มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 72 – โลกที่ไร้ราชา (3)

เรื่องเล่าแรกถูกสร้างขึ้น ด้วยสิ่งนี้ เป้าหมายหลักของ
สถานการณ์ที่สี่ก็ส าเร็จแล้ว

“ต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นกัน?”

“ไม่นะ นายท าลายบัลลังก์ไปท าไม?”

มีคนที่สับสนกับสถานการณ์ในขณะที่บางคนก็กลัวว่าโด
เกบิที่โมโหอยู่จะท าอะไร

จากมุมมองของผู้คนในตอนนี้ ผมคือคนบาปที่ท าให้
สถานการณ์ที่ห้ายากขึ้น บางคนก็ร้องตะโกนใส่โดเกบิ

“สร้างบัลลังก์หนึ่งเดียวขึ้นมาอีก! ฉันจะเข้าร่วม
สถานการณ์อีกครั้ง!”

“คราวนี้ฉันจะเป็นผู้ครองบัลลังก์เอง!”

[สถานการณ์ที่สิ้นสุดแล้วไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้อีก
สิ่งที่เกิดขึ้นกับพวกเจ้านับตั้งแต่นี้ไปถือเป็นความ
ผิดพลาดของมนุษย์ผู้นั้น]

ค าตอบของโดเกบิระดับกลางเย็นยะเยือก

โดเกบิชี้มาที่ผมในขณะที่ไหล่เปียกๆ ของผู้คนที่มา
รวมตัวกันก็พากันสั่นไหว

[โลกที่ไม่มีราชา? ได้ ลองดูกันสักครั้ง ข้าจะดูว่าพวกเจ้า
จะเอาชีวิตรอดไปได้อย่างไร]

โดเกบิระดับกลางดีดนิ้วของเขา จากนั้นผู้คนในคังฮวามุน
ก็เริ่มหายตัวไปราวกับควัน ผู้คนกรีดร้องและพากันวิ่งหนี

“อะไรกัน? ท าไมจู่ๆ เรื่องทั้งหมดนี้ก็?!”

…นี่คือการพัฒนาที่ไม่ได้ถูกก าหนดไว้

ผมมองกลับไปและเห็นยูซานอา จางฮีวอน ลีกิลยัง และ
คนอื่นๆ ที่ก าลังเรียกผม

“ทกจา!”

อึดใจต่อมา ยูซานอาก็หายตัวไป จากนั้นก็ลีกิลยังและ
จางฮีวอน ต่อไปก็จางมินซอบและลีซงกุก หนึ่งนาทีต่อมา
หลังจากโดเกบิดีดนิ้ว ผมก็เป็นคนเดียวที่เหลืออยู่ในคังฮ
วามุน โดเกบิระดับกลางมองมาที่ผมด้วยรอยยิ้มอันน่าขน
ลุก

[โปรดจ าใส่ใจไว้ ถ้าโลกนี้ถูกท าลาย ทั้งหมดก็จะเป็น
เพราะเจ้า]

ในช่วงเวลาที่ผมต้องการจะพูด มันก็มีเสียงกระดิ่งดัง
ออกมา

ร่างกายของผมสั่น และผมก็ถูกย้ายไปยังที่อื่น มันมา
พร้อมกับอาการคลื่นไส้และปวดหัวอย่างรุนแรง ผมหมด
สติไปเพราะผมได้ใช้พลังงานไปเป็นจ านวนมาก

[ได้รับ 10,000 เหรียญเป็นรางวัลส าหรับสถานการณ์ที่สี่]

***

ผมหลับไปนานเพราะผมเหนื่อยกับการติดต่อกับกลุ่มดาว
มากเกินไป

ผมกระทั่งฝันไป มันเป็นความฝันตั้งแต่ก่อนที่จุดจบจะ
เริ่มต้นขึ้น

– เฮ้ นายยังไม่ตื่นอีกเหรอ?

เมื่อผมได้ยินเสียง ผมก็ตระหนักได้ว่ามันเป็นวันที่
โรงเรียนมัธยมของผม พวกมันคือวันที่ผมยังถูกทุบตีโดย
เหล่าอันธพาลในโรงเรียน

…ใช่ มันมีหลายครั้งที่เป็นแบบนี้ มันเป็นความฝันแบบ
เด็กๆ แต่ผมก็ต้องโมโหเมื่อผมคิดถึงมันอีกครั้ง

– อะไร? ท าไมนายถึงมองฉันแบบนี้? นายอยากตายงั้น
เหรอ?

ศีรษะของผมหงายไปจากการตบของเขา

เลือดไหลออกมาจากริมฝีปากของผม และแก้มของผมก็
รู้สึกเจ็บแปลบๆ

แขน ขา และไหล่ ความเจ็บปวดมาจากส่วนเหล่านี้
ทั้งหมด มันอาจจะเป็นความฝัน แต่มันก็เจ็บปวด
เหนือกว่าความเป็นจริง มันอาจจะเป็นเพราะที่นี่ไม่มี
ก าแพงที่สี่

– ท าไม? ถ้ามันมากเกินไป ฉันจะแทงนายซะ นาย
อยากจะปรากฏตัวในหนังสือพิมพ์ฉบับเดียวกันกับแม่
ของนายงั้นเหรอ?

หมัดที่ก าแน่นของผมสั่น แต่ผมไม่สามารถต่อยเขาได้ ใน
เวลานั้น ผมก าลังคิดอะไรอยู่นะ

‘…ถ้าแค่ฉันเป็นยูจงฮยอค’

ใช่ ถูกต้อง นี่คือสิ่งที่ผมคิดในยามทุกข์ยาก มันเป็นเวลา
เมื่อผมอ่านหนทางเอาชีวิตรอด

ผมอ่านชื่อบนชุดนักเรียน

ซองมินวู

เขาก าลังท าอะไรอยู่ตอนนี้? ผมจ าได้ว่าเขาเข้าเรียน
มหาวิทยาลัยและได้งานดีๆ ท า นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมคิดว่า
โลกไม่ยุติธรรม ผมไม่รู้ว่าเขาจะยังมีชีวิตอยู่ไหม

[สกิลเฉพาะตัว ‘ก าแพงที่สี่’ ถูกเปิดใช้งาน!]

ความฝันของผมพังทลายลง และผมก็จมดิ่งลงสู่ความมืด
อีกครั้ง

[สกิลเฉพาะตัว มุมมองนักอ่านพระเจ้าขั้นที่สามถูกเปิดใช้
งาน]

เสียงเริ่มซ้อนทับกัน

「เฮ้ นายได้ยินฉันไหม? นายโอเคไหม?」

「ตัวแทน?」

「ทกจา นายอยู่ไหน?」

พวกมันคือเสียงที่คุ้นเคยของคนที่ผมรู้จัก

ค าพูดเหล่านี้ถูกถ่ายทอดผ่าน ‘มุมมองบุคคลที่สาม’ ของ
มุมมองนักอ่านพระเจ้าขั้นที่สาม ผมรู้ว่าใครเป็นเจ้าของ
เสียงเหล่านั้นโดยไม่ต้องมอง

「”อ่า… ท าไมถึงเป็นที่นี่กัน? ทกจา? นายได้ยินฉัน
ไหม?”」

มันมีบาร์ที่มีไวน์หลากหลายชนิดอยู่ จางฮีวอนก าลัง
ขมวดคิ้วและถอนหายใจออกมา

「จดหมายรัก… ฉันจะได้พบกับตาลุงนั่นอีกครั้ง… บ้า
จริง ท าไมฉันถึงมาอยู่ที่โรงเรียนได้?”」

ลีจีฮเยแตะแก้มของเธอราวกับว่าเธอถูกใครบางคนตบ

「ท าไม… ถึงมาอยู่… ที่นี่ได้?」

ลีฮุนซึงติดอยู่ในฐานทัพใกล้เคียง

…ผมสามารถเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้นตามปฏิกิริยาของผู้คน

ผู้คนในคังฮวามุนดูเหมือนจะถูกย้ายไปยังสถานที่ที่พวก
เขามีความสัมพันธ์ด้วย นั่นเป็นเหตุผลว่าท าไมลีฮุนซึงถึง
ถูกส่งไปยังฐานทัพ ลีฮุนซึงถือว่าเป็นคนที่น่าสงสารที่สุด

บางทีมันอาจจะเป็นเพราะการกระท าของไอ้โดเกบิ
ระดับกลางบัดซบนั่น

มันสร้างสถานการณ์ที่เหล่าอวตารต่างก็ถูกกระจายกัน
ออกไปตามสถานที่ต่างๆ ไม่ว่ามันจะเกี่ยวข้องกับ
สถานการณ์หลักอย่างไร โดเกบิระดับกลางก็คงจะต้องถูก
ต าหนิแน่ๆ

ผมมองไปยังเหล่าคนที่ก าลังสับสนและพึมพ า

‘ฉันไม่เป็นไร ดูแลตัวเองดีๆ ด้วยนะ เดี๋ยวพวกเราคงได้
เจอกัน’

พวกเขาไม่ได้ยินผม แต่ผมก็หวังว่าค าพูดเหล่านี้จะไปถึง
พวกเขา

[สกิลเฉพาะตัว มุมมองนักอ่านพระเจ้าขั้นที่สามสิ้นสุดลง
แล้ว]

ผมค่อยๆ ได้สติกลับมา และเปลือกตาของผมก็เปิดขึ้น
เมฆด ายังคงหมุนวนอยู่เหนือกรุงโซลเหมือนกับหลุมด า

ผมลุกขึ้นและมองไปรอบๆ มันเป็นทิวทัศน์อันงดงาม
ของกรุงโซล มันเป็นสถานที่ที่สามารถมองเห็นตึกสูง
ระฟ้าและอาคารสูงได้

นั่นท าให้ผมนึกขึ้นได้ ผมควรจะถูกย้ายไปยังสถานที่ที่
เกี่ยวข้องกับผม จากแวบแรก มันเหมือนกับเป็นหลังคา
ของอาคารสูงในกรุงโซล…

“สถานที่แห่งนี้…?”

บัดซบ ผมคิดว่ามันเป็นไปได้ แต่ผมก็ไม่อยากมาที่นี่จริงๆ

[กลุ่มดาวสองสามกลุ่มก าลังรอค าพูดที่คุณจะพูดกับ
ตัวเอง]

“…มิโนซอฟเหรอ?”

นี่คือดาดฟ้าของบริษัทที่ผมท างานอยู่ มิโนซอฟ

[กลุ่มดาวสองสามกลุ่มผิดหวัง]

[กลุ่มดาวที่ไม่ชอบความความหุนหันรู้สึกพอใจ]

เมื่อผมเห็นข้อความเหล่านี้ ผมก็รู้สึกว่ากลุ่มดาวที่ก าลัง
สนใจผมอยู่นั้นได้ขยายตัวออกหลังจากผมท าลายบัลลังก์
หนึ่งเดียวไป

[กลุ่มดาว ‘นักโทษรัดเกล้าทอง’ ข่มขู่กลุ่มดาวที่เพิ่ง
ปรากฏขึ้นมาใหม่]

[กลุ่มดาว ‘นักเขียนลับ’ กระแอมใส่คนอวดรู้]

ท าไมผมถึงมาอยู่ที่นี่? ถนนในกรุงโซลไม่มีแม้แต่รถยนต์
ส านักงานเองก็ถูกปิดไฟไว้

ผมรู้สึกคิดถึงเมื่อผมเห็นตึกที่คุ้นเคยเหล่านี้ มันเป็นครั้ง
แรกที่ผมไปท างานภายในหนึ่งเดือน

ผมรู้สึกแปลกจริงๆ เมื่อจ าได้ว่าขึ้นมาบนดาดฟ้ากับรอง
ยุนหลังจากถูกหัวหน้าทีมฮันดุ เมื่อก่อนหน้านี้ ผมได้
ทดลองงานอยู่ แต่ในตอนนี้ผมก าลังฟันคนด้วยดาบ

รองยุนยังมีชีวิตอยู่ไหมนะ?

ผมหันหน้าไปและเห็นข้อความกระพริบอยู่ในอากาศ

[มีเวลา 10 วันก่อนเริ่มสถานการณ์ที่ห้า]

สถานการณ์ไหลไปตามที่ผมคาดไว้ ถ้าบัลลังก์หนึ่งเดียว
ถูกท าลาย โซลโดมก็จะได้รับการพักผ่อนไป 10 วัน

สถานการณ์ที่ห้าคือห้องโถงเอก

ในช่วงเวลาพักผ่อนนี้ ผมต้องหาทางเคลียร์สถานการณ์ที่
ห้าโดยไม่มีบัลลังก์หนึ่งเดียวให้ได้

[สถานการณ์ย่อยก าลังด าเนินการเพื่อเสริมการสลับฉาก]

+

[สถานการณ์ย่อย – กิจกรรมการอยู่รอด]

หมวดหมู่: ย่อย

ความยาก: C+

เงื่อนไขการเคลียร์: เอาชีวิตรอดเป็นเวลาสิบวันในเมืองที่
ถูกท าลาย คุณควรกินอาหารสามมื้อต่อวันและนอนหลับ
อย่างน้อยหกชั่วโมงต่อวัน อย่าลืมจ่ายเงิน 500 เหรียญต่อ

วันก่อนเข้านอนในทุกๆ คืน มันจะมีการลงโทษอย่าง
ชัดเจนถ้าคุณละเมิดกฎข้อใดข้อหนึ่งในสามข้อนี้

ระยะเวลา: 10 วัน

สิ่งตอบแทน: ไม่มี

ความล้มเหลว: ตาย

* นี่เป็นสถานการณ์ที่มีการประยุกต์ใช้ ‘เหตุการณ์
เหรียญ’

* มอนสเตอร์ทั้งหมดในสถานการณ์มีความเป็นไปได้ที่
จะดรอปเหรียญ

+

ผมรับรู้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างคร่าวๆ สถานการณ์ที่มีอยู่นั้น
ถูกท าลายไปอย่างสิ้นเชิง ดังนั้นพวกมันจึงต้องรีบรวม
สถานการณ์ย่อยเข้าด้วยกัน

นอกจากนี้ มันยังมีการซ้อนทับกันกับเหตุการณ์เหรียญ
ผมคิดว่าพวกมันคงจะก าลังท ามันในไม่ช้า แต่ผมก็ไม่คิด
ว่ามันจะเริ่มต้นแล้ว

ราคาส าหรับการเอาชีวิตรอด 500 เหรียญต่อวัน… มันคือ
สถานการณ์ที่ไม่สามารถเคลียร์ได้ถ้าไม่ใช่เงิน

อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้ผมก็ต้องเคลื่อนไหว ผมไม่อาจ
พลาดโอกาสในการเติมเต็มเหรียญของผมไปได้

จากนั้นผมก็ได้ยินเสียงดังมาจากใต้ดาดฟ้า

“ลากมัน! เร็ว!”

ผมก้มลงไปและเห็นคนติดอาวุธก าลังเข้ามาในตึกพร้อม
กับคนอื่นๆ

มิโนซอฟตั้งอยู่ใกล้กับซอโช แต่ในความทรงจ าของผม
มันไม่มีกองก าลัง ‘ราชา’ ในพื้นที่ซอโช

…งั้นใครกัน? ผมเฝ้าสังเกตคนกลุ่มนั้นอย่างระมัดระวัง
และตระหนักได้ถึงบางสิ่ง

ใช่แล้ว พวกเขาคือ ‘คนพเนจร’ แต่ละคนก็มีวิถีชีวิตที่
แตกต่างกันไปในโลกที่ถูกท าลาย

บางคนก็กลายเป็น ‘ราชา’ ในขณะที่บางคนก็กลายเป็น
‘คนธรรมดา’ ส่วนบางคนก็กลายเป็น ‘คนพเนจร’ ที่ไม่มี
พันธะใดๆ

และซอโชก็เป็นดินแดนแห่งคนพเนจร

ผมเปิดสมาร์ทโฟนขึ้นเพื่อค้นหาข้อมูลของพื้นที่นี้ น่า
เสียดาย ผมไม่มีแบตเตอรี่ ผมจ าเป็นต้องหาสถานที่ชาร์จ
แบตเตอรี่หรือไม่ก็หาแบตเตอรี่ส ารอง…

ผมเปิดประตูดาดฟ้าและลงไปชั้นล่าง ผมเดินผ่าน
ส านักงาน ห้องผู้บริหาร และแผนกการเงิน ผมเดินผ่าน
ส านักงานของทีม QA ที่ผมได้ท างานมาสักระยะหนึ่ง
และหยุดลง

มันก็พอพูดได้ว่าความทรงจ าของผมนั้นค่อนข้างดี ผม
เดินเข้าไปในส านักงานและเปิดลิ้นชักของแต่ละคน

มันเป็นเพราะผมคิดว่าแบตเตอรี่ส ารองอาจจะถูกทิ้งไว้
ในเวลานั้นเองก็มีคนเดินเข้ามาพร้อมกับไฟฉาย

ผมชักดาบออกมา แต่มันก็มีเสียงแปลกๆ ดังขึ้น

“เอ๊?”

…?

“ท-ทกจา? มันคือทกจา!”

จากนั้นผมก็เห็นใบหน้าของชายผู้นั้น

“รองยุน?

“อ่า นายยังมีชีวิตอยู่! นายยังมีชีวิตอยู่!”

มันคือรองยุนของทีม QA

***

“มันแย่จริงๆ”

ผมได้ยินเรื่องราวที่เกิดขึ้น ณ มิโนซอฟจากรองยุน พูด
ตามตรง มันเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากผมออกจากงาน

“สถานการณ์แรกเริ่มต้นขึ้นส าหรับทุกคนในกะกลางคืน”

รองยุนพูดพร้อมกับถูจมูก

ทางเดินของบริษัทเต็มไปด้วยกลิ่นศพและหนอน ร่างบาง
ร่างมีใบหน้าของคนที่ผมรู้จัก แต่ผมก็ไม่เห็นความเศร้า
หรือความเสียใจอยู่ในการแสดงออกของรองยุนเลย

“นายรู้ไหม? หมอนั่น ผู้จัดการทีมคิม ฉันฆ่าเขาเอง ท าไม
เหรอ ไอ้ระย านั่น… ฉันแทงคอของเขาด้วยปากกาลูกลื่น
และเลือด… มันเหมือนกับเกมจริงๆ”

“…รองยุน”

“ข-ขอโทษนะ มันฟังดูไม่ค่อยสบายดีเท่าไรสินะ? ฮ่าฮ่า”

มันเป็นการเปลี่ยนแปลงตามธรรมชาติ แต่ผมก็รู้สึกขมขื่น
ที่ได้เห็นรองยุนเปลี่ยนภาพลักษณ์ไป ไม่สิ… บางทีนี่
อาจจะเป็นสิ่งที่ผู้อ านวยการยุนเป็นอยู่ในตอนนี้

“นายอยู่ที่นี่คนเดียวเหรอ?”

“ฮะ? อ่า ฉันไม่ได้อยู่คนเดียว ยังไงก็เถอะ ทกจาไปอยู่
ไหนมา?”

“อ๊ะ ฉัน…”

“ฉันไม่เห็นนายในบริษัท นายเข้าร่วมกับกลุ่มไหน? นาย
ไปอยู่ที่อื่นมางั้นเหรอ?”

“ใช่แล้ว… ก็คล้ายๆ กัน ตอนแรกฉันอยู่ที่คังฮวามุน
แต่…”

รองยุนไม่ได้ฟังจนจบและขัดจังหวะขึ้นมา

“อ๊า เข้าใจแล้ว ทกจา นายนี่โชคดีจริงๆ”

“…ฮะ?”

“มันไม่จ าเป็นต้องผ่านทุกสถานการณ์ นายไม่รู้เหรอ? ถ้า
นายซ่อนตัวดีๆ และใช้เล่ห์เหลี่ยมบ้าง สถานการณ์ส่วน
ใหญ่ก็จะถูกท าลายโดยคนอื่น มันไม่จ าเป็นต้องไปเสี่ยง
ชีวิต ฮ่าฮ่า มันสบายมากๆ แม้ว่าโลกจะเป็นแบบนี้”

มันเป็นเรื่องจริง หากคุณกลายเป็น ‘คนพเนจร’ ซึ่งไม่ได้
เป็นคนของฝ่ายไหน คุณก็สามารถข้ามสถานการณ์
บางอย่างและผ่านสถานการณ์หลักที่คนอื่นเคลียร์ไปได้
มันมีคนเช่นนี้อยู่มากมายในโซลโดม

ปัญหาของพวกเขาคือถ้าคุณซ่อนตัวและถูกจับโดยกลุ่มที่
อยู่รอบๆ คุณก็คงจะตายได้ มันไม่มีเหยื่อไหนจะดีไปกว่า
‘คนพเนจร’ ที่เคลื่อนไหวเพียงล าพังอีกแล้ว

“นายไม่ต้องห่วง เหล่าคนพเนจรก็มีพลังมากเช่นกัน มัน
จ าเป็นต้องมีราชาเพื่อสร้างอ านาจใช่ไหม?”

พวกเราออกจากมิโนซอฟ มันมีผู้คนแออัดอยุู่รอบๆ
บริษัท และมีคนพเนจรหลายกลุ่มมารวมตัวกัน บางกลุ่มก็

มีการเคลื่อนไหวของผู้ถูกลักพาตัวมาอยู่ ในเวลานั้นเอง
ชายติดอาวุธคนหนึ่งก็ถาม “ยุนซังโฮ นี่ใครกัน?”

“อ่า เขาเป็นเพื่อนร่วมงานของฉัน พวกเราพบกันโดย
บังเอิญ”

“หืม… คนพเนจรเหรอ? ไม่มีใครจากกลุ่มยอมรับ นายรู้
ใช่ไหม?”

รองยุนพยักหน้าเบาๆ และผู้ชายเดินผ่านเราไป ผมมองไป
ยังชายคนนั้นและถาม “ใครกัน?”

“ผู้จัดการของ ‘ฟาร์มเหรียญ’ น่ะ”

“ฟาร์มเหรียญ?”

“อ่า… ทกจาไม่รู้เหรอ”

ครู่หนึ่ง ใบหน้าของรองยุนก็ปรากฏความเศร้าสลดขึ้นมา

ฟาร์มเหรียญ นี่ท าให้ผมนึกถึงอะไรบางอย่าง แต่คนพวก
นี้ได้เริ่มแล้วเหรอ?

“ดูนี่”

มีคนสองคนถูกขังอยู่ในกรงที่วางไว้เป็นระยะ เหมือนกับ
สวนสัตว์หรือไม่ก็สถานีต ารวจ คนพเนจรที่อยู่รอบๆ คน
พวกนั้นพากันกรีดร้องออกมาด้วยความตื่นเต้น

“เฮ้! แกล้อฉันเล่นงั้นเหรอ? สู้ให้หนักขึ้น! ใครจะให้
เหรียญกับแกถ้าแกดูเป็นแบบนี้?”

ข้างในกรงมีคนสองคนก าลังต่อสู้กันอยู่ เลือดสาด
กระเซ็นออกมา ดวงตาถูกควักออกมา และชายคนหนึ่งก็กู่
ร้องออกมาราวกับสัตว์

[กลุ่มดาวที่ชอบโคลอสเซียมพึงพอใจ]

ผมมองดูใกล้ๆ และเห็นว่ามีกรงเช่นนี้อยู่หลายกรง ไม่ใช่
ทุกกรงที่จะมีการต่อสู้

มีกรงหนึ่งที่มีผู้หญิงเปลือยเปล่าคนหนึ่งและผู้ชายหลาย
คนอยู่ภายใน ในขณะที่อีกกรงมีผู้หญิงอยู่เพียงล าพัง
เหมือนกับว่าพวกผู้ชายได้เสร็จกิจจากเธอไปแล้ว ผมได้
ยินเสียงครวญครวงและเสียงร ่าไห้มาจากทั่วทุกมุม

ข้างนอกกรง เหล่าคนพเนจรก าลังถืออวัยวะเพศชายเอาไว้
และหัวเราะออกมา

“เฮ้ นายเป็นไงบ้าง? ดีไหม? ออกมาเร็ว!”

“ต่อไปคือตาของฉัน ไอ้ระย าเอ้ย!”

[กลุ่มดาวที่ชอบความตื่นเต้นมีความยินดี]

รองยุนอ้าปาก

“ในอุตสาหกรรมเกม ผู้บริโภคคือราชา ในมิโนซอฟ
ประธานคือราชา ทกจา แล้วใครกันคือราชาในโลกใบ
ใหม่ใบนี้?”

“…มันขึ้นอยู่กับการสนับสนุนของกลุ่มดาวใช่ไหม?”

“ใช่ มันมีกลุ่มดาวบ้าๆ เช่นนี้อยู่ ยิ่งมีตัวกระตุ้นมากเท่าไร
กลุ่มดาวก็จะมอบเหรียญให้มากยิ่งขึ้น มันเหมือนกับการ
โดเนท พวกเราจะได้รับเหรียญจากคนเหล่านี้ พวกเราจะ
ให้อาหารตอบแทบคนพวกนี้”

รองยุนโยนแท่งช็อคโกแลตใส่กรงๆ หนึ่ง ผู้หญิงที่อยู่
หลังกรงตะโกนออกมาและคว้ามันไว้

มันมีคนที่คิดถึงวิธีการนี้และคิดถึงวิธีการใช้ประโยชน์
จากมัน ‘ฟาร์มเหรียญ’ เป็นโครงสร้างที่ผู้ที่เข้าใจโลกเป็น
คนแรกสร้างขึ้นเพื่อใช้ประโยชน์จากระบบ

“ฉันเห็นคนจากบริษัทของพวกเรา…”

“พวกเขามาจากบริษัทของเรา”

ผมตระหนักได้ในทันทีที่ได้ยินน ้าเสียงอันเย็นชาของเขา
‘รองยุน’ ที่ผมรู้จักจากมิโนซอฟ เขาไม่มีตัวตนอยู่ในโลก
ใบนี้อีกแล้ว

“เฮ้! มีทาสคนใหม่! เอาพวกมันไปใส่กรง!”

“ครับ!”

เหล่าทาสถูกย้ายเข้าไปในกรง ผมตกตะลึงเมื่อเห็นใบหน้า
ที่คุ้นเคยในหมู่คนพวกนั้น

รองยุนยิ้ม

“โอ้ มีคนใหม่มาเหรอ? เฮ้! ปลดเธอแล้วพาเธอไปที่กรง!”

สาวน้อยตัวเล็กที่มีผิวพรรณสีขาว ผมสีด าละเอียดที่ประ
ลงมาที่บ่าของเธอ และคิ้วที่เลิกขึ้นเล็กน้อย

ผมขยี้ตาแต่ก็ไม่ต้องสงสัยเลย อัครสาวกที่หนึ่ง นัก ลอกเลียนแบบ ฮันชูยองอยู่ที่นี่ด้วย
(จบตอน)