มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 90 – กำรต่อสู้ของผู้อ่ำน (4)

ฮันซูยองถำมด้วยสีหน้ำประหลำดใจ

“อะไร? นี่มันหมำยควำมว่ำยังไง? ท ำไมจู่ๆ เขำถึงพูดถึง
ควำมน่ำจะเป็น?”

“เขำโต้เถียงอย่ำงไร้ควำมจ ำเป็น”

“เถียง? ท ำไม?”

ท ำไมเหรอ? มันเป็นเพรำะผมปฏิเสธข้อเสนอของเขำงั้น
เหรอ? ด๊กกั๊กลอยอยู่ในอำกำศและรำยงำนไปยัง
ส ำนักงำน

กำรตัดสินควำมน่ำจะเป็น…

ผมไม่คิดว่ำมันจะถูกใช้ในวิธีนี้ ผมคิดว่ำโดเกบิของช่อง
ใหญ่ๆ จะเริ่มกำรต่อสู้ แต่ผมก็ไม่คิดว่ำมันจะเป็นเช่นนี้

ใบหน้ำของบีฮยองเปลี่ยนเป็นสีแดง และเขำก็หลั่งน ้ำตำ
ออกมเมื่อเขำมองมำระหว่ำงผมกับด๊กกั๊ก

– อ-อะไรกัน? ข้ำจะท ำยังไงดี?

– บอกมำตำมตรง เขำรู้เรื่องสัญญำของพวกเรำได้ยังไง?

บีฮยองส่ำยหัวของเขำ

– เขำสังเกตเห็นได้ว่ำนำยเปิดกระเป๋ำโดเกบิ?

– ม-ไม่น่ำจะใช่

– จริงเหรอ?

– น-น่ำจะ…

– อืม ไม่ต้องตกใจไป แม้ว่ำจะเป็นแบบนี้ แต่มันก็พอที่จะ
ขอ ‘ควำมสอดคล้องควำมเป็นไปได้’ อย่ำงน้อยที่สุด มัน
ก็ไม่ได้ระเบิดกฎระเบียบอะไร

มันเป็นเรื่องจริง มันไม่มีอวตำรที่เคยท ำ ‘สัญญำ
ถ่ำยทอดสด’ หรือสำมำรถใช้ ‘กระเป๋ำโดเกบิ’ มำก่อน
ดังนั้นมันจึงไม่ได้ระเมิดกฎระเบียบของกำรถ่ำยทอดสด
ดวงดำวโดยตรง

บีฮยองพยักหน้ำด้วยควำมโล่งอก

– อ-อื้อ เข้ำใจแล้ว

เมื่อเห็นบีฮยองผู้ไร้เดียงสำ ผมก็ไม่รู้ว่ำเขำเป็นโดเกบิหรือ
ผมที่เป็นกันแน่ ผมมองไปยังด๊กกั๊กและเหล่ำโดเกบิระดับ
ต ่ำอีกครั้ง

[กำรจัดกำรของช่อง #BI-7623 ได้รับกำรรำยงำนแล้ว]

[ขณะนี้ส ำนักงำนก ำลังหำรือเกี่ยวกับปัญหำนี้]

ถ้ำผมคิดไม่ผิด ค ำขอควำมเป็นไปได้คงจะถูกยกเลิกใน
ที่สุด แม้ว่ำเรื่องรำวจะต่ำงออกไปถ้ำด๊กกั๊กมีหลักฐำน
ส ำหรับเรื่องนี้…

เขำซ่อนข้อมูลเอำไว้ และผมไม่มีทำงรู้ว่ำมันคืออะไร งั้น
ก็มีทำงเดียวเท่ำนั้นที่เหลืออยู่

“เฮ้ นำยจะหยุดถ่วงเวลำได้ยัง? มอบรำงวัลให้ฉันเร็ว นำย
ไม่เห็นเหรอว่ำกลุ่มดำวเริ่มเบื่อแล้ว?”

[นั่นแหละปัญหำ สิ่งนี้ส ำคัญยิ่งกว่ำกำรมอบรำงวัล]

– เจ้ำจะเปลี่ยนใจไหม? ถ้ำเจ้ำเห็นด้วยกับข้อเสนอของข้ำ
ข้ำจะจัดกำรเรื่องทั้งหมดนี้ให้กับเจ้ำเอง

ผมเงยหน้ำขึ้นมองด๊กกั๊ก ใช่ ลองมำเจอกันซึ่งๆ หน้ำดู
หน่อย

“นำยกังวลอะไร? ให้ฉันดูหน่อยสิ ช่องที่ฉันอยู่มีกำร
จัดกำรที่ผิดต่อกฎระเบียบยังไง? มีหลักฐำนอะไรบ้ำง?”

ผมต้องค้นหำว่ำหลักฐำนของเขำคืออะไรถ้ำเขำมี ถ้ำหำก
ว่ำเขำแค่ก ำลังบลัฟ สถำนกำรณ์ก็จะจบลงในทันที่

ด๊กกั๊กยิ้มเหมือนกับเขำรออยู่แล้ว

[เจ้ำอยำกได้ยินมันจริงๆ เหรอ? เจ้ำจะต้องเสียใจ]

“บอกมำ”

[ปัญหำนี้เกี่ยวข้องกับเจ้ำ คิมทกจำ]

“…ฉันเหรอ?”

ในเวลำนั้นเอง ผมก็เกิดควำมคิดหนึ่งขึ้นมำ

มันเป็นเพรำะผมใช้ข้อมูลในอนำคตจำกนิยำยงั้นเหรอ?
แต่เนื่องจำกกำรคัดกรอง ข้อมูลก็นี้ไม่ควรแพร่กระจำยไป
ยังกลุ่มดำวหรือโดเกบิ ไม่งั้นผมคงจะโดนพำยุควำมน่ำจะ
เป็นไปแล้ว…

[เจ้ำเห็นหน้ำจอไหม?]

หน้ำจออันใหญ่ปรำกฏขึ้นในอำกำศ หน้ำจอแสดงวิดีโอ
กำรต่อสู้ล่ำสุดของผม หน้ำจอแรกแสดงกำรปะทะกัน
ของผมกับผู้แพร่พิษลีซอลฮวำ

[นี่คือข้อพิสูจน์]

“…พิสูจน์อะไร?”

หน้ำจอเพิ่งแสดงว่ำผมไม่ได้ฆ่ำลีซอลฮวำ ด๊กกั๊กเปลี่ยน
หน้ำจอไป

[นี่ก็เป็นข้อพิสูจน์ด้วย]

หน้ำจอที่สองแสดงให้เห็นว่ำผมก ำลังดูกำรต่อสู้
ระหว่ำงไลคำออนกับแอนตินัส อะไรอีกเนี่ย…

[นี่คือข้อพิสูจน์ที่สำม]

บนหน้ำจอที่สำม ผมก ำลังโจมตีภัยพิบัติแห่งค ำถำม เมียง
อิลซัง มันเป็นฉำกที่เมียงอิลซังได้ปลดปล่อยผนึกของเขำ
ออกมำอย่ำงต่อเนื่อง ทันใดนั้นเอง หน้ำท้องของผมก็รู้สึก
เจ็บปวดขึ้นมำ

[หน้ำจอเหล่ำนี้มีอะไรที่เหมือนกันบ้ำง?]

ตอนนี้ผมรู้แล้ว ในตอนนี้ชำยคนนี้ไม่ได้ก ำลังพูดกับผม
อยู่

[กลุ่มดำวที่ก ำลังดูอยู่ พวกท่ำนคิดยังไงกัน?]

ทุกคนเงียบไป

[กำรต่อสู้กับผู้แพร่พิษ กำรต่อสู้กับแอนตินัส และกำร
ต่อสู้กับภัยพิบัติแห่งค ำถำม มีสิ่งหนึ่งที่กำรต่อสู้ทั้งสำมนี้
มีเหมือนกัน]

จำกนั้นหน้ำจอก็เปลี่ยนไป

[ที่จริงเขำมีโอกำสที่จะฆ่ำผู้แพร่พิษและหยุดภัยพิบัติ]

นิ้วของเขำชี้ไปที่ผู้แพร่พิษ

[เขำสำมำรถหยุดภัยพิบัติได้ด้วยกำรสังหำรแอนตินัส]

จำกนั้นเขำก็ชี้ไปที่แอนตินัส

[เขำสำมำรถหยุดภัยพิบัติแห่งค ำถำมได้ก่อนที่ผนึกจะถูก
ปลดปล่อย]

เขำชี้ไปที่เมียงอิลซัง จำกนั้นก็ชี้มำทำงผม

[แต่เขำ ‘จงใจ’ ไม่ท ำเช่นนั้น]

“เดี๋ยว! นำยก ำลัง….!”

ในตอนนี้ผมสังเกตเห็นแล้วว่ำด๊กกั๊กพยำยำมจะท ำอะไร
ผมขนลุกชันขึ้น

เข้ำใจแล้ว นี่คือสิ่งที่โดเกบิวำงแผนไว้

[กลุ่มดำว อวตำรคิมทกจำสมรู้ร่วมคิดกับช่องของบีฮยอง
เขำจงใจซ่อนเร้นควำมแข็งแกร่งของเขำเอำไว้และจัดกำร
กับกำรพัฒนำสถำนกำรณ์ เขำท ำให้สถำนกำรณ์ยำกขึ้น
เพื่อจุดประสงค์ร้ำย]

จำกนั้นหน้ำจอสุดท้ำยก็ปรำกฏขึ้น มันแสดงให้เห็นว่ำผม
ก ำลังใช้วิถีแห่งสำยลมเพื่อหยุดเมียงอิลซัง

[เขำท ำแบบนี้เพื่อให้เกิดเหตุกำรณ์แบบนี้ขึ้น]

ไอ้บ้ำนี่ เขำไม่ได้ตั้งใจจะเรียกร้อง ‘ควำมสอดคล้องควำม
เป็นไปได้’ ตั้งแต่แรกแล้ว

ด๊กกั๊ก…

นี่คือจุดประสงค์ที่แท้จริงของเขำ

[มันเป็นเพียงเพื่อกำรโกยเหรียญจำกพวกท่ำน]

มันคือจุดจบของช่องบีฮยอง

[กลุ่มดำวบำงกลุ่มเงียบไป]

หลักฐำนที่ด๊กกั๊กเปิดเผยออกมำนั้นไม่ได้ละเมิด
ข้อก ำหนดของกำรตัดสินควำมเป็นไปได้ เหล่ำโดเกบิที่
ควบคุมอวตำรให้สร้ำงสถำนกำรณ์ที่น่ำสนใจขึ้นมำไม่ใช่
เรื่องแปลก

ปัญหำก็คือกลุ่มดำวที่เกลียดมัน ช่วงเวลำที่พวกเขำคิดว่ำ
ผมไม่ได้จริงจังกับสถำนกำรณ์ กลุ่มดำวก็จะหมดควำม
สนใจไป

มันก็เหมือนกับกำรหลอกลวงพวกเขำ ในเวลำที่ก ำแพงที่
สี่ระหว่ำงผู้ชมและตัวละครพังทลำยลง ผู้ชมก็จะใจเย็นลง
ในทันที่

นี่คือสิ่งที่ด๊กกั๊กเล็งไว้

[กลุ่มดำว ‘แม่ทัพผู้พิพำกษำหัวโล้น’ อ้ำปำกค้ำง]

[กลุ่มดำว ‘นักโทษรัดเกล้ำทองค ำ’ ก ำลังหัวเรำะเบำๆ]

[กลุ่มดำว ‘นักเขียนลับ’ ยักไหล่เหมือนมันเป็นเรื่องปกติ]

บำงกลุ่มดำวก็ประหลำดใจ บำงกลุ่มดำวก็ไม่คิดอะไร
และบำงกลุ่มดำวก็เงียบไป

ปัญหำคือกลุ่มดำวอื่นๆ

[กลุ่มดำวบำงกลุ่มออกจำกช่องไปแล้ว]

[กลุ่มดำวที่ตั้งค ำถำมเกี่ยวกับควำมเป็นธรรมของช่องได้
ออกจำกช่องไปแล้ว]

[กลุ่มดำวบำงกลุ่มก ำลังขอรับเงินคืนจำกช่อง]

กลุ่มดำวหลำยกลุ่มออกไป และช่องของบีฮยองก็เริ่มหด
ตัว

[ขนำดของช่องลดลง]

ข้อควำมปรำกฏขึ้นอย่ำงต่อเนื่อง ร่ำงกำยอันซีดเซียวของ
บีฮยองเริ่มเล็กลงเรื่อยๆ เขำของเขำก ำลังสั่น

ในที่สุดผมก็ถอนหำยใจออกมำ “ช่องตำยแล้ว”

มีทำงเดียวที่เท่ำนั้นที่เหลืออยู่ ผมมองไปยังจ ำนวนของ
กลุ่มดำวที่ก ำลังลดลงและพูดกับด๊กกั๊ก

“ฉันเข้ำใจแล้ว ดังนั้นเอำรำงวัลมำให้ฉันทีถ้ำนำยพูดจบ
แล้ว ฉันจะยอมรับข้อเสนอของนำย”

ริมฝีปำกของด๊กกั๊กโค้งขึ้น

– เจ้ำฉลำดดีหนิ

ดวงตำของบีฮยองค่อยๆ เบิกกว้ำงขึ้นด้วยควำมไม่เชื่อถือ

[จ-เจ้ำ…!]

“อย่ำมองฉันอย่ำงนั้น มันช่วยไม่ได้หนิ” ผมยักไหล่ใน
ขณะที่พูดด้วยเสียงอันดัง

ริมฝีปำกของบีฮยองสั่นจำกกำรถูกทรยศ ไอ้เด็กคนนี้กลัว

– บีฮยอง นำยเชื่อใจฉันไหม?

– อะไร…

– เชื่อใจฉันสักครั้ง ไม่ใช่ว่ำนำยถูกท ำลำยไปแล้วเหรอ?

ผมจบกำรสื่อสำรและพูดกับด๊กกั๊ก

“เริ่มได้แล้ว”

[ดี งั้นก็ได้เวลำแล้ว]

ด๊กกั๊กดีดนิ้วและทิวทัศน์รอบๆ ก็หำยไป พวกเรำปรำกฏ
ตัวขึ้นอีกครั้งในห้องที่ชวนให้นึกถึงโรงแรมหรู

…นี่คือ ‘ห้องโดเกบิ’ ของเขำ ผมมองไปรอบๆ ด้วยควำม
ประหม่ำเล็กน้อย โต๊ะและเก้ำอี้ตัวเล็กๆ ที่เหมำะสมกับโด
เกบิถูกวำงไว้เหนือพรมหรู อีกด้ำนหนึ่งมีเครื่องดื่ม
แอลกอฮอล์อยู่มำกมำยหลำยชนิด ดูแล้วมันคงจะเหมำะ
กับโดเกบิที่ชอบดื่ม

เมื่อผมมองไปรอบๆ เสร็จ ผมก็เดินไปทำงหน้ำต่ำง ภูมิ
ทัศน์ด้ำนนอกคือ…

โอ้พระเจ้ำ ควำมมืดที่ไร้จุดสิ้นสุด

ดวงดำวส่องแสงระยิบระยับก ำลังไหลอยู่บนสำยธำรแห่ง
ควำมมืดของจักรวำลอันยิ่งใหญ่ มันเป็นภำพของเอกภพ
อันยิ่งใหญ่ที่เหมือนกับอัญมณีอันไร้ขอบเขต กลุ่มดำวได้
ท ำกำรโคจรและเป็นส่วนหนึ่งของกำแล็คซีอันกว้ำงใหญ่
ไพศำล

มันน่ำตลกสิ้นดีที่ในเวลำนี้ ผมกลับประทับใจมำก นี่คือ
กำรถ่ำยทอดสดกลุ่มดำว มันเป็นกำรไหลเวียนของ
ดวงดำวอันยิ่งใหญ่ที่ควบคุมทุกสถำนกำรณ์ ทุกๆ
เรื่องรำวเริ่มต้นขึ้นที่นี่

“สุดยอด” ผมมองกลับไปและเห็นด๊กกั๊กก ำลังยืนอยู่
“บำงครั้งข้ำก็ยืนมองดูวิวนี้เหมือนกัน ข้ำไม่เคยเบื่อกับ
กำรมองวิวนี้เลย”

“นี่มัน…”

“อ๊ะ เจ้ำประหลำดใจเหรอ? นี่คือเสียงจริงๆ ของข้ำ”

นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้ยินเสียงของโดเกบิ ก่อนหน้ำนี้มัน
จะเป็นกำรได้ยินผ่ำนกำรออกอำกำศ กล่ำวอีกนัยหนึ่ง สิ่ง
ที่อยู่ตรงหน้ำของผมคือร่ำงกำยที่แท้จริงของด๊กกั๊ก ดวงตำ
ของด๊กกั๊กเปล่งประกำยขึ้น

“นำยก ำลังคิดอะไรอยู่?” ผมถำม

“เจ้ำคิดว่ำไงล่ะ? อ่ำ เจ้ำคิดว่ำข้ำจะฆ่ำเจ้ำงั้นเหรอ?” เขำ
แผดเสียงหัวเรำะออกมำ “เจ้ำก็รู้ว่ำมันเป็นไปไม่ได้”

“ฉันก็ไม่บ้ำพอที่จะสู้กับโดเกบิเหมือนกัน”

“ข้ำชอบมันนะ งั้นมำเริ่มสัญญำกันเถอะ”

ด๊กกั๊กดีดนิ้วและมีโดเกบิตัวหนึ่งปรำกฏตัวขึ้นตรงหน้ำ
ของเขำพร้อมกับสัญญำ มันคือบีฮยอง เขำถูกผูกมัดไว้
ด้วยระบบและจ้องมำที่ผมด้วยสำยตำติเตียน

“ข้ำน ำบีฮยองมำเป็นทนำย ไม่ว่ำยังไงก็ตำม เจ้ำก็ต้องฉีก
สัญญำกับเขำเพื่อท ำสัญญำกับข้ำ ค่ำใช้จ่ำยของกำรฉีก
สัญญำจะถูกรับผิดชอบโดยบีฮยอง”

ผมรู้สึกประหลำดใจเล็กน้อย ชำยคนนี้ เขำรู้เรื่องสัญญำ
ของผมกับบีฮยอง นั่นหมำยควำมว่ำเขำรู้มันตั้งแต่แรกที่
ผมเป็นตัวดึงดูดกลุ่มดำวจ ำพวก ‘หำอวตำร’

ผมแสร้งท ำเป็นใจเย็น “เอำตำมนั้นเลย ฉันไม่แคร์”

“เข้ำเรื่องเลยก็ดี เจ้ำต้องกำรตรวจสอบสัญญำไหม? มัน
เป็นครั้งแรกของข้ำเหมือนกันที่ได้ท ำสัญญำเช่นนี้”

ผมอ่ำนสัญญำ ไม่จ ำเป็นต้องพูดอะไร สัญญำเต็มไปด้วย
เงื่อนไขที่เอำเปรียบผม เงินบริจำคถูกแบ่ง 5:5 นอกจำกนี้
ยังมีเงื่อนไขบำงประกำรที่ผูกมัดอิสรภำพของผม แม้แต่
ตอนนี้ ผมก็ยังต้องเป็น ‘บ่ำว’ แทนที่จะเป็น ‘นำย’

ด๊กกั๊กหัวเรำะ “เป็นไง? นี่คือค่ำเฉลี่ยตำมอุตสำหกรรม แต่
ข้ำสำมำรถปรับเปลี่ยนบำงอย่ำงได้”

แม้แต่บีฮยองเองก็พยำยำมท ำสัญญำที่คล้ำยกันนี้ในตอน
แรก

ผมพยักหน้ำและกล่ำวว่ำ “อืม ไม่เลว แต่ก่อนที่ฉันจะเซ็น
สัญญำ ฉันมีข้อเสนอ”

“ข้อเสนอ? ยังไง?”

“ไม่ใช่ว่ำมันน่ำเสียดำยเหรอที่ฉันจะเป็นคนเดียวที่ออกมำ
จำกช่อง? นำยคงจะไม่พอใจกับแค่ฉันคนเดียวหรอกนะ?
มีกลุ่มดำวที่แข็งแกร่งบำงส่วนอยู่ในช่องของฉัน”

“โฮ่? ใครกันบ้ำง?”

“นักโทษรัดเกล้ำทองค ำ, มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ, ผู้
พิพำกษำเปลวเพลิงปีศำจ…”

ด๊กกั๊กดูจะประหลำดใจกับค ำขยำยแต่ละอัน

“นักโทษรัดเกล้ำทองค ำ? ข้ำไม่คิดว่ำเจ้ำจะมีกลุ่มดำว
เช่นนั้นอยู่… บีฮยอง เจ้ำก็ท ำได้ดีหนิ”

บีฮยองแค่นเสียงผ่ำนล ำคอ

ผมพูดต่อ นี่เป็นส่วนที่ส ำคัญที่สุด

“พูดตำมตรงนะ ฉันไม่ได้ต้องกำรทิ้งกลุ่มดำวเหล่ำนี้ไว้
ในช่องนี้ ดังนั้นฉันจึงต้องกำรให้นำยสร้ำงสะพำนขึ้น
เพื่อให้กลุ่มดำวสำมำรถย้ำยช่องไปกับฉันได้”

(จบตอน)