มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 96 – ภำวะเอกฐำน (5)

ผมต้องกำรนอนหลับอีกสักพัก แต่มันก็เช้ำแล้วเมื่อผมลืม
ตำขึ้น
[กลุ่มดำว ‘ผู้พิพำกษำเปลวเพลิงปีศำจ’ กระตุ้นให้คุณดูแล
อวตำรของคุณ]
ผมตื่นขึ้นมำด้วยข้อควำมของอูรีเอล บ้ำเอ้ย กลุ่มดำวพวก
นี้เอะอะโวยวำยขึ้นมำนับต้องแต่ผม ‘ประกำศกำร
สนับสนุน’ เมื่อวำนนี้
[กลุ่มดำว ‘นักโทษรัดเกล้ำทองค ำ’ ก ำลังหัวเรำะกับ
ทำงเลือกของคุณ]
พูดตำมตรง มันไม่มีทำงที่ผมจะเป็นผู้สนับสนุนได้เมื่อค ำ
ขยำยของผมยังไม่ได้ถูกสร้ำงขึ้น ผู้สนับสนุนที่ไม่
สำมำรถมอบอักขระให้แก่อวตำรของตัวเองได้ก็เป็นได้

แค่ตัวถ่วง แม้ว่ำผมจะมีเงินอยู่มำกกว่ำผู้สนับสนุน
บำงส่วนก็ตำม
[กลุ่มดำวหลำยกลุ่มสงสัยเกี่ยวกับตัวเลือกของคุณ]
[กลุ่มดำวบำงกลุ่มคิดว่ำกำรกระท ำของคุณไร้สำระ]
ปฏิกิริยำของกลุ่มดำวที่มีต่ออวตำรของผมแยกออกเป็น
สองส่วน กลุ่มที่ชอบผมคือ ‘ผู้แสวงหำอวตำร’ ในขณะที่
คนที่ไม่ชอบผมคือ ‘ผู้แสวงหำควำมสนุก’
แน่นอนว่ำมันยังมีกลุ่มดำวกลุ่มหนึ่งที่ไม่ชัดเจน
[กลุ่มดำวนักเขียนลับก ำลังเฝ้ำมองกลยุทธ์ของคุณด้วย
ควำมสนใจ]
[คุณได้รับกำรสนับสนุน 1,000 เหรียญ]
ผมคิดว่ำเขำคือกลุ่มดำวธรรมดำๆ เมื่อผมเห็นค ำขยำยของ
เขำเป็นครั้งแรก แต่ผมก็ต้องเปลี่ยนใจเมื่อไม่นำนมำนี้
ขนำดกำรสนับสนุนของเขำโดยเฉลี่ยแล้วมำกเกินไป

กลุ่มดำวนี้อย่ำงน้อยก็ต้องเป็นกลุ่มดำวระดับ ‘เรื่องเล่ำ’
อย่ำงไรก็ตำม ไม่ว่ำผมจะค้นหำในหนทำงเอำชีวิตรอด
มำกแค่ไหน แต่ผมก็ไม่เจอชื่อของนักเขียนลับเลย
นี่หมำยควำมว่ำเขำไม่ใช่กลุ่มดำวของโลกนี้หรือไม่เขำก็
ไม่ได้ถูกจัดกำรอย่ำงเหมำะสมในหนทำงเอำชีวิตรอด เขำ
เป็นใครกัน?
แฮ่กๆ ตั้งแต่เมื่อคืน ชินยูซองได้ฝึกฝนสกิลของเธอ ณ มุม
หนึ่งของตึกร้ำง ชินยูซองใช้น ้ำยำฟื้นพลังเวทมนตร์ที่ผม
มอบให้กับเธอและใช้สกิลกับโกลล์วัยเยำว์ต่อไป
ออร่ำจำงๆ แผ่ออกมำจำกชินยูซองและสัมผัสกับผิวหนัง
ของโกลล์ นี่คือพลังของกำรสื่อสำรอันหลำกหลำยที่ผม
เห็นมำจำกลีกิลยัง
ผมมองลงไปยังชินยูซองที่มีรอยคล ้ำใต้ขอบตำ “ยูซอง
เธอได้นอนไปรึยัง?”
“ยังเลย”

“เธอไม่รู้เหรอว่ำมันมีบทลงโทษเมื่อไม่ได้นอน? ไปนอน
ซะ”
“อีกหน่อยนะคะ”
[ตัวละคร ‘ชินยูซอง’ ใช้ ‘กำรสื่อสำรอันหลำกหลำย
LV.8’]
[ตัวละคร ‘ชินยูซอง’ ใช้ ‘กำรฝึกสัตว์ LV.7’]
สมำธิของชินยูซองหำยไปในไม่ช้ำ
[กำรฝึกล้มเหลว!]
[มอนสเตอร์เริ่มคลั่ง!]
โกลล์หลุดออกจำกกำรควบคุมและพุ่งเข้ำหำชินยูซอง
ก่อนที่ผมจะทันได้ขยับ ฮันซูยองที่ก ำลังนอนน ้ำลำยไหล
อยู่ใกล้ๆ ก็ลงมือ โกลล์หยุดหำยใจในขณะที่มันกระแทก
เข้ำใส่ก ำแพงของอำคำรร้ำง และฮันซูยองก็หลับไปอีก
ครั้ง

ผมพูดกับชินยูซองที่ก ำลังควบคุมลมหำยใจของเธอด้วย
ใบหน้ำเศร้ำสร้อย “เธอเข้ำใจรึยัง?”
“ค่ะ” ชินยูซองท ำหน้ำเศร้ำ
[สกิลเฉพำะตัว ลิสต์ตัวละครถูกเปิดใช้งำน]
เวอร์ชั่นย่อ
+
[ลิสต์ตัวละคร]
ชื่อ: ชินยูซอง
แอตทริบิวต์ส่วนตัว: นักฝึกสัตว์ (หำยำก), นักฆ่ำสะท้อน
กลับ (ทั่วไป)
สกิลเฉพำะตัว: ฝึกสัตว์ LV.7, กำรสื่อสำรอันหลำกหลำย
LV.8, ท่ำเท้ำว่องไว LV.8, กำรผสมพันธุ์ LV.6
อักขระ: ไม่มี

ค่ำสถำนะโดยรวม: STA LV.19, STR LV.14, AGI
LV.44, Magic P0wer LV.45
* แพ็คเติบโต l ก ำลังถูกใช้งำน
* แพ็คเติบโต ll ก ำลังถูกใช้งำน
* แพ็คฉลองสถำนกำรณ์ใหม่ก ำลังถูกใช้งำน
+
อัตรำกำรเติบโตของสกิลของเธอนั้นสูงมำก ซึ่งต้อง
ขอบคุณแพ็คเติบโต l ที่ผมซื้อให้เธอ
นอกจำกนี้ยังมีแพ็คฉลองสถำนกำรณ์ใหม่ที่ช่วยส่งเสริม
ค่ำสถำนะของเธอ ผมไม่รู้ว่ำมีอวตำรคนไหนใน
คำบสมุทรเกำหลีที่ได้รับกำรสนับสนุนแพ็คแบบนี้
เธอเป็นคนที่มีพรสวรรค์ ดังนั้นกำรสื่อสำรอันหลำกหลำย
คงทะลวงผ่ำนเลเวลสิบในไม่ช้ำและกลำยเป็นกำรสื่อสำร
อันหลำกหลำยขั้นสูง

ปัญหำก็คือว่ำเธอไม่สำมำรถฝึกโกลล์ระดับแปดให้เชื่อง
ได้แม้ว่ำจะมีค่ำสถำนะของเธอ สิ่งนี้ไม่น่ำจะเป็นไปได้
ด้วยควำมช่วยเหลือของระบบ ชินยูซองก้มหัวลงรำวกับ
ว่ำเธอก ำลังล ำบำกใจ “…หนูไม่มีควำมสำมำรถเลย”
ถ้ำเธอไม่มีควำมสำมำรถ ผมก็สมควรที่จะฆ่ำตัวตำยแล้ว
“ไม่ต้องเป็นห่วง เธอมีพรสวรรค์อยู่” ผมไม่อำจท ำให้
อวตำรที่มีค่ำของผมผิดหวังได้ บำงทีชินยูซองอำจจะไม่
สำมำรถใช้งำนมันได้อย่ำงเหมำะสมเพรำะแผลเก่ำของ
เธอ “เธอก ำลังคิดอะไรอยู่?”
“หนูกลัว”
มันไม่ยำกเลยที่จะเดำว่ำท ำไมเธอถึงกลัว ผมบอกเธอ
“มอนสเตอร์ไม่ใช่สัตว์เลี้ยง”
“หนูรู้”

“ถึงกระนั้น มันก็อำจจะโอเคที่จะท ำให้มันเป็นเพื่อน พวก
มันแข็งแกร่งและทนทำน”
ชินยูซองเป็นคนที่ฆ่ำสุนัขของเธอด้วยมือของเธอเอง มัน
คือกำรเอำตัวรอด ควำมจริงนี้ยังคงสลักลึกอยู่ในหัวใจ
ของเด็กคนนี้ ผมคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะกล่ำวว่ำ “เธอรู้
ไหม? ถ้ำสถำนกำรณ์ทั้งหมดถูกเคลียร์ เธอจะสำมำรถขอ
พรได้…”
“ใบหน้ำของคุณลุงเปลี่ยนไปเมื่อโกหก รูจมูกของคุณลุงก็
ขยำยใหญ่ขึ้น”
สิ่งนี้ท ำให้ผมนึกถึงกิลยัง บำงทีเด็กคนนี้ที่มีกำรสื่อสำร
อันหลำกหลำยอำจจะมีควำมรู้สึกที่ไวต่อภำษำกำยมำก
ผมตัดสินใจที่จะเดินหน้ำต่อเหมือนกับนักเลง “…เธอ
ต้องกำรขออะไร?”
“หนูท ำได้เหรอ?”
“ได้สิ”

“คุณก ำลังพูดออกมำโดยไม่มีควำมจริงใจอะไรเลย”
“ฉันเลือกเธอ” ดวงตำของชินยูซองสั่นกับค ำพูดของผม
“ฉันเลือกเธอแทนที่จะเป็นกรุงโซล และฉันก็ไม่เสียใจ
ด้วย”
“…”
“เธอท ำมันได้ดีกว่ำใครๆ”
ชินยูซองเงยหน้ำขึ้นมองผมในขณะที่เธอบีบนิ้วแน่น
จำกนั้นเธอก็เริ่มร้องไห้ “คุณลุง ถ้ำหนูแข็งแกร่งขึ้น
จริงๆ…”
“แข็งแกร่ง?”
ชินยูซองลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะหัวเรำะ “ไม่มีอะไร หนู
จะพยำยำมนะ”

จำกนั้นชินยูซองก็หันไปและใช้สกิลอีกครั้ง ผมตระหนัก
ได้ถึงบำงสิ่งในทันใด ผมนึกถึงนิสัยของชินยูซองที่อยู่ใน
นิยำยดั้งเดิม
「”พี่จงฮยอคหล่อมำก”」
「”พี่จงฮยอคสุดยอด”」
「”หนูชอบพี่จงฮยอคที่สุดเลย”」
…เด็กคนนี้ เธอเป็นแฟนคลับของยูจงฮยอคในหนทำงเอำ
ชีวิตรอด แน่นอน เธอไม่ใช่ผู้ท้ำชิงต ำแหน่งนำงเอก
เนื่องจำกอำยุของเธอ เธอจึงอยู่ในต ำแหน่งของน้องสำว
ผมจ ำได้ว่ำเธอเถียงกับยูมียะยกใหญ่เลย…
ทันใดนั้นเอง ผมก็เกิดควำมกังวลขึ้นมำเล็กน้อย ผม
จะต้องเสียคนที่ผมพยำยำมฟูมฟักอย่ำงหนักให้กับยูจงฮ
ยอคงั้นเหรอ?

ทันใดนั้น ผมก็หันไปทำงฮันซูยองที่ก ำลังบิดขี้เกียจใน
ขณะที่เธอตื่นขึ้นมำ ฮันซูยองสังเกตเห็นผมและหันไป
เด็กคนนี้ เธอเคืองๆ มำตั้งแต่เมื่อวำนแล้ว
ผมเรียกเธอ “เฮ้”
“อะไร?”
“เธอยังเคืองอยู่อีกเหรอ?”
“อย่ำมำพูดกับฉัน”
“มีบำงอย่ำงที่ฉันอยำกจะถำมเธอ”
ฮันซูยองเลิกคิ้วขึ้นกับค ำพูดของผม ผมลดเสียงลงเพื่อให้
ชินยูซองไม่ได้ยินและถำม “เธอคิดว่ำหน้ำตำของฉันเป็น
ยังไง? โดยเฉพำะอย่ำงยิ่งเมื่อเทียบกับยูจงฮยอค”
ฮันซูยองมองมำที่ผมเหมือนกับมีแมลงเข้ำหู “นำยถำมบ้ำ
อะไรเนี่ย?”
“ฉันแค่อยำกรู้เฉยๆ”

ผมไม่เคยสนใจเรื่องรูปร่ำงหน้ำตำของผมเลยนับตั้งแต่ผม
เรียนจบมัธยมปลำย จำกนั้นผมก็คิดถึงปฏิกิริยำของเหล่ำผู้
เผยพระวจนะเมื่อผมสวมรอยเป็นยูจงฮยอค และมันก็ดู
เหมือนว่ำผมจะน่ำเกลียด ผมไม่คิดว่ำผมน่ำเกลียดเพรำะ
ผมก็ถ่ำยเซลฟี่ในห้องน ้ำอยู่เป็นครั้งครำว
[กลุ่มดำวขี้โม้ก ำลังมองมำที่คุณรำวกับว่ำคุณน่ำสมเพช]
เธอตอบ “ยอมรับชะตำกรรมซะเถอะ”
“ไม่ ฉันแค่สงสัยจริงๆ…”
“ทั้งหมดที่ฉันท ำได้ในตอนนี้คือให้ก ำลังใจนำย”
บัดซบ
“…ถึงขนำดนั้นเลย?”
ผมมองไปยังชินซูยองอย่ำงเงียบๆ และท ำใจ ผมจะไม่มี
ทำงยอมปล่อยให้เธอพบกับยูจงฮยอค
***

พวกเรำล่ำมอนสเตอร์ที่อยู่รอบๆ และเก็บเหรียญ ผม
ลงทุนเหรียญไปกับชินซูยอง ส่งผลให้ค่ำสถำนะของเธอ
เติบโตขึ้นอย่ำงก้ำวกระโดด
เหรียญส่วนใหญ่ใช้ไปกับ AGI และ Magic P0wer มันคือ
กำรเพิ่มควำมได้เปรียบของท่ำเท้ำว่องไว กำรฝึกสัตว์ และ
กำรสื่อสำรอันหลำกหลำยให้ได้มำกที่สุด
เมื่อถึงเวลำกลำงคืน ในที่สุดชินยูซองก็ได้เรียนรู้กำร
สื่อสำรอันหลำกหลำยขั้นสูง อย่ำงไรก็ตำม สกิลฝึกสัตว์ก็
ยังไม่ส ำเร็จ ชินยูซองถำม “ในอนำคตหนูจะแข็งแกร่งกว่ำ
นี้อีกเหรอ?”
แน่นอน ชินยูซองในตอนนี้ยังไม่อำจเทียบกับชินยูซองใน
อนำคตได้ในกำรต่อสู้ซึ่งๆ หน้ำ
อย่ำงไรก็ตำม ถ้ำเธอฝึกหนัก เธอก็ยังจะสำมำรถผนึกหนึ่ง
ในควำมสำมำรถที่ส ำคัญของตัวเธอในอนำคตได้ ภัยพิบัติ

แห่งอุทกภัยนั้นอันตรำยเพรำะเธอสำมำรถน ำกองทัพได้
ด้วยตัวเอง
“หนูเชื่อในตัวคุณมำกกว่ำอนำคตที่ยังไม่มำถึง”
หำกชินยูซองในอนำคตสำมำรถท ำมันได้ งั้นมันก็เป็นไป
ได้ส ำหรับชินยูซองในปัจจุบัน นอกจำกนี้ มันยังมีโอกำส
ที่จะชนะถ้ำเธอเผชิญหน้ำกับตัวเธอในอนำคต มันเป็น
เพรำะชินยูซองในอนำคตไม่สำมำรถสังหำรชินยูซองใน
ปัจจุบันได้
“ขอบคุณนะ” ยูซำนอำอธิษฐำนสั้นๆห ลังจำกกินเนื้อ
โกลล์และท ำควำมสะอำดกระดูกของมัน
“ยูซำนอำเป็นคนเคร่งศำสนำเหรอ?”
“ไม่ ไม่ใช่”
“งั้นท ำไมถึงอธิษฐำน…”
“ฉันท ำมันเพื่อเทพเจ้ำแห่งโอลิมปัส”

“วันนี้ฮันซูยองกับฉันจะเฝ้ำยำมก่อน ยูซำนอำนอนได้เลย
นะ”
“มันจะไม่เป็นไรเหรอ?”
“อืม”
ยูซำนอำล้มตัวลงนอน ฮันซูยองเอนตัวพิงก ำแพงที่อยู่ตรง
ข้ำมกับเธอและเล่นสมำร์ทโฟน
มันเป็นธรรมดำที่จะอึดอัด พวกเธอเป็นศัตรูโดย
ธรรมชำติ ควำมคิดของฮันซูยองตรงกันข้ำมกับอุดมคติ
ของยูซำนอำ ไม่ว่ำจะเกิดอะไรขึ้นในอนำคต ทั้งสองคนก็
คงจะเป็นศัตรูกันมำกกว่ำที่จะเป็นมิตร
ชินยูซองที่เหนื่อยล้ำหลับไปและมีเพียงถ่ำนที่เหลืออยู่บน
กองไฟเท่ำนั้น ฮันซูยองพูดขึ้นมำก่อน “นำยนอนไปก่อน
เลย”

ผมนอนลงไปบนพื้น แต่กำรนอนหลับก็ไม่ได้ง่ำยเลย
เหลืออีกสี่วันจนกว่ำจะถึงจุดเริ่มต้นของสถำนกำรณ์ที่ห้ำ
ชินยูซองไม่ได้มีควำมก้ำวหน้ำเลยในวันนี้ แต่มันก็มี
ข้อควำมมำจำกกังเซียวเมื่อช่วงบ่ำยวันนี้
[มีคนจัดกำรกับภัยพิบัติเหมันต์ที่มำจำกทำงตะวันตก]
นี่คือข้อควำม ผมไม่ต้องถำมก็รู้ว่ำใครเป็นคนจัดกำรกับ
ภัยพิบัติ ยูจงฮยอคป้องกันภัยพิบัติที่จะท ำให้กรุงโซล
กลำยเป็นยุคน ้ำแข็ง บำงทีเขำอำจจะพบกับลีฮุนซึงแล้ว
ฮันซูยองมองไปยังถ่ำนและเธอก็พูดขึ้นมำ “เฮ้ ฉันมี
ค ำถำม”
“เธอขี้เหร่”
ฮันซูยองขมวดคิ้ว “ใครสงสัยเกี่ยวกับเรื่องนั้นกัน? ไอ้บ้ำ
เอ้ย”
“…งั้นมีอะไร?”

“นำยต้องกำรจะท ำอะไร?”
“ฉันต้องกำรจะท ำอะไร?”
“จุดประสงค์ของนำยคืออะไร? ฉันคิดว่ำมันแปลกทุกครั้ง
ที่ฉันมองนำย นำยท ำลำยบัลลังก์และไม่ฆ่ำฉัน นำย
ต้องกำรอะไร?”
“ฉันต้องกำรตอนจบที่ปรำรถนำไว้”
“ตอนจบ?”
ผมพยักหน้ำเบำๆ ไม่น่ำเชื่อ ฮันซูยองไม่ได้ถำมอะไรอีก
เธอพูดเรื่องอื่นแทน “มันมีตอนจบที่ฉันต้องกำรเขียน”
“ส ำหรับนิยำยของเธอ?”
“ใช่”
“งั้นฉันขอถำมอะไรเธอสักหน่อย”
“อะไร?”
“ท ำไมเธอถึงต้องลอกผลงำน? เธอเองก็เขียนดีอยู่แล้ว”

“มันไม่ใช่กำรลอกเลียนแบบ นำยคิดว่ำหนทำงเอำชีวิต
รอดเป็นเหมือนพระคัมภีร์งั้นเหรอ? ไม่ใช่ว่ำไอเดียก็มีอยู่
ทุกๆ ที่เหรอ? กำรสนับสนุนของสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชำติ
ภำรกิจเอำชีวิตรอด ตัวเอกที่มีกำรเสื่อมถอย มันไม่ยำกเลย
ที่จะหำนิยำยที่จะมีควำมคิดอะไรแบบนี้สักอย่ำงอยู่?”
“เป็นเพรำะของเธอใกล้เคียงที่สุด”
“มันมีเหตุผลอยู่ ฉันขอเล่ำอะไรให้นำยฟังหน่อยได้ไหม?
ในอดีต มีเด็กผู้หญิงที่น่ำสงสำรคนหนึ่ง…”
“มันเป็นเรื่องรำวของเด็กสำวที่ใช้ชีวิตอยู่ในควำมยำกจน
และผิดหวังกับควำมฝันของเธอ จนในที่สุดก็ต้อง
ลอกเลียนแบบนิยำยแลกกับอำหำรและกำรเอำชีวิตรอด”
ฮันซูยองอ้ำปำกค้ำง “นำยอ่ำนใจคนได้จริงๆ เหรอ?”
“ห้ะ?”
“ยังไงก็เถอะ มันก็เป็นไปได้ใช่ไหม?”

“เธอคิดว่ำฉันเป็นเทพเจ้ำเหรอ? ฉันคงไม่ล ำบำกถ้ำฉันมีส
กิลแบบนั้น”
[ตัวละคร ‘ฮันซูยอง’ ใช้ ‘จับเท็จ LV.3’]
[ตัวละครฮันซูยองยืนยันว่ำข้อควำมนี้เป็นเท็จ]
ฮันซูยองหัวเรำะ “มันเป็นไปไม่ได้งั้นเหรอ?”
ผมไม่ตอบ
“อืม นำยไม่ต้องบอกฉันหรอก ไม่ว่ำยังไง ถ้ำเป็นไปได้ก็
ช่วยอ่ำนใจฉันเดี๋ยวนี้เลย”
“ฉันอ่ำนมันไม่ได้”
“ยังไงก็เถอะ ฉันไม่ได้ขโมยควำมคิด”
ผมมองไปยังฮันซูยองด้วยควำมสงสัย และเธอก็ใช้กำรจับ
เท็จกับตัวเอง
[ตัวละครฮันซูยองยืนยันว่ำค ำพูดนั้นเป็นควำมจริง]
…อะไรนะ?

“มันแค่เป็นเรื่องบังเอิญที่เรื่องรำวที่ฉันเขียนนั้นคล้ำยคลึง
กับหนทำงเอำชีวิตรอด ฉันแค่เขียนตำมควำมฝันที่ฉันมี”
[ตัวละครฮันซูยองยืนยันว่ำค ำพูดนั้นเป็นควำมจริง]
…เด็กคนนี้ก ำลังใช้จิตใต้ส ำนักของเธอเป็นเกรำะป้องกัน
“ไม่ว่ำยังไง เธอก็เห็นมัน มันเป็นควำมฝันของเธอ”
“บำงทีนั่นอำจเป็นเรื่องจริง งั้น…” ฮันซูยองลังเลก่อนที่
จะพูดว่ำ “บำงครั้งฉันก็คิดถึงมัน”
“คิดอะไร?”
“ถ้ำควำมเป็นจริงนี้คือเนื้อเรื่องเดิมและฉันแค่ถอดแบบ
จำกของเดิมมำ งั้นฉันก็อำจจะลอกเลียนแบบก็ได้…”
“เธอก ำลังจะพูดอะไร? งั้นเธอก็ลอกเลียนแบบน่ะสิ?”
“ใครพูด? ฉันบอกว่ำมันแค่ควำมคิด”

อันที่จริง ผมไม่ได้หมำยควำมว่ำอย่ำงนั้น มันเป็น
ควำมคิดที่ผมมีนับตั้งแต่หนทำงเอำชีวิตรอดกลำยเป็น
ควำมจริง
โลกใบนี้ถูกซ้อนทับกับนิยำยงั้นเหรอ? หรือว่ำควำมเป็น
จริงได้กลำยเป็นนิยำยกันแน่?
ผมยืนขึ้นและส่ำยหน้ำ “เฮ้ มำเปลี่ยนกะกัน ไปนอนไป
กลุ่มดำวในช่องของฉันจะลดลงได้ถ้ำฉันยังฟังเรื่องรำวที่
เจ็บปวดแบบนี้ต่อไป”
“กลุ่มดำวที่ก ำลังสนับสนุนของฉันก็ลดลงเพรำะฉันอยู่
กับนำยเหมือนกัน”
“นั่นเป็นเพรำะเธอเอำแต่ท ำอะไรที่ไม่เข้ำท่ำ”
พวกเรำกัดกัดอีกสองสำมค ำก่อนที่จะหุบปำก ผมเอนตัว
พิงก ำแพงและมองไปยังฮันซูยองที่ก ำลังกรนออกมำ

ทันใดนั้น ผมก็เกิดควำมคิดหนึ่งขึ้นมำ บำงทีผมอำจจะ
โชคดีเล็กน้อยที่เธออยู่ที่นี่ อย่ำงน้อยผมก็ไม่ใช่คนเดียวที่รู้
ว่ำโลกนี้คือ ‘นิยำย’
เมื่อถึงจุดหนึ่ง ผมก็หลับไป มันอำจจะเป็นเพรำะผม
เหนื่อยเกินไปหรือไม่ก็ถูกรบกวนด้วยควำมไม่สบำยที่ไม่
คำดคิด มันเป็นกำรนอนหลับสั้นๆ แต่ก็เป็นกำรนอนหลับ
ที่ดี อย่ำงไรก็ตำม บำงทีผมอำจจะไม่ควรหลับไป
เมื่อผมลืมตำตื่นขึ้นมำในวันต่อไป ฮันซูยองก็กลำยเป็น
ศพไปแล้ว
(จบตอน)