มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 97 – ภัยพิบัติแห่งอุทกภัย (1)

หัวใจของผมหดเกร็งในทันทีที่ผมจับชีพจรของฮันซูยอง
ผมตกใจมำกที่ฮันซูยองตำย ผมได้สติกลับคืนมำเมื่อเวลำ
ผ่ำนไปนิดหน่อย
“…ทกจำ?” ยูซำนอำสังเกตเห็นบำงสิ่งและลุกขึ้น ผม
ตรวจสอบศพของฮันซูยองด้วยควำมช่วยเหลือของยูซำน
อำ
“ไม่มีบำดแผล”
สถำนกำรณ์หยุดนิ่งไป ไม่มีบำดแผล มันคือพิษงั้นเหรอ?
ถ้ำมีพิษที่สำมำรถฆ่ำฮันซูยองได้โดยไม่ทิ้งร่องรอยใดๆไว้
งั้นมันก็คงจะเป็นพิษร้ำยแรง
อย่ำงไรก็ตำม พิษแบบนั้นไม่น่ำจะถูกปล่อยออกมำ
ในตอนนี้ได้ นั่นไม่ใช่ปัญหำเดียวเท่ำนั้น ท ำไมจึงมีแค่

ฮันซูยองที่ติดพิษในขณะที่คนที่เหลือปลอดภัย แม้ว่ำจะมี
คนที่มีพิษเช่นนั้น แต่มันก็ไม่มีเหตุผลว่ำท ำไมถึงต้อง
ปล่อยพิษใส่ฮันซูยองเท่ำนั้น
นอกจำกนี้มันยังแปลกๆ ที่จู่ๆ ผมก็หลับไป
…เดี๋ยวนะ ผมหลับไป?
“เอ่อ หนูขอโทษ หนูนอนเยอะไปหน่อย” ในที่สุดชินยู
ซองก็ลืมตำตื่นขึ้น
ผมมองกลับไปยังยูซำนอำในทันใด “ยูซำนอำ เธอนอน
ไปตลอดทั้งคืนเลยรึเปล่ำ?”
“…อื้อ”
ยูซำนอำหน้ำขึ้นสีเหมือนกับว่ำเธออำย ถ้ำยูซำนอำไม่ได้
ตื่นขึ้นมำ งั้นเมื่อคืนก็ไม่มีใครเฝ้ำยำม ผมเป็นคนสุดท้ำยที่
เฝ้ำยำมอยู่ และเมื่อผมหลับไป ทุกๆ คนก็หลับกันหมด

ผมมันโง่ ควำมสงสัยของผมควรจะเริ่มต้นจำก ‘ท ำไมผม
ถึงหลับไป?’ แทนที่จะเป็น ‘ใครฆ่ำฮันซูยอง?’
มันเป็นคำถำนอนหลับงั้นเหรอ? ไม่ มีแค่ผู้หวนคืนเท่ำนั้น
ที่มีเวทมนตร์แบบนั้น โจมตีจุดฝังเข็มล่ะ? พวกเขำจะต้อง
สำมำรถหลอกประสำทสัมผัสของผมให้ได้เพื่อใช้มัน
สุดท้ำยก็มีค ำตอบเดียวที่เหลืออยู่ ผมเดินเข้ำไปยังกองไฟ
ที่มีกระดูกของโกลล์ที่ผมกินเมื่อวำนวำงไว้
นี่คือควำมเป็นไปได้เพียงอย่ำงเดียวที่ท ำให้ทุกๆ คนหลับ
ไป ผมล้ำงกระดูกที่กินไปเมื่อวำนจนสะอำดและมีผงสี
เขียวบำงส่วนตกลงมำบนพื้น
‘มันเป็นก้ำนของยำนำสเพลต้ำ’
อย่ำงที่คำดไว้ มีเพียงเหตุผลเดียวที่ท ำให้สิ่งนี้อยู่ที่นี่ มีคน
ผสมผงของมันเข้ำกับเนื้อโกลล์ ก้ำนของยำนำสเพลต้ำมี
ผลเป็นยำนอนหลับอย่ำงรุนแรงถ้ำไม่ได้กินน ้ำของมันเข้ำ
ไปก่อน มันไม่ใช่พิษ ดังนั้นมันจึงไม่สำมำรถแก้ไขได้

ด้วยทงกุยโบกัม นั่นเป็นเหตุผลว่ำท ำไมผมจึงต้มมันด้วย
น ้ำนั่นอยู่เสมอ
“ใครปรุงเนื้อโกลล์เมื่อวำน”
“ซูยอง…”
ผมถอนหำยใจออกมำจำกภำยใน เนื้อที่ผมกินเมื่อวำนนี้
คือโกลล์เด็กที่ชินยูซองฝึกไม่ส ำเร็จ คนที่ฆ่ำโกลล์นั้นก็
ไม่ใช่ใครนอกจำกฮันซูยอง
“มันเป็นกำรโจมตีเพียงครั้งเดียว”
ผมเดินเข้ำหำร่ำงซีดๆ ของฮันซูยอง ผมสับสนมำกจนลืม
อะไรบำงอย่ำงไป อวตำรจะไม่หำยไปเว้นเสียแต่ว่ำหัวจะ
ถูกท ำลำย
อย่ำงไรก็ตำม ท ำไมเธอถึงต้องเล่นอะไรแบบนี้? เธอถึง
ผูกมัดไว้ด้วย ‘ปฏิญำณชั่วครำว’ และไม่สำมำรถหนีไป

ได้ ในเวลำนั้นเอง แสงสีน ้ำเงินก็พุ่งออกมำจำกหัวใจของ
ฮันซูยอง นี่มัน…?
“เดี๋ยวก่อน”
ผมไม่สนใจปฏิกิริยำของคนอื่นและย ่ำไปบนศีรษะของ
ฮันซูยอง แสงสีน ้ำเงินระเบิดออกมำ และอวตำรก็ถูก
ท ำลำย
[อวตำรของตัวละครฮันซูยองได้รับกำรลงโทษเนื่องจำก
กำรละเมิดสัญญำ]
[ตัวละครฮันซูยองเสนออวตำรของเธอเป็นเครื่องสังเวย
เพื่อชดเชยกำรลงโทษส่วนใหญ่ของปฏิญำณชั่วครำว]
“อ๊ำ…”
ยูซำนอำส่งเสียงครำงออกมำรำวกับว่ำเธอตระหนักถึง
บำงสิ่ง ผมไม่รู้เลยว่ำอวตำรมีเอฟเฟกต์แบบนี้อยู่ ผมเห็น
ว่ำมันได้รับควำมเสียหำยในนำมของเจ้ำของ แต่ผมก็ไม่รู้

ว่ำมันสำมำรถรับกำรลงทัณฑ์ของสัญญำได้ด้วย ดู
เหมือนว่ำกำรลงโทษบำงส่วนเท่ำนั้นที่จะถูกรับแทน แต่
ฮันซูยองก็คงไม่ต้องตำย
ชินยูซองถำม “พี่สำวไปแล้วเหรอ?”
“ดูเหมือนเป็นอย่ำงนั้นนะ”
ค ำถำมว่ำท ำไมนั้นไม่มีควำมหมำย เมื่อผมคิดถึงมัน ฮันซู
ยองก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับผมนัก
– กลุ่มดำวที่ก ำลังสนับสนุนของฉันก็ลดลงเพรำะฉันอยู่
กับนำยเหมือนกัน
ผมคงจะได้พบกับคนของชุงมูโรในไม่ช้ำ และพวกเขำคง
จะเป็นศัตรูกับฮันซูยอง เหมือนกับยูซำนอำ
ชิ คนที่ไม่มีใครไว้ใจคงจะใช้ชีวิตอยู่อย่ำงยำกล ำบำก
ฮันซูยองจะอยู่เพียงล ำพัง และถูกรำยล้อมไปด้วยศัตรู
เป็นช่วงหนึ่งที่ผมเข้ำใจผิดคิดว่ำเธอคือเพื่อน

มันมีเหรียญและกระดำษวำงอยู่บนพื้นที่อวตำร
เปลี่ยนเป็นผงสีขำว
– ค่ำอำหำร
นี่คือวิธีกำรบอกลำของเธอ รำวกับว่ำเวลำที่พวกเรำใช้
ร่วมกันนั้นไม่มีค่ำอะไร อวตำรของเธอปลิวไปตำมสำย
ลม
ถึงกระนั้นผมก็ยังสงสัยว่ำท ำไมฮันซูยองถึงอยู่กับผมตั้ง
นำนขนำดนั้นแม้จะสำมำรถใช้ ‘ตัวตำยตัวแทน’ ผ่ำน
อวตำรของเธอได้
ผมไม่รู้ ผมไม่สำมำรถอ่ำนใจของยูซำนอำหรือฮันซูยอง
ได้ หนทำงเอำชีวิตรอดซึ่งได้อธิบำยทุกๆ อย่ำงไม่ได้บอก
อะไรผมเกี่ยวกับเรื่องนี้
“พวกเรำควรลุกได้แล้ว”

จำกนั้นก็มีควำมรู้สึกแปลกๆ เกิดขึ้นกับผม มุมมองนัก
อ่ำนพระเจ้ำงั้นเหรอ? ผมมองไปยังทิศทำงที่ผมรู้สึกโดย
สัญชำตญำณ แต่ผมก็ไม่เห็นอะไร
…ผมเข้ำใจผิดเหรอ?
***
“คนโง่”
ฮันซูยองมองไปยังอำคำรร้ำงจำกตึกสูงที่อยู่ห่ำงออกไป
ไกล สำยลมของแม่น ้ำฮันแทรกตัวผ่ำนกำงเกงยีนส์ขำดๆ
ของเธอ เธอกัดริมฝีปำกของเธอและพึมพ ำ
“…นำยจะไม่แกล้งรู้สึกอะไรหน่อยเหรอ?”
อย่ำงไรก็ตำม เธอก็รู้ว่ำเขำไม่อำจท ำเช่นนั้นได้ มันเป็น
ธรรมดำ เขำเป็น ‘ผู้อ่ำน’ มำกกว่ำเธอ

เธอเปิดสมุดบันทึกและเริ่มพิมพ์อะไรบำงอย่ำงลงไป มัน
เป็นนิสัยของนักเขียนที่จะเขียนมันลงไปเมื่อได้รับแรง
บันดำลใจ
「กำรอ่ำนหนังสือไม่ได้หมำยควำมว่ำเธอจะเข้ำใจผู้คน
ได้」
‘ไว้เจอกันอีกนะ’
เธอไม่รู้ว่ำตอนจบที่คิมทกจำต้องกำรคืออะไร อย่ำงไรก็
ตำม พวกเขำก็จะได้พบกันอีกครั้งอย่ำงแน่นอนตรำบใดที่
พวกเขำยังคงเดินเข้ำหำตอนจบ
「เธอไม่รู้ว่ำพวกเขำจะเป็นศัตรูกันไหมในครั้งต่อไปที่
พวกเขำได้พบกัน」
ฮันซูยองปิดสมำร์ทโฟนของเธอและเริ่มเดินต่อไป
***
เวลำเช้ำผ่ำนไปอย่ำงรวดเร็ว

บ่ำยวันนั้น AGI และ Magic P0wer ของชินยูซองก็แตะถึง
ขีดจ ำกัดของสถำนกำรณ์ที่เลเวล 60 ผมรู้สึกว่ำมันถึงเวลำ
แล้วและได้ซื้อสัญญำผู้สนับสนุนจำกบีฮยอง บีฮยองบ่น
แต่ก็ยังมอบสัญญำให้กับผม
[…เจ้ำรู้ไหมว่ำนี่ก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงภัยพิบัติ?]
‘…’
[ตัวเธอในปัจจุบันไม่ได้เกี่ยวข้องโดยตรงกับภัยพิบัติใน
อนำคต ภัยพิบัติมำจำกโลกที่แยกออกมำจำกไทม์ไลน์
แรก แม้ว่ำตัวตนของพวกเธอจะเชื่อมต่อกัน แต่
ประวัติศำสตร์…]
‘อย่ำมัวแต่พูดอะไรไร้สำระ เอำสัญญำมำให้ฉันได้แล้ว’
ผมเขียนสัญญำจนเสร็จและยื่นมันให้กับชินยูซอง “ตอนนี้
ฉันไม่มีอักขระและไม่สำมำรถมอบควำมแข็งแกร่งให้กับ
เธอได้เหมือนกับกลุ่มดำวอื่นๆ ฉันแค่รวย”

“…”
“เธอไม่จ ำเป็นต้องเซ็นสัญญำก็ได้ถ้ำเธอไม่ต้องกำร
อย่ำงไรก็ตำม เธอก็จะไม่เสียใจถ้ำเธอเซ็นสัญญำกับฉัน”
“แม่บอกให้หนูอย่ำไปยุ่งอะไรกับเรื่องพวกนี้…”
“ไม่เป็นไร ฉันไม่ได้หมำยควำมว่ำจะเป็นผู้สนับสนุนใน
แบบนั้นจริงๆ”
“ถ้ำหนูเซ็นสัญญำ หนูจะไม่สำมำรถเซ็นสัญญำกับกลุ่ม
ดำวอื่นได้อีกใช่ไหม?”
“ใช่”
ชินยูซองพยักหน้ำด้วยควำมมุ่งมั่น “โอเค หนูเชื่อคุณลุง”
[สัญญำผู้สนับสนุนได้ข้อสรุปแล้ว]
[คุณได้กลำยเป็นผู้สนับสนุนของอวตำร ‘คิมยูซอง’]
มันมีแสงเจิดจ้ำโอบล้อมผมและชินยูซอง จำกนั้นก็มี
ข้อควำมโผล่ขึ้นมำ

[คุณไม่ใช่กลุ่มดำว คุณไม่สำมำรถใช้ฟังก์ชั่นส่วนใหญ่
ของผู้สนับสนุนได้]
[รำยกำรฟังก์ชั่นที่ใช้งำนได้]
[1. สนับสนุนอวตำร]
[2. ส่งเสริมอวตำร]
อืม อย่ำงที่คำดไว้ นี่เป็นเรื่องเกี่ยวกับตอนนี้
[กลุ่มดำว ‘นักโทษรัดเกล้ำทองค ำ’ เย้ยหยัน]
[กลุ่มดำว ‘นักเขียนลับ’ แสดงควำมยินดีกับสัญญำแรก
ของคุณ]
[คุณได้รับกำรสนับสนุน 5,000 เหรียญ]
[กลุ่มดำวจ ำนวนหนึ่งต้องกำรเป็นผู้สนับสนุนของคุณ]
ปฏิกิริยำของกลุ่มดำวนั้นร้อนแรง มันแตกต่ำงจำกตอน
กงพิลดู ตอนนี้ชินยูซองเป็นอวตำรของผมโดยตรง ดังนั้น
‘เหล่ำผู้ค้นหำอวตำร’ จึงคลั่งกับผม

ผมไม่ใช่กลุ่มดำว ผมคือ ‘อวตำร’ ที่มี ‘อวตำร’ ถ้ำพวกเขำ
เซ็นสัญญำกับผม ชินยูซองก็ย่อมต้องอยู่ภำยใต้กลุ่มดำว
นั้นด้วย เมื่อผมเพิ่มจ ำนวนอวตำรของผมขึ้น จ ำนวนของ
กลุ่มดำวที่ต้องกำรตัวผมก็จะเพิ่มขึ้นไปด้วย
[ช่องก ำลังจะบ้ำไปแล้ว…!]
บีฮยองกรีดร้องอย่ำงมีควำมสุขในขณะที่ผมมองไปยัง
ปำร์ตี้ “ถึงเวลำแล้วที่พวกเรำต้องไปแล้ว พวกเรำจะข้ำม
แม่น ้ำฮัน”
“พวกเรำยังไม่เจอสะพำนเลยนะ มันจะไม่เป็นไรแน่นะ?”
“พวกเรำจะว่ำยน ้ำไป”
“ฮะ?”
“เธอว่ำยน ้ำไม่เป็นเหรอ?”
“เป็น แต่…” ยูซำนอำมองไปยังแม่น ้ำด้วยควำมกังวล

ผมรู้ว่ำเธอกังวลอะไร ระดับน ้ำในแม่น ้ำฮันเพิ่มขึ้น มันมี
อิกทิโอซอรัสอยู่มำกกว่ำเมื่อวำน และพวกมันก็ค ำรำม
ออกมำเป็นระยะ พวกมันต่ำงก็เป็นระดับ 7 ชินยูซอง
พึมพ ำ “หนูว่ำยน ้ำไม่เป็น…”
“เกำะนี่ไว้และข้ำมไป”
ผมหยิบกล่องโฟมที่ผมหำมำไว้ล่วงหน้ำออกมำ ผมบอก
ให้ยูซำนอำเชื่อมกล่องกับผมโดยใช้ใยแมงมุมแห่ง
อำรัคเน่
“ไปกันเถอะ”
ผมกระโดดลงแม่น ้ำฮันโดยไม่ลังเล และยูซำนอำก็ตำม
ผมไปในทันที่ ชินยูซองตกใจ แต่เธอก็รีบคว้ำกล่องโฟม
ไว้และจุ่มเท้ำลงไปในแม่น ้ำฮัน
อุณหภูมิควำมเย็นของแม่น ้ำฮันโอบล้อมร่ำงกำยของผม
มันมีกลิ่นแปลกๆ ของสัตว์ประหลำด และกำร

เคลื่อนไหวของอิกทิโอซอรัสก็เริ่มเปลี่ยนไป ยูซำนอำ
ถำม
– นี่มันโอเคจริงๆ เหรอ?
แน่นอนว่ำมันไม่โอเค อย่ำงไรก็ตำม มันก็เป็นวิธีเดียวเมื่อ
พิจำรณำจำกเวลำที่เหลืออยู่
– หำกมันอันตรำยจริงๆ งั้นก็รีบไปกันเถอะ
– …อื้อ
– นั่นคือเหตุผลว่ำท ำไมเธอควรจะแกล้งท ำเป็นตกอยู่ใน
อันตรำยก่อนที่มันจะอันตรำยจริงๆ
– ฮะ?
– มันก็เพื่อให้ยูซองตื่นขึ้นมำไวๆ ฉันจงใจสร้ำงวิกฤติขึ้น
เข้ำใจไหม?
ผมดึงกล่องโฟมในขณะที่ผมเริ่มว่ำยอยู่ในแม่น ้ำฮัน นี่คือ
เหตุผลว่ำท ำไมผมจึงยกระดับสกิลของชินยูซองขึ้นโดย

ไม่กังวล มันไม่ได้แสดงในหน้ำต่ำงแอตทริบิวต์ แต่เธอมี
ควำมสำมำรถโดยธรรมชำติในกำรปรับตัว
ผู้หญิงธรรมดำไม่สำมำรถอยู่รอดได้จนมำถึงสถำนกำรณ์
ที่ห้ำ ชินยูซองดูเหมือนเป็นเด็กดี แต่ตัวตนภำยในของเธอ
นั้นไม่ได้เรียบง่ำยเลย
เด็กที่ฆ่ำสุนัขของตัวเอง หลอกลวงผู้ใหญ่ และปลอมตัว
เพื่อได้รับควำมชื่นชอบจำกผู้ที่แข็งแกร่ง ชินยูซองเป็น
เด็กแบบนี้ ครั้งแรกที่พวกเรำพบกัน มันมีกำรค ำนวณ
มำกมำยเกิดขึ้นภำยในหัวของเธอ
ผมพูดกับชินยูซองที่ก ำลังมองไปรอบๆ “ยูซอง”
“ค-คะ!”
“อย่ำหนีไปไหนนะ”
“…”

“ถ้ำเธอหนีไปจำกที่นี่ เธอจะไม่สำมำรถย้อนกลับไปได้”
ชินยูซองปิดปำกของเธอลง ชินยูซองเป็นเด็กที่ฉลำด
มำกกว่ำที่จะโหดร้ำย “ท ำในสิ่งที่เธอท ำได้”
กลลวงคงจะไม่ได้ผลกับเธอ ผมไม่สำมำรถปกป้องเธอได้
เพียงเพรำะเธอเป็นเด็ก
“เข้ำใจแล้วค่ะ”
ควำมกลัวก็คือควำมกลัว และควำมกลัวก็คือควำมมุ่งมั่น
[ตัวละคร ‘ชินยูซอง’ ใช้ ‘กำรสื่อสำรอันหลำกหลำยขั้น
สูง LV.3’]
จิตสังหำรอยู่รอบๆ ตัวผม นักล่ำที่ก ำลังมองหำเหยื่อก ำลัง
เพิ่มมำกขึ้น ผมเห็นพวกมัน 10 ตัวอยู่เหนือผิวน ้ำ มันเป็น
เรื่องยำกที่จะต่อสู้กับทั้งหมดในครำวเดียว อย่ำงไรก็ตำม
ผมก็สำมำรถหนีและรอดไปได้ อิกทิโอซอรัสไม่อำจไล่
ตำมผมได้เมื่อผมออกจำกแม่น ้ำฮัน

“ทกจำ!”
ยูซำนอำตะโกนเตือน กำรโจมตีของอิกทิโอซอรัสเริ่มขึ้น
แล้ว เขี้ยวแหลมคมพุ่งมำจำกทุกทิศทุกทำง
[คมมีดแห่งศรัทธำถูกเปิดใช้งำน!]
ผมเหวี่ยงดำบและฟันอิกทิโอซอรัสตัวหนึ่งในทันที่
ร่ำงกำยที่บิดเบี้ยวของมันกระแทกเข้ำกับผิวน ้ำ
กำรบิดตัวของอิกทิโอซอรัสได้พลิกแม่น ้ำฮัน ผมลอยขึ้น
ไปในอำกำศพร้อมกับน ้ำในแม่น ้ำ เมื่อมองกลับไป ชินยู
ซองได้ผละออกจำกกล่องโฟมแล้วและลอยขึ้นมำใน
อำกำศด้วย
มันมีบำงสิ่งพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้ำอย่ำงรวดเร็ว และใยแมงมุม
ของยูซำนอำก็พันรอบๆ ชินยูซอง มันเป็นกำร
ประสำนกันระหว่ำงก้ำวย่ำงเฮอร์เมสและใยแมงมุมแห่ง
อำรัคเน่

ยูซำนอำช่วยชินยูซองขึ้นมำได้อย่ำงปลอดภัยในขณะที่ผม
เหยียบลงไปบนร่ำงของอิกทิโอซอรัสที่ตำยไปแล้วและ
เริ่มเหวี่ยงดำบของผมเข้ำใส่อิกทิโอซอรัสที่ก ำลังว่ำยเข้ำ
มำ
“ทำงนี้ไอ้พวกบ้ำ!”
มันมีอิกทิโอซอรัสมำกกว่ำสิบตัวก ำลังว่ำยมำทำงทิศของ
ผม คลื่นยักษ์สั่นสะเทือนไปทั่วแม่น ้ำ และร่ำงของอิกทิโอ
ซอรัสที่ผมก ำลังยืนอยู่ก็ตกอยู่ในอันตรำย ผมหำยใจเข้ำ
ลึกๆ และปรับท่วงท่ำของผม
วิถีแห่งสำยลมท ำให้ผมสำมำรถจัดกำรกับวิกฤตินี้ได้อย่ำง
ง่ำยดำย แต่มันก็ยังไม่ถึงเวลำ
“คุณลุง!”
ใบหน้ำของชินยูซองเริ่มสิ้นหวังเมื่อเธอถูกกอดไว้ในอ้อม
แขนของยูซำนอำ เขี้ยวหลำยอันเล็งมำที่ผิวของผมใน
ขณะที่ผมกวัดแกว่งดำบ อิกทิโอซอรัสหลำยตัวถูกโจมตี

อย่ำงรุนแรงและล้มลงไป เลือดที่ไหลออกมำเย็นลง และ
ในบริเวณนี้ก็เริ่มมีอิกทิโอซอรัสมำกยิ่งขึ้น อย่ำงไรก็ตำม
ผมก็หัวเรำะออกมำ
ฉุกเฉินมำกกว่ำนี้สิ
เป็นกังวลมำกกว่ำนี้สิ
สิ้นหวังมำกกว่ำนี้สิ
มันคือวิธีเดียวเท่ำนั้น
บำดแผลปรำกฏขึ้นเรื่อยๆ บนร่ำงกำยของผม เลือดเริ่ม
ไหลออกมำจำกแผล
「ไม่―!」
เสียงกรีดร้องดังขึ้นในแก้วหูของผม
[ตัวละคร ‘ชินยูซอง’ ก ำลังพัฒนำขึ้น]
[อวตำร ‘ชินยูซอง’ ได้เข้ำสู่สถำนะภวังค์แล้ว]

ดวงตำของชินยูซองเปลี่ยนเป็นสีขำว มันเหมือนกับเมื่อ
ตอนที่ลีกิลยังใช้พลังของเขำ มันเป็นอย่ำงที่ผมคิด เรื่อง
ทั้งหมดนี้จัดขึ้นเพื่อปลุกพลังของชินยูซอง
[ตัวละคร ‘ชินยูซอง’ ใช้ ‘กำรฝึกสัตว์ LV.9’]
พลังเวทมนตร์เลเวล 60 เริ่มแพร่กระจำยออกมำผ่ำนแม่น ้ำ
ฮัน
กำรเคลื่อนไหวของอิกทิโอซอรัสช้ำลง อิกทิโอซอรัสตัว
สั่นและครำงออกมำ รำวกับว่ำมันก ำลังตอบสนองต่อจิต
วิญญำณอันยิ่งใหญ่
จ ำนวนของอิกทิโอซอรัสที่เห็นได้จำกผิวน ้ำเพิ่มมำก
ยิ่งขึ้น ก่อนหน้ำนี้มันมีประมำณ 10 ตัว แต่ตอนนี้มันมี
มำกกว่ำ 20 ตัวแล้ว นี่หมำยควำมว่ำใต้น ้ำมันมีจ ำนวนของ
อิกทิโอซอรัสรวมกันอยู่มำกกว่ำสองเท่ำ

จำกนั้นอิกทิโอซอรัสก็เริ่มมองมำที่ผมอีกครั้ง อิกทิโอ
ซอรัสที่ก ำลังสับสนแผ่จิตสังหำรอันเฉียบคมและรุนแรง
มำกยิ่งขึ้นออกมำ
บัดซบ มันล้มเหลวเหรอ?
“ยูซำนอำ!”
ช่วยไม่ได้ มันเป็นกำรดีที่สุดที่จะใช้อักขระของเธอเพื่อ
หลบหนีไปโดยเร็ว ยูซำนอำพยักหน้ำ หลบหลีกไปจำก
อิกทิโอซอรัส และปลดปล่อยด้ำยของเธอ ผมเรียกชินยู
ซอง
“ยูซอง หยุดได้แล้ว ชินยูซอง!”
อย่ำงไรก็ตำม ชินยูซองก็ไม่ตอบ คลื่นรอบๆ ชินยูซอง
รุนแรงยิ่งขึ้น และในตอนนี้ร่ำงกำยของเธอก็ถูกปกคลุม
ไปด้วยออร่ำสีน ้ำเงิน

ในเวลำนั้นเอง น ้ำวนก็อุบัติขึ้น ณ ใจกลำงแม่น ้ำฮัน ผมไม่
สำมำรถคว้ำอะไรได้และถูกน ้ำพัดออกมำ อิกทิโอซอรัสที่
ก ำลังรำยล้อมอยู่กรีดร้องออกมำ
ในชั่วอึดใจต่อมำ มันก็มีคลื่นใหญ่ปรำกฏขึ้น จำกนั้นก็มี
อิกทิโอซอรัสที่มีขนำดใหญ่กว่ำอิกทิโอซอรัสตัวอื่นๆ ถึง
5 – 6 เท่ำค่อยๆ ว่ำยเข้ำมำ
มันมีขนำดใหญ่มำกจนดูไม่เหมือนกับอิกทิโอซอรัส มัน
ใหญ่ยิ่งกว่ำผู้บัญชำกำรแห่งท้องทะเลที่ผมเคยฆ่ำไป มันมี
หนวดเครำอันโอ่อ่ำและดวงตำที่หยิ่งยโสที่สะกดข่ม
เผ่ำพันธุ์ของมัน
อิกทิโอซอรัสทั้งหมดที่อยู่รอบๆ ตัวมันก้มศีรษะลงไปที่
ผิวน ้ำ
[เผ่ำพันธุ์น ้ำทะเลระดับห้ำ ‘รำชินีมิรำเบด’ ปรำกฏตัว!]

…เชี่ย เธอเรียกมอนสเตอร์ตัวนี้มำเหรอ? ผมรู้ว่ำชินยูซอง
มีพรสวรรค์มำก แต่ผมก็ไม่รู้ว่ำมันเพียงพอที่จะเรียก
‘รำชินี’ มำ นี่คือมอนสเตอร์ที่เทียบเคียงได้กับภัยพิบัติ
ผมเปิดบุ๊คมำร์คและก ำลังจะเรียกใช้วิถีแห่งสำยลม แต่
เสียงของยูซำนอำก็ดังออกมำซะก่อน
“…ทกจำ?”
ผมมองย้อนกลับไปและเห็นว่ำร่ำงกำยของชินยูซองก ำลัง
ลอยอยู่ในอำกำศ
เธอเดินไปตำมเส้นทำงแห่งออร่ำที่แผ่ออกมำจำกรำชินีมิ
รำเบด และชินยูซองก็ค่อยๆ ขยับเข้ำหำรำชินี รำชินีมอง
มำที่ชินยูซอง และชินยูซองก็มองไปยังรำชินี จำกนั้นมือ
เล็กๆ ของชินยูซองก็สัมผัสกับจมูกของรำชินีเบำๆ
น ้ำในแม่น ้ำสงบลง และอิกทิโอซอรัสก็หำยไปอย่ำง
เงียบๆ ผมมองไปและเห็นชินยูซองก ำลังนั่งอยู่บนหัวของ
รำชินี ในตอนนี้ผมตระหนักได้แล้วว่ำชินยูซองคือใคร

จ้ำวแห่งสัตว์อสูร ผู้ปกครองแห่งมอนสเตอร์ทั้งมวล
สีสันค่อยๆ กลับคืนมำสู่ดวงตำของชินยูซองในขณะที่เธอ
มองมำที่ผม เธอเช็ดเลือดที่ก ำลังไหลออกมำจำกจมูกของ
เธอรำวกับว่ำมันไม่เป็นอะไรและกล่ำวว่ำ “ไปกันเถอะ
คุณลุง”
ผมพยักหน้ำ
(จบตอน)