มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 88 – กำรต่อสู้ของผู้อ่ำน (2)

เมื่อผมรู้สึกได้ถึงสำยลมอันสดชื่นที่อยู่รอบๆ ร่ำงกำยของ
ผม ผมก็นึกถึงประโยคที่ปรำกฏขึ้นในหนทำงเอำชีวิต
รอด

ฮันซูยองเรียกอวตำรออกมำเมื่อเธอสังเกตเห็นสกิลที่ผม
ก ำลังจะใช้

“อะไรน่ะ? ฉันคิดว่ำนำยไม่ได้เรียนมันมำซะอีก?”

“ถอยไป”

วิถีแห่งสำยลม

「มีพำยุอยู่ในมือข้ำงขวำและมรสุมอยู่ในมือข้ำงซ้ำย วิถี
แห่งสำยลมจะเปิดออกเมื่อเส้นตรงและเส้นโค้งมำบรรจบ
กัน」

ประโยคที่ผมเข้ำใจได้กลำยเป็นควำมจริงในเวลำที่ผม
รู้สึกถึงสำยลมที่เท้ำ

ก ำปั้นของเมียงอิลซังก ำลังขยับเข้ำมำใกล้จมูกของผม

กำรโจมตีที่ควรจะโดนนั้นไร้ควำมหมำย พลังอันมหำศำล
ของสกิลนี้ช่วยเติมเต็มค่ำสถำนะที่ขำดไปของผม ที่คือ
เคล็ดวิชำลับแห่งอิมยันตำร์

ดวงตำของเมียงอิลซังทอประกำย

“…ฮะ? เจ้ำเร็วขึ้น?”

ผมไม่ตอบในขณะที่ผมตั้งสมำธิไปกับกำรรู้แจ้ง จำกนี้ไป
มันก็เป็นกำรต่อสู้กับเวลำ เวลำที่เหลือส ำหรับบุ๊คมำร์คคือ
30 นำที่

“อ่ำ ข้ำเข้ำใจแล้ว นี่เป็นสกิลของหมำป่ำพวกนั้น?” เมียง
อิลซังหัวเรำะใส่ผม “เจ้ำได้รับกำรรู้แจ้งที่ยิ่งใหญ่ที่ท ำให้
เจ้ำสำมำรถใช้สกิลบัดซบนี่ได้เหรอ?”

“…”

“เจ้ำรู้ไหม? ข้ำสังหำรรำชำของพวกมันด้วยมือของข้ำ
เอง”

แน่นอนว่ำผมรู้ ผมจ ำได้ถึงสิ่งมีชีวิตแห่งโครโนสที่ตำย
ไป

เจ้ำชำยแห่งอิมยันตำร์ ไลคำออน, รำชินีปรสิต แอน
ตินัส…

ชะตำกรรมของเหล่ำผู้รอดชีวิตจำกโลกที่ถูกท ำลำยของ
พวกเขำจะถูกน ำมำใช้ในสถำนกำรณ์ของโลกใบอื่น ผม
คงจะอยู่ในสถำนกำรณ์เดียวกันกับพวกเขำถ้ำดำวโลกถูก
ท ำลำย

ปืนใหญ่เพลิงทมิฬระดับกลำงพุ่งออกมำจำกมือข้ำงขวำ
ของเมียงอิลซัง

「สำยลมสำยหนึ่งมำบรรจบกับสำยลมอีกสำยและก่อ
รูปแบบหยินหยำงขึ้นมำ และก็อีกครั้ง สำยลมสำยหนึ่งมำ
บรรจบกับสำยลมอีกสำยและก่อหลักกำรแห่งขั้วบวกและ
ลบขึ้นมำ」

ผมใช้จินตนำกำรทั้งหมดเพื่อท ำให้ค ำเหล่ำนี้กลำยเป็น
ภำพ

ลมร้อนและเย็นโคจรอยู่ตรงหน้ำของผมและทิศทำงของ
สำยลมก็เริ่มบิดเบี้ยว

เปลวเพลิงสีด ำเบี่ยงเบนไปเมื่อมันปะทะเข้ำกับสำยลม
และพลังงำนก็ได้กระจัดกระจำยออกไปทั่วทุกทิศทำง

กำรโจมตีทั้งหมดถูกถ่ำยทอดผ่ำนสื่อกลำง ถ้ำหำก
รำกฐำนของสื่อกลำงหำยไป กำรโจมตีก็จะไม่มีทำงเลือก
อื่นนอกจำกย้อนกลับไป

เมียงอิลซังดูประหลำดใจ “…ใช้ได้หนิ เจ้ำก็พอมี
พรสวรรค์อยู่บ้ำง?”

เมียงอิลซังเริ่มหนีไปอีกครั้ง

[ตัวละคร ‘เมียงอิลซัง’ ใช้ก้ำวพริบตำ LV.4]

มันเป็นก้ำวพริบตำอีกแล้ว อย่ำงไรก็ตำม มันก็ไม่ยำก
ส ำหรับผมที่จะไล่ตำมเขำไป เมื่อผมหลับตำลงและตั้ง
สมำธิอยู่กับสำยลม ผมก็สำมำรถอ่ำนทุกๆ อย่ำงที่อยู่ใกล้
กับผมได้

ผมวิ่งไปตำมถนนด้วยควำมเร็วที่พอๆ กับย่ำงก้ำวฟีนิกซ์
แดงของยูจงฮยอคและเจอเมียงอิลซัง เขำก ำลังคว้ำตัวผู้คน
มำแบบสุ่มและถำมค ำถำม

ผมกระโจนออกไปจำกโครงเหล็กของอำคำรและทะยำน
เข้ำหำเมียงอิลซัง มันเป็นกำรโจมตีที่สำมำรถป่นกระดูก
ได้ แต่เขำก็ต้ำนทำนไว้ได้

[ตรำผนึกที่ยี่สิบสี่แห่งผู้หวนคืน ‘เมียงอิลซัง’ ถูก
ปลดปล่อยแล้ว]

ผนึกอันต่อมำของเขำถูกปลดปล่อยออกมำแบบฉิวเฉียด

“…มันจั๊กจี้ไหม?”

เมียงอิลซังหยอกล้อ เขำเชื่อว่ำเขำจะชนะแน่ๆ บำดแผล
ของเขำได้รับกำรเยียวยำจำกกำรที่ผนึกถูกปลดปล่อย และ
เมื่อเวลำผ่ำนไป พลังเวทมนตร์ของผมก็ยิ่งถูกใช้ไปมำก
ยิ่งขึ้น

“ฮ่ำฮ่ำฮ่ำ พยำยำมหยุดข้ำสิ!”

อันที่จริง ผมคงไม่สำมำรถฆ่ำเขำได้ถ้ำผมใช้วิถีแห่งสำย
ลมเป็นสกิลบัฟ ถ้ำสิ่งนี้เพียงอย่ำงเดียวสำมำรถจัดกำรกับ
ภัยพิบัติแห่งค ำถำมได้ โครโนสคงจะไม่กลำยเป็นแบบนี้
ไป

ผมต้องท ำ ‘มัน’ ปัญหำก็คือ… ต้องมีคนมำซื้อเวลำให้ผม
เพื่อใช้เคล็ดวิชำนั้น

…ฮะ? ทันใดนั้นเองก็มีบำงสิ่งบำงอย่ำงตกลงมำจำก
ท้องฟ้ำ มันดูรำวกับเหยี่ยวที่ก ำลังพุ่งลงมำในขณะที่มัน
เจำะผ่ำนอำกำศเข้ำหำเมียงอิลซัง

มันมีกำรระเบิดอันน่ำสะพรึงกลัวบังเกิดขึ้นและมีหลุม
เล็กๆ ปรำกฏขึ้น ผมเห็นคนที่คุ้นเคยตรงที่ๆ เมียงอิลซัง

ก ำลังนอนอยู่บนพื้น ผมมองไปยังชำยคนนั้นด้วยปำกที่
เปิดกว้ำงและพึมพ ำ “…ยูจงฮยอค?”

ไม่ใช่ว่ำไอ้บ้ำนี่บอกว่ำเขำจะใช้เวลำ 2 วันในกำรฟื้นตัว
เหรอ? ผมมองไปที่ยูจงฮยอคที่ก ำลังเดินเข้ำมำและก้ำว
ถอยไปโดยอัตโนมัติ เขำไม่ได้คิดที่จะต่อยมันตอนนี้ใช่
ไหม?

อย่ำงไรก็ตำม ยูจงฮยอคก็หยุดห่ำงออกไปจำกผมสองสำม
ก้ำวและหันไป

“เริ่มเลย” ยูจงฮยอคยืนอยู่ตรงหน้ำของผมรำวกับว่ำเขำรู้
ว่ำผมก ำลังพยำยำมจะท ำอะไร “ฉันจะขวำงมันไว้เอง”

ฮันซูยองพึมพ ำจำกที่ๆ เธอนอนอยู่ใกล้ๆ “ฮ่ำฮ่ำ บ้ำเอ้ย
ตำมที่คำดไว้จำกพระเอก…”

แต่มันก็ไม่เหมือนกับค ำพูดของเธอ ยูจงฮยอคที่ปรำกฏตัว
ขึ้นนั้นดูจะอยู่ในสภำพไม่ค่อยดีเท่ำไร ร่ำงกำยของเขำยัง
ไม่มั่นคง และหลอดเลือดในร่ำงกำยของเขำยังคงพอง
ออกมำ

ในขณะนั้นเอง เมียงอิลซังก็ยืนขึ้นจำกหลุม และหัวเรำะ
ออกมำพร้อมกับกระอักเลือด

“อ่ำ น่ำร ำคำญจริงๆ…”

เขำไม่ได้รับควำมเสียหำยเท่ำไรนัก ไม่น่ำเชื่อเลยว่ำเขำจะ
อยู่ในกลุ่ม ‘ผู้หวนคืน’ ที่อ่อนแอซึ่งจะปรำกฏตัวขึ้น

เมียงอิลซังพุ่งมำข้ำงหน้ำ และยูจงฮยอคก็เข้ำปะทะกับเขำ

จำกนั้นผมก็กระตุ้นวิถีแห่งสำยลม

「สี่สำยลมมำบรรจบและก่อกำรป้องกันขึ้นมำ จำกนั้นก็
เพิ่มสำยลมอีกสี่สำย และท ำให้เกิดตรำแปดเหลี่ยมขึ้นมำ
ด้วยเหตุนี้ สำยลมจะมีตัวตนอยู่ในทุกหนแห่ง」

มันเป็นตำของผมที่จะใช้กำรรู้แจ้งซึ่งได้มอบให้แก่ไลคำ
ออน ก ำแพงอำกำศลึกลับในรูปแปดเหลี่ยมเริ่มหมุนวน

มันเป็นโดมมิติเล็กๆ ผนึกแน่นที่ท ำให้ผมหำยใจไม่ออก

จำกนี้ไป มันก็เป็นกำรต่อสู้กับเวลำ ยูจงฮยอคกระเด็น
ออกมำจำกกำรโจมตีในขณะที่กำรแสดงออกของเมียงอิล
ซังแข็งขึ้น ในที่สุดเขำก็ตระหนักได้ว่ำนี่ไม่ใช่เกม

“อะไรกัน…?!”

วินำทีต่อมำ อำกำศทั้งหมดในโดมก็ถูกลบออกไป หูของ
ผมดับและเสียงทั้งหมดก็หำยไป ลมพัดแรง แต่โดมก็ยัง
สงบนิ่งรำวกับเป็นตำพำยุ

เมียงอิลซังอ้ำปำก

“…!”

“…?”

เขำขยับปำกหลำยครั้ง แต่ก็ไม่ได้ยินเสียงของเขำ เสียง
เป็นไปไม่ได้เพรำะไม่มีสื่อกลำง

เขำอยู่ในสุญญำกำศสมบูรณ์ เนื่องจำกควำมแตกต่ำงของ
ควำมกดอำกำศ อำกำศในปอดของผมหนีออกมำในไม่ช้ำ
ผมรีบดูดมันกลับมำอย่ำงรวดเร็ว

ด้ำนนอกโดม ฮันซูยองก ำลังตะโกนอะไรบำงอย่ำงอยู่

[สกิลเฉพำะตัว มุมมองนักอ่ำนพระเจ้ำขั้นที่สองถูกเปิดใช้
งำน]

「นี่มันอะไรกัน?」

ผมได้ยินควำมคิดของเมียงอิลซัง

「ท ำไมข้ำไม่มีเสียง? เวทมนตร์งั้นเหรอ?」

เมียงอิลซังตะโกนด้วยควำมสับสน มันเป็นธรรมดำ ผู้
หวนคืนทุกคนมีบทลงโทษ โดยเฉพำะอย่ำงยิ่งส ำหรับผู้
หวนคืนที่สำมำรถกู้คืนควำมแข็งแกร่งเดิมได้อย่ำงรวดเร็ว
ภำยใต้เงื่อนไขบำงประกำร

[บทลงโทษส ำหรับภัยพิบัติแห่งค ำถำมถูกเปิดใช้งำน]

[พลังของผู้หวนคืน ‘เมียงอิลซัง’ อ่อนแอลง]

[ตรำผนึกที่ยี่สิบสี่แห่งผู้หวนคืน ‘เมียงอิลซัง’ ถูกล็อค]

「อ๊ำกก ไม่นะ!」

พวกเขำมีเงื่อนไขของกำร ‘อ่อนแอ’ อย่ำงง่ำยดำย
เหมือนกับที่พวกเขำ ‘แข็งแกร่ง’ ขึ้น

[ตรำผนึกที่ยี่สิบสำมแห่งผู้หวนคืน ‘เมียงอิลซัง’ ถูกล็อค]

เหตุผลว่ำท ำไมภัยพิบัติแห่งค ำถำมถึงถำมค ำถำม? มันง่ำย
มำก ควำมสำมำรถของเขำจะอ่อนแอลงถ้ำเขำไม่ถำม
ค ำถำม

「บ้ำเอ้ย! ปล่อยนะ! รีบปลดปล่อยมันออกไป!」

ก ำปั้นของเขำปะทะเข้ำกับก ำแพงหลำยครั้ง แต่ผนังก็ไม่
แตกง่ำยๆ ในพื้นที่ที่ไม่มีสื่อกลำง เพลิงทมิฬก็ไม่ลุกไหม้
ขึ้นมำ

[ตรำผนึกที่ยี่สิบสองแห่งผู้หวนคืน ‘เมียงอิลซัง’ ถูกล็อค]

คุกสุญญำกำศที่สำมำรถท ำขึ้นได้โดยใช้วิถีแห่งสำยลม นี่
เป็นกลยุทธ์ที่เหมำะสมที่สุดส ำหรับภัยพิบัติแห่งค ำถำมที่
ผมรู้จัก

「อ๊ำกกกก!」

เมียงอิลซังพุ่งเข้ำมำหำผม เขำคิดว่ำคุกสุญญำกำศจะ
หำยไปถ้ำผมตำย แต่มันก็ไม่ใช่อย่ำงนั้น นี่คือสถำนที่ที่
สร้ำงขึ้น

ผมใช้วิถีแห่งสำยลมเพื่อหลบกำรโจมตีของเขำและรีบลด
พื้นที่ภำยในคุกลง

เมื่อผนังหดตัว ผมก็สร้ำงทำงเดินแคบๆ และหลบออกมำ
ข้ำงนอกโดมพร้อมกับยูจงฮยอค ในตอนนี้มีแค่เมียงอิลซัง
เท่ำนั้นที่เหลืออยู่ภำยในโดม

「…ไอ้สำรเลว!」

ผู้หวนคืนไม่ได้เป็นผู้หวนคืนเพรำะโชคช่วย โดมแตก
ออกทีละนิดๆ ภำยใต้พลังของเขำ ผมยกมือขึ้น และสำย
ลมก็เข้ำไปเติมเต็มจุดที่อ่อนแอ จำกนั้นขนำดของโดมก็
เริ่มหดตัวลงอย่ำงรวดเร็ว

เลือดไหลออกมำจำกจมูกของผมเนื่องจำกผมใช้สมำธิ
มำกเกินไป เป้ำหมำยสูงสุดของผมคือกำรจองจ ำคุก
สุญญำกำศกับร่ำงกำยของเขำ

อย่ำงไรก็ตำม มันก็ไม่ง่ำยที่จะควบคุม เชี่ย ยูจงฮยอค
สำมำรถจัดกำรมันได้อย่ำงง่ำยๆ ท ำไมเรื่องนี้มันยำก
เหลือเกิน

“อย่ำพยำยำมควบคุมมัน นำยต้องเป็นผู้น ำสำยลม” เสียง
ของยูจงฮยอคดังออกมำ

ในเวลำนั้นเอง ผมก็ได้รับกำรรู้แจ้ง บำงทีมันอำจจะเป็น
ควำมผิดพลำดของผมที่สร้ำงก ำแพงขึ้นมำ สิ่งที่ส ำคัญ
ที่สุดก็คือกำรลบสื่อกลำงรอบๆ ร่ำงกำยของเขำออกไป

「อ-อ๊ำกกก อ๊ำกกกกก! ข้ำหำยใจไม่ออก!」

เมียงอิลซังข่วนล ำคอของเขำอย่ำงบ้ำคลั่งจนมีเลือดไหล
ออกมำ

“…ใช้ได้ แม้ว่ำนำยจะยังไม่มีพรสวรรค์สักเท่ำไรก็ตำม”
เสียงของยูจงฮยอคดังออกมำอีกครั้ง

จำกนั้นเมียงอิลซังก็พยำยำมดิ้นรนเป็นครั้งสุดท้ำย

[ตัวละคร ‘เมียงอิลซัง’ ใช้มหำปืนใหญ่เพลิงทมิฬ LV.3]

แขนขวำของเมียงอิลซังห้อมล้อมไปด้วยเปลวเพลิงสีด ำ
ผมประหลำดใจ และมีเปลวเพลิงขนำดใหญ่พุุ่งออกมำ
จำกโดมแห่งสำยลม

ผมล้มลงในขณะที่ก ำลังปกป้องร่ำงกำยของยูจงฮยอค แรง
ปะทะอันหนักหน่วงเต็มไปทั่วศีรษะของผม เมียงอิลซังดู
เหมือนจะบีบพลังเวทมนตร์ที่เหลืออยู่เมื่อปืนใหญ่เพลิง
ทมิฬยังคงด ำเนินกำรต่อ

แต่สำยลมก็ยังไม่หยุด เมื่อปืนใหญ่เพลิงทมิฬถูกยิงผ่ำน
โดม สำยลมก็เข้ำไปเติมเต็มช่องว่ำงอีกครั้งในทันที่

กำรดิ้นรนครั้งสุดท้ำยไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไร ปัญหำก็คือ
คนที่ก ำลังจะตำยจำกเพลิงทมิฬ

ยูจงฮยอคมองหน้ำผมและกล่ำวว่ำ “คิมทกจำ ไม่ต้อง
คิดถึงมัน พวกเขำคงจะไม่สนใจหรอกถ้ำนำยตำย”

มันมีคนแนวนั้นอยู่

แต่ก็ไม่ใช่ทุกคนที่เป็นเช่นนั้น ผมลุกขึ้นและเผชิญหน้ำ
กับเพลิงทมิฬ

เพลิงทมิฬกระจัดกระจำยและบิดเบี้ยวด้วยพลังของโดมที่
ก ำลังหมุนวนอย่ำงรุนแรง ตำมมำด้วยควำมเจ็บปวดแสน
สำหัส มันเป็นเพรำะผมได้สกัดเพลิงทมิฬส่วนใหญ่ไว้

เพลิงทมิฬแผดเผำผิวหนังของผม และควำมรู้สึกใน
กระดูกของผมก็ค่อยๆ จำงหำยไปทีละน้อย

ผมสำมำรถท ำได้ ในตอนนี้เขำยังไม่แข็งแกร่งนัก ในขณะ
นี้ผมได้มำเกินขีดจ ำกัดของผมแล้ว ในขณะที่สติของผม
เริ่มเลือนรำง ร่ำงกำยของผมก็คล้ำยดั่งเป็นสำยลม

[กลุ่มดำวที่รักในควำมพยำยำมสนุกไปกับควำมเจ็บปวด
ของคุณ]

[สัมผัสแห่งพรสวรรค์ที่หลับใหลอยู่ในดวงวิญญำณของ
คุณเบ่งบำนขึ้น]

ผมควบคุมคุกสุญญำกำศด้วยมือข้ำงซ้ำยและเคลื่อนไหว
สำยลมด้วยมือข้ำงขวำเพื่อกระจำยพลังงำนของเพลิงทมิฬ
ในห้วงภวังค์ ผมได้ลิ้มรสวิถีแห่งสำยลมในระดับที่สูงขึ้น

ไปอีก สำยลมที่ปลำยนิ้วของผมก ำลังสร้ำงภูมิทัศน์ที่ผม
ไม่เคยรู้จักมำก่อน

[ควำมหนำของสกิลเฉพำะตัว ‘ก ำแพงที่สี่’ บำงลง
ชั่วครำว]

มันเป็นควำมรู้สึกที่แปลก นี่คือลักษณะที่ ‘ตัวละคร’ มอง
โลกใบนี้

ไม่ว่ำผมจะอ่ำนข้อควำมมำมำกแค่ไหน ผมก็ไม่รู้ว่ำมันจะ
รู้สึกยังไง ควำมรู้สึกที่ผมไม่อำจไปถึงได้มำก่อน มำ
ตอนนี้ผมกลับเข้ำใจอย่ำงเต็มที่แล้ว

กำรอ่ำนต่ำงจำกกำรเข้ำใจ บำงทีผมอำจจะยังไม่เข้ำใจโลก
นี้ถึง 1% ด้วยซ ้ำ

หลังจำกนั้นไม่นำน ผมก็รู้สึกว่ำพลังของเพลิงทมิฬอ่อน
แรงลง

「บ้ำเอ้ย! บัดซบ! ตำย! ตำยซะ!!」

พลังของเพลิงทมิฬลดลงอย่ำงรวดเร็ว นอกจำกนี้ พลังเวท
มนตร์ของผมก็ยังเต็มอยู่

มันเป็นควำมรู้สึกที่แปลกประหลำด แม้ว่ำผมจะตกอยู๋ใน
ภวังค์ แต่ผมจะเหลือพลังเวทมนตร์มำกขนำดนี้ได้ยังไง?

ข้ำงหลังผม ยูจงฮยอคพูดออกมำ “…ฉันจะฆ่ำนำย”

…อ๋อ ผมคงดูดซับพลังเวทมนตร์ของยูจงฮยอคมำสินะ

หลังจำกนั้นครู่หนึ่ง กำรโจมตีของเมียงอิลซังก็หยุดลง

[ตรำผนึกทั้งหมดแห่งผู้หวนคืน ‘เมียงอิลซัง’ ถูกล็อค]

ยูจงฮยอคกับผมมองหน้ำกัน

[สกิลเฉพำะตัว ‘วิถีแห่งสำยลม LV.8’ ถูกปลดปล่อยแล้ว]

เมียงอิลซังที่ก ำลังหวำดกลัวจ้องมำที่พวกเรำ

“ค-แค่ก แค่ก…!”

ผมปำศรัทธำไม่แตกสลำยเข้ำใส่ชำยที่ก ำลังหอบหำยใจ
และพยำยำมที่จะหนี

“อ๊ำกกก!”

เขำล้มลงด้วยดำบที่ปักอยู่ด้ำนหลังของเขำ เขำคงจะไม่
สำมำรถหลบหนีไปโดยใช้ก้ำวพริบตำได้อีก ผมวิ่งเข้ำไป
และคว้ำล ำคอของเขำ

“…เหอะ มันน่ำหงุดหงิดจริงๆ ที่ไม่สำมำรถพูดได้ หมด
ค ำถำมรึยัง?””

“อ๊ำกกก…”

“ฉันจะฆ่ำนำยซะถ้ำนำยถำมค ำถำมตอนนี้ อย่ำถำมอะไร
ออกมำ”

ผู้หวนคืน สิ่งมีชีวิตที่จองหองและโหดร้ำยที่สุดใน
หนทำงเอำชีวิตรอด ในบรรดำผู้หวนคืน เมียงอิลซังเป็น
คนในคนที่เลวร้ำยที่สุด

“ตอนนี้ฉันไม่ต้องกำรได้ยินเสียงอะไรสักอย่ำงจำกนำย”

เปรี๊ยง! เปรี๊ยง!

“อ๊ำกกกก!”

เมียงอิลซังเงยหน้ำขึ้นมองผมเหมือนว่ำมันไม่ยุติธรรม ผม
โจมตีเขำซ ้ำไปซ ้ำมำจนกระทั่งควำมกลัวนั้นพังทลำยลง
เมียงอิงซังที่ถูกกระหน ่ำโจมตีพูดออกมำอย่ำงยำกล ำบำก
“ม-มันเป็นไปไม่ได้…”

ผมมองไปยังชำยคนนี้และจ ำได้ว่ำเขำคือนักรบ

「”ฉ-ฉันเป็นนักรบ? ฉันเป็นนักรบจริงๆ เหรอ? จริง
เหรอ?”」

นักเรียนมัธยมปลำยอำยุ 17 ปี เมียงอิลซัง เด็กชำยผู้ใสซื่อ
บริสุทธิ์ที่ถูกเลือกให้เป็นนักรบเพื่อกอบกู้โลกและถูก
ส่งไปยังโครโนส

เห็นได้ชัดว่ำเขำไม่ต้องกำรที่จะเป็นเช่นนี้ เขำไม่ต้องกำร
เป็นฆำตกรที่กวำดล้ำงสิ่งมีชีวิต แต่เขำได้ท ำเช่นนั้น

“นำยเป็นคนเลือกที่จะกลำยเป็นภัยพิบัติ”

ตอนนี้เขำไม่สำมำรถเปลี่ยนควำมจริงนั้นได้

[ควำมเข้ำใจของคุณเกี่ยวกับตัวละคร ‘เมียงอิลซัง’
เพิ่มขึ้น]

ใบหน้ำของเมียงอิลซังบิดเบี้ยว “เห็นได้ชัด ข้ำ ต-ตัวเอก
โลก ใบนี้…”

ชำยที่ต้องกำรเป็นตัวเอก แต่สุดท้ำยก็ล้มเหลว ตัวเอกที่
แท้จริงขยับเข้ำมำใกล้ในไม่ช้ำและกระแทกดำบเข้ำใส่
ศีรษะของเขำ

ผมมองเข้ำไปในดวงตำของชำยที่ถูกฆ่ำตำยโดยยูจงฮยอค
มันเป็นกำรตำยที่ไร้ประโยชน์ส ำหรับภัยพิบัติที่ท ำลำย
โลก

[คุณเอำชนะ ‘ผู้หวนคืน’ เป็นครั้งแรกในสถำนกำรณ์!]

[ผู้มีส่วนร่วม: คิมทกจำ, ยูจงฮยอค]

[คุณได้รับ 40,000 เหรียญเป็นรำงวัลควำมส ำเร็จ]

[ไอเท็มใหม่จะถูกเพิ่มเข้ำไปในเรื่องรำวของคุณ]

[เรื่องเล่ำ ‘ผู้ต่อต้ำนปำฏิหำริย์’ ได้ถูกเพิ่มแล้ว]

[คุณได้รับอักขระแห่งควำมเป็นไปได้อันใหม่]

(จบตอน)