มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 87 – กำรต่อสู้ของผู้อ่ำน (1)

เสียงของโดเกบิดังออกมำ
โดเกบิระดับต ่ำกลุ่มหนึ่งก ำลังมองลงมำเหมือนกับว่ำพวก
มันก ำลังมองดูบ้ำนที่ก ำลังไฟไหม้ ร่ำงของบีฮยองก็อยู่ใน
กลุ่มนั้น เขำผิวปำกออกมำเมื่อเขำสบตำเข้ำกับผม
โดเกบิที่อยู่ตรงกลำงค่อยๆ พูดออกมำ
[อวตำรแห่งกรุงโซลทั้งหลำย! ข้ำจ ำเป็นต้องแจ้งข่ำวร้ำย
แก่พวกเจ้ำ โชคร้ำยหน่อยนะ เนื่องจำกกำรกระท ำของคน
บำงคน หนึ่งในภัยพิบัติจึงตื่นขึ้นมำในกังดง]
โดเกบิยิ้มเมื่อเขำสบตำเข้ำกับผม ไอ้ระย ำนี่?
[อ่ำ เสียงถอนหำยใจของพวกเจ้ำดังมำถึงนี่เลย ข้ำเห็นคน
ที่ก ำลังจะออกไปจำกกังดงแล้ว ฮ่ำฮ่ำ ทุกๆ คน พวกเจ้ำ

ควรฟังให้จบก่อน เจ้ำจะเสียใจถ้ำเจ้ำหนีไปตอนนี้ ภัย
พิบัตินี้จะต้องเป็นโอกำสต่อพวกเจ้ำอย่ำงแน่นอน]
โดเกบิพูดด้วยเสียงอันดัง
[ไม่ใช่ว่ำพวกเจ้ำได้เหรียญมำอย่ำงยำกล ำบำกงั้นเหรอ?
ข้ำรู้ทุกอย่ำง ชีวิตของพวกเจ้ำพังทลำยลงได้ในชั่วพริบตำ
และในตอนนี้ก็มีสิ่งมีชีวิตแปลกๆ ก ำลังช่วงชิงเหรียญ
ของเจ้ำ คนที่เป็นสหำยของเจ้ำเมื่อวำนนี้ ในวันนี้กลับมำ
แทงข้ำงหลังเจ้ำ ข้ำดีใจนะที่ข้ำไม่ใช่เจ้ำ ในตอนนี้ดวงดำว
บนฟำกฟ้ำคงก ำลังบอกเจ้ำว่ำ “เฮ้ ส่ำยก้นของเจ้ำอีก
หน่อยสิ แล้วข้ำจะโยนให้ 100 เหรียญ”]
[กลุ่มดำวจ ำนวนหนึ่งหัวเรำะคิกคัก]
โดเกบิไม่ได้หัวเรำะ
[ข้ำเข้ำใจว่ำพวกเจ้ำรู้สึกไม่ดีกับเรื่องพวกนี้ เนื่องจำกโลก
ถูกท ำลำยลงแล้ว พวกเจ้ำก็แค่ต้องกำรใช้ชีวิตในแบบที่
พวกเจ้ำต้องกำร พวกเจ้ำกล้ำหำญมำก แต่พวกเจ้ำก็คงจะ

รู้สึกสิ้นหวังเมื่อพวกเจ้ำตระหนักได้ว่ำโลกใบนี้ได้ถูก
แบ่งออกเป็นสองส่วน พวกเจ้ำรู้สึกผิดหวังเมื่อพวกเจ้ำ
ตระหนักได้ว่ำกลุ่มดำวของพวกเจ้ำซึ่งพวกเจ้ำได้รับมำ
หลังจำกส่ำยก้นให้พวกเขำดูนั้นด้อยกว่ำกลุ่มดำวของคน
ที่ประสบควำมส ำเร็จ พวกเจ้ำรู้สึกโกรธเกี่ยวกับโลกที่ไม่
เป็นธรรมใบนี้ ข้ำตระหนักดี]
[กลุ่มดำวบำงกลุ่มคัดค้ำนค ำพูดของโดเกบิ]
พูดก็พูด โดเกบิตัวนี้ไม่ธรรมดำเลย โดเกบิระดับต ่ำที่มี
ควำมกล้ำหำญเพียงน้อยนิดคงไม่สำมำรถพูดอะไรแบบนี้
ได้ ช่องของพวกเขำคงจะล่มสลำยลงถ้ำหำกมีกำรตีกลับ
จำกกลุ่มดำว
แต่นี่ก็เป็นแค่ส ำหรับช่องชนกลุ่มน้อยเท่ำนั้น ช่องที่ใหญ่
กว่ำก็ยิ่งมีควำมแตกต่ำงมำกยิ่งขึ้น
พวกเขำรู้กฎของเรื่อง พวกเขำไม่สำมำรถบอกเล่ำเรื่องรำว
ใหญ่โตได้ถ้ำพวกเขำยังคงหมกมุ่นอยู่กับกำรซับสไคร้อยู่

นักเล่ำเรื่องที่แท้จริงจะต้องจัดกำรกับ ‘บุคคล’ มำกกว่ำที่
จะเป็น ‘ผู้ชม’
ผมสังเกตโดเกบิที่ก ำลังพูดอยู่อย่ำงใกล้ๆ
[ข้ำได้เตรียมบำงสิ่งไว้ให้กับพวกเจ้ำทุกคนแล้ว พวกเจ้ำ
จะเป็นคนโชคร้ำย โชคดี หรือคนขยัน พวกเจ้ำก็มีโอกำส
ที่จะกลำยเป็นคนๆ นั้นในชั่วข้ำมคืน]
เขำแหลมบนมงกุฎ ขำที่โชว์ออกมำผ่ำนผ้ำคลุมสีขำวซึ่ง
มองดูใกล้ๆ เหมือนกับอีกำขำเดียว
เดี๋ยวนะ ไม่ใช่ว่ำไอ้บ้ำนี่คือ… ด๊กกั๊ก?
ในเวลำนั้นเอง หน้ำจอขนำดใหญ่ก็ปรำกฏขึ้นในอำกำศ
เด็กชำยที่ก ำลังมีเลือดชะโลมตัวซึ่งก ำลังหลบหนีอยู่
ปรำกฏขึ้นบนหน้ำจอ
[ตอนนี้ เด็กคนนี้ที่พวกเจ้ำก ำลังเห็นอยู่คือไอเท็มระดับ
SSS ที่ก ำลังเดินเตร่ไปมำ พวกเจ้ำก ำลังมองไปที่เขำตั้งแต่

หัวจรดเท้ำอยู่ใช่ไหม? ชื่อของเขำคือเมียงอิลซัง เขำเป็นผู้
โชคดีที่ถูกเลือกโดยกำรถ่ำยทอดสดดวงดำวให้ไปยังโลก
ใบอื่น พวกเจ้ำสำมำรถจินตนำกำรได้ไหม? ลอง
จินตนำกำรถึงกำรถูกเรียกตัวไปยังมิติอื่น ได้รับควำม
แข็งแกร่งอย่ำงฉับพลัน มีค ่ำคืนสุดร้อนแรงกับแฟนสำว
เอลฟ์สุดน่ำรัก ช่วยโลก และเป็นที่รักของเหล่ำนักรบ! ใช่
แล้ว ผู้ชำยคนนี้คือ ‘ภัยพิบัติ’ ที่พวกเจ้ำต้องจับให้ได้ใน
วันนี้]
มันค่อนข้ำงแปลก
ผมก ำลังสงสัยว่ำท ำไมโดเกบิระดับต ่ำถึงมำแทนที่
ต ำแหน่งของโดเกบิระดับกลำง มันเป็นเพรำะเขำคือโดเก
บิของช่องส ำคัญ
[ข้ำได้ยินควำมไม่พอใจของพวกเจ้ำแล้ว พวกเจ้ำจะไปฆ่ำ
ระดับ SSS ได้ยังไงน่ะเหรอ? ฮ่ำฮ่ำ ไม่จ ำเป็นต้องกังวล
ชำยคนนี้ถูกลงโทษอยู่ พลังของเขำถูกปิดผนึกไว้ เขำ

แข็งแกร่ง แต่เขำก็เป็นหีบสมบัติถ้ำพวกเจ้ำสำมำรถ
จัดกำรเขำได้ในครั้งเดียว]
“…น่ำขยะแขยงสิ้นดี” ฮันซูยองเดำะลิ้นของเธอ ในฐำนะ
นักเขียน เธอได้เข้ำใจถึงควำมตั้งใจของโดเกบิแล้ว
ถ้ำภัยพิบัติถูกเรียกว่ำภัยพิบัติ มันก็จะไม่มีใครเข้ำไปสู้ งั้น
ถ้ำมันถูกเรียกว่ำหีบสมบัติล่ะ?
[ชีวิตของพวกเจ้ำยังไม่พังทลำยลง กลับกัน ข้ำสำมำรถ
บอกได้ว่ำพวกเจ้ำโชคดี สถำนกำรณ์ย่อยที่ข้ำมอบให้
ในตอนนี้จะเป็นหินรองเท้ำที่ยอดเยี่ยมส ำหรับพวกเจ้ำ
ในตอนนี้ โอกำสจะมีแค่วันนี้เท่ำนั้น! เคลื่อนไหวเดี๋ยวนี้!
เฉพำะคนที่รวดเร็วที่สุดเท่ำนั้นที่จะกลำยเป็นเจ้ำของไอ
เท็มระดับ SSS!]
ในทันทีที่พวกเขำได้ยินเช่นนี้ เหล่ำอวตำรที่กระจัด
กระจำยอยู่ทั่วกรุงโซลก็จะมำรวมตัวกันที่กังดง
[สถำนกำรณ์ย่อยได้รับกำรอัพเดต]

+
[สถำนกำรณ์ย่อย – กำรล่ำระดับ SSS]
หมวดหมู่: ย่อย
ควำมยำก: B ~ ???
เงื่อนไขกำรเคลียร์: ก ำจัดเมียงอิลซังระดับ SSS
จ ำกัดเวลำ: ไม่มี
สิ่งตอบแทน: 50,000 เหรียญ, ???
ควำมล้มเหลว: กำรล่มสลำยของโซลโดม
+
สถำนกำรณ์ที่เลวร้ำยที่สุดได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว
บำงทีมันอำจจะเป็นเพรำะผลแห่งควำมล้มเหลวของ
สถำนกำรณ์ รำงวัลก้อนโตดูจะไม่ส ำคัญอะไรเลย
“รีบหำตัวมันก่อนที่ทุกคนจะตำย”

“…เขำไม่ได้รับผลของควำมน่ำจะเป็นเหรอ?”
“ควำมน่ำจะเป็นถูกชดเชยด้วยควำมสนใจของกลุ่มดำว”
นี่คือเหตุผลว่ำท ำไมเหล่ำโดเกบิถึงชอบสถำนกำรณ์ที่
ตื่นเต้น ซึ่งเป็นเรื่องรำวที่กลุ่มดำวหลำยๆ กลุ่มดำว
ต้องกำรชดเชยควำมเป็นไปได้ แน่นอนว่ำมันเป็นควำม
รับผิดชอบของโดเกบิถ้ำมันล้มเหลว แต่สถำนกำรณ์นี้ก็
ต่ำงออกไป
[ดวงตำของกลุ่มดำวหลำยกลุ่มก ำลังส่องประกำย]
ถ้ำมันเป็นไปตำมที่ด๊กกั๊กวำงแผนไว้ โซลโดมก็คงจะจบ
สิ้นลงก่อนที่สถำนกำรณ์ที่ห้ำจะเริ่มต้นขึ้น ฮันซูยองใช้
พลังเวทมนตร์ของเธอทั้งหมดเพื่ออัญเชิญอวตำรออกมำ
ค้นหำในทันที่
ห้ำนำทีผ่ำนไปก่อนที่ฮันซูยองจะตะโกนออกมำ “ฉันเจอ
แล้ว เขำอยู่ทำงตะวันตกเฉียงเหนือ 2 กิโลเมตรจำกที่นี่!”

ผมวิ่งไปตำมถนนกับฮันซูยองและได้ยินเสียงในไม่ช้ำ
“ทำงนี้! เขำอยู่นี่!”
“ไอ้บ้ำนั่นไปทำงนี้!”
มันมีคนมำรวมตัวกันแล้ว เมียงอิลซังหัวเรำะออกมำใน
ขณะที่เขำถูกล้อมด้วยคนกลุ่มหนึ่ง
“เออ… ใช่ ข้ำอยู่นี่”
“ไอ้ระย ำเอ้ย! แกสนุกนักเหรอ?”
“ข้ำสนุกมำก…”
“บัด… เฮ้ย! ฆ่ำมัน!”
มันน่ำแปลกที่ได้เห็นคนหมู่มำกเสียเปรียบ เมียงอิลซัง
หลบหลีกดำบที่โบกสะบัดผ่ำนอำกำศและถำม “เจ้ำอิจฉำ
และต้องกำรให้ข้ำส่งเจ้ำไปยังต่ำงโลกงั้นเหรอ?”
“อะไรนะ แกจะส่งฉันไปที่นั่น?”

“แน่นอน ข้ำจะส่งเจ้ำไป เจ้ำต้องกำรไปที่นั่นจริงๆ
เหรอ?”
“ถ้ำฉันไปได้ ฉันจะไปอย่ำงแน่นอน! มันดีกว่ำโลกระย ำ
พรรค์นี้แน่ๆ…”
เมียงอิลซังพยักหน้ำและยื่นแขนขวำของเขำเข้ำหำฝูงชน
[ตรำผนึกที่แปดแห่งผู้หวนคืน ‘เมียงอิลซัง’ ถูกปลดปล่อย
แล้ว]
[ตรำผนึกที่เก้ำแห่งผู้หวนคืน ‘เมียงอิลซัง’ ถูกปลดปล่อย
แล้ว]
…..
“งั้นก็เดินทำงปลอดภัยนะ แม้ว่ำข้ำจะไม่รู้ว่ำมันจะดีไป
กว่ำที่นี่ไหม”
“อะไรนะ?”

[ตรำผนึกที่สิบสองแห่งผู้หวนคืน ‘เมียงอิลซัง’ ถูก
ปลดปล่อยแล้ว]
[ตรำผนึกที่สิบสำมแห่งผู้หวนคืน ‘เมียงอิลซัง’ ถูก
ปลดปล่อยแล้ว]
[ตรำผนึกที่สิบสี่แห่งผู้หวนคืน ‘เมียงอิลซัง’ ถูก
ปลดปล่อยแล้ว]
…..
ผมรู้สึกหมดหวังเมื่อเห็นข้อควำมที่ปรำกฏขึ้นบนท้องฟ้ำ
มันสำยเกินไปแล้ว
“เพรำะสถำนที่แห่งนั้น ข้ำท ำลำยมันไปแล้ว”
[ตัวละคร ‘เมียงอิลซัง’ เรียกใช้ ‘ปืนใหญ่เพลิงทมิฬขนำด
เล็ก’ LV.3!]
ผมคว้ำตัวฮันซูยองและพุ่งไปด้ำนหลังอำคำร

แสงสีม่วงสำดเข้ำใส่ป่ำแห่งตึก อำคำรสูงระฟ้ำกว่ำครึ่งถูก
ท ำลำยและถนนทั้งสำยก็หำยไป เหล่ำคนที่ก ำลังวิ่งเข้ำหำ
เขำถูกบดขยี้โดยไม่เหลือแม้แต่เถ้ำกระดูก
เอกลักษณ์เพียงหนึ่งเดียวที่จ ำกัดควำมค ำว่ำภัยพิบัติ นี่คือ
ควำมแข็งแกร่งที่แท้จริงของผู้หวนคืน
ฮันซูยองทรุดตัวลงข้ำงๆ ผม “บ้ำไปแล้ว… พวกเรำจะ
เอำชนะมันได้ยังไง?”
นี่คือควำมกลัวที่แท้จริง มันเป็นควำมกลัวที่ท ำให้ร่ำงกำย
ของพวกเรำสั่น แทนที่จะเป็นจำกสกิล ผมใช้ควำม
พยำยำมต้ำนทำนมันและพูดออกมำ “พวกเรำสำมำรถ
ชนะได้”
“อย่ำพูดอะไรไร้สำระ ถอยกันเถอะ พวกเรำไม่สำมำรถ
ฆ่ำมันได้แน่ๆ”
“ไม่ พวกเรำสำมำรถจัดกำรกับเขำได้ มันคงจะดีกว่ำถ้ำ
ฉันฆ่ำเขำตอนนี้ซะ”

[ตัวละคร ‘ฮันซูยอง’ ใช้ ‘จับเท็จ LV.2’]
[ตัวละครฮันซูยองยืนยันว่ำค ำพูดนั้นเป็นควำมจริง]
ดวงตำของฮันซูยองเบิกกว้ำง “…เอำจริงดิ? ก่อนหน้ำนี้
นำยยังฆ่ำมันไม่ได้เลย”
“คนที่คิดแต่อะไรแบบนี้เอำชีวิตรอดมำได้ยังไงกัน?” ผม
พูดควำมจริงแค่ครึ่งเดียวเท่ำนั้น ในควำมเป็นจริง
แผนกำรเดิมคือกำรจัดกำรกับภัยพิบัติแห่งค ำถำมและ
สร้ำงเรื่องเล่ำที่สองขึ้นมำ
ปัญหำก็คือแผนของผมขึ้นอยู่กับกำรเรียนรู้วิถีแห่งสำยลม
“ใครอยำกไปโลกอื่นบ้ำง? ยกมือขึ้น! ข้ำจะส่งเจ้ำไปเอง!”
ผู้คนกรีดร้องและพำกันวิ่งหนี เมียงอิลซังขยับเข้ำใกล้ขึ้น
จำกนั้นเสียงของยูจงฮยอคก็ดังออกมำจำกหน้ำต่ำง
โปร่งใส
– มันไม่มีโอกำสถ้ำนำยต่อสู้กับเขำซึ่งๆ หน้ำ

– ฉันรู้ แต่ฉันก็ยังต้องลองดู
– ท ำไมนำยถึงท ำให้เกิดสถำนกำรณ์แบบนี้ขึ้น?
– อะไรนะ?
– นำยมีโอกำสมำกมำย นำยสำมำรถฆ่ำลีซอลฮวำได้ หรือ
ถ้ำนำยฆ่ำแอนตินัสกับไลคำออน นำยก็จะสำมำรถหยุด
ภัยพิบัติได้
ผมสำมำรถแก้ตัวได้
– ฉันไม่ใช่ผู้เสื่อมถอยอย่ำงนำย ฉันต้องระวังไว้เผื่อกรณี
ที่ล้มเหลว ถ้ำฉันไม่คิดจนกว่ำจะจบ…
– ระวัง? อย่ำอวดดีไป นำยคิดว่ำนำยเป็นกลุ่มดำวงั้น
เหรอ? กำรรู้อนำคตไม่ได้หมำยควำมว่ำนำยจะสำมำรถ
ควบคุมทุกๆ สิ่งได้
ผมรู้สึกเหมือนมีคนมำต่อยผม ตลกสิ้นดี ผมคิดว่ำค ำพูด
ของยูจงฮยอคถูก

[สกิลเฉพำะตัว ‘ก ำแพงที่สี่’ ก ำลังใช้งำนอยู่]
มันเป็นควำมหยิ่งผยองจำกกำรรู้อนำคต ผมคิดว่ำผม
สำมำรถท ำมันได้อยู่แม้ว่ำเรื่องจะบิดเบี้ยวไป บำงทีนั่น
อำจจะน ำไปสู่สถำนกำรณ์ปัจจุบันนี้
– งั้นท ำไมนำยไม่ต่อสู้สักหน่อยล่ะ?
ผมตอบไม่ได้
– อย่ำมำใช้กำรไม่มีพรสวรรค์เป็นข้อแก้ตัว กำรไม่มีวิถี
แห่งสำยลมไม่ได้หมำยควำมว่ำนำยจะเอำชนะไม่ได้
– ฉันเอำชนะได้งั้นเหรอ?
ยูจงฮยอคเงียบไปครู่หนึ่ง ในขณะที่ผมก ำลังจะท ำลำย
ควำมเงียบนั้น เสียงของยูจงฮยอคก็ดังออกมำ
– แอตทริบิวต์ของฉันคือ ‘นักเล่นเกมมืออำชีพ’ ของนำย
ล่ะ?
– อะไรนะ?

– ฉันก ำลังถำมว่ำนำยสำมำรถท ำอะไรได้ดี?
…ผมท ำอะไรได้ดีเหรอ? มันมีควำมรู้สึกจั๊กจี้ลึกลงไปใน
หัวของผม ผมรู้สึกว่ำผมพลำดอะไรบำงอย่ำงที่ส ำคัญไป
แต่มันก็ไม่มีเวลำมำคิด
“ข้ำเจอเจ้ำแล้ว! เจ้ำยังไม่ไปอีก”
เมียงอิลซังผิวปำกในขณะที่เขำหันมำ ฮันซูยองร้องครำง
ออกมำในขณะที่ผมก้ำวถอยหลัง
“…เอ่อ? คนของสมำคมฮันเตอร์จำกก่อนหน้ำนี้หนิ?”
เมียงอิลซังหัวเรำะ “เยี่ยม ข้ำอยำกจะเจอเจ้ำจริงๆ เจ้ำรู้
ไหมว่ำแผนกำรเปิดตัวที่ยอดเยี่ยมของข้ำถูกท ำลำยลง
เพรำะเจ้ำ?”
“…”

“ข้ำพยำยำมมีชีวิตที่ดี สังหำรอวตำรระดับ S บำงคน
จัดกำรกับกลุ่มเลวๆ และชอบพี่สำวที่น่ำรัก แต่นี่มัน
อะไร? ข้ำได้กลำยเป็นวำยร้ำยไปแล้ว ข้ำควรท ำยังไงดี?”
ผมคว้ำดำบของผมแทนกำรตอบค ำถำม
[อักขระ ‘ล ำน ำดำบ LV.1’ ถูกเปิดใช้งำน]
[ดำบของคุณเต็มไปด้วยถ้อยค ำที่ดยุคแห่งควำมภักดีและ
สงครำมเหลือทิ้งไว้]
「วันนี้ข้ำพร้อมที่จะตำย ข้ำภำวนำต่อเทพเจ้ำบนสรวง
สวรรค์ ขอให้ข้ำได้ท ำลำยศัตรู」
ค ำพูดของดยุคแห่งควำมภักดีและสงครำมถูกบันทึกไว้ใน
ไดอำรี่สงครำมของเขำ โชคดีที่ดยุคแห่งควำมภักดีและ
สงครำมเข้ำข้ำงผมในครำวนี้
[อักขระ ‘ล ำน ำดำบ’ ถูกเปิดใช้งำน]
[กำรตัดสินใจที่จะตำยช่วยเพิ่มพลังกำรต่อสู้ของคุณ]

ผมรีดเร้นพลังเวทมนตร์ทั้งหมดของผมออกมำในครำว
เดียว
[คมมีดแห่งศรัทธำถูกเปิดใช้งำน!]
ดำบแห่งศรัทธำระเบิดออกมำ ผมวิ่งเข้ำหำเขำ มือของ
เมียงอิลซังกระแทกเข้ำกับดำบแห่งศรัทธำเบำๆ
ควำมเจ็บปวดที่กระแทกเข้ำใส่ท ำให้ผมคลำยมือออก มัน
เป็นกำรโจมตีแค่ครั้งเดียว แต่ผมก็เข้ำใจได้อย่ำงชัดเจน
ค่ำสถำนะโดยรวมของเมียงอิลซังได้เกินกว่ำขีดจ ำกัดของ
สถำนกำรณ์นี้ไปแล้ว
“อะไรกัน เจ้ำต้องกำรสู้งั้นเหรอ? เอำจริงดิ? เจ้ำไม่เห็นข้ำ
ต่อสู้ไปเหรอ?”
ผมดูเขำหัวเรำะและนึกถึงหนทำงเอำชีวิตรอด ผมสำมำรถ
ท ำอะไรได้ดี? มันคือ ‘กำรอ่ำน’

[สกิลเฉพำะตัว มุมมองนักอ่ำนพระเจ้ำขั้นที่หนึ่งถูกเปิด
ใช้งำน!]
จำกนั้นผมก็เริ่มได้ยินเสียงกำรเคลื่อนไหวของเขำ
「ไหล่ขวำ」
「ต้นขำซ้ำย」
กำรโจมตียังคงโดนผมแม้ว่ำผมจะอ่ำนกำรเคลื่อนไหว
แล้ว หมัดที่ล้อมรอบด้วยแสงสีม่วงพุ่งเข้ำใส่ผมอย่ำง
โหดเหี้ยม
「ท้อง ท้อง ท้อง ท้อง…」
มันมีเลือดไหลออกมำจำกปำกของผม และวิสัยทัศน์ของ
ผมก็สั่น ผมไม่ยอมแพ้ ผมคิดและคิดอีกครั้ง
[ตัวละคร ‘เมียงอิลซัง’ ชื่นชมจิตวิญญำณของคุณ]
[ควำมเข้ำใจของคุณเกี่ยวกับตัวละคร ‘เมียงอิลซัง’
เพิ่มขึ้น]

ข้อมูลที่มีอยู่ในหนทำงเอำชีวิตรอดเพียงอย่ำงเดียวไม่
สำมำรถเอำชนะเขำได้ ผมแตกต่ำงจำกเมื่อตอนผมล่ำผู้
พิทักษ์แห่งควำมมืด ผมไม่สำมำรถต่อสู้ได้แม้จะค ำนวณ
ทุกๆ อย่ำง
「ตรงกลำงอ่อนลง」
มันมีข้อมูลจ ำนวนมำกเกินไประเบิดออกมำในครั้งเดียว
ส่งผลให้ผมมีอำกำรเวียนหัวขึ้นมำ นี่แม้จะมีกำรหยิบยืม
พลังของอักขระมำแล้ว ในอัตรำนี้ กำรต่อสู้จะจบลงในไม่
ช้ำ ผมเช็ดเลือดที่ปำกของผมและถอยห่ำงออกไป
…ผมต้องใช้คันพยอนกุยงั้นเหรอ? ผมรู้สึกขมขื่นที่
หนทำงสุดท้ำยที่ผมมีคือกำรยืมพลังของกลุ่มดำว ถ้ำผม
เรียกกลุ่มดำวที่ทรงพลังมำ ผมอำจจะชนะได้
อย่ำงไรก็ตำม มันก็มีภำระของควำมน่ำจะเป็นหลังจำก
เหตุกำรณ์ครั้งล่ำสุด และที่ส ำคัญที่สุด ผมไม่ชอบติดหนี้
กลุ่มดำว

บัดซบ ผมหวังว่ำผมจะมีพรสวรรค์บ้ำง มันคงจะดีถ้ำผม
สำมำรถขโมยพรสวรรค์ของคนอื่นได้
…เอ๋? เดี๋ยวนะ ขโมย? ผมสะดุ้งขึ้นมำ จนถึงตอนนี้ อำวุธ
หลักของผมก็คือ ‘ข้อมูล’ อย่ำงไรก็ตำม มันก็มีข้อควำม
มำกเกินไปจนท ำให้ผมลืมข้อมูลบำงส่วนไป
บ้ำเอ้ย ท ำไมผมถึงได้ลืมสกิลนี้ไป? ไม่ใช่ว่ำนี่เป็นสิ่งแรก
ที่ผมควรจะท ำงั้นเหรอ?
[สกิลเฉพำะตัว ‘บุ๊คมำร์ค’ สำมำรถใช้งำนได้แล้ว]
[บุ๊คมำร์คตัวละครถูกเปิดใช้งำน]
[ช่องบุ๊คมำร์คที่สำมำรถใช้ได้: 4]
[แสดงรำยกำรบุ๊คมำร์คที่พร้อมใช้งำน]
+
[รำยชื่อคนในช่องบุ๊คมำร์ค]
1. ปีศำจแห่งกำรล่อลวงคิม นัมอุน (ควำมเข้ำใจ 35)

2. ดำบเหล็ก ลีฮุนซึง (ควำมเข้ำใจ 75)
3. ผู้ปลุกปั่น ชอนอินโฮ (ควำมเข้ำใจ 20)
4. ว่ำง
+
ไม่มีกำรเปลี่ยนแปลงอะไรนอกจำกมีช่องว่ำงเพิ่มขึ้นมำ
หนึ่งช่อง
ผมเลือกช่องว่ำง
+
[รำยชื่อคนที่สำมำรถลงทะเบียนในบุ๊คมำร์คได้]
1. ผู้แพร่พิษ ลีซอลฮวำ (ควำมเข้ำใจ 10)
2. รำชำแห่งควำมงำม มินจีวอน (ควำมเข้ำใจ 25)
3. รำชำทรรำช จุงยังโฮ (ควำมเข้ำใจ 10)
4. รำชำแห่งเงำผู้สันโดษ ฮันดงฮุน (ควำมเข้ำใจ 30)

5. ผู้เผยพระวจนะ แอนนำ คลอฟฟ์ (ควำมเข้ำใจ 1)
6. จ้ำวแห่งป้อมปรำกำรติดอำวุธ กงพิลดู (ควำมเข้ำใจ
30)

อย่ำงที่คำดไว้ ชื่อของยูจงฮยอคไม่ได้อยู่ในรำยชื่อ ตัว
ละครหลักคือตัวละครหลัก มันต้องท ำตำมเงื่อนไขพิเศษ
ก่อนที่เขำจะปลดล็อค

นอกจำกนี้ คนที่ไม่ได้เป็นตัวละครหลักอย่ำงฮันซูยอง ยู
ซำนอำ และลีกิลยังก็ไม่อยู่ในรำยชื่อ

มันไม่ส ำคัญอะไร พวกเขำไม่ใช่คนที่ผมต้องกำร
ในตอนนี้ ผมเลื่อนไปอีกนิดหน่อยและในที่สุดก็พบกับ
คนที่ผมต้องกำร

เป็นเขำ ท ำไมผมถึงได้ลืมไปว่ำเขำเองก็เป็น ‘ตัวละคร’
ผมไม่ลังเลเลยที่จะเลือกเข้ำใส่ลงไปในบุ๊คมำร์คหมำยเลข
สี่

[ระดับของสกิลบุ๊คมำร์คต ่ำ ท ำให้เวลำกำรเปิดใช้งำนสั้น
ลง]

[เวลำเปิดใช้งำน: 30 นำที]

[ควำมเข้ำใจในตัวละครของคุณเป็นสิ่งส ำคัญ คุณสำมำรถ
เลือกสกิลบำงส่วนของเขำมำใช้ได้]

ผมเลือกสกิลๆ หนึ่ง ในช่วงเวลำต่อมำ พำยุสีเงินก็ปะทุ
ออกมำรอบๆ ร่ำงกำยของผม ผมรู้สึกถึงควำมกล้ำหำญ
ของหมำป่ำตัวหนึ่งที่แอบอิงอยู่ภำยในร่ำงกำยของผม

บ้ำเอ้ย ผมรู้สึกเหมือนกับเป็นคนโง่เง่ำ ผมพยำยำมจะ
เรียนรู้มำจนถึงตอนนี้ท ำไมกัน? ผมไม่ใช่ผู้เสื่อมถอยหรือ
ผู้หวนคืน

[ตัวละคร ‘รำชำแห่งอิมยันตำร์ ไลคำออน’ ถูกลงทะเบียน
ในบุ๊คมำร์คหมำยเลขสี่แล้ว]

[บุ๊คมำร์คหมำยเลขสี่ถูกเปิดใช้งำน]

ผมคือ ‘ผู้อ่ำน’

[วิถีแห่งสำยลม LV.8 ถูกเปิดใช้งำน]

และนี่คือวิธีกำรต่อสู้ของผม

(จบตอน)