มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 91 – กำรต่อสู้ของผู้อ่ำน (5)

[กลุ่มดำว ‘ผู้พิพำกษำเปลวเพลิงปีศำจ’ จะตัดสินควำม
จริงใจของคุณ]
[กลุ่มดำว ‘นักเขียนลับ’ ค่อนข้ำงน่ำร ำคำญ]
[กลุ่มดำว ‘นักโทษรัดเกล้ำทองค ำ’ แผ่ควำมร ำคำญ
ออกมำ]
[กลุ่มดำว ‘นักโทษรัดเกล้ำทองค ำ’ ถำมว่ำคุณต้องกำรย้ำย
ช่องจริงๆ เหรอ]
ด๊กกั๊กยิ้มเหมือนเขำสนใจ
“สะพำน?”
“เชื่อมต่อช่องของนำยกับฉัน”
“งั้นไม่ใช่ว่ำมันจะเป็นเหมือนกับกำรเชื่อมต่อซ้อนทับกัน
งั้นเหรอ?”

“ไม่เห็นส ำคัญอะไร นำยจะสำมำรถย้ำยช่องผ่ำนฉันได้
โดยไม่ต้องขัดขืนต่อกลุ่มดำว”
“หืม นั่นก็จริง น่ำสนใจมำก”
“นอกจำกนี้ยังมีบำงอย่ำงที่ฉันเองก็อยำกรู้”
“อยำกรู้อะไร?”
“กลุ่มดำวแบบไหนในช่องที่ฉันจะท ำสัญญำด้วย? ฉันแค่
ก ำลังสงสัยว่ำช่องขนำดใหญ่จะเป็นยังไงเนื่องจำกฉันได้
แต่อยู่ในช่องเล็กๆ แบบนี้ ฉันต้องกำรดูล่วงหน้ำ โอเค
ไหม?”
ผมจงใจพูดใส่บีฮยอง กำรแสดงออกของบีฮยองเริ่ม
เจ็บปวดขึ้นมำ รอยยิ้มแห่งควำมพึงพอใจปรำกฏบน
ใบหน้ำของด๊กกั๊ก
“บีฮยอง เจ้ำเซ็นสัญญำกับอวตำรที่ดีจริงๆ ข้ำคิดว่ำอย่ำง
นั้นนะ”

มือของด๊กกั๊กเคลื่อนผ่ำนอำกำศ และเขำก็เริ่มควบคุม
ระบบ
“ดี ถ้ำอย่ำงนั้นก็มำแสดงให้เจ้ำเห็นถึงบรรยำกำศของ
เมืองใหญ่กันเถอะ”
ในเวลำต่อมำ มันก็รู้สึกรำวกับว่ำมีเชือกเส้นหนึ่งเกำะติด
กับร่ำงกำยของผม มันมีกำรเชื่อมต่อที่ชัดเจนซึ่งดูเหมือน
จะน ำไปยังที่ไหนสักแห่ง
ผมค่อยๆ กะพริบตำและรู้สึกถึงสำยตำจ ำนวนนับไม่ถ้วน
ที่จ้องมำยังผม หนึ่ง สอง สำม… ขนของผมลุกชันขึ้น มัน
ค่อนข้ำงแตกต่ำงจำกช่องของบีฮยอง ผมรู้สึกได้ถึงตัวตน
ของพวกเขำเพียงแค่จำกสำยตำของพวกเขำ
เจ๋ง นี่คือช่องของโดเกบิที่ปกครองโตเกียวโดมงั้นเหรอ?
“เป็นไง? มันมีลีคใหม่ให้เจ้ำได้เล่นแล้ว”

ดูเหมือนว่ำมันจะไม่ใช่กลุ่มดำวของญี่ปุ่น ไอ้บ้ำนี่มี
สมำชิกจำกทวีปอื่นๆ และโลกใบอื่นๆ ด้วยเหรอ? ถ้ำผม
อยู่ในสถำนที่เช่นนี้ ผมจะได้เหรียญแต่ละครั้งกี่เหรียญ
กัน? พูดตำมตรง แม้แต่ผมก็ไม่อำจคำดเดำได้
ผมพึมพ ำ “สุดยอด ใหญ่ขนำดนี้เลยเหรอ?”
“งั้นสัญญำ…”
“ก่อนหน้ำนั้น ฉันอยำกจะกล่ำวค ำทักทำยสักหน่อย ได้
ไหม?”
“…เอำสิ”
ด๊กกั๊กแสดงควำมไม่พอใจออกมำ แต่ในที่สุดเขำก็ยอม
จำกนั้นผมก็เริ่มพูดพร้อมกับดวงตำที่ปิดลง “กลุ่มดำว
แห่งโตเกียวโดม พวกท่ำนได้ยินฉันไหม?”
[กลุ่มดำวบำงกลุ่มที่เกลียดคำบสมุทรเกำหลีก ำลังจ้องมอง
คุณอยู่]

“ฉันมั่นใจว่ำพวกท่ำนต้องเคยได้ยินเรื่องของฉันมำ ฉัน
คือคิมทกจำ ผู้ท ำลำยบัลลังก์หนึ่งเดียวและกลำยเป็นรำชำ
แห่งโลกที่ไร้รำชำ โปรดทรำบว่ำฉันยังไม่มี
ผู้สนับสนุน… อืม ใช่แล้ว ฉันหวังว่ำจะได้อยู่กับพวกท่ำน
ในอนำคต”
[กลุ่มดำวแห่งโตเกียวโดมก ำลังฟังคุณอยู่]
ผมแนะน ำตัวสั้นๆ และมีกลุ่มดำวบำงกลุ่มเริ่มเข้ำหำผม
ดี กำรเริ่มต้นก็ไม่เลวเลยใช่ไหม?
“ยังไงก็ตำม เพื่อเป็นอนุสรณ์แก่ช่องของฉัน ฉันจะจัด
กิจกรรมเล็กๆ ขึ้น ฉันหมำยถึง เหตุกำรณ์ร่วมระหว่ำง
เกำหลีใต้และญี่ปุ่น… ถ้ำพวกท่ำนสงสัย โปรดเชื่อมต่อ
กับช่อง #BI-7623 ในตอนนี้ ฉันจะออกตั๋วให้กับกลุ่มดำว
ที่ไปตั้งแต่เนิ่นๆ และมอบเหรียญ…”

จำกนั้นกำรเชื่อมต่อช่องก็หำยไป ผมลืมตำขึ้นและเห็นด๊ก
กั๊กก ำลังจ้องมำที่ผมในขณะที่เขำถำมว่ำ “เจ้ำก ำลังท ำบ้ำ
อะไร?”
“อะไร? มันคือกิจกรรม”
“เจ้ำก ำลังคิดอะไรอยู่? เจ้ำอยำกตำยงั้นเหรอ? กลุ่มดำวใน
ช่องของข้ำคงไม่ไปเล่นในน่ำนน ้ำตื้นๆ แบบนั้น…”
ผมรู้สึกดีใจมำกเพรำะเขำตัดกำรเชื่อมต่อในจุดที่ผู้คน
ก ำลังรู้สึกสงสัย จำกนั้นร่ำงกำยของด๊กกั๊กก็เริ่มเปลี่ยนไป
อย่ำงช้ำๆ
“รอเดี๋ยว กลุ่มดำว พวกท่ำนก ำลังจะไปไหนกัน?”
กระแสเริ่มเปลี่ยนแปลงไป กลุ่มดำวเริ่มหลั่งไหลเข้ำมำยัง
ช่องของบีฮยองทีละนิดๆ
[กลุ่มดำวจ ำนวนหนึ่งได้เข้ำสู่ช่อง # BI-7623 แล้ว]
[ระดับของช่องเพิ่มขึ้น]

ผมยิ้มกว้ำง “มำกันเยอะเลย ขอบคุณมำก พวกท่ำนมำที่นี่
เพื่อร่วมกิจกรรมใช่ไหม?”
[กลุ่มดำว ‘นักโทษรัดเกล้ำทองค ำ’ รู้สึกร ำคำญเมื่อเห็น
กลุ่มดำวเหล่ำนี้]
[กลุ่มดำว ‘เทพสงครำมทะเล’ ไม่ชอบรูปลักษณ์ของกลุ่ม
ดำวที่ไม่เป็นมิตร]
“เดี๋ยวก่อน อย่ำเพิ่งสู้กัน ฉันไม่ได้เรียกพวกท่ำนมำที่นี่
เพื่อสู้กัน”
[กลุ่มดำวที่ชื่นชอมมุรำซำมะก ำลังขอร้องให้คุณ
ด ำเนินกำรจับสลำกเหรียญ]
[กลุ่มดำวบำงกลุ่มถำมเกี่ยวกับกิจกรรมเหรียญ]
“อย่ำรีบร้อนไป ฉันจะท ำมันไปทีละนิด ลองคิดดูสิ มัน
ส ำคัญมำกเหรอที่จะได้เหรียญมำสักเหรียญหรือสอง

เหรียญ? จะเกิดอะไรขึ้นถ้ำพวกท่ำนไม่มีอวตำรมำใช้
เหรียญ? ช้ำๆ นะ”
[กลุ่มดำวบำงกลุ่มมองคุณด้วยสำยตำที่ไม่พอใจ]
“พวกท่ำนอำจจะเคยได้ยินเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่ฉันจะบอก
อีกครั้ง ฉันคือคิมทกจำ และฉันไม่มีผู้สนับสนุน ฉันชนะ
ในสงครำมระหว่ำงรำชำและป้องกันภัยพิบัติก่อนที่มันจะ
เริ่มต้นขึ้น อำจจะมีอวตำรบำงคนที่แข็งแกร่งกว่ำฉันถ้ำ
พวกท่ำนมองไปรอบๆ โลก แต่จะไม่มีใครที่ไม่มี
ผู้สนับสนุน ยังไงก็เถอะ… มันก็เป็นกำรยำกที่จะอยู่ไป
จนถึงตอนจบ”
ด๊กกั๊กเริ่มตัวซีดในขณะที่เขำสังเกตเห็นควำมตั้งใจของผม
“เดี๋ยว! เจ้ำ…!””
ผมหัวเรำะให้ด๊กกั๊ก โปรดิวเซอร์งั้นเหรอ? ใช่แล้ว ผมจะ
แสดงให้เขำเห็นว่ำโปรดิวเซอร์ที่แท้จริงเป็นยังไง

“โซลโดมในตอนนี้ก ำลังมุ่งหน้ำไปยังสถำนกำรณ์ที่ห้ำ
ถ้ำพวกท่ำนฉลำด พวกท่ำนก็จะรู้ว่ำมันหมำยควำมว่ำ
ยังไง ใช่แล้ว ถูกต้อง อีกไม่นำนจะมีเหตุกำรณ์ที่พวกท่ำน
ชอบเกิดขึ้น”
ในตอนนี้มันเหลืออีกไม่ถึงหนึ่งสัปดำห์แล้วก่อนที่
สถำนกำรณ์จะเริ่มต้นขึ้น ก่อนที่เหตุกำรณ์ภัยพิบัติ
ทั้งหมดจะเริ่มต้นขึ้น เหตุกำรณ์พิเศษจะถูกจัดขึ้น งำน
เลี้ยงส ำหรับกลุ่มดำวทั้งหมดในกำรถ่ำยทอดสดดวงดำว
ในไม่ช้ำ กำรเลือกผู้สนับสนุนคร้ังที่สองจะเริ่มต้นขึ้น
ผมพูดต่อ “ในกำรเฉลิมฉลอง ฉันจะจัดกิจกรรมพิเศษขึ้น
หำกจ ำนวนกำรซับสไคร้ของช่องนี้ถึง 10,000 ในวันที่มี
กำรเลือกผู้สนับสนุน…”
[กลุ่มดำว ‘นักโทษรัดเกล้ำทองค ำ’ ก ำลังกลืนน ้ำลำย]
“ฉันจะเป็นพำร์ทเนอร์กับกลุ่มดำวกลุ่มหนึ่งในช่องนี้”

[กลุ่มดำว ‘นักเขียนลับ’ ก ำลังมองมำที่คุณด้วยควำม
สนใจ]
“ไม่ส ำคัญว่ำจะเป็นเชื้อชำติใด เผ่ำพันธุ์อะไร หรือโลกใบ
ไหน ไม่ส ำคัญว่ำท่ำนจะแข็งแกร่งหรืออ่อนแอ มีชื่อเสียง
หรือไม่มีชื่อเสียง อะไรก็ได้ทั้งนั้น สิ่งที่ฉันก ำลังมองหำ
คือแพสชั่น ฉันหวังว่ำท่ำนจะมีแพสชั่นเพื่อส่งฉันไป
จนถึงตอนจบของเรื่องบ้ำๆ นี่”
[กลุ่มดำว ‘แม่ทัพผู้พิพำกษำหัวโล้น’ เช็ดหัวของเขำ]
“ใครก็ได้ ฉันจะรอพวกท่ำน ผู้ชมทั้ง 10,000 คน พวก
ท่ำนจ ำได้ไหม? โปรดถ่ำยทอดมันให้กับคนอื่นด้วย”
“ด-เดี๋ยวก่อน! เดี๋ยว! รอก่อน!”
ด๊กกั๊กตะโกนออกมำ แต่มันก็สำยเกินไปแล้ว มันมีเสียงที่
ชั่วร้ำยและข้อควำมของช่องดังออกมำไม่หยุด ผมเวียนหัว
จำกข้อควำมที่หลั่งไหลเข้ำมำจำกทั่วทุกทิศ

เวลำผ่ำนไปนิดหน่อย
ควำมโกรธอันเย็นยะเยือกปรำกฏขึ้นบนใบหน้ำของด๊ก
กั๊ก เขำตัดสินใจและยกมือขึ้นมำทำงผม “อวตำรคิมทกจำ
เจ้ำจะต้องตำยที่นี่”
ใช่ ผมคิดว่ำเขำคงจะตอบสนองแบบนี้ ผมหัวเรำะใน
ขณะที่แสร้งท ำเป็นใจเย็น “ตอนนี้มีกลุ่มดำวจ ำนวนมำก
ก ำลังดูอยู่ นำยไม่กลัวพำยุงั้นเหรอ?”
“อย่ำดูถูกเจ้ำแห่งโตเกียวโดมไป”
มันไม่มีควำมอดทนเหลืออยู่บนใบหน้ำอันโกรธเกรี้ยว
ของด๊กกั๊กแล้ว บัดซบ
“เจ้ำคิดเหรอว่ำข้ำจะไม่สำมำรถจัดกำรกับควำมเป็นไปได้
ที่เกิดจำกกำรสังหำรแมลงอย่ำงเจ้ำได้?”
นิ้วมือของด๊กกั๊กขยับ มันเป็นท่ำทำงเหมือนกับว่ำเขำ
ก ำลังดีดแมลง ประกำยไฟอันทรงพลังปรำกฏขึ้นรอบตัว

ผม มันเป็น ‘ระเบิดลูกโป่ง’ ที่เป็นควำมสำมำรถพิเศษ
ของด๊กกั๊ก สิ่งนี้จะท ำให้ร่ำงกำยของผมระเบิดออกมำ
เหมือนกับลูกโป่ง
นี่คือสิ่งที่ควรจะเกิดขึ้น
“…อะไรกันเนี่ย?”
เขำลองอีกครั้ง ด๊กกั๊กดีดนิ้วอีกสองครั้ง อย่ำงไรก็ตำม มัน
ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ไม่นำนหลังจำกนั้น แม้แต่
ประกำยไฟก็ไม่ปรำกฏขึ้น
“น-นี่มัน…” ด๊กกั๊กที่ก ำลังสับสนจ้องไปที่นิ้วของเขำ
อย่ำงไรก็ตำม เขำก็ยังไม่เข้ำใจ ปัญหำไม่ใช่นิ้วของเขำ
มันมีเงำขนำดมหึมำอันเย็นยะเยือกปรำกฏขึ้นข้ำงหลัง
ของผม ท ำให้วิสัยทัศน์ของผมมืดลง
“เฮ้ โดเกบิ”

พลันมีเสียงดังออกมำในทันใด ผมรู้ได้โดยสัญชำตญำณ
เจ้ำของเสียงนี้ก ำลังปกป้องผม มันเป็นเรื่องธรรมดำเมื่อ
คิดถึงมัน โดเกบิที่ใช้งำนระบบสำมำรถป้องกันระบบได้
“สนุกไหมที่จะอวดพลังของเจ้ำ?” นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้
ยินเสียงที่แท้จริงของบีฮยอง
ด๊กกั๊กที่ก ำลังประหลำดใจพูดติดๆ ขัดๆ “เอ่อ เจ้ำได้กำร
ไถ่ถอนตัวละครมำได้ยังไง…?”
“อ่ำ เรื่องนี้? ไม่ใช่ว่ำเจ้ำท ำให้ข้ำต้องล ำบำกเพรำะควำม
แข็งแกร่งของเจ้ำงั้นเหรอ?”
ใบหน้ำของด๊กกั๊กเปลี่ยนเป็นสีแดง ควำมโกรธเข้ำปก
คลุมใบหน้ำของเขำ “เจ้ำเป็นโดเกบิระดับต ่ำที่เยี่ยมยอด
ที่สุด… บีฮยอง! เจ้ำหมำยควำมว่ำยังไงกับควำมรุนแรงใน
ครั้งนี้?”
“ระดับต ่ำ? เจ้ำเองก็เป็นระดับต ่ำแม้จะมีจ ำนวนกำรซับส
ไคร้ของเจ้ำก็ตำม”

“ข้ำไม่ได้เลื่อนต ำแหน่งขึ้นมำเพรำะโชคช่วย เจ้ำกล้ำยั่ว
โมโหข้ำ เจ้ำแห่งโตเกียวโดมงั้นเหรอ?”
“โตเกียวโดมเหรอ? ดี โตเกียวโดม มันมีกลุ่มดำวดีๆ
เหลืออยู่ที่นั่นเท่ำไรกัน?”
บีฮยองขยับจำกข้ำงหลังของผมเข้ำหำด๊กกั๊ก “ยังไงก็เถอะ
เจ้ำตัวเล็กขนำดนี้เลยเหรอ?”
รูปร่ำงหน้ำตำของพวกเขำเหมือนกัน แต่ตอนนี้บีฮยอง
กลับตัวใหญ่กว่ำหลำยเท่ำ
เงำขนำดยักษ์ของบีฮยองได้พิสูจน์มัน พลังของโดเกบิจะ
เพิ่มขึ้นตำมจ ำนวนกำรซับสไคร้ของพวกเขำ
ด๊กกั๊กที่ก ำลังหวำดกลัวหดตัวกลับไป “ด-ได้ไง…?”
“ก่อนหน้ำนี้เจ้ำพูดได้ดีมำก อะไรนะ? ข้ำก ำลังจัดกำรกับ
สถำนกำรณ์อย่ำงผิดกฎระเบียบงั้นเหรอ?” แขนสีด ำ
ปรำกฏออกมำจำกเงำของบีฮยองและคว้ำไปยังล ำคอ

ของด๊กกั๊ก และยกเขำขึ้นสู่อำกำศ “ไอ้ระย ำนี่ขโมยอวตำร
ของคนอื่น… ใครที่สอนจริยธรรมให้เจ้ำกัน?”
“อ-เอ่อ เจ้ำจะไม่ปลอดภัยอย่ำงแน่นอนถ้ำเจ้ำท ำแบบ
นี้…!”
“บ้ำเอ้ย!” แขนขวำของบีฮยองบวมขึ้นมำก “ไปยังแอน
โดรเมดร้ำและไปส ำนึกผิดซะ!”
ก ำปั้นเงำระเบิดผ่ำนโล่บนเพดำน และด๊กกั๊กก็กระเด็นไป
ยังอีกฟำกของจักรวำล
เขำจะไม่ตำยเพรำะเขำเป็นโดเกบิ แต่เขำคงจะเจ็บหนักไป
สักพัก บีฮยองถอยหำยใจออกมำรำวกับว่ำเขำโล่งอก
ยังไงก็เถอะ ผมก็เกือบตำย ผมถอนหำยใจออกมำด้วย
ควำมโล่งอกและเดินเข้ำหำบีฮยอง ช่องเพิ่งโตขึ้นแต่บีฮ
ยองก็ดูแปลกๆ พวกเรำมองหน้ำกัน และผมก็เห็นสำยตำ
ที่สับสนของบีฮยอง

ผมไม่สำมำรถบอกได้ว่ำเขำก ำลังจะหัวเรำะหรือร้องไห้
บำงทีนี่อำจจะเป็นสีหน้ำที่โดเกบิแสดงออกมำเมื่อพวก
มันมีควำมสุขจริงๆ
“เจ้ำรู้ไหมว่ำข้ำเห็นอะไรในตอนนี้?”
ผมไม่รู้ แต่ผมก็พอจะเดำได้ มันอำจจะไม่ได้แตกต่ำงจำก
สิ่งที่ผมก ำลังเห็นอยู่นัก
[ระดับของช่องเพิ่มขึ้น]
[ระดับของช่องเพิ่มขึ้น]
[ระดับของช่องเพิ่มขึ้น]
.
.
.
[กลุ่มดำวที่ชอบคำบสมุทรเกำหลีต้องกำรเป็นผู้สนับสนุน
ของคุณ]

[กลุ่มดำวที่ต้องกำรกำรปรองดองในประวัติศำสตร์
ต้องกำรเป็นผู้สนับสนุนของคุณ]
[กลุ่มดำวที่ชอบกำรแปลงเพศประหลำดใจกับหัวใจของ
คุณ]
[กลุ่มดำวที่ชอบวัฒนธรรมย่อยสนใจในตัวคุณ]
ข้อควำมจ ำนวนนับไม่ถ้วนดังขึ้นในหูของผมและบีฮยอง
ในตอนนี้เวทีได้ขยำยออกไปทั่วโลกแล้ว
(จบตอน)