มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 94 – ภำวะเอกฐำน (3)

เมื่อยำมเช้ำ ผมก็ลืมตำตื่นขึ้น ฮันซูยองเห็นผมตื่นและยิ้ม
เธอคือคนสุดท้ำยที่เฝ้ำยำม “นำยฝันร้ำยเหรอ?”
“นิดหน่อย”
ถ่ำนที่ลุกไหม้มำตลอดทั้งคืนกลำยเป็นสีขำว ผมดับไฟ
และแตะหน้ำผำกของผมซึ่งมีอำกำรปวดหัวเกิดขึ้น ภำพที่
ผมเห็นผ่ำนมุมมองนักอ่ำนพระเจ้ำ…
กิลยัง ผมไม่รู้ว่ำเขำโอเคไหม “ยูซำนอำไปไหน?”
“เธอไปลำดตระเวน” ฮันซูยองตอบพร้อมกับแตะ
สมำร์ทโฟนของเธอ
ผมถำมเธอ “เธอดูอะไรอยู่น่ะ?”
“นิยำย”
“นิยำยของเธอ?

“ฉันจะอ่ำนนิยำยอะไรอีก?”
แน่นอนว่ำมันแปลกที่จะอ่ำนนิยำยเรื่องอื่นภำยใต้
สถำนกำรณ์เหล่ำนี้
“ฉันสงสัยอยู่ตลอด มันสนุกเหรอที่นักเขียนจะอ่ำนงำนที่
พวกเขำเขียน”
“มันสนุกมำก”
“แม้ว่ำเธอจะรู้รำยละเอียดทั้งหมดเหรอ?” ผมถำมเธอโดย
ไม่คิดอะไร แต่ฮันซูยองก็ให้ค ำตอบที่ไม่คำดคิดแก่ผม
“บำงครั้งฉันก็รู้สึกว่ำเรื่องรำวนั้นต่ำงออกไปแม้ว่ำจะอ่ำน
เรื่องเดิม”
“อะไรนะ?”
“นักเขียนไม่ได้มีควำมเชี่ยวชำญในนิยำยอย่ำงสมบูรณ์ มี
หลำยข้อผิดพลำดทุกครั้งที่ฉันมองย้อนกลับไป ใน

ท้ำยที่สุด กำรอ่ำนก็เป็นกระบวนกำรทบทวนตัวเองอีก
แบบ”
“ฉันไม่เข้ำใจจริงๆ ว่ำเธอก ำลังพูดอะไร”
“…มันหมำยควำมว่ำหลังจำกผ่ำนไประยะหนึ่ง ฉัน
สำมำรถเห็นว่ำมันเป็นงำนเขียนของคนอื่นได้ สุดท้ำย
แล้ว มนุษย์ทุกคนก็มีงำนเขียนของตัวเองอยู่”
มันเป็นค ำพูดที่ไม่น่ำเชื่อ และผมก็รู้สึกประหลำดใจ ฮันซู
ยองสำมำรถพูดอะไรยำกๆ แบบนี้ออกมำได้ด้วย
ผมพูดกับเธอ “เมื่อมำคิดดูแล้ว เธอก็เป็นอย่ำงนั้นนะ เธอ
เขียนนิยำยของคนอื่นจริงๆ”
ฮันซูยองตะโกนอะไรบำงอย่ำงกลับมำ และผมก็อุดหูไว้
สักพัก ใครบอกให้เธอลอกเลียนแบบตั้งแต่แรก? ฮันซู
ยองปิดสมำร์ทโฟนของเธอและถำมผม “ยังไงก็เถอะ นำย
จะท ำอะไรต่อ?”

“ฉันจะท ำอะไรเหรอ? ฉันจะรอให้เริ่มสถำนกำรณ์ต่อไป”
“ใครจะเชื่อกัน? ฉันมั่นใจว่ำนำยมีแผน”
เธอดูเหมือนมีอะไรจะพูดออกมำ ดังนั้นผมจึงปล่อยให้
เธอพูด และก็จริง เธอพูดออกมำต่อ
“ยูจงฮยอคก ำลังไปจัดกำรทำงทิศตะวันตก รำชำพเนจร
ก ำลังมุ่งหน้ำไปยังทำงเหนือ แล้วตรงกลำงล่ะ?”
“พวกเรำจะหยุดมันด้วยกัน”
“ไม่ใช่ว่ำมันมีวิธีง่ำยๆ อยู่เหรอ? นำยลืมไปแล้วเหรอ?”
ผมชะงักไปและจ้องไปยังฮันซูยอง “เธอก็อปอันนั้นไป
ด้วยเหรอ?”
“…ฉันไปท ำตอนไหน? ฉันก็แค่เอำมันมำใส่ในนิยำยของ
ฉัน” ฮันซูยองอึกอักพร้อมกับเบ้ปำก “ยังไงก็เถอะ ฉันพูด
ถูกไหม? เท่ำที่ฉันรู้ มันมีวิธีง่ำยๆ ในกำรป้องกันภัยพิบัติ
ตรงกลำงอยู่”

แน่นอนว่ำค ำพูดของเธอถูกต้อง ถ้ำพวกเรำท ำแบบนั้น
พวกเรำก็จะสำมำรถเคลียร์สถำนกำรณ์ที่ห้ำได้และ
ป้องกันภัยพิบัติทั้งหมดได้อย่ำงไม่ยำกอะไร ฮันซูยอง
มองมำที่ผมด้วยดวงตำทิ่มแทง “นำยก ำลังจะท ำอะไร?”
“เรื่องนั่น… เดี๋ยวจะคิดดูระหว่ำงทำงละกัน”
ผมมองไปรอบๆ และเห็นยูซำนอำก ำลังโบกมือของเธอ
จำกระยะไกล ฮันซูยองบ่น “ท ำไมนำยดูมีควำมสุขมำกจัง
หลังจำกได้เห็นเธอ?”
“มันเป็นเพรำะเธอคือคนที่ไว้ใจได้”
“ชิ คนที่ไว้ใจไม่ได้ต่ำงหำกที่จะอยู่รอด”
พวกเรำออกเดินทำงอีกครั้ง เหลือเวลำอีก 5 วันก่อนที่
สถำนกำรณ์จะเริ่มต้นขึ้น พวกเรำเคลื่อนตัวไปทำง
ตะวันตกตำมแม่น ้ำฮัน

มันมีวัตถุประสงค์อยู่สองอย่ำงเบื้องหลังเรื่องนี้ หนึ่งคือ
กำรตำมหำกงพิลดูที่หำยไปแถวๆ แม่น ้ำฮัน และสองคือ
กำรรวบรวมเหรียญจำกมอนสเตอร์ที่อยู่ใกล้ๆ
นอกเหนือจำกสิ่งอื่นใด ในตอนนี้คือเหตุกำรณ์เหรียญ
ดังนั้นผมก็ควรจะรวบรวมมันให้ได้มำกที่สุด
“ยูซำนอำ ไปทำงซ้ำย! ฮันซูยองน ำ!”
พวกเรำล่ำมอนสเตอร์ระดับ 7 ทั้งหมดที่มองเห็นได้ เมื่อยู
ซำนอำเข้ำร่วมกับพวกเรำ พวกเรำจึงสำมำรถล่ำเผ่ำพันธุ์
ระดับ 7 และกระทั่งระดับ 6 ได้ ผมเกิดควำมคิดบำงอย่ำง
ในขณะที่ก ำลังมองไปยังยูซำนอำ
บำงทีเธออำจจะไม่รู้เรื่องเหล่ำคนที่มำจำกโอลิมปัสก็ได้
ผมเรียกพวกเขำออกมำเพื่อค้นหำจุดประสงค์ของพวกเขำ
พวกเขำน่ำจะใช้ควำมเป็นไปได้ที่มีอยู่ไปหมดแล้วและไม่
สำมำรถแทรกแซงยูซำนอำได้อีกในช่วงนี้ กำรต่อสู้จบลง
และผมก็เดินเข้ำไปหำยูซำนอำ

“ยูซำนอำ ในอนำคตเธอควรจะใช้อักขระแค่ครั้งละอัน”
“อ๊ำ ฉันขอโทษ เมื่อครั้งล่ำสุดฉันเป็นปัญหำใหญ่เลย
เหรอ?”
“ไม่ นั่นไม่ใช่เหตุผล”
คนที่ได้รับกำรสนับสนุนจำกเนบิวลำนั้นไม่ธรรมดำ
แน่นอนว่ำกำรได้รับกำรสนับสนุนจำกเนบิวลำไม่ได้
หมำยควำมว่ำกลุ่มดำวทั้งหมดในเนบิวลำนั้นจะ
สนับสนุนเธอ อย่ำงไรก็ตำม กฎแห่งกำรถ่ำยทอดสด
ดวงดำวก็ยังมีผลต่อกลุุ่มดำวและอวตำร
รำคำส ำหรับกำรฝ่ำฝืนกฎนั้นก็ย้อนกลับไปหำกลุ่มดำว
และอวตำรในที่สุด กลุ่มดำวอำจจะมีวิธีหลบหนี แต่
ปัญหำก็คืออวตำร
“กำรใช้อักขระหลำยอันจะท ำให้เกิดภำระแก่ร่ำงกำยของ
เธอ”

ไอ้พวกโอลิมปัสบัดซบไม่ได้บอกเรื่องนี้กับเธอ แต่มันก็มี
ขีดจ ำกัดส ำหรับเรื่องรำวที่คนๆ หนึ่งจะสำมำรถแบกรับ
ไว้ได้อยู่ ทุกๆ อักขระบรรจุไว้ซึ่งเรื่องรำวของกลุ่มดำว
และผสมผสำนเข้ำกับประวัติศำสตร์แบบสุ่มๆ ซึ่งจะท ำ
ให้จิตวิญญำณของมนุษย์เสียหำยได้
ถ้ำยูซำนอำยืมอักขระของกลุ่มดำวเป็นจ ำนวนมำก พลัง
ชีวิตที่เหลืออยู่ของเธอก็จะลดลงไปในทันที่ จำกนั้น
อำจจะภำยในหนึ่งปี…
ยูซำนอำยิ้มเบำๆ “ขอบคุณที่เป็นห่วงนะ”
ผมตระหนักถึงบำงสิ่งและพูดออกมำ “เธอรู้แล้วเหรอ?”
ดวงตำของยูซำนอำขยับลงและเธอก็พูดเบำๆ “ทกจำ นำย
คิดว่ำฉันยังเป็นแค่พนักงำนออฟฟิศอยู่เหรอ?”
ยูซำนอำพูดต่อ “ฉันแตกต่ำงจำกทกจำ ฉันไม่สำมำรถท ำ
อะไรเพื่อเปลี่ยนโลกนี้ได้ นี่คือโลกที่ T0EIC เกรดเฉลี่ย
และคะแนนต่ำงๆ ไม่ได้มีประโยชน์อะไร”

ผมสงสัย “เธอคิดว่ำทุกอย่ำงสำมำรถแก้ไขได้เหรอถ้ำเธอ
แข็งแกร่งขึ้น?”
“นิดหน่อย”
ค ำพูดของเธอถูกต้อง อันที่จริง เฉพำะควำมแข็งแกร่ง
เท่ำนั้นที่สำมำรถแก้ไขปัญหำบำงส่วนของโลกใบนี้ได้
“ฉันตัดสินใจที่จะสร้ำงอะไรที่เป็นประโยชน์ให้กับโลก
ใบนี้บ้ำง นั่นคือสิ่งที่ฉันสำมำรถท ำได้ในตอนนี้”
มันมีบำดแผลมำกมำยอยู่ที่หลังมือของยูซำนอำในขณะที่
เธอพูด บำดแผลเหล่ำนั้นรำวกับหลุมใหญ่ส ำหรับผม
อย่ำงที่ฮันซูยองได้กล่ำว ‘สุดท้ำยแล้ว กำรอ่ำนก็เป็น
กระบวนกำรช่วยทบทวนตัวเองอยู่ดี’
หำกมีสิ่งที่ผู้อ่ำนอย่ำงผมต้องท ำ ผมก็จ ำเป็นต้องอ่ำนให้ดี
ผมรู้สึกถึงอำกำรสั่นตรงแขนของผม ผมเปิดสมำร์ทโฟน
ขึ้นและเห็นว่ำมีหน้ำต่ำงแจ้งเตือน

– ฮันดงฮุน: พี่ พี่โอเคไหม?
รำชำแห่งเงำผู้สันโดษ ฮันดงฮุน ผมตกตะลึงเมื่ออ่ำน
ข้อควำม
– ฮันดงฮุน: ผมไม่สำมำรถเชื่อมต่อกับอินเทอร์เน็ตได้เมื่อ
เร็วๆ นี้ ดังนั้นข้อควำมจึงล่ำช้ำไป ผมก ำลังดิ้นรนด้วย
ควำมสำมำรถของผม
เขำส่งข้อควำมมำนำนแล้ว และพวกมันก็เรียงซ้อนกันอยู่
ดูเหมือนว่ำข้อควำมที่กองซ้อนกันจะมำถึงในเวลำ
เดียวกันเมื่ออินเทอร์เน็ตถูกเชื่อมต่อ
ผมเอำข้อควำมให้ยูซำนอำดูเพื่อเปลี่ยนอำรมณ์ของเธอ
ผมมองไปยังรอยยิ้มของยูซำนอำและคิด
ผมไม่ใช่ผู้อ่ำนที่ไร้ควำมสำมำรถอย่ำงสิ้นเชิง
***

ผมเชื่อมต่อกับฮันดงฮุนผ่ำนแมสเซ็นเจอร์ แต่ผมได้ยิน
ข่ำวเกี่ยวกับคนอื่นผ่ำนมัน
– ฮันดงฮุน: ผมอยู่ฝั่งยงซำน กิลยังก็ด้วย
– คิมทกจำ: กิลยังอยู่นั่นเหรอ?
– ฮันดงฮุน: ใช่
ผมพอรู้ต ำแหน่งสมำชิกหลักในปำร์ตี้อย่ำงคร่ำวๆ แล้ว
ต ำแหน่งของลีฮุนซึงและจำงฮีวอนถูกยืนยันผ่ำนมุมมอง
นักอ่ำนพระเจ้ำ
ผมสงสัยเล็กน้อยเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับจำงมินซอบและ
ลีซงกุก แต่มันก็ยำกที่จะไปสนใจพวกเขำ พวกเขำมี
ควำมรู้มำบ้ำง ดังนั้นพวกเขำก็ควรจะจัดกำรได้ ลีจีฮเย…
อืม ยูจงฮยอคคงจะไปจัดกำรเรื่องนี้
-คิมทกจำ: ในตอนนี้อย่ำออกจำกยงซำน ฉันจะไปที่นั่น
เร็วๆ นี้ ถ้ำเป็นไปได้ลองติดต่อคนอื่นด้วย

ค ำตอบไม่ได้ถูกส่งกลับมำ บำงทีมันอำจจะถูกตัดกำร
เชื่อมต่ออีกครั้ง ผมมองไปยังสมำชิกปำร์ตี้รอบๆ และ
กล่ำวว่ำ “ฉันคิดว่ำพวกเรำต้องข้ำมแม่น ้ำไป”
ในตอนนี้พวกเขำอยู่ทำงทิศใต้ของแม่น ้ำฮัน ทำงทิศเหนือ
ของแม่น ้ำฮันคือยงซำน
“พวกเรำต้องข้ำมมันเหรอ?” ฮันซูยองถำมผมด้วยใบหน้ำ
ตกตะลึง
มันไม่แปลก ผมมองไปยังแม่น ้ำฮันพร้อมกับเธอ เงำรำงๆ
สำมำรถมองเห็นได้จำกน ้ำวน อิกทิโอซอรัสที่อยู่ใกล้ๆ
กับสะพำนดงโฮได้มำยังแม่น ้ำฮันแล้ว พวกเรำเดินตำม
แม่น ้ำ แต่ผมก็ไม่เคยคิดจะข้ำมไปเพรำะพวกมัน
“นำยเคยเห็นสะพำนชอนโฮไหม? มันพังแล้ว”
อิกทิโอซอรัสคือมอนสเตอร์ระดับ 7 มันไม่ใช่ปัญหำ
อะไรในกำรล่ำ แต่มันก็มีจ ำนวนมำกเกินไป มันไม่ได้มี
แค่ตัวหรือสองตัว ดังนั้นกำรจัดกำรกับพวกมันทั้งหมดคง

ต้องใช้เวลำหลำยวัน พวกเรำก ำลังจะข้ำมแม่น ้ำฮันใน
สถำนกำรณ์เช่นนี้งั้นเหรอ? มันเป็นไปไม่ได้เลย
“พวกเรำจะเดินตำมแม่น ้ำไป มันอำจจะมีสะพำนอื่นที่ยัง
ไม่พัง”
พวกเรำเคลื่อนไหวไปตำมแม่น ้ำอยู่หลำยชั่วโมง แต่ก็ไม่
พบสะพำนที่สมบูรณ์เลย พวกเรำกลับพบคนพเนจรกลุ่ม
หนึ่งแทน
ฮันซูยองก ำลังจะยกอำวุธของเธอขึ้น แต่ยูซำนอำก็ขยับ
ก่อน เธอหยิบเนื้อออกมำจำกกระเป๋ำเป้ ท ำให้ฮันซูยอง
หงุดหงิด “เธอจะท ำอะไร?”
“ผู้คนก ำลังหิว”
“แล้วไง? เธออยำกจะแบ่งเหรอ? เธอบ้ำไปแล้วเหรอ? เธอ
ไม่รู้เหรอว่ำมนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่อันตรำยที่สุดในวันสิ้น
โลก?”

“ฉันสำมำรถฆ่ำพวกเขำทุกคนได้ถ้ำฉันต้องกำร” ฮันซู
ยองเห็นจิตสังหำรอยู่บนใบหน้ำของยูซำนอำครู่หนึ่งและ
หุบปำกไป “เพรำะฉะนั้น ฉันก็สำมำรถช่วยพวกเขำทุก
คนได้ถ้ำฉันต้องกำร”
ยูซำนอำเอำเนื้อจำกมอนสเตอร์ออกมำและแจกจ่ำยให้กับ
ผู้คน บำงคนก็รู้สึกปลำบปลื้มและก้มหัวให้เธอ
“อ๊ะ นี่มัน…”
“มันเป็นของเหลือ มันไม่ส ำคัญหรอก”
ผมทิ้งฮันซูยองไว้เพียงล ำพังและดึงก้ำนยำนำสเพลต้ำ
ออกมำจำกกระเป๋ำ มันเป็นไปไม่ได้ที่ทุกคนจะกลำยเป็น
ผู้ล่ำในโลกใบนี้ ชำยคนที่รับมันไปจำกผมโค้งค ำนับให้
“อ๊ำ! ขอบคุณนะ…”
“ไม่เป็นไร ครำวล ำบำกก็ควรแบ่งปัน”

แน่นอนว่ำผมเป็นคนที่แตกต่ำงจำกยูซำนอำ ควำมดีของ
ผมทั้งหมดคือสิ่งที่ถูกวำงแผนไว้
[มีหลำยคนที่ชอบคุณมำก]
[ควำมเข้ำใจของคุณเกี่ยวกับตัวละคร ‘ชินยูอิน’ เพิ่มขึ้น]
[ควำมเข้ำใจของคุณเกี่ยวกับตัวละคร ‘มำคังชอล’
เพิ่มขึ้น]
[ตัวละครใหม่ถูกเพิ่มในบุ๊คมำร์คของคุณ]
ฮันซูยองพูดประชด “นำยมันเฟค”
“…บำงครั้งฉันก็ท ำสิ่งที่ดี”
[กลุ่มดำว ‘ผู้พิพำกษำเปลวเพลิงปีศำจ’ ประทับใจใน
ควำมดีของคุณ]
[คุณได้รับกำรสนับสนุน 400 เหรียญ]
ฮันซูยองบ่นเมื่อเธอดูยูซำนอำ “บ้ำเอ้ย เธอเหมือนกับ
ผู้หญิงจำกนิยำยเลย”

ผมเห็นด้วยกับค ำพูดของเธอ ยูซำนอำเป็นเหมือนกับ
นำงเอกนิยำย แม้กระทั่งก่อนที่โลกจะล่มสลำย และ
ในตอนนี้ที่ควำมเป็นจริงกลำยเป็นนิยำย…
ท่ำมกลำงฝูงชน มีเด็กคนหนึ่งเดินเข้ำมำหำผม เธอเป็น
เด็กสำวอำยุประมำณเดียวกันกับลีกิลยัง
“อะไรเหรอ?”
เด็กหญิงที่โค้งตัวมีหน้ำตำเหมือนกับชำวตะวันตก ดวงตำ
ของเธอสดใส และใบหน้ำของเธอก็เต็มไปด้วยควำม
น่ำรัก เด็กคนนี้โค้งตัวให้ผม 90 องศำ
“ขอบคุณนะคะ”
เธอเป็นเด็กที่สุภำพมำก ผมมองไปรอบๆ แต่ก็ไม่เห็นใคร
ที่ดูเหมือนจะเป็นพ่อแม่ของเด็กน้อย เด็กคนนี้สังเกตเห็น
สำยตำของผมและกล่ำวว่ำ “พวกเขำไม่อยู่ที่นี่แล้ว”
“ทั้งคู่?” เด็กน้อยพยักหน้ำ

ผมสับสนเล็กน้อย เด็กที่ไม่มีผู้ปกครองเอำชีวิตรอดเพียง
ล ำพังมำจนถึงสถำนกำรณ์ที่ห้ำ มันแทบจะเป็นไปไม่ได้
ในหนทำงเอำชีวิตรอด
…เดี๋ยวก่อน? ในช่วงเวลำที่ผมใช้ลิสต์ตัวละคร เด็กคนนี้ก็
พูดขึ้นมำอีก “งั้นหนูไปล่ะ”
เธอมำเพื่อขอบคุณผมงั้นเหรอ? ผมพยำยำมคว้ำตัวเธอไว้
และหันกลับไปหำฮันซูยองโดยอัตโนมัติ เธอก ำลังหันไป
มองทำงอื่นอยู่
“…ระวัง”
ในไม่ช้ำมันก็จะมืด ผมกังวลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเรียก
สมำชิกปำร์ตี้มำรวมตัวกัน
“วันนี้พวกเรำจะพักกันที่นี่”

พวกเรำมองหำที่นอน แม่น ้ำฮันหนำวมำกแม้ว่ำพวกเรำจะ
จุดไฟ ดังนั้นพวกเรำจึงตัดสินใจพักในอำคำรที่ถูกท ำลำย
ไปแล้ว ฮันซูยองเตือนยูซำนอำอย่ำงจริงจัง
“คอยดู เหล่ำคนจำกเมื่อกี้จะกลับมำ เธอไม่เห็นพวกเขำตำ
เป็นประกำยกับอำวุธของพวกเรำเหรอ? พวกเขำจะกัดมือ
ที่เคยหยิบยื่นให้กับพวกเขำ”
ฮันซูยองประกำศว่ำมนุษย์ทุกคนนั้นชั่วร้ำยและเป็นขยะที่
ตอบแทนควำมดีด้วยควำมพยำบำท ผมมองไปยังยูซำนอำ
ที่ก ำลังพูดออกมำ “ไม่ใช่ทุกคนในวันโลกำวินำศที่จะเป็น
คนเลว”
“ไม่ พวกเขำทุกคนเป็นคนเลว แทบจะทุกคนเป็นคนเลว”
ผ่ำนไปหนึ่งชั่วโมง
“พวกเขำจะมำเร็วๆ นี้ จำกนั้นเธอก็จะร้องไห้”
ผ่ำนไปอีกสองชั่วโมง

“อืม พวกเขำเป็นคนอดทน”
ผ่ำนไปอีกสำมชั่วโมง
“…เป็นไปไม่ได้?”
ในที่สุดสี่ชั่วโมงก็ผ่ำนไป และมีเสียงดังออกมำจำกข้ำง
นอก สีหน้ำของยูซำนอำคล ้ำลง และฮันซูยองก็ยิ้มออกมำ
ด้วยควำมพึงพอใจ
“ดูสิ ฉันพูดอะไรไป?”
ฮันซูยองหยิบอำวุธออกมำเมื่อมีคนเข้ำมำในอำคำร
“ส-สวัสดี?”
ฮันซูยองหยุดชะงักไปในขณะที่เธอก ำลังจะลุกขึ้น คน
ที่มำคือเด็กสำว มันเป็นเด็กที่เข้ำมำขอบคุณผมอย่ำงสุภำพ
ในตอนกลำงวัน เด็กน้อยตำสีแดงได้ยื่นบำงสิ่งออกมำ
“น-นี่…”

มันเป็นผ้ำห่ม เธอคงหยิบมันขึ้นมำจำกแถวๆ นี้เพรำะเธอ
กลัวว่ำพวกเรำจะหนำว ฮันซูยองท ำหน้ำประหลำดใจใน
ขณะที่ยูซำนอำอึ้งไป ในวันสิ้นโลก ควำมปรำรถนำดี
ไม่ได้ถูกตอบแทนด้วยควำมมุ่งร้ำยเสมอไป
[กลุ่มดำว ‘ผู้พิพำกษำเปลวเพลิงปีศำจ’ ก ำลังยิ้มเอ็นดู]
[คุณได้รับกำรสนับสนุน 2,000 เหรียญ]
ยูซำนอำท ำหน้ำที่เป็นตัวแทนของปำร์ตี้ “ขอบคุณนะ ฉัน
จะใช้มันอย่ำงดี”
“ค่ะ…”
“ยังไงก็เถอะ เธออยู่คนเดียวเหรอ? มันอันตรำยมำกนะที่
จะเดินไปทั่วในเวลำกลำงคืน”
“มันก็เหมือนกันทุกที่”
กำรแสดงออกของยูซำนอำมืดลงกับค ำพูดนั้น “เธอ
อยำกจะมำอยู่กับพวกเรำไหม?”

“ฮะ?”
“มันจะดีกว่ำถ้ำเธอมำอยู่กับพวกเรำ”
ยูซำนอำมองมำที่ผมเหมือนกับว่ำเธอก ำลังขออนุญำต
อย่ำงไรก็ตำม ค ำตอบของเธอคนนั้นก็รวดเร็วยิ่งกว่ำ “หนู
ไม่อยำกสร้ำงควำมร ำคำญค่ะ”
จำกนั้นเด็กคนนี้ก็พยำยำมวิ่งหนีไป แต่ก็มีธงลอยมำจำกที่
ไหนสักแห่งและตกลงตรงเท้ำของเด็กน้อย เด็กน้อยเกิด
ควำมตื่นกลัวขึ้น และเสียงที่แสบแก้วหูของฮันซูยองก็ดัง
ออกมำ
“เดี๋ยวก่อน เธอจะไปไหนไม่ได้”
“เธอจะท ำอะไรน่ะ?” ยูซำนอำมองไปยังฮันซูยองและพูด
ด้วยน ้ำเสียงเยือกเย็น อย่ำงไรก็ตำม ฮันซูยองก็มองมำที่
ผม

“คิมทกจำ นำยไม่รู้เหรอว่ำต้องท ำยังไง? ไม่ใช่ว่ำนั่นคือ
เหตุผลที่นำยอยำกจะนอนที่นี่เหรอ?”
ผมหลับตำลงอย่ำงช้ำๆ บ้ำเอ้ย เธอสังเกตเห็น… ค ำนวณ
พลำดไปสินะ ผมไม่รู้ว่ำคนๆ นี้สำมำรถใช้แอตทริบิวต์ใน
กำรตรวจจับได้ ฮันซูยองถำม “อ่ำ นำยก ำลังจะท ำตัวเป็น
คนปำกว่ำตำขยิบงั้นเหรอ? มันเป็นเพรำะอีกฝ่ำยเป็นเด็ก
งั้นเหรอ?”
“…”
“อีกฝ่ำยเป็นเด็ก? งั้นตัวร้ำยก็คงต้องแก้ไขปัญหำนี้เอง
สินะ”
ฮันซูยองเดินเข้ำมำและยูซำนอำก็ขวำงทำงไว้
“หยุดนะ”
“ออกไปให้พ้นทำง เธออยำกให้ฉันฆ่ำเธอด้วยเหรอ?”
“ท ำไมจู่ๆ เธอถึงจะฆ่ำเด็กธรรมดำๆ ขึ้นมำ?”

“เด็กธรรมดำเหรอ?” ฮันซูยองหัวเรำะและชี้ไปที่เด็กน้อย
“ฉันบอกให้เธอหยุด” ในเวลำเดียวกัน มีดสั้นของยูซำน
อำก็ชี้ไปที่คอของฮันซูยอง จำกนั้นฮันซูยองก็อัญเชิญ
อวตำรออกมำหลำยสิบตัว ฮันซูยองค ำรำม
“คิมทกจำ รีบอธิบำยเร็วเข้ำ ก่อนที่ฉันจะหันกลับไปและ
ฆ่ำทุกๆ คน”
มันจบลงแบบนี้ ผมถอนหำยใจและพูดออกมำ “เด็กคน
นี้…”
เด็กน้อยเงยหน้ำมองผมด้วยสำยตำไร้เดียงสำ และผมก็
บังเกิดควำมรู้สึกหนึ่งขึ้นมำ
“…ห้ำวันต่อมำ เธอจะท ำลำยกรุงโซล”
ดวงตำของยูซำนอำสั่น ถ้ำฮันซูยองไม่รู้ ผมก็อำจจะปล่อย
ผ่ำนไปได้ แต่ในตอนนี้มันก็ช่วยไม่ได้แล้ว สถำนกำรณ์

บัดซบนี่ไม่เคยท ำให้พวกเรำมีตอนจบที่มีควำมสุขได้
แบบที่พวกเรำต้องกำรเลย
[กลุ่มดำว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ’ ก ำลังยิ้ม]
[กลุ่มดำวหลำยกลุ่มสนใจในกำรพัฒนำของสถำนกำรณ์
นี้]
มันเป็นเวลำนำนแล้วที่ข้อควำมจำกกลุ่มดำวไม่ได้ดูน่ำ
รังเกียจแบบนี้
“เด็กคนนี้คือภัยพิบัติสุดท้ำยของสถำนกำรณ์ที่ห้ำ”
(จบตอน)