มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 81 – พรสวรรค์ระดับ SSS (1)

ผมขมวดคิ้วกับค ำพูดของยูจงฮยอค

หนีไปทำงทิศตะวันออกเดี๋ยวนี้? ผมช่วยชีวิตของเขำ และ
ในตอนนี้เขำกลับก ำลังสั่งผมงั้นเหรอ?

ผมร ำคำญนิดหน่อย แต่ยูจงฮยอคก็พูดขึ้นมำก่อนที่ผมจะ
ทันได้พูดอะไร

– ภัยพิบัติแห่งค ำถำมก ำลังตื่นขึ้น

…อะไรนะ?

ผมงงอยู่หน่อยๆ เพรำะผมไม่สำมำรถเข้ำใจสิ่งที่เขำก ำลัง
พูดได้ และยูจงฮยอคก็ขมวดคิ้ว

– มีคนก ำลังปลุกภัยพิบัติขึ้นมำ

***

หลังจำกนั้นไม่นำน ฮันซูยองและผมก็ทิ้งไลคำออนที่
ก ำลังจมอยู่กับกำรรู้แจ้งและมุ่งหน้ำไปยังกังดง

มันเป็นไปอย่ำงรวดเร็ว

“พวกเรำจะทิ้งหมำป่ำตัวนั้นไว้เหรอ?”

“อิมยันตำร์สำมำรถสัมผัสถึงเจ้ำของเหรียญตรำได้ เขำจะ
มำหำพวกเรำเมื่อเขำตื่นขึ้น แต่…” ผมมองไปยังฮันซูยอง
ที่ก ำลังวิ่งอยู่ข้ำงๆ ผมและพูด “เธอช่วยแบกเขำหน่อย
ไม่ได้เหรอ? ใช้อวตำรของเธอก็ได้”

“ไม่มีทำง” ฮันซูยองรีบขยับออกไปจำกผม

“ไม่ใช่ก่อนหน้ำนี้เธอพูดเหรอว่ำยูจงฮยอคอำจจะไม่ใช่
คนเลว?”

“นั่นมันตอนนั้น ไม่ใช่ว่ำเขำคือคนที่ตัดคอฉันหรอก
เหรอ?”

ผมไม่สำมำรถพูดอะไรเพื่อลบล้ำงค ำพูดของเธอได้ ยูจงฮ
ยอคพูดผ่ำนทำงจุดนัดพบระหว่ำงวัน

– นำยจะทิ้งฉันไว้ก็ได้ ฉันไม่ต้องกำรควำมช่วยเหลือ

– อย่ำอวดดีไป ฉันจะทิ้งนำยจริงๆ นะ

ผมไม่เห็นใบหน้ำของยูจงฮยอคเพรำะเขำก ำลังขี่หลังของ
ผมอยู่

– นำยจะเคลื่อนไหวด้วยตัวเองได้เมื่อไหร่?

– ในสองวัน

– นำยจะฆ่ำฉันหรือไม่เมื่อนำยหำยแล้ว?

ผมถำมติดตลก แต่ไอ้บ้ำนี่ก็ไม่ตอบ ผมจงใจลดควำมเร็ว
ที่ผมเคลื่อนไหวลง

– งั้นฉันก็ช่วยนำยไม่ได้แล้ว ฉันจะเชื่อใจคนที่พยำยำมจะ
ฆ่ำฉันได้ยังไง? ฉันจะช่วยนำยถ้ำนำยสำบำนด้วยชีวิต
สำบำนว่ำจะไม่ฆ่ำฉันจนกว่ำกำรเสื่อมถอยรอบที่สำมจะ
สิ้นสุดลง

– ฉันท ำอย่ำงนั้นไม่ได้

ไอ้ระย ำเอ้ย

– งั้นก็สำบำนว่ำนำยจะไม่ท ำร้ำยฉันจนกว่ำจะจบ
สถำนกำรณ์ที่ห้ำ ถ้ำนำยไม่ท ำแบบนี้ ฉันก็จะไม่ช่วยนำย
จริงๆ

ยูจงฮยอคคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะตอบ

– ฉันสำบำน

น่ำประหลำดใจที่ยูจงฮยอคตกลงค ำสำบำน ค ำสำบำน
ด้วยชีวิต มันคือข้อจ ำกัดส ำหรับคนที่สำบำน

เปลวเพลิงอันเยือกเย็นปะทุออกมำจำกร่ำงกำยของยูจงฮ
ยอคและขุดลึกลงไปในหัวใจของเขำ ถ้ำเขำตระบัดสัตย์

เปลวเพลิงนี้ก็จะเผำผลำญหัวใจของเขำ ผมรู้สึกโล่งใจนิด
หน่อย แต่หลังจำกนั้นยูจงฮยอคก็พูดต่อ

– ฉันจะไม่ฆ่ำนำย แต่…

– แต่อะไร?

– ฉันจะต่อยนำยครั้งนึง

– อะไรนะ?

ผมรู้สึกงงๆ อยู่ครู่หนึ่ง เขำจะต่อยผมเหรอ?

– นี่เป็นเพรำะเมื่อสองวันก่อนเหรอ?

ยูจงฮยอคไม่ตอบอีกครั้ง ผมคิดว่ำมันแปลกที่ยูจงฮยอคซึ่ง
ก ำลังโกรธอยู่ยอมสำบำน

– …แค่ครั้งเดียว ฉันจะท ำมันเบำๆ เข้ำใจไหม?

ใช่ มันอำจจะไม่เลวถ้ำกำรต่อยหนึ่งครั้งสำมำรถฟื้นฟู
ควำมสัมพันธ์ของผมกับยูจงฮยอคได้ ในสถำนะปัจจุบัน
ของผม ผมคงไม่ตำยจำกกำรโจมตีเพียงครั้งเดียวของยู
จงฮยอค

หลังจำกนั้นไม่นำน พวกเรำก็ข้ำมสะพำนชองดัมดงและ
เข้ำสู่ควังจิน

ผมรู้สึกว่ำระบบนิเวศโดยรอบเปลี่ยนไปทีละน้อย หญ้ำ
ก ำลังเติบโตบนถนน และแทนที่จะเป็นกลิ่นศพเน่ำ มันมี
มอนสเตอร์ตัวเล็กๆ ก ำลังอึอยู่เต็มพื้นที่

ล ำต้นของพืชขนำดใหญ่โผล่ออกมำจำกพื้นดินและ
ล้อมรอบอำคำรสูงโดยรอบ

[เผ่ำพันธุ์พืชระดับ 7 ‘ยำนัสเพลต้ำ’ ก ำลังเฝ้ำระวัง]

ผมพูดกับฮันซูยองที่ก ำลังชักอำวุธออกมำ “อย่ำบุ่มบ่ำม
มันจะไม่เป็นไรตรำบที่ไม่โจมตีก่อน”

“…มอนสเตอร์พวกนี้จะไม่โจมตีด้วยหนวดทันทีเหรอ?”

“มันมีอยู่แค่ในกำร์ตูนเท่ำนั้น พวกมันอ่อนโยน ระวังอย่ำ
ไปเหยียบรำกของพวกมันก็พอ”

ที่ด้ำนบนของตัวอำคำร มันมีหัวของพืชที่คล้ำยกับดอก
ทำนตะวันก ำลังมองมำที่พวกเรำอยู่ มันดูน่ำกลัว แต่จริงๆ
แล้วมันเป็นมอนสเตอร์ที่ดี นี่ไม่ได้หมำยควำมว่ำ
สถำนกำรณ์จะดีอยู่

เดิมทีเผ่ำพันธุ์พืชจะออกมำหลังจำกโถงเอกเปิดออกอย่ำง
เต็มที่

“กำรขึ้นรูปผิวดินเริ่มต้นแล้ว”

กำรขึ้นรูปผิวดิน

สถำนกำรณ์ที่ห้ำคือ โลก VS โลก มนุษยชำติต่อสู้กับโลก
ที่ก ำลังจะมำถึง

เช่นเดียวกับกรุงโซลที่ต้องเจอกับกำรกัดกร่อนแห่งโค
รโนส จีนก็ต้องเผชิญหน้ำกับ ‘โลกบู้ลิ้มที่สำม’ ในขณะที่
ญี่ปุ่นต้องเผชิญหน้ำกับ ‘โลกปีศำจขำว’

ฮันซูยองลำดตระเวนไปรอบๆ ด้วยอวตำรและกล่ำวว่ำ

“มันเป็นอำณำนิคมมอนสเตอร์ บ้ำเอ้ย”

“กำรขึ้นรูปผิวดินจะเร็วยิ่งขึ้นไปอีกถ้ำภัยพิบัติตื่นขึ้น”

“คนแบบไหนกันที่ก ำลังปลุกภัยพิบัติขึ้นมำ?”

“คนอย่ำงเธอ คนที่ปลุกมังกรไฟน่ะสิ”

ฮันซูยองกัดริมฝีปำกของเธอ

“…ไม่ใช่ว่ำนำยก็จัดกำรมันไปแล้วเหรอ?”

“ในตอนนั้น โดเกบิระดับกลำงได้ใส่บทลงโทษลงไปใน
ตัวมังกรไฟ และถ้ำฉันฆ่ำมันไม่ได้ล่ะ? อย่ำบอกฉันนะว่ำ
เธอจะจัดกำรกับมัน?”

“แล้วครำวนี้มันจะมีไหม? ไม่ใช่ว่ำมันจะดีกว่ำเหรอที่
พวกเรำจะจัดกำรกับภัยพิบัติที่อ่อนแอลง?”

“ภัยพิบัติแห่งค ำถำมจะไม่เป็นแบบนั้น มันคงเป็นเรื่องน่ำ
สงสัยถ้ำโดเกบิจะใส่บทลงโทษลงไป”

พวกเรำเคลื่อนที่อย่ำงรวดเร็วเพื่อหลบหลีกอำณำนิคม
ของมอนสเตอร์ บนท้องถนน หนูดินและโกลล์ก ำลังกิน
ซำกศพอยู่

เมื่อมองไปยังร่องรอยของมอนสเตอร์ที่ถูกท ำลำย ดู
เหมือนว่ำยูจงฮยอคจะต้องผ่ำนทำงนี้มำแน่ๆ เขำเป็นคนที่
ยอดเยี่ยมจริงๆที่เดินมำได้ไกลขนำดนี้ด้วยสภำพร่ำงกำย
แบบนี้

ผมคุยกับยูจงฮยอค

– ฉันมีค ำถำม

– …

– ท ำไมต้องมำหำฉัน ฉันคิดว่ำนำยจะฆ่ำตัวตำยซะอีก

– ฆ่ำตัวตำย? ไร้สำระ

ถ้ำเขำเห็นอนำคตในรอบที่แปดของเขำ เขำคงจะไม่พูด
แบบนี้ ผมสับสนเล็กน้อยกับค ำพูดต่อมำของเขำ

– ถ้ำฉันจะยอมแพ้อะไรง่ำยๆ แบบนั้น ฉันคงไม่เริ่มต้น
กำรเดินทำงนี้

มันรู้สึกเหมือนครั้งแรกที่ผมอ่ำนหนทำงเอำชีวิตรอด ผม
คิดว่ำบำงทีฮันซูยองอำจจะพูดถูก ยูจงฮยอคที่ผมเชื่อที่ผม
รู้จักคือยูจงฮยอคที่ยอมแพ้อะไรง่ำยๆ ฆ่ำคนเป็นผักปลำ
และท ำให้เกิดโศกนำฏกรรมซ ้ำแล้วซ ้ำเล่ำ

อย่ำงไรก็ตำม ยูจงฮยอคในรอบที่สำมก็ไม่ได้เป็นแบบนั้น
บำงทีผมอำจจะไม่รู้จักยูจงฮยอคในรอบที่สำมนี้ด้วยซ ้ำ

[ควำมเข้ำใจของคุณในตัวละคร ‘ยูจงฮยอค’ เพิ่มขึ้น]

ในขณะเดียวกัน ยูจงฮยอคก็พูดออกมำ

– ฉันคิดถึงนำยในทันที่ ฉันคิดว่ำนำยอำจจะช่วยได้สัก
หน่อยเพรำะนำยคือคนที่ท ำลำยบัลลังก์หนึ่งเดียวได้

– นำยจะไม่พูดอะไรเกี่ยวกับกำรที่ฉันท ำลำยบัลลังก์
หน่อยเหรอ?

– ฉันไม่ต้องกำรพูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นไปแล้ว นอกจำกนี้ เมื่อ
ฉันมำคิดถึงมัน นำยคงจะท ำมันเพื่อออกจำกกฎแห่ง ‘เทพ
เจ้ำต่ำงโลก’ ก็ได้

– …นำยรู้?

ผมกลัวจริงๆ เพรำะผมไม่เคยพูดกับยูจงฮยอคมำก่อนเลย

นอกจำกควำมเยือกเย็นของเขำ ไอ้บ้ำนี้ก็มีควำมคิดที่ยอด
เยี่ยมแบบนี้ด้วยเหรอ?

ยูจงฮยอคยังคงพูดต่อไป

– พูดตำมตรง ฉันคิดว่ำมันไม่ใช่หนทำงที่แย่ ปัญหำก็คือ
สิ่งที่เกิดขึ้นต่อไป หลังจำกที่นำยท ำลำยบัลลังก์ ผู้ชี้น ำจะ
กระจัดกระจำยกันออกไปและยำกที่จะรวบรวมอุกกำบำต
นี่คือเหตุผลว่ำท ำไมกำรขึ้นรูปผิวดินถึงเกิดขึ้นเร็วนัก
พวกคนพเนจรได้ใช้พลังของอุกกำบำต

– นำยหมำยควำมว่ำไง? กำรขึ้นรูปผิวดินคงไม่เร่ง
ควำมเร็วขึ้นเพียงเพรำะกำรใช้อุกกำบำตหนิ

– หนึ่งในสิบอสูรได้ครอบครอง ‘อุกกำบำตแห่งภัยพิบัติ’
แล้ว

สิบอสูร หัวใจของผมหดเกร็ง ผมคิดไว้แล้ว แต่กำรได้ยิน
มันจริงๆ ก็เป็นเรื่องที่ต่ำงออกไป

– ผู้แพร่พิษงั้นเหรอ?

– …นำยรู้?

– เธอเป็นคนเดียวที่ใช้พิษพันวิญญำณได้

แต่มันก็ยังมีบำงส่วนที่ผมไม่เข้ำใจ

– งั้นท ำไมนำยถึงติดพิษ? ถ้ำนำยรู้ว่ำฝ่ำยตรงข้ำมคือผู้แพร่
พิษ ไม่ใช่ว่ำนำยควรหลีกเลี่ยงกำรเผชิญหน้ำกับเธอตรงๆ
งั้นเหรอ?

– ฉันพยำยำมเกลี้ยกล่อมเธอ

– เกลี้ยกล่อม? นำยเนี่ยนะ?

จำกนั้นภำพฉำกหนึ่งก็ปรำกฏขึ้นมำอย่ำงช้ำๆ ยูจงฮยอค
พูด

– ฉันต้องกำรท ำให้เธอเป็นสหำย

สหำย… ผมเข้ำใจแล้ว ตอนนี้ผมจ ำได้แล้ว ผู้แพร่พิษ
ลีซอลฮวำคือสหำยของยูจงฮยอคในรอบที่สอง

สิบอสูรไม่ใช่ฝ่ำยตรงข้ำมเสมอไป

เช่นเดียวกับจ้ำวแห่งป้อมปรำกำรติดอำวุธ กงพิลดู ที่
เปลี่ยนไปในรอบนี้ ลีซอลฮวำก็ถูกเปลี่ยนเป็นสหำยใน
หลำยๆ รอบ รวมถึงกำรเสื่อมถอยรอบแรกด้วย ในกำร
เสื่อมถอยรอบอื่นๆ ทั้งหมด ผู้แพร่พิษ ลีซอลฮวำ คือหนึ่ง
ในสหำยเพียงไม่กี่คนที่ยูจงฮยอคพึ่งพำ

– นำยท ำอะไรที่ไม่เหมือนกับตัวนำยเลย

– ฉันยอมรับ ฉันมันน่ำสมเพชจริงๆ

– …

– เธอไม่ใช่คนที่ฉันรู้จัก ฉันรู้ดี ถึงกระนั้น ฉันก็อยำกจะ
เชื่อสักครั้งว่ำผู้หญิงคนนั้นในควำมทรงจ ำของฉันยังมี
ชีวิตอยู่ ฉันอยำกจะอยู่กับเธออีกสักครั้ง

ผมไม่สำมำรถพูดอะไรออกมำได้กับควำมเหงำที่เขำแบก
รับไว้อยู่

ในชีวิตที่สองของเขำ ลีซอลฮวำมีชีวิตอยู่ไม่นำนเท่ำไรนัก
แต่เธอก็เป็นคนรักของยูจงฮยอค

– ฉันเข้ำใจ

ยูจงฮยอคเงียบไปครู่หนึ่ง

– นำยพูดเหมือนกับว่ำนำยเคยเสื่อมถอยมำก่อน

– ฉันไม่จ ำเป็นต้องเสื่อมถอยก็เข้ำใจได้

ผมรู้ว่ำผมไม่ควรจะพูดว่ำผมเข้ำใจ ถึงกระนั้น ผมก็ยัง
ต้องกำรพูดมันออกไป เนื่องจำกเขำคงจะไม่ได้รับควำม
เข้ำใจจำกใครอีกในอนำคต ผมคิดว่ำผมต้องพูดมัน
ออกไป

[ตัวละคร ‘ยูจงฮยอค’ สั่นไหวอย่ำงรุนแรง]

[ตัวละคร ‘ยูจงฮยอค’ ได้รับกำรปลอบโยนเบำๆ]

– แปลก เห็นได้ชัดว่ำนำยไม่ใช่ผู้เสื่อมถอย… แต่ฉันรู้สึก
เหมือนกับว่ำนำยเข้ำใจอำรมณ์เหล่ำนี้จริงๆ นี่เองก็เป็น
พลังของผู้เผยพระวจนะงั้นเหรอ?

ผมไม่ตอบ ท ำให้ยูจงฮยอคพูดต่อ

– แน่นอนว่ำนำยไม่ใช่คนดี นำยเป็นคนไร้ยำงอำยที่ลักพำ
ตัวน้องสำวของฉัน

– ฉันไปลักพำตัวเธอตอนไหนกัน? ฉันแค่ปกป้องเธอ
นำยคงจะเข้ำใจด้วยกำรจับเท็จ…

“คิมทกจำ”

พวกเรำหยุดพูดด้วยน ้ำเสียงอันตึงเครียดของฮันซูยอง
ถนนจำกสะพำนชอนโฮไปยังกังดงเผยออกมำ โถงเอก
เปล่งแสงเจิดจ้ำและมีบำงสิ่งตกลงมำที่กังดง

บัดซบ มันก ำลังเกิดขึ้นแล้ว

พวกเรำเข้ำสู่กังดงเต็มที่ และควำมหนำแน่นของหญ้ำ
แปลกๆ ที่ปกคลุมพื้นดินก็เพิ่มขึ้น ต้นไม้สกปรกเติบโต
ขึ้นระหว่ำงอำคำรและมีสัตว์เล็กๆ วิ่งอยู่บนต้นไม้

กังดงได้กลำยเป็นโลกใบอื่นไปครึ่งหนึ่งแล้ว

ฮันซูยองกัดริมฝีปำกของเธอและถำม “พวกเรำมำช้ำ
เกินไปเหรอ? จะเกิดอะไรขึ้นถ้ำภัยพิบัติได้ตื่นขึ้น
มำแล้ว?”

“มันยังไม่เกิดขึ้น ไม่งั้นพวกเรำคงได้รับสถำนกำรณ์แล้ว”

พวกเรำเดินหน้ำไปอีกสักพักและเห็นเครื่องหมำยหลำย
อันอยู่บนพื้น มันดูเหมือนกรำฟฟิตี้ แต่จริงๆ แล้วมันคือ
กำรแสดงอำณำเขต

มันเป็นค ำเตือนว่ำไม่ควรย่ำงเข้ำไป

จำกตรงนี้ไป มันคือพื้นที่ของผู้แพร่พิษ เช่นเดียวกับคน
พเนจรคนอื่นๆ เธอได้ลงหลักปักฐำนที่กังดงและเริ่มขยำย
อำณำเขตออกไป

ควำมคืบหน้ำเร็วกว่ำที่ผมคำดไว้

ฮันซูยองพูดว่ำ “ถ้ำกลุ่มนี้มีกำรป้องกันที่ดี มันก็ไม่ง่ำยเลย
ที่จะถูกโจมตี… นำยมีควำมคิดอะไรไหม?”

ไม่ ผมไม่ได้ตั้งใจจะเข้ำร่วมสงครำมตั้งแต่ช่วงแรก

“พวกเรำแค่ต้องกำรอุกกำบำต พวกเรำสำมำรถขโมยมัน
ได้ ฉันจะซื้อเวลำในขณะที่เธอไปเอำอุกกำบำต”

แต่มันคงไม่ง่ำยนัก เรื่องรำวอำจแตกต่ำงไปถ้ำผมมีผู้ช่วย
อย่ำงรำชำพเนจร

ยูจงฮยอคขัดจังหวะ

– ไม่จ ำเป็นต้องรีบร้อน แม้ว่ำภัยพิบัติจะเริ่มต้นขึ้น แต่ภัย
พิบัติแห่งค ำถำมก็เป็นภัยพิบัติที่สำมำรถยับยั้งได้ใน
ระยะแรกๆ

กำรยับยั้งในช่วงแรกๆ จริงสิ มันเป็นไปได้ส ำหรับยูจงฮ
ยอค

– กำรยับยั้งในช่วงแรกๆ ใครจะท ำได้? นำยเป็นครึ่งเทพ
งั้นเหรอ?

– แน่นอนว่ำควรเป็นนำย ไม่ใช่ว่ำนำยก็ก ำลังคิดเกี่ยวกับ
มันอยู่เหรอ?

– ท ำไมนำยถึงคิดอย่ำงนั้น

– นำยได้ปลุกผู้ชี้น ำขึ้นมำแล้วและได้รับวิถีแห่งสำยลม

จำกน ้ำเสียงของเขำ เขำโกรธอยู่หน่อยๆ ที่ผมแย่งวิถีแห่ง
สำยลมที่เขำควรจะได้ไป ผมพูดด้วยรอยยิ้ม

– ฉันยังไม่ได้เรียน

– …ท ำไม? เวลำไม่พอเหรอ?

ผมดีใจจริงๆ

– ไม่ ฉันไม่มีควำมสำมำรถ

ผมรู้สึกได้ถึงกำรดูถูกเหยียดหยำมของยูจงฮยอคในควำม
เงียบของเขำ

– นำย ตั้งแต่แรก…

“มีคน”

เมื่อผมได้ยินค ำพูดของฮันซูยอง ผมก็ยกศรัทธำไม่แตก
สลำยขึ้นมำ มันเป็นดินแดนของหนึ่งในสิบอสูร ดังนั้น
มันย่อมต้องมีคนคอยเฝ้ำระวังอยู่

ผมฝำกยูจงฮยอคให้กับอวตำรของฮันซูยอง

“…ฉันขอตัวสักพัก ดังนั้นฝำกเขำด้วย เธอเข้ำใจไหม?”

ผู้คนขยับเข้ำมำใกล้ขึ้น แต่ก็มีบำงสิ่งแปลกๆ ปกติแล้วมัน
จะมีเสียงไม่ดังนักเมื่อมีกลุ่มเพียงกลุ่มเดียวเคลื่อนไหว แต่
จำกนั้นก็มีเสียงที่ชัดเจนของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นตรงหน้ำ
ของพวกเรำ

“ทุกคน วิ่งไปที่สะพำนชอนโฮ!”

มันไม่ใช่กลุ่มของผู้แพร่พิษ

พวกเขำไม่ได้แข็งแกร่งเท่ำกับกลุ่มของรำชำพเนจร แต่ก็มี
คนที่รอดชีวิตมำจำกกลุ่มผู้แพร่พิษซึ่งก ำลังหนีไปจำกกัง
ดง ผู้รอดชีวิตที่ไม่มีอำวุธอ้ำปำกออกมำเมื่อพวกเขำพบ
พวกเรำ

“อ-ออกไป! เร็วเข้ำ!”

ลูกศรที่น่ำกลัวก ำลังบินมำหำพวกเขำ ชำยที่พูดกับผมล้ม
ลงหลังจำกถูกโจมตีด้วยลูกศร ด้ำนหลังของชำยคนนั้น
เปลี่ยนสีและคล ้ำลงไปอย่ำงรวดเร็ว มันคือพิษ

“บัดซบ!”

กลุ่มของผู้แพร่พิษ ชำยหญิงหลำยสิบคนยิงลูกศรออกมำ
โดยพร้อมเพรียงกัน

ในช่วงเวลำที่พวกเรำก ำลังหลบมันโดยกำรไปหลบหลัง
อำคำร มันก็มีเส้นด้ำยแผ่ออกไปในอำกำศ

ตำข่ำยหลำยสิบอันแพร่กระจำยออกไปในครั้งเดียว ส่งผล
ให้กลุ่มลูกศรพันกันมั่วและพุ่งต่อไปไม่ได้ ดวงตำของ
ฮันซูยองเบิกกว้ำงขึ้น

“…นี่มันสกิลบ้ำอะไรเนี่ย?”

ในควำมเป็นจริง มันถูกยิงออกมำจำกด้ำนหลังของกลุ่มผู้
แพร่พิษ ด้ำยเป็นเหมือนกับลวดเหล็ก ควำมคมของด้ำยท ำ
ให้ขำของผู้คนกระเด็นขึ้นไปในอำกำศ

“อ๊ำกกก!”

ด้ำยทุกเส้นถูกเชื่อมต่อเข้ำกับผู้หญิงคนหนึ่ง เธอคือหญิง
สำวที่สวมชุดศึกสีด ำซึ่งก ำลังบินผ่ำนอำกำศ มันมีมีดสอง
เล่มยื่นออกมำจำกนิ้วของเธอที่ก ำลังควบขี่ด้ำยเวทมนตร์
อยู่

หญิงสำวจัดกำรกับควำมยำวของด้ำยได้อย่ำงอิสระ และ
เธอก็จัดกำรกับกลุ่มของผู้แพร่พิษในพริบตำ

เธอไม่ลังเลเลย กำรเคลื่อนไหวนั้นเหนือล ้ำกว่ำควำม
งดงำมไปแล้ว กำรรวมกันระหว่ำงค่ำสถำนะและสกิล
แสดงให้เห็นว่ำเธอมีผู้สนับสนุนที่ไม่ธรรมดำเลย

[ข้อมูลของบุคคลนี้ไม่สำมำรถอ่ำนได้ใน ‘ลิสต์ตัวละคร’]

[บุคคลนี้ไม่ได้ลงทะเบียนใน ‘ลิสต์ตัวละคร’]

เธอไม่ได้อยู่ในลิสต์ตัวละครด้วยซ ้ำ

ฮันซูยองพึมพ ำ “เฮ้ ผู้หญิงคนนั้น…”

ผมรู้จักเธอโดยไม่ต้องพูดอะไร มันเป็นเพรำะผู้หญิงคนนี้
คือคนที่ผมรู้จัก

“…ยูซำนอำ?”

ผมไม่ได้พบเธอสองวัน แต่เธอกลับแตกต่ำงไปจำกผู้หญิง
ที่ผมรู้จักอย่ำงสิ้นเชิง

(จบตอน)