มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 82 – พรสวรรค์ระดับ SSS (2)

ร่ำงของศัตรูถูกฉีกเป็นชิ้นๆ เมื่อมีดสั้นของยูซำนอำ
เคลื่อนไหว

สุดยอด

…นี่คือยูซำนอำที่ผมรู้จักจริงๆ เหรอ?

มันไม่ได้มีสกิลมำกมำยนักที่สำมำรถส ำแดงอำนุภำพ
เช่นนี้ต่อหน้ำกลุ่มใหญ่ได้ ในปัจจุบันมันน่ำจะมีแค่เขต
ติดอำวุธของกงพิลดูและอวตำรของฮันซูยองเท่ำนั้น แต่ยู
ซำนอำก็สำมำรถแสดงพลังเช่นนี้ออกมำได้โดยไม่ต้อง
มีสกิลที่ยอดเยี่ยม

เธอแข็งแกร่งขึ้นมำขนำดนี้ได้ยังไง? พรสวรรค์นี้มันอะไร
กัน?

ยูจงฮยอคพูดรำวกับว่ำเขำอ่ำนควำมคิดของผมได้

– เธอเติบโตเร็วขึ้นเพรำะนำยไม่ได้อยู่ใกล้ๆ นำยดูเหมือน
จะไม่มีควำมสำมำรถในกำรบ่มเพำะเพื่อนของนำย มันก็
เหมือนกับลีฮุนซึง

– …พวกเขำเติบโตได้ถึงระดับนี้เพรำะฉันผลักดันพวก
เขำตั้งแต่แรกๆ

อันที่จริง ผมไม่ได้เชื่อมันจริงๆ แต่ผมก็ต้องกำรพูดมัน
ออกไป บ้ำเอ้ย ท ำไมเธอถึงแข็งแกร่งขึ้นมำขนำดนี้เมื่อผม
ไม่ได้อยู่ด้วยนะ? ท ำไมผมดูจะไม่ได้ช่วยอะไรเท่ำไรเลย?

“เฮ้” เสียงๆ หนึ่งดังออกมำ ผมพยักหน้ำให้กับค ำพูดของ
ฮันซูยอง ผมไม่อำจให้ยูซำนอำรับมือไปได้ตลอด ไม่ว่ำ
ยังไง มันก็มีศัตรูอยู่มำกมำยและยูซำนอำก็มีแค่คนเดียว

“ยูซำนอำ ทำงนี้!”

ยูซำนอำชะงักไปเมื่อเธอได้ยินผม เห็นได้ชัดว่ำเธอไม่คิด
ว่ำจะเจอผมในสถำนที่แห่งนี้

“ฮันซูยอง จัดกำรเลย”

ฮันซูยองเรียกใช้อวตำรรำวกับว่ำเธอก ำลังรออยู่แล้ว
อวตำรหลำยสิบตัวโผล่ขึ้นมำรบกวนทัศนวิสัยของกลุ่มผู้
แพร่พิษ และผมก็ได้พูดคุยกับยูซำนอำอย่ำงปลอดภัย

“ทกจำ? นำยเป็นไงบ้ำง…”

“ไว้ค่อยคุยกัน”

สมำชิกกลุ่มก ำลังไล่กวดมำจำกระยะไกล โชคดีที่พวก
ผู้รอดชีวิตดูจะหลบหนีไปได้อย่ำงปลอดภัยผ่ำนสะพำน
กังดง ปัญหำก็คือในด้ำนของพวกเรำ

– กลับไปที่อำคำรสูง ขั้นตอนที่ส ำคัญที่สุดคือกำรขึ้นไป
และมองเห็นได้อย่ำงปลอดภัย

ตำมที่คำดไว้ กำรตัดสินของยูจงฮยอคนั้นถูกต้อง ผมอ่ำน
หนทำงเอำชีวิตรอดมำจนจบ แต่ผมก็ไม่สำมำรถประเมิน
สนำมรบได้เหมือนกับยูจงฮยอค จำกนั้นยูจงฮยอคก็พูด
อะไรที่มีควำมหมำยออกมำ

– และผู้หญิงคนนั้น นำยควรระวังเธอ

ระวัง? ใคร? ยูจงฮยอคไม่ได้พูดอะไรอีก

พวกเรำรีบซ่อนอยู่ภำยในตัวอำคำรสูงใกล้ๆ อย่ำงรวดเร็ว
ทันใดนั้นเองก็มีมอนสเตอร์กรูกันออกมำ มันอำจจะเป็น

เพรำะควำมวุ่นวำย และกำรโจมตีที่พลำดเป้ำของพวกเขำ
ในไม่ช้ำ พวกเขำก็ยอมแพ้และกลับไปยังภำยในกังดง

ผมมองกลับไปยังยูซำนอำ

“ยูซำนอำ เธอโอเคไหม?”

“อื้อ ฉันไม่เป็นไร ทกจำล่ะ?”

“อืม ฉันก็โอเค”

มันเพิ่งผ่ำนมำไม่กี่วัน แต่กำรสนทนำกลับดูน่ำอึดอัด มัน
รู้สึกรำวกับว่ำผมได้พบกับเพื่อนเก่ำจำกโรงเรียนมัธยม

เมื่อ 10 ปีก่อน ผมเบือนหน้ำหนีจำกเธอในชุดศึกแน่นและ
พูดขึ้นมำ

“เอ่อ อืม…”

ผมไม่รู้ว่ำจะถำมอะไรออกไปดี

ในระหว่ำงนี้ ผมก็มองไปยังฮันซูยอง ยูซำนอำเห็นยูจงฮ
ยอคถูกแบกไว้ที่ด้ำนหลังของอวตำรของฮันซูยองและเผย
รอยยิ้มแปลกๆ ให้กับผม

“ทกจำคงจะผ่ำนอะไรมำมำกในช่วงที่ผ่ำนมำ”

มันถึงเวลำที่ต้องมำสรุปเรื่องกันแล้ว

***

หลังจำกบัลลังก์หนึ่งเดียวถูกท ำลำย ยูซำนอำก็ตกลงมำที่
กังดง โชคดีที่มีคนตกลงมำพร้อมกับเธอด้วย

“กงพิลดูก็ตกลงมำพร้อมกับเธอเหรอ?”

“ใช่ ลุงช่วยฉันไว้เยอะเลย”

เมื่อเห็นว่ำเธอเรียกเขำว่ำลุง พวกเขำก็ดูจะสนิทกับมำก
ยิ่งขึ้น

“แล้วกงพิลดูไปอยู่ไหนล่ะ?”

“เมื่อสองวันก่อน เขำได้รับบำดเจ็บในขณะที่พวกเรำ
ก ำลังต่อสู้กับกลุ่มกังดง มันเป็นตอนที่เขำพยำยำมจะช่วย
ฉัน…”

สิ่งที่น่ำประหลำดใจมำกมำยเกิดขึ้นในวันนี้ ‘สิบอสูร’
กงพิลดูได้เสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยคนอื่น ยูซำนอำก้มหัวลงและ
พูดด้วยควำมยำกล ำบำก

“สุดท้ำย ลุงได้ล่อพวกเขำไปที่แม่น ้ำฮัน…”

ยูซำนอำกัดริมฝีปำกของเธอและสีหน้ำของเธอก็ดูร้ำยกำจ
ทันใดนั้นเอง ผมก็ตระหนักได้ว่ำท ำไมเธอถึงสังหำรคน
ของกลุ่มผู้แพร่พิษโดยไม่ลังเล

ผมพูดเพื่อปลอบเธอ “กงพิลดูน่ำจะไม่เป็นอะไร ไม่ต้อง
ห่วง”

ผมมีสัญญำกับจ้ำวแห่งกำรป้องกัน ดังนั้นผมจึงรู้ได้ทันที
ถ้ำกงพิลดูตำย ผมจะถูกลงโทษตำมเงื่อนไขของสัญญำ
ควำมจริงที่ว่ำไม่มีกำรตอบสนองใดนั้นหมำยควำมว่ำ
กงพิลดูยังมีชีวิตอยู่ที่ไหนสักแห่ง

เหมือนกับผู้แพร่พิษ กงพิลดูก็เป็นหนึ่งในสิบอสูร มันไม่
ง่ำยเลยที่เขำจะตำย

“แล้วเธอไปได้ชุดกับมีดสั้นนั้นมำจำกไหน?”

“อ๊ะ เรื่องนี้…”

หลังจำกแยกจำกกงพิลดูแล้ว ยูซำนอำก็พบกับอุกกำบำตสี
เขียว อุกกำบำตสีเขียวคืออุกกำบำตที่บรรจุไว้ซึ่งไอเท็ม
หำยำก ผมตรวจสอบไอเท็มที่เธอมี ผมจ ำได้ว่ำมี
อุกกำบำตที่บรรจุไอเท็มเหล่ำนี้ไว้อยู่ในบริเวณใกล้ๆ กับ
ชอนโฮ

[มีดสั้นนักฆ่ำบรรพกำล]

[ชุดหนังแมวมั่งคั่ง]

ทั้งคู่เป็นไอเท็มระดับ S ที่ยอดเยี่ยม

มีดสั้นนักฆ่ำบรรพกำลมีออฟชั่นที่ช่วยเพิ่มควำมเสียหำย
ให้แก่ศัตรูที่อยู่ระยะไกลในขณะที่ชุดหนังแมวมั่งคั่งช่วย
เพิ่มควำมเร็วในกำรเคลื่อนที่และเพิ่มควำมต่อเนื่องของ
กำรโจมตี

“พวกมันเป็นไอเท็มที่ยอดเยี่ยมจริงๆ”

“ใช่ ฉันสำมำรถต่อสู้ได้ดีเพรำะไอเท็มพวกนี้เลย”

ยูซำนอำยิ้ม และจำกนั้นก็ฟังฮันซูยองพูดขึ้นมำอย่ำง
เงียบๆ

“อะแฮ่ม นำยมั่นใจกับเรื่องทั้งหมดนั่นแล้วเหรอ?”

“ฮะ?”

“สมมติว่ำนำย ‘บังเอิญ’ ได้รับไอเท็มมำ แต่มันก็ไม่ได้
หมำยควำมว่ำจะมีทักษะในกำรต่อสู้มำพร้อมกับไอเท็ม
เหล่ำนั้นด้วย ใครคือผู้สนับสนุนของเธอกัน? เธอยกระดับ
‘กำรเคลื่อนไหวอย่ำงรวดเร็ว’ หรือ ‘ควำมช ำนำญมีดสั้น’
ได้เร็วขนำดนั้นได้ยังไง? มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเติบโต
ได้ไวขนำดนี้แม้ว่ำจะมีแพ็คกำรเติบโตก็ตำม”

“…เธอเป็นใคร?”

“ฉันเหรอ? ฉันคืออัครสำวกที่หนึ่ง”

ยูซำนอำชูอำวุธของเธอขึ้นมำโดยไม่พูดอะไร “ใจเย็น
ก่อนยูซำนอำ คนๆ นี้ไม่ใช่ศัตรู”

ยูซำนอำมองมำที่ผมด้วยควำมไม่เชื่อ “พวกนำยเป็นเพื่อน
กันแล้วเหรอ?”

“เรำไม่ใช่เพื่อนกัน…”

“สมำชิกกลุ่มชุงมูโรตำยเพรำะคนๆ นี้นำยยังไม่ลืมใช่
ไหม?”

ยูซำนอำด ำรงต ำแหน่งรองตัวแทนแห่งชุงมูโรในขณะที่
ผมไม่อยู่

ดังนั้นควำมรักที่เธอมีต่อสมำชิกชุงมูโรจึงมำกยิ่งกว่ำผม
ฮันซูยองกล่ำว “ชุงมูโร? อ่ำ เข้ำใจแล้ว เธอคือผู้หญิงคน
นั้นเหรอ?”

ยูซำนอำหรี่ตำของเธอลงให้กับค ำพูดนี้

ฮันซูยองยิ้มและเสริม “เฮ้ คิมทกจำ ฉันเป็นคนไม่ดี แต่ฉัน
ก็เป็นผู้ตัดสินที่ดี เธอมีผู้สนับสนุนรำยใหญ่อยู่เบื้องหลัง
เธอ”

“เธอ…”

“เมื่อฉันเจอเธอที่ชุงมูโร เธอยังไม่ได้แข็งแกร่งขนำดนั้น
มันไม่แปลกไปหน่อยเหรอ? เธอไม่สำมำรถเติบโตได้

อย่ำงรวดเร็วขนำดนี้ในระยะเวลำสั้นๆ แม้ว่ำเธอจะมี
ผู้สนับสนุนระดับเรื่องเล่ำก็ตำม บำงทีเธออำจจะมีสกิ
ลกำรเติบโตในระดับ SSS… มีกลุ่มดำวมำกแค่ไหนกันที่
สำมำรถมอบกำรสนับสนุนแบบนี้ให้กับเกำหลีใต้?”

หัวใจของผมต้องกำรที่จะปฏิเสธ แต่มันก็มีเหตุผล ผมรู้ว่ำ
ฮันซูยองพูดถูก นอกจำกนี้มันยังมีค ำพูดของยูจงฮยอค
จำกเมื่อไม่นำนมำนี้อีก ยิ่งไปกว่ำนั้น ยูซำนอำยังซ่อน
ผู้สนับสนุนของเธอไว้จำกผม

ดวงตำที่เป็นทุกข์ของยูซำนอำสบเข้ำกับผม

ผมเคยคิดว่ำผู้สนับสนุนของยูซำนอำคือ ‘คนรักผู้ถูก
ทอดทิ้งแห่งเขำวงกต’

มีเพียงคนๆ เดียวเท่ำนั้นที่สำมำรถหำเส้นทำงผ่ำนห้องเวท
มนตร์ คนที่ส่งด้ำยให้กับเธเซอุสในเขำวงกตแห่งเดดำลัส
อำรีอัดเน่

แต่ก็อย่ำงที่ฮันซูยองพูด มันเป็นไปไม่ได้ที่เธอจะเติบโต
ได้ในระดับนี้ด้วยกำรสนับสนุนของอำรีอัดเน่

นอกจำกนี้ กำรเคลื่อนไหวของเธอที่เธอแสดงให้เห็นใน
ขณะที่เคลื่อนไหวผ่ำนอำกำศในกำรต่อสู้ที่ผ่ำนมำก็
ใกล้เคียงกับย่ำงก้ำวแห่งเฮอร์เมสมำกกว่ำย่ำงก้ำวนภำ แต่
อวตำรของอำรีอัดเน่ไม่สำมำรถได้อักขระของเฮอร์เมสได้

ผมก ำลังจะพูดขึ้นมำ แต่ก็มีเรื่องไม่คำดคิดเกิดขึ้นก่อน

[ฮ่ำฮ่ำ ทุกๆ คน! พวกเจ้ำเป็นไงกันบ้ำง?]

บัดซบ… ช่วงเวลำนี้ ผมหันออกไปนอกหน้ำต่ำงในทันที่
โดเกบิตัวใหม่ก ำลังลอยอยู่บนท้องฟ้ำ

[ผู้เข้ำร่วมในสถำนกำรณ์นี้ค่อนข้ำงใจร้อน มันยังเหลือ
เวลำอีกหนึ่งสัปดำห์ก่อนที่จะเริ่มต้นสถำนกำรณ์และมีคน
ได้ปลุกภัยพิบัติขึ้นมำแล้ว พวกเจ้ำอยำกรู้เกี่ยวกับ
สถำนกำรณ์ต่อไปไหม?]

มันไม่ใช่ระดับที่ไร้สำระแบบบีฮยอง แต่มันก็ยังพูดจำไร้
สำระอยู่ บำงทีมันอำจจะไม่มีใครรับผิดชอบ ดังนั้นโดเก
บิระดับต ่ำจึงได้เข้ำมำรับหน้ำที่

[เหล่ำโดเกบิได้ออกจำกต ำแหน่งของพวกเขำไป ดังนั้นข้ำ
จึงมำที่นี่ในช่วงเวลำนี้… ฮ่ำฮ่ำ เอำล่ะ พวกเจ้ำกินกันอิ่มรึ
ยัง? พวกเจ้ำรู้ใช่ไหมว่ำเหตุกำรณ์นี้ไม่สำมำรถข้ำมไป
ได้?]

มันไม่ดีเลย มันเป็นกำรพัฒนำที่แย่จริงๆ

[ข้ำต้องกำรที่จะท ำแบบนั้น แต่ข้ำคงไม่ใช่โดเกบิถ้ำข้ำไม่
มอบสถำนกำรณ์]

ควำมจริงที่ว่ำสถำนกำรณ์นี้ก ำลังปรำกฏขึ้นมำได้บอกผม
เรื่องหนึ่ง

[สถำนกำรณ์ย่อย – กำรป้องกันภัยพิบัติมำถึงแล้ว]

มันหมำยควำมว่ำกำรปะทุของภัยพิบัติอันหนึ่งอยู่ใกล้ๆ นี้
แล้ว

+

[สถำนกำรณ์ย่อย – กำรป้องกันภัยพิบัติ]

หมวดหมู่: ย่อย

ควำมยำก: S-

เงื่อนไขกำรเคลียร์: ขุมพลังลึกลับในกังดงก ำลังพยำยำม
ฟักภัยพิบัติอันหนึ่ง เอำชนะพวกมันและหยุด ‘ภัยพิบัติ’ ที่
ก ำลังมำ

จ ำกัดเวลำ: 2 ชั่วโมง

สิ่งตอบแทน: 22,000 เหรียญ

ควำมล้มเหลว: ภำวะฉุกเฉินขั้นแรกของภัยพิบัติแห่ง
ค ำถำม

+

เนื่องจำกพวกเรำได้รับสถำนกำรณ์ ‘กำรป้องกันภัยพิบัติ’
กลุ่มของผู้แพร่พิษก็คงจะได้รับสถำนกำรณ์ ‘ปกป้องภัย
พิบัติ’

โดเกบิบัดซบยังคงพยำยำมเป็นส่วนหนึ่งของสถำนกำรณ์
ที่ไม่คำดฝันนี้ ผมมองไปยังสมำชิกปำร์ตี้และกล่ำวว่ำ
“มันไม่ใช่เวลำที่พวกเรำจะมำเถียงกัน ในตอนนี้พวกเรำ
ต้องจัดกำรกับสถำนกำรณ์นี้ก่อน”

ฮันซูยองและยูซำนอำพยักหน้ำในเวลำเดียวกัน

***

กลุ่มของผู้แพร่พิษมีฐำนอยู่ในซอนโฮภำยในกังดง
แน่นอนว่ำมันเป็นพื้นที่ที่เต็มไปด้วยโบสถ์และวิหำร

ถ้ำจุดประสงค์ของพวกเขำคือกำรปลุกภัยพิบัติขึ้นมำก่อน
มันก็เป็นทำงเลือกที่ดีที่จะเลือกพื้นที่ทำงศำสนำ ค ำ
อธิษฐำนของเหล่ำผู้ไร้ที่อยู่จะเป็นกำรสร้ำง
สภำพแวดล้อมที่เหมำะสมส ำหรับกำรฟักตัวของภัยพิบัติ

ฮันซูยองที่เสร็จสิ้นกำรส ำรวจได้พูดขึ้นมำ

“ถนนที่มีระดับกำรปรับผิวดินต ่ำที่สุดอยู่ทำง
ตะวันออกเฉียงเหนือ โดยมีจุดศูนย์กลำงอยู่ที่ฐำน มันคือ
ถนนชอนจำงสำย 16 ถ้ำพวกเรำไปทำงนี้ พวกเรำจะไปถึง
ฐำนได้ในเวลำที่สั้นที่สุด แต่กำรป้องกันนั้นน่ำกลัวมำก”

ผมพยักหน้ำ พวกเรำไม่มีเวลำแล้ว ดังนั้นพวกเรำจึงต้อง
ใช้ทำงที่เร็วที่สุด

“ไม่เป็นไร พวกเรำต้องไปถึงอำคำรนั้นให้เร็วที่สุด ฮันซู
ยองกับยูซำนอำอยู่หน้ำ อย่ำสู้กันเองด้วยล่ะ”

“…เข้ำใจแล้ว”

ยูจงฮยอคไม่สำมำรถช่วยอะไรได้ในตอนนี้ ดังนั้นผมจึง
ตัดสินใจทิ้งเขำไว้บนดำดฟ้ำของอำคำรสูงพร้อมกับ
อวตำรของฮันซูยอง บทบำทของเขำคือกำรเฝ้ำดูสนำมรบ
ยูจงฮยอคไม่ได้แสดงควำมไม่พอใจออกมำเท่ำไร เขำแค่
มอบค ำแนะน ำให้

– ถ้ำเป็นไปได้ให้ก ำจัดพวกมันออกก่อนที่ภัยพิบัติจะฟัก
ตัว หำกปรำศจำกวิถีแห่งสำยลม กำรยับยั้งภัยพิบัติแห่ง
ค ำถำมในช่วงเริ่มแรกก็แทบจะเป็นไปไม่ได้

แน่นอนว่ำผมก็ต้องกำรท ำแบบนั้นถ้ำเป็นไปได้

“ไปกันเถอะ”

เมื่อผมให้สัญญำ พวกเรำก็กระโดดลงจำกอำคำร

ฮันซูยองใช้อวตำรและเป็นผู้น ำ อวตำรหลำยสิบตัว
กระโดดขึ้นไปบนถนนและดึงดูดควำมสนใจของกลุ่มผู้
แพร่พิษ

“อะไรน่ะ? ฆ่ำพวกมัน!”

ในขณะที่สมำชิกกลุ่มที่พำกันสับสนไล่ตำมเหล่ำอวตำร
ไป เส้นด้ำยโปร่งใสบำงๆ ก็โผล่ขึ้นมำในอำกำศ

“อ๊ำกกก!”

เหล่ำคนที่ไล่ตำมอวตำรไปถูกจัดกำรด้วยด้ำยอันคมกริบ
และขำของพวกเขำก็ขำดกระเด็น นี่ยังไม่จบ มันมีเส้นด้ำย
แข็งอีกชุดหนึ่งอยู่ตรงที่ๆ พวกเขำล้มลง

หัวของพวกเขำถูกตัดและกระเด็นขึ้นไปในอำกำศ

มันเป็นกับดักสองชั้นอันน่ำกลัวที่ถูกออกแบบมำด้วยกำร
ค ำนวณมุมของกำรล้มลง ฮันซูยองเดำะลิ้นของเธอ

“เธอมันโหดจริงๆ”

“เธอไม่ใช่คนที่ควรจะพูดแบบนั้นเลย”

นอกเหนือจำกควำมรู้สึกที่พวกเธอมีต่อกันแล้ว กำร
ประสำนงำนของพวกเธอนั้นน่ำดูมำก ไม่สิ มันมี
ประโยชน์มำก

ต้องขอบคุณควำมช่วยเหลือของพวกเธอ มันท ำให้ผม
สำมำรถตีฝ่ำไปยังศูนย์กลำงของฐำนทัพได้พร้อมกับหลบ
หลีกกำรเฝ้ำระวังของพวกเขำ

มันไม่ยำกที่จะหำอุกกำบำตภัยพิบัติ มันเป็นอุกกำบำต
ขนำดใหญ่ที่มีควำมสูงกว่ำ 8 เมตร มันเปล่งออร่ำที่น่ำ
กลัวและดูรำวกับก ำลังพูดว่ำ ‘ข้ำคือภัยพิบัติ’

แน่นอนว่ำมันให้ควำมรู้สึกที่เหมือนกับมังกรไฟไม่มีผิด
ถ้ำผมไม่สำมำรถหยุดภัยพิบัตินี้ได้ กรุงโซลก็คงจะต้องถูก
ท ำลำยอย่ำงแน่นอน

จำกนั้นก็มีผู้หญิงคนหนึ่งปรำกฏตัวขึ้นข้ำงๆ อุกกำบำต
เธอมีผมสีขำวเหมือนกับหิมะ เมื่อผมเห็นริมฝีปำกที่
เหมือนกับดอกไม้แดงบนภูเขำหิมะ ผมก็สำมำรถเข้ำใจได้
ถึงรสนิยมของยูจงฮยอค

ดวงตำอันเย็นชำและใสกระจ่ำงจ้องมำที่ผม และผมก็รู้สึก
รำวกับว่ำมีดวงวิญญำณอันน่ำสะพรึงกลัวได้ปะทุออกมำ
จำกร่ำงกำยของเธอ

มันท ำให้ผมขนลุกขึ้นมำ มันเป็นควำมรู้สึกอันหนักหน่วง
เมื่อเทียบกับกงพิลดู

เข้ำใจแล้ว เธอเองก็ได้รับพลังของอุกกำบำตภัยพิบัติมำงั้น
เหรอ?

“…นำยเป็นใคร?” หนึ่งในสิบอสูร ผู้แพร่พิษลีซอลฮวำ
ถำม

(จบตอน)