งปราชญ์และมองมาที่ผม ศีรษะที่ถูกตัดขาดยังคง
พูดต่อไป

“ฆ่าเขาซะ! นายน่าจะรู้นะว่าเขามันคนอันตราย เขาแสร้ง
เป็นนายและจะท าให้นายเกิดความเสียหายอย่างรุนแรงใน
อนาคต ถ้านายปล่อยเขาไป เขาอาจจะท าให้เกิดผล
กระทบอันรุนแรงและท าลายแผนการทั้งหมดของนาย
ได้!”

ผมโกรธมาก ไอ้ระย านี่อยากจะตายไปพร้อมกับผมงั้น
เหรอ?

“…มันไม่เหมือนกับนายเหรอ?”

“ฉันแตกต่าง! ยูจงฮยอค ร่วมมือกับฉัน ให้ฉันสาบานหรือ
อะไรก็ได้! ฉันจะไม่ทรยศนาย!”

เขาพูดออกมาอย่างรุนแรง ยูจงฮยอคดูสถานการณ์และพูด

“ฉันเข้าใจ ร่วมมือ…”

ชีวิตเริ่มคืบคลานเข้าไปในดวงตาของยูจงฮยอคในขณะที่
เขามองมาที่ผม การที่ผมไม่อาจอ่านใจเขาได้ ท าให้ผม
ก าลังจะเป็นบ้า ยูจงฮยอคค่อยๆ ขยับดาบมาทางผม
แรงผลักดันของอัครสาวกที่หนึ่งสูงขึ้นเมื่อเขาตะโกน
ออกมา

“ไปฆ่ามันไป! ฆ่ามัน!”

“คนหนึ่งคือผู้เผยพระวจนะ และอีกคนคือผู้เปิดเผย…”

“ฆ่ามันสิ!”

ปัง! ยูจงฮยอคเหยียบหัวของอัครสาวก

“อั๊ค… อะไรเนี่ย?”

“ถ้านายรู้อนาคตจริง ฉันขอถามสักข้อ”

“อะไร?”

ดาบขยับมาที่ล าคอของผม ‘หนึ่งดาบ’ ที่ผมมี
ประสบการณ์ผ่านยูจงฮยอคก าลังมุ่งหน้ามาหาผม
ในตอนนี้ ผมรู้สึกเจ็บหน่อยๆ และมีอะไรบางอย่างที่อุ่นๆ
ไหลลงมาจากคอของผม

“เฮ้! นายก าลังท าอะไรน่ะ?”

จางฮีวอนประหลาดใจและวิ่งมาทางนี้ ผมยกมือขึ้นและ
ยับยั้งเธอไว้ ผมประหม่า แต่มันก็ไม่ดีที่จะกระตุ้นยูจงฮ
ยอคที่นี่

ยูจงฮยอคถามอัครสาวกที่หนึ่ง

“ฉันจะถามนาย ฉันจะฆ่าชายคนนี้ตอนนี้หรือไม่?”

“อะไรนะ?”

“ถ้านายได้รับการเปิดเผยอนาคตจริงๆ นายก็จะรู้ตัวเลือก
ของฉัน”

…ไอ้บัดซบนี่นิสัยไม่ดี เขาก าลังท าแบบนี้อีกแล้ว?

ใบหน้าของอัครสาวกที่หนึ่งดูเจ็บปวด บางทีผมอาจจะ
เป็นเหมือนเมื่อตอนเหตุการณ์นั้น น่าแปลก ค าตอบกลับ
ออกมาอย่างรวดเร็ว

“แน่นอนว่านายจะฆ่าเขา! นายต้องท ามัน!”

มันเป็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่นอันแรงกล้า
ใบหน้าของเขามั่นใจมากว่ายูจงฮยอคคงจะท าแบบนั้น

“เอาสิ ฆ่ามันเลย! และ…!”

ดาบเคลื่อนตัว แต่สิ่งที่ตามมาไม่ใช่เสียงของเนื้อหนังที่ถูก
ตัด

ปัง!

หัวของอัครสาวกที่หนึ่งระเบิดออกมาในขณะที่มันถูก
เหยียบ

คนๆ นี้คงจะไม่ตายเพราะมันเป็นแค่อวตาร แต่เขาก็คงจะ
ได้รับความเสียหายทางจิตใจเป็นอย่างมาก

ดาบของยูจงฮยอคถูกเก็บไปในไม่ช้า

“มันก็แค่ไอ้สวะปากมาก”

ผมตกใจเล็กน้อย ยูจงฮยอคเลือกปล่อยผมไป? ผมรู้สึกสั่น
เล็กน้อย ผมไม่แน่ใจ…

ยูจงฮยอคจ้องมาที่ผมสักพักก่อนที่จะเดินออกไป

“เฮ้! นายก าลังจะไปไหน?”

ไอ้บ้านี่ เขาต้องคิดว่าตัวเองเจ๋งมากๆ แน่

…พูดตามตรง เขาก็เจ๋งอยู่หน่อยๆ นะ

“เดี๋ยวก่อน! นายก าลังจะจากไปพร้อมกับลีจีฮเยใช่ไหม?”

“เนื่องจากอนาคตเปลี่ยนไปแล้ว แผนเองก็ต้องเปลี่ยน
ด้วย”

“ท าไมนายไม่สู้ร่วมกันกับฉัน? ฉันสามารถช่วยนายได้”

ยูจงฮยอคหันมาหาผม ผมหดตัวให้กับสายตาของเขาโดย
อัตโนมัติ

“หนี้ถูกชดใช้หมดแล้ว ความปรานีสุดท้ายของฉันคือก็ไม่
แย่งธงของนายมา”

ไอ้ระย านี่? แต่ผมก็ไม่อาจถอยไปแบบนี้ได้

“ยังไงก็เถอะ นายไม่สามารถออกไปจากสถานีได้
เว้นเสียแต่ว่าฉันจะลบนายออกไปจากกลุ่ม นายอยากเจอ
การลงโทษงั้นเหรอ?”

ยูจงฮยอคค่อยๆ เอื้อมมือไปยังด้ามดาบของเขา ผมรีบ
เสริม

“ฉันรู้ว่านายวางแผนอะไรอยู่ ไม่ใช่ว่านายก าลังจะไปที่จุง
กูเหรอ? มันคือเป้าหมายของนายในการท าธงด าด้วยการ
เดินบนเส้นทางแห่งราชา ฉันจะช่วยนายเอง”

“ตอนนี้ฉันอยากจะชิงธงของนายมามากกว่านะ”

“งั้นก็ลองดูสิ ดาบของนายหรือนิ้วของฉัน อะไรจะเร็ว
กว่ากัน?”

มันเป็นการเดิมพัน ยูจงฮยอคจะสามารถแทงคอของผม
ได้ก่อนที่ผลของการลงโทษจะปรากฏขึ้นหรือไม่

“นายไม่จ าเป็นต้องไปยังจุงกู ไปทางเหนือ ดินแดนของ
ราชาทรราชจะเป็นของนาย และมันจะท าให้นายได้ธงที่

ยิ่งใหญ่ เอาธงไปและก าจัดศัตรู ไม่ใช่ว่ามันเป็นการยิงปืน
นัดเดียวได้นกสองตัวเหรอ?”

“ฉันท าเองได้”

“มันเหลือเวลาอีกแค่ 48 ชั่วโมง นายจะยึดครองได้ 20
สถานี และท าธงด าได้ทันเหรอ?”

มือของยูจงฮยอคลังเล เขาถูกจับได้

“นอกจากนี้… ไม่ใช่ว่านายก็มีเหตุผลที่ต้องไปยังทิศ
เหนือเหรอ? นายคงจะไม่ทิ้งสมาชิกในครอบครัวของนาย
ไว้ในเวลาแบบนี้หรอกนะ?”

“…แก”

“เย็นไว้ ฉันพูดเพราะปรารถนาดี ฉันจะช่วยนายจริงๆ”

ดวงตาที่โกรธเกรี้ยวของยูจงฮยอคจ้องมาที่ผมสักพัก
บรรยากาศตึงเครียด จิตสังหารของเขาหายไปในไม่ช้า

“ไม่มีอะไรในโลกที่ได้มาฟรีๆ เงื่อนไขของนายคือ
อะไร?”

ตามที่คาดไว้ ผู้เสื่อมถอยสังเกตเห็นไวจริงๆ ผมพูดด้วย
รอยยิ้ม “ง่ายๆ แค่บอกให้ฉันรู้สักอย่าง เงื่อนไขของฉัน
ง่ายมาก”

“อะไร?”

“ชายที่นายเพิ่งเหยียบไป แอตทริบิวต์ของเขาคืออะไร?
คนที่ออกไปคนสุดท้าย หรือว่าอะไร?”

หลังจากนั้นสักพัก อยู่จงฮยอคก็เปิดปาก

***

สิบนาทีต่อมา ผมก็เรียกจางมินซอบและลีซงกุกเข้ามา มัน
เป็นเรื่องแยกต่างหากส าหรับพวกเขาสองคน ก่อนที่ผมจะ
ทันได้พูด จางมินซอบก็ถามผมก่อน

“สุดท้ายแล้ว ชายคนนั้นเป็นใครกัน?”

ผมลังเลอยู่พักหนึ่งก่อนที่จะถาม

“พวกนายรู้จักนิยายเรื่อง ‘ผู้เสื่อมถอยไม่จ ากัดระดับ
SSSSS ‘ ไหม?”

“อ๊า ฉันเคยอ่าน!”

ลีซงกุกยกมือขึ้น

“ไม่ใช่ว่ามันเป็นนิยายแพลตตินัมหมายเลขหนึ่งในเท็ก
ป่ายเหรอ? มันสนุกมากจริงๆ…”

“อ่า ใช่แล้ว ฉันลืมไปแล้ว แต่ตอนนี้ก็คุ้นๆ มันจบยังไง
เหรอ?”

พวกเขาสองคนเริ่มพูดคุยกันเสียงดังในขณะที่ความทรง
จ าโผล่ขึ้นมา อย่างที่คิดไว้ คนพวกนี้ต้องสนใจในนิยาย
บนเว็บไซต์แน่ๆ ถ้าพวกเขาเคยอ่านหนทางเอาชีวิตรอด
มา

“มันมีองค์ประกอบอยู่ทุกรูปแบบ แต่… มันก็ยังสนุกอยู่”

อันที่จริงผมก็เคยอ่านนิยายเรื่องนั้น ผมก าลังอ่านหนทาง
เอาชีวิตรอดอยู่และบังเอิญกดไปโดนมันเนื่องจากมันอยู่
ในลิสต์ ‘ยอดเยี่ยมที่สุดของวันนี้’ จากนั้นผมก็ต้อง
ประหลาดใจที่ได้เห็นพัฒนาการและแนวทางของนิยาย

– ผู้เสื่อมถอยโรคจิตไม่จ ากัด

– ผู้สนับสนุนจากสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติ

– ระบบถ่ายทอดสด

– เกมเอาชีวิตรอดที่มีภารกิจบ้าบอคอแตก

อันที่จริงแล้ว สิ่งเหล่านี้ก็เป็นรูปแบบทั่วไป ปัญหาก็คือ
รายละเอียดและวิถีทางของพวกมันนั้นถูกเอามาย ารวมกัน
ผมได้แสดงความคิดเห็นทิ้งไว้ในทันทีที่ผมอ่านมัน

– ไม่ใช่ว่ามันลอกมาจากหนทางเอาชีวิตรอดเหรอ?

ผมจ าได้ แทนที่จะเป็นการโต้แย้งเรื่องคัดลอกผลงาน ผม
ถูกวิจารณ์ว่าน ามันไปเปรียบเทียบกับนิยายแย่ๆ

ผมยังได้รับข้อความมาจากผู้อ่านเรื่องนั้นด้วย

– นี่มันธุระกงการอะไรของนายกัน? หยุดก่อความวุ่นวาย
ได้แล้ว ㅉ ㅉ

ผมโมโหและส่งข้อความไปยังผู้เขียนหนทางเอาชีวิตรอด
จากนั้นผู้เขียนก็พูดอะไรบางอย่าง เขาอารมณ์ดีขึ้นเพราะ
จ านวนวิวเพิ่มขึ้น ผมน ้าตาไหลเพราะผมคิดว่าผู้เขียนช่าง
น่าสงสารจริงๆ

ลีซงกุกถาม “แต่ท าไมนายถึงพูดถึงนิยายเรื่องนี้ขึ้นมา
เหรอ?”

“อัครสาวกที่หนึ่งคือคนเขียนเรื่องนั้น”

“ฮะ? เป็นไปไม่ได้”

ผู้เขียนคงจะรู้จักหนทางเอาชีวิตรอด

ในตอนนี้ที่โลกนี้ได้กลายเป็นนิยาย ผูู้เขียนที่ลอกนิยาย
ไปก็สามารถเรียกร้องสิทธิ์ในโลกใบนี้ได้ นอกจากนี้เขา
ยังได้เพิ่มสิ่งที่ไร้สาระอย่าง ‘การเปิดเผย’ เข้าไป

หลังจากฟังค าอธิบายไป จางมินซอบก็เข้าใจและท าหน้า
ตกตะลึงออกมา

“มันเป็นนิยายลอกเลียนแบบเหรอ?”

“ใช่”

“เมื่อมาคิดดูแล้ว นิยายก็คล้ายๆ กัน… ฉันจ าไม่ค่อยได้
เท่าไรเพราะมันเก่า… ท าไมนิยายเรื่องนั้นไม่โผล่ขึ้นมา
ในหัวของฉันก่อนนะ? มันมีชื่อเสียงเยอะกว่าอีก”

“มันเป็นเพราะแอตทริบิวต์รึเปล่า? เฉพาะส่วนที่พวกเรา
อ่านที่โผล่ขึ้นมา ส่วน ‘SS’ เองก็สับสนด้วยเพราะมันมี
นิยายหลายเรื่องที่มีของพวกนั้น”

“งั้นเหรอ? อย่างนั้นอัครสาวกที่หนึ่งก็เป็นพวกขี้ก็อปน่ะ
สิ? งั้นเขาก็มีไฟล์นิยาย…”

ผมพยักหน้าและพูด

“บางทีเขาอาจจะมีไฟล์งานก็อปของเขา เขาคัดลอก
ต้นฉบับมา ดังนั้นเขาก็สามารถเห็นอนาคนของโลกนี้ได้
ในระดับหนึ่ง”

มันเจ็บปวดเมื่อคิดว่าพวกขี้ก็อปนั้นยังคงประสบ
ความส าเร็จแม้จะอยู่ในโลกที่เปลี่ยนแปลงไปใบนี้ มัน
เป็นเวลาที่ต้องทวงความยุติธรรมแล้ว

“งั้นมันก็เป็นไปไม่ได้ที่จะเอาชนะเขาน่ะสิ? ถ้าเขาก็อป
ต้นฉบับไปจนถึงตอนจบ…”

“มันยังไม่จบ เขาลอกไปแค่ส่วนแรก เขาคงจะหยุดไป
ตั้งแต่เนิ่นๆ เพื่อป้องกันค ากล่าวหาเรื่องการคัดลอกใน
ภายหลัง หลังจากผ่านไปสักหน่อย ข้อมูลที่เขารู้ก็คงจะ
ลดลง”

“นายรู้ได้ยังไง?”

“ฉันเพิ่งรู้”

มันเป็นธรรมดา ในตอนหลังๆ ผมเป็นผู้อ่านหนทางเอา
ชีวิตรอดเพียงคนเดียว

“ขอโทษนะ ตัวแทนอ่านผลงานต้นฉบับไปไกลแค่ไหน
กัน…?”

“ก่อนอื่นเลย มันมีบางสิ่งที่พวกนายต้องท า พูดชัดๆ มัน
คือสิ่งที่พวกเราต้องท าด้วยกัน”

ไหล่ของพวกเขาแข็งที่อ

“นายจะไม่บอกฉันก่อนเหรอ? เกี่ยวกับพวกผู้เผยพระ
วจนะที่ถูกราชาทรราชโจมตี”

“อ่า… บางทีอาจจะยังมีบางคนถูกเขาใช้งานอยู่”

“จริงเหรอ? งั้นก็คงจะดี”

“หืม?”

มันมีเวลาเหลืออยู่ 48 ชั่วโมง มันยากที่จะท ามันเพียง
ล าพังถ้าผมต้องการจะล่าราชาทรราช

“ฉันจะรบกวนข้อมูลของคนพวกนี้”

ถ้าราชาทรราชก าลังใช้เหล่าผู้เผยพระวจนะอยู่ ผมก็
สามารถฉวยโอกาสจากมันได้

“เผยส่วนหนึ่งของการเปิดเผย”

“ฮะ? ยังไง…?”

พวกเขาไม่เข้าใจในสิ่งที่ผมก าลังพูด ดังนั้นผมจึงอธิบาย
อย่างใจดี

“จากนี้ไป พวกเราจะสร้างไฟล์ของผู้เสื่อมถอยไม่จ ากัด
ระดับ SSSSS และแพร่กระจายมันออกไป”

ถ้ามีศัตรูหลายคน ค าตอบก็คือการท าให้พวกเขาสู้กันเอง