มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 59 – สงครามแห่งราชา (1)

แผนของผมนั้นชัดเจน

อัครสาวกที่หนึ่ง ผู้ขโมยความคิด มีข้อมูลเกี่ยวกับการ
เสื่อมถอยรอบที่สามและสี่ซึ่งเป็นช่วงเริ่มต้นของหนทาง
เอาชีวิตรอด เช่นเดียวกับกรณีที่มีคนแจ้งข่าว เขาผูกขาด
ข้อมูลและซ่อนมันไว้จากเหล่าผู้เผยพระวจนะ

ในทางตรงกันข้าม ราชาทรราชที่เป็นหนึ่งในเจ็ดราชา
แห่งกรุงโซลก็ได้ใช้ ‘การเปิดเผย’ หลังจากรับรู้ถึงการ
ด ารงอยู่ของเหล่าผู้เผยพระวจนะ

ชายที่ต้องการผูกขาดข้อมูล และชายที่พยายามขุดมัน
ขึ้นมา เห็นได้ชัดว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นถ้าทั้งสองคน
เผชิญหน้ากัน

ลีซงกุกถาม “…งั้นนายก็ก าลังจะสร้างไฟล์นิยายขึ้นมาน่ะ
สิ?”

“ถูกต้อง”

แผนนั้นเรียบง่ายมาก พวกเราจะสร้างไฟล์ของนิยาย
เลียนแบบ จากนั้นก็กระจายออกไปในหมู่ผู้คนของแต่ละ
สถานี

อืม คร่าวๆ มันคงเป็นแบบนี้

– การเปิดเผยของผู้เผยพระวจนะบางส่วนรั่วไหลออก
มาแล้ว!

แค่นี้ก็เรียบร้อย

ต้องขอบคุณการจัดการความคิดเห็นบนอินเทอร์เน็ต
ของฮันดงฮุน ข้อมูลที่เกี่ยวกับผู้เผยพระวจนะได้แพร่ไป
บนอินเทอร์เน็ตแล้ว ถ้าไฟล์ที่รั่วไหลออกไปถูกพบเข้า
มันคงจะมีแรงกระเพื่อมครั้งใหญ่เกิดขึ้น

ผู้อ่านคนแรกๆ หลายคนพยายามที่จะซ่อนมันไว้ใน
ขณะที่ราชาทรราชก็ย่อมพยายามที่จะได้มันมา

“แต่… ฉันลืมเนื้อหาส่วนใหญ่ของผู้เสื่อมถอยไม่จ ากัด
ระดับ SSSSS ไปแล้วนะ พวกเราจะสร้างไฟล์ขึ้นมา
ยังไง?”

“พวกเราจะต้องการเนื้อหาของนิยายเลียนแบบไปท าไม?”

“ฮะ?”

“พวกเราจ าต้นฉบับได้”

“อ๊า…!””

มีเสียงร้องด้วยความชื่นชมสั้นๆ ดังออกมา อย่างไรก็ตาม
ใบหน้าของจางมินซอบก็ยังมืดมนอยู่

“เอ่อ… แต่มันก็ยังมีปัญหาอยูู่ ส่วนที่พวกเรารู้ใน
หนทางเอาชีวิตรอดส่วนใหญ่ก็ถูกใช้…”

“ฉันจะบอกข้อมูลเอง ฉันรู้หลายอย่างในช่วงเริ่มต้น ฉัน
จะปล่อยข้อมูลไปในระดับที่เหมาะสม”

เหนือสิ่งอื่นใด มันต้องสะดุดตานักเขียนขี้ก็อปและราชา
ทรราช

ลีซงกุกหัวเราะออกมาอย่างเก้ๆ กังๆ “ตลกดีจัง ฉันจะท า
ไฟล์ให้เอง ฉันเป็นนักอ่านอยู่แล้ว”

ไอ้บ้านี่… เขาคือพวกโหลดไฟล์ละเมิดลิขสิทธิ์มาเหรอ?

จางมินซอบเองก็พูดออกมา

“แต่ถ้าพวกเราท าแบบนี้ มันจะไม่เหมือนกับเขาเหรอ?
สุดท้ายพวกเราก็ลอกต้นฉบับและสร้างเรื่องขึ้นมา…”

มันสมเหตุสมผล ผมคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะตอบ

“มันมีเรื่องพรรค์นี้อยู่ งานก็อปมักจะไม่ต้องการให้นายรู้
ต้นฉบับ ส่วนของล้อเลียนจะสนุกกว่าถ้านายรู้จักต้นฉบับ
พร้อมกับความเคารพที่ต้องการให้นายรู้จักต้นฉบับด้วย”

“โอ้ น่าสนใจจริงๆ”

“จากนี้ไป พวกเราจะมาแสดงความเคารพกัน”

มันเป็นเรื่องจริง ผมหวังว่าหลายคนจะได้รู้จักผู้เสื่อมถอย
ไม่จ ากัดระดับ SSSSS ด้วยวิธีการนี้ เขาก็จะพังทลายลง
อย่างรวดเร็ว

พวกเรายืมแล็ปท็อปมาจากกงพิลดูและเริ่มพิมพ์ พวกเรา
ไม่ได้มีประสบการณ์ในการเขียนนิยายนัก ดังนั้นพวกเรา
จึงต้องร่วมมือกัน จางมินซอบทึ้งหัวของเขาและกล่าวว่า

“การเขียนนี่มันยากจริงๆ… พวกนักเขียนนี่สุดยอดไป
เลย…”

“เขียนไปคร่าวๆ ก็พอ พวกเราแค่ต้องการดึงดูดพวกเขา
ได้ กลับกัน การเปิดเผยที่ไม่สมบูรณ์อาจจะหลอกผู้เผย
พระวจนะได้ง่ายกว่า เอาความจริงและเรื่องโกหกมาผสม
กัน”

ผมดูสิ่งที่จางมินซอบพิมพ์และเพิ่มข้อมูลบางอย่างลงไป

“เปลี่ยนชื่อคนในนิยายเถอะ ฉันเป็นกังวลอยู่หน่อยๆ”

ลีฮุนซึงและลีจีฮเยคงจะตกใจกับการเป็นตัวละครในเรื่อง
ไม่ว่าผมจะชอบมันหรือไม่ สักวันหนึ่งพวกเขาก็คงจะ
พบว่าโลกใบนี้คือ ‘นิยาย’ แต่ตอนนี้มันก็ยังไม่มีความ
จ าเป็น

จากนั้นจางมินซอบก็พูดออกมาโดยไม่คาดคิด “อืม ฉันไม่
คิดว่านายต้องกังวลกับส่วนนี้นะ”

“ฮะ?”

“ในความเป็นจริง ฉันได้พยายามทดสอบกับหลายคนแล้ว
ด้วยการบอกว่านี่คือนิยาย แต่พวกเขาก็ไม่เข้าใจมันเลย
มันเหมือนกับ NPC… ไม่ว่าฉันจะจริงจังแค่ไหน พวกเขา
ก็แค่ท าเหมือนกับว่ามันคือมุก”

มันเป็นข้อมูลที่น่าเหลือเชื่อ

จางมินซอบและอัครสาวกคนอื่นๆ ได้พูดกับเหล่าตัว
ละครหลายครั้งว่าพวกเขาคือ ‘ตัวประกอบ’ เมื่อมาคิดถึง
ปฏิกิริยาของเหล่าตัวละครในเวลานั้น… มันต้องมีอะไร
แปลกๆ แน่ๆ

จางมินซอบพูดต่อ

“นี่คือเหตุผลว่าท าไมอัครสาวกที่หนึ่งจึงสามารถหาผู้เผย
พระวจนะได้อย่างง่ายดาย ‘ตัวละคร’ จะไม่พอใจมากกับ
ค าว่า ‘นี่คือนิยาย’ หรือไม่พวกเขาก็ไม่ฟังเลย บางทีนี่
อาจจะเป็นเหตุผลว่าท าไมอัครสาวกจึงใช้ค าว่า ‘การ
เปิดเผย’ แทน”

ทันใดนั้นเอง ผมก็บังเกิดความรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาเมื่อ
ได้ยินสิ่งนี้ ผมพูดออกมา “…อะไรคือความแตกต่าง
ระหว่างตัวละครกับพวกเรากันแน่?”

“ฮะ? อืม… พวกเราเป็นคนที่อยู่ในความเป็นจริงและตัว
ละครคือคนในนิยายรึเปล่า? นี่ใช่ความแตกต่างไหม?”

“งั้น… เมื่อไหร่กันที่โลกใบนี้ถูกแบ่งออกเป็นนิยายและ
ความเป็นจริง?”

“หืมมม อืม… ตอนสถานการณ์แรกเริ่มต้นรึเปล่า?”

ค าถามของผมไม่ถูกแก้ไขด้วยค าตอบของจางมินซอบ

เห็นได้ชัดว่าจางมินซอบและลีซงกุกเป็นคนนอกนิยาย
เหมือนกับผม มันเป็นเพราะผมไม่อาจดูข้อมูลของพวก
เขาในตอนแรกได้

แต่หลังจากนั้นไม่นาน มันก็ถูกอัพเดต และผมก็สามารถดู
ข้อมูลของพวกเขาในลิสต์ตัวละครได้

งั้นในตอนนี้พวกเขาคือ ‘คนจริงๆ’ หรือว่าพวกเขาคือ ‘ตัว
ละคร’ กันแน่? ถ้าทุกคนกลายเป็นตัวละครไปตาม
กาลเวลาล่ะ…

ผมมองไปยังยูซานอาและลีกิลยังสักพัก

[สกิลเฉพาะตัว ลิสต์ตัวละครถูกเปิดใช้งาน]

[บุคคลนี้ไม่ได้ลงทะเบียนใน ‘ลิสต์ตัวละคร’]

[ก าลังรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับตัวตนที่สอดคล้องกัน]

โชคดีที่ผมยังไม่เห็นข้อมูลของพวกเขาทั้งคู่

ทันใดนั้นเองยูซานอาก็มองกลับมาที่ผมและยิ้ม ลีกิลยัง
เองก็มองมาที่ผม

“มีอะไรเหรอพี่?”

“ไม่มีอะไร”

ผมไม่รู้ว่าท าไมผมถึงรู้สึกโล่งอกอย่างน่าประหลาด

***

ไม่นานหลังจากนั้น พวกเราก็เขียนนิยายเสร็จคร่าวๆ

คุณภาพของมันแย่มากจนถ้ามันถูกปล่อยไปบนเว็บ มัน
คงจะถูกถล่มแน่ๆ แต่ตอนนี้มันก็ไม่ส าคัญ

“พวกเรามาโปรยข้อมูลที่รั่วไหลออกมาจากหนังสือแห่ง
การเปิดเผยก่อนละกัน”

ลีซงกุกถาม

“มันจะมีเวลาแพร่ข้อมูลพอรึเปล่า?”

“ดงฮุนจะจัดการมันเอง ถ้าพวกเราใช้ประโยชน์จากผู้
สันโดษ มันก็สามารถแพร่กระจายออกไปได้ในเวลาอัน
สั้น”

“โอ้ ดงฮุน… เข้าใจแล้ว แต่ถ้ามันไม่ใช่ทุกสถานีที่ใช้
อินเทอร์เน็ตได้ล่ะ?”

“งั้นพวกเราก็จะส่งใครบางคนไป”

ผมมองไปข้างหลัง คังอิลฮุนพยักหน้าราวกับว่าเขาก าลัง
รออยู่

ลีซงกุกเห็นด้วย “อ่า ใช่แล้ว ถ้าเป็นอิลฮุน…ฉันลืมไป
เลย”

“คังอิลฮุน นายพร้อมยัง?”

คังอิลฮุน รองตัวแทนดงแดมุน มันคุ้มค่าที่จงใจช่วยชาย
คนนี้ไว้

คังอิลฮุนพูดด้วยความประหม่า “ฉันจัดการเอง ฉันมั่นใจ
ว่าฉันสามารถจัดการได้ ฉันแค่ต้องการกระจายข่าวลือใช่
ไหม?”

[ตัวละคร ‘คังอิลฮุน’ จะท าตามความประสงค์ของคุณ]

[ความเข้าใจของคุณต่อบุคคลนี้เพิ่มขึ้น]

คังอิลฮุน ในที่สุดมันก็ถึงเวลาที่จะใช้แอตทริบิวต์
ผู้เชี่ยวชาญด้านข่าวลือแล้ว ในตอนนี้มันมีเวลาเหลืออยู่
อีก 44 ชั่วโมง

วันต่อมา เกมจะเริ่มต้นขึ้น

***

– ดงฮุน ขอบคุณนะ

– ฉันแค่ชดใช้ให้นายเมื่อตอนนั้น ไม่ต้องห่วง

[ตัวละคร ‘ฮันดงฮุน’ เชื่อใจคุณนิดหน่อย]

ตั้งแต่ครั้งล่าสุด ‘ราชาแห่งเงาผู้สันโดษ’ ฮันดงฮุนก็ได้
เปิดใจให้กับผมพอสมควร ความจริงที่ผมช่วยเขาไว้จากผู้
เผยพระวจนะดูเหมือนจะมีบทบาทที่ยิ่งใหญ่เกิดคาด

– ฉันรู้สึกคุ้นเคยกับนายแปลกๆ นะ

– คุ้นเคย?

– ตั้งนานมาแล้ว… นายเองก็เป็นผู้สันโดษด้วยเหรอ?

– อืม ไม่ ฉันไม่ใช่ แม้ว่าฉันจะเก็บตัวอยู่หน่อยๆ ก็เถอะ

– ฉันเข้าใจ ฉันรู้สึกถึงก าแพงอะไรบางอย่างกับพี่ ฉัน
อธิบายไม่ถูก แต่ฉันชอบความรู้สึกนี้นะ

– ไม่ใช่ว่าปกติมันจะแย่เหรอที่รู้สึกได้ถึงก าแพง?

– ฉันชื่อในคนที่มีก าแพงเท่านั้น เพื่อที่จะเข้าใจใครบาง
คน ฉันคิดว่ามันควรจะเจอกับก าแพงก่อน

คนที่เพิ่งอายุได้ 17 ปีก าลังพูดราวกับเป็นผู้ทรงปัญญา

อย่างไรก็ตาม ก าแพง ผมมั่นใจว่าเขาพูดถูก ก าแพง
บางอย่างที่ไม่อาจก้าวข้ามมาได้ไม่ว่าบุคคลผู้นั้นจะ
พยายามแค่ไหน

– ยังไงก็เถอะ ข่าวลือได้แพร่สะพัดออกไปแล้ว แต่นายจะ
หว่านการเปิดเผยยังไง? บนอินเทอร์เน็ตอีกเหรอ?

– ไม่ คนอ่านคงจะผิดคนถ้าฉันวางไว้บนอินเทอร์เน็ต ฉัน
จะขายมัน

– ขายมัน? ยังไง?

ผมเริ่มอธิบายให้ฮันดงฮุนฟัง

***

สถานการณ์เหลือเวลาอีก 40 ชั่วโมง

ในที่สุดผมก็เรียกสมาชิกกลุ่มชุงมูโรมา

“การเดินทางครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย ถ้าพวกเราไม่อาจพิชิต
สถานีชังชินได้ในอีก 40 ชั่วโมง กลุ่มของพวกเราจะ
หายไป อย่างไรก็ตาม กองก าลังของพวกเราในปัจจุบันยัง
ไม่พอ”

“อืม เมื่อไหร่กันที่มันจะง่ายแบบนั้น? ฝ่ายตรงข้ามคือ
ใคร?”

ผมตอบค าถามของจางฮีวอน “เขาคือราชาทรราช เขาเป็น
หนึ่งในเจ็ดราชาแห่งกรุงโซลและเป็นราชาที่มีอาณาเขต
ใหญ่ที่สุด”

ลีฮุนซึงถามออกมาในคราวนี้ “เขาเป็นคนแบบไหนกัน?”

“เขาเป็นคนที่เริ่มต้นที่โดบงกูและสร้างอาณาจักรของ
ตัวเองขึ้นมา เขาบอกว่าใครก็ตามที่หน้าตาดีจะกลายเป็น
นางสนมของเขา ในขณะที่คนที่หน้าตาน่าเกลียดจะถูกฆ่า
ไม่ก็ต้องกลายเป็นทาส”

จางฮีวอนขมวดคิ้ว “ถ้าทกจาถูกจับ นายก็ต้องกลายเป็น
ทาสน่ะสิ”

“…ฉันว่ามันอันตรายกับเธอมากกว่านะ”

“การเป็นนางสนมจะยากอะไร… ท าไมพวกเราไม่บุกไป
ฆ่าเขาเลยล่ะ?”

“มันยาก เพราะผู้สนับสนุนของเขาแข็งแกร่งมาก
ในตอนนี้มีสองทางเลือก ชิงธงของเขาหรือยึดส านักงาน
ใหญ่ของเขา สถานีโดบง”

มันไม่ง่ายเลย ทุกคนรู้สึกเครียดขึ้นมา ผมตัดสินใจตรงเข้า
ประเด็น

“พวกเราจะไปที่คังฮวามุน”

“ฮะ? ไม่ใช่ว่านายบอกว่าจะสู้กับพวกเขาเหรอ?”

“พวกเขาจะมาหาพวกเรา”

“ท าไม?”

“ฉันปล่อยข้อมูลอะไรบางอย่างออกไป พวกเราต้อง
พิจารณาเวลาที่เขาเคลื่อนไหว ดังนั้นพวกเราต้องรีบไป
ทุกคนเตรียมตัว… เอ๊ะ?”

“…มีอะไรเหรอ?”

ผมยิ้มให้กับค าถามของยูซานอา

“ไม่มีอะไร มันแค่เกิดขึ้นเร็วกว่าที่ฉันคิด”

ข้อความของฮันดงฮุนปรากฏขึ้นบนสมาร์ทโฟนของผม

– ฉันสามารถเอามันลงไปยังการแลกเปลี่ยนได้ แต่มันจะ
โอเคเหรอ?

– อืม มันจะโอเค ท าได้ดี

จากนั้นข้อความก็ดังขึ้นในหูของผมทีละอันๆ

[ไอเท็มในการแลกเปลี่ยนถูกขาย]

[ไอเท็มในการแลกเปลี่ยนถูกขาย]

ในเวลานั้นเอง ผมก็ได้ยินเสียงสั่นๆ จากอากาศ

[…เจ้าเป็นพวกต้มตุ๋นงั้นเหรอ?]

‘ปฏิกิริยาของพวกกลุ่มดาวเป็นยังไง?’

[พวกเขาตื่นเต้นจริงๆ ข้อจ ากัดการคัดกรองเริ่มถูก
คลี่คลายแล้ว… มีคนที่มอบมันเป็นของขวัญให้กับอวตาร
ของตัวเองด้วย แต่ถ้าเจ้าท าแบบนี้ เจ้าจะได้รับความสนใจ
อีกครั้ง เจ้าโอเคเหรอ? และถ้าเจ้าปล่อยข้อมูลทั้งหมดที่
เจ้ารู้ออกไป มันจะไม่ย้อนกลับมาท าร้ายเจ้าเหรอ?]

‘มันก็ไม่ได้เสียเปรียบอะไรหนิ’

ผมยังมีข้อมูลเหลืออยู่ ข้อมูลที่ผมปล่อยออกไปนั้นไม่ใช่
ข้อมูลที่ผมต้องการ กลับกัน มันเป็นข้อมูลที่สามารถสร้าง
ความเสียหายให้กับใครบางคนได้

‘เอาเหรียญมาให้ฉัน’

[เอาไป]

[ผู้เสื่อมถอยไม่จ ากัดระดับ SSSSS x16 ถูกขายในการ
แลกเปลี่ยน]

[คุณได้รับ 16,000 เหรียญ]

แน่นอนว่าผมไม่ได้ปล่อยข้อมูลไปฟรีๆ

ทุกคนที่ต้องการข้อมูลคงจะมีผู้สนับสนุน ดังนั้นมันจึง
ดีกว่าที่จะขายมันบน ‘การแลกเปลี่ยน’ แทนที่จะปล่อย
มันฟรีๆ บนอินเทอร์เน็ต

ถ้าผมปล่อยหนังสือแห่งการเปิดเผยไปฟรีๆ มันก็คงจะน่า
สงสัยมาก แต่ถ้าผมขายมันล่ะ?

แน่นอนว่าพวกเขาจะซื้อมัน มันเป็นเพราะพวกเขาหลง
ผิดไปว่าข้อมูลมีค่า คุณภาพของข้อมูลถูกก าหนดด้วย
มูลค่ามากกว่าที่จะเป็นเนื้อหา

ยังไงก็เถอะ มันตั้ง 16,000 เหรียญ นี่มันก าไรชัดๆ

ผมพูดกับคนอื่น “ขอโทษนะ แต่ฉันต้องนอนสักพัก”

“…นายจะนอนง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ?”

“ฉันจ าเป็นต้องนอน”

ผมนอนลง และยูซานอาก็เอาผ้าห่มบางๆ มาห่มผม แต่
จางฮีวอนก็ยังพบว่ามันบ้าบอสิ้นดี

จากนั้นผมก็หลับไป หลังจากนั้นสักพัก ข้อความของ
ระบบก็ดังขึ้นในสติอันพร่ามัวของผม

[สกิลเฉพาะตัว มุมมองนักอ่านพระเจ้าขั้นที่สามถูกเปิดใช้
งาน]

จนถึงตอนนี้ ผมพบแล้วว่ามุมมองนักอ่านพระเจ้าถูกแบ่ง
ออกเป็นสามขั้น

ขั้นที่หนึ่งท าให้ผมสามารถอ่านการกระท าหรืออารมณ์
อย่างง่ายๆ ของตัวละครได้

ขั้นที่สองท าให้ผมสามารถมองลึกเข้าไปในส่วนลึกของ
ตัวละครได้

ขั้นที่สามท าให้ผมได้เห็นพื้นที่รอบๆ ที่ตัวละครอยู่หรือ
สัมผัสกับมุมมองของตัวละครได้โดยตรง

จนถึงตอนนี้ ผมได้ใช้ขั้นที่สามมาสองครั้งแล้ว ครั้งแรก
คือในความฝันของผม และครั้งที่สองคือเมื่อผมตาย ใน
ความฝัน ผมเห็นยูจงฮยอคก าลังออกจากสถานีกึมโฮไป
ส่วนตอนผมตาย ผมก็ได้เห็นภาพของชุงมูโร

เหตุการณ์ทั้งสองนั้นคล้ายคลึงกัน สติของผมสับสนและ
ไม่มั่นคง แต่นี่ก็ไม่ใช่เงื่อนไขเดียวในการใช้ขั้นที่สาม

มันยังมีข้อเท็จจริงที่ส าคัญอยู่อีกประการ มันคือ…

「’ตัวแทน นายก าลังดูอยู่ใช่ไหม? บัดซบ… ใช่ไหม?’

คังอิลฮุนพึมพ ากับตัวเองในขณะที่ผมจ้องไปในอากาศ

‘ฉันกระจายมันไปยังราชาทรราชแล้ว พวกนั้นจะ
เคลื่อนไหวในไม่ช้า ยังไงก็เถอะ นายก าลังฟังอยู่ป่าว
เนี่ย?’」

ตัวละครและผมจ าเป็นต้องคิดถึงกันในเวลาเดียวกัน

หลังจากนั้นสักพัก มุมมองของผมก็เปลี่ยนไปยังคังอิลฮุน

「ชายหนุ่มยิ้มออกมา เผยให้เห็นฟันสีขาว ชายหนุ่มผู้
สวมใส่มงกุฎอันงดงามและสวมเสื้อคลุมสีทองค่อยๆ ลุก
จากบัลลังก์พร้อมกับหญิงสาวที่รายล้อมอยู่

“การเปิดเผยใหม่งั้นเหรอ?”

“แน่นอน ฉันซื้อข้อมูลมาโดยใช้เหรียญ”

“ใครปล่อยข้อมูลออกมา?”

“น่าจะเป็นหนึ่งในผู้เผยพระวจนะ”

“มันน่าเชื่อถือไหม?”

“ฉันตรวจดูบางส่วนแล้ว และพวกมันต่างก็เป็นเรื่องจริง”

ชายคนนั้นหัวเราะเผยให้เห็นฟันของเขา

“งั้นไปคังฮวามุนกันเถอะ ก่อนที่คนอื่นจะไปถึงก่อน”」

เยี่ยม ในที่สุดราชาทรราชก็เคลื่อนไหว ในตอนนี้ปัญหาก็
คืออีกด้าน

ผมคิดถึงจางมินซอบ

「’ตัวแทน! ฉันมาถึงแล้ว’」

เวลาลงล็อคพอดี

จางมินซอบอยู่ที่มหาวิทยาลัยเซจงและก าลังมุ่งหน้าไป
ยังฮวามุนล่วงหน้า จากนั้นเขาก็มองไปยังทิวทัศน์รอบๆ

「ฉันมั่นใจ เนื่องจากเขาก าลังสวมฮู้ดเหมือนกับจูนิเบีย
วอยู่ มันคือเขา」

ผู้คนอยู่ที่ส่วนล่างของอาคาร อย่างที่ผมคิด ไอ้ขี้ก็อปเร็ว
ที่สุด ฮวามุนมีหนึ่งในชิ้นส่วนลับที่มีประโยชน์ที่สุด
ส าหรับการเสื่อมถอยรอบที่สาม เขาคงไม่อาจหลีกหนีไป
จากสถานที่แห่งนี้ได้

「ปัญหาก็คือมีคนมามากขึ้นเรื่อยๆ ยองดึงโพ, ยงซาน,
ซองดง ราชาของฝ่ายเหล่านั้นก าลังเคลื่อนไหว… ไม่ใช่ว่า
มันจะใหญ่เกินไปเหรอ?」

ไม่ มันคือสิ่งที่ผมหวังไว้ คนที่ก าลังซ่อนตัวอยู่เริ่มปรากฏ
ตัวขึ้นทีละคน มันดีกว่าเนื่องจากผมไม่จ าเป็นต้องไปหาที
ละคน

ในที่สุด สถานการณ์ที่สี่ก็ก าลังจะจบลง สงครามแห่ง
ราชาที่แท้จริงก าลังจะเริ่มขึ้นแล้ว