มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 98 – ภัยพิบัติแห่งอุทกภัย (2)

ถ้ำผมจ ำไม่ผิด ฮันมยอนโกก็เคยโม้เรื่องเรือยอชท์ส่วนตัว
ณ บ้ำนพักตำกอำกำศที่มัลดีฟส์ของเขำ เขำพูดอะไร
ประมำณนี้ออกมำ ‘ใบพัดที่ก ำลังตัดผ่ำนสำยน ้ำนั้นเป็น
เหมือนกับทำงหลวงแห่งท้องทะเล’
ในตอนนี้ผมรู้แล้วว่ำควำมรู้สึกนี้มันเป็นยังไง ถ้ำเรือของ
ผู้อ ำนวยกำรฮันบนมหำสมุทรเป็นเหมือนกับทำงด่วนก
ยองบู งั้นผมในตอนนี้ก็คงอยู่บนเอำโทบำน
“มันวิเศษจริงๆ”
ยูซำนอำและผมอยู่บนหลังของรำชินี และมองไปยัง
ระลอกคลื่นของแม่น ้ำฮันด้วยควำมหลงใหล รำวกับว่ำมัน
เป็นกำรทดสอบกำรควำมคุมของเธอ ชินยูซองได้ให้
รำชินีพุ่งตรงผ่ำนกลุ่มอิกทิโอซอรัส แม่น ้ำฮันในตอนนี้ได้
กลำยเป็นเขตปลอดภัยไปแล้ว

อิกทิโอซอรัสว่ำยตำมหลังรำชินีมิรำเบดรำวกับลูกเป็ดที่
ว่ำยตำมแม่ของมัน ผมหลับตำลงและรู้สึกถึงอำกำศเย็น
เข้ำปะทะใบหน้ำของผม นี่เป็นควำมรู้สึกที่แท้จริง มัน
เป็นควำมหรูหรำที่ผมคงไม่ได้สัมผัสถ้ำโลกใบนี้ยังเป็น
เหมือนเดิม
ชินยูซองยังคงพึมพ ำอยู่บนหัวของรำชินีเพื่อประสำน
วิญญำณของพวกเขำ ยูซำนอำมองดูชินยูซองและพูดด้วย
น ้ำเสียงที่ซับซ้อน “ยังไงก็เถอะ ทกจำ ถ้ำยูซองในตอนนี้
แข็งแกร่งขึ้น งั้นยูซองในอนำคตจะไม่แข็งแกร่งขึ้นไป
ด้วยเหรอ?”
ผมคิดว่ำเธอคงจะถำมอะไรแบบนี้ออกมำ
“ฉันไม่คิดอย่ำงนั้นนะ”
จำกนิยำยต้นฉบับ ภัยพิบัติที่ออกมำคือชินยูซองจำก
‘อนำคตจำกกำรเสื่อมถอยที่แตกต่ำง’ เธอถูกทรยศโดยยู
จงฮยอคและถูกทอดทิ้งออกไปนอกโลก

เธอไม่รู้วันรู้คืนและพเนจรอยู่ในจักรวำล จำกนั้นเธอก็
กลำยเป็นส่วนหนึ่งของสถำนกำรณ์เนื่องจำกพรของกำร
ถ่ำยทอดสดดวงดำว และเธอก็ได้กลำยเป็น ‘ภัยพิบัติ’ ของ
สถำนกำรณ์ที่ผ่ำนมำ
ยูซำนอำตั้งค ำถำม “งั้นท ำไมภัยพิบัติในอนำคตถึงจะหยุด
ลงถ้ำยูซองในปัจจุบันตำย? ถ้ำกิ่งก้ำนสำขำแตกต่ำง
ออกไปอย่ำงสิ้นเชิง…”
“เธอเคยได้ยินทฤษฎีควำมไม่ประติดประต่อของ
แผ่นฟิล์มไหม?”
“…ไม่” ผมมองดูผืนน ้ำและพูดออกมำ “ยกตัวอย่ำงง่ำยๆ
นะ สมมติว่ำประวัติศำสตร์ของยูซองจำกโลกใบแรกคือ
แผ่นฟิลม์”
“แผ่นฟิล์ม… นำยก ำลังพูดถึงแผ่นฟิล์มภำพยนตร์งั้น
เหรอ?”

ผมพยักหน้ำและพูดต่อ “สมมติว่ำโลกใบนี้คือฟิล์มแผ่น
หนึ่ง มันก็ต้องมีฟิล์มของโลกอื่นอีกนับไม่ถ้วนใช่ไหม?
มันอำจจะมีฟิล์มอยู่ 2 แผ่น หรือ 34 แผ่นก็ได้”
“อ่ำห้ะ”
“จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อฟิล์มแผ่นหนึ่งที่ส่วนต้นเสียหำยไป
ถูกเชื่อมเข้ำกับส่วนท้ำยของฟิล์มอีกแผ่น? ยกตัวอย่ำงนะ
ถ้ำฟิล์มแผ่นที่ 34 ถูกฉีกไปต่อกับส่วนท้ำยของฟิล์มแผ่น
แรกจะเป็นยังไง? เธอคิดว่ำอะไรจะเกิดขึ้นถ้ำฟิล์มแผ่นนี้
ถูกเล่น?”
ยูซำนอำคิดอยู่ครู่หนึ่ง “งั้นหนังก็จะเปลี่ยนไปตำมทำง…
อ๊ะ เดี๋ยวนะ ทั้งสองแผ่นจะไม่ส่งผลกระทบต่อกัน?”
“ถูกต้อง”
“อ่ำ… ยูซองในตอนนี้ก็อยู่ในสถำนกำรณ์เช่นนั้น ยูซอง
ในปัจจุบันมำจำกฟิล์มแผ่นแรกในขณะที่ภัยพิบัติยูซองมำ
จำกฟิล์มแผ่นที่ 34 ทั้งสองแผ่นมีอิสระต่อกันโดยสมบูรณ์

และกำรเปลี่ยนแปลงใดๆในโลกของพวกเรำก็จะไม่
ส่งผลต่อภัยพิบัติ” ยูซำนอำฉลำดจริงๆ “ถึงกระนั้นก็ยังมี
ค ำถำมอยู่ ท ำไมมันถึงจะไม่เกิดภัยพิบัติขึ้นถ้ำยูซอง
ในตอนนี้ถูกฆ่ำล่ะ?”
“เนื้อหำของฟิล์มไม่ได้ส่งผลกระทบต่อกัน แต่ฟิล์มทั้ง
สองแผ่นก็เชื่อมต่อกัน”
“ฮะ?”
“จะเกิดอะไรขึ้นถ้ำส่วนต้นของฟิล์มถูกไฟเผำ?”
ยูซำนอำตะโกนออกมำหลังจำกตระหนักได้ “ฟิล์ม
ส่วนท้ำย… ก็จะถูกเผำไปด้วย”
เส้นโลกทั้งสองเชื่อมต่อกัน ถ้ำยูซองในปัจจุบันตำย ยูซอง
ในอนำคตก็จะตำยไปด้วย อย่ำงไรก็ตำม กำรเปลี่ยนแปลง
ใดๆ ในตัวยูซองในปัจจุบันก็จะไม่เปลี่ยนแปลงอะไรใน
ตัวยูซองในอนำคต ควำมขัดแย้งที่คลุมเครือนั้นเป็นหัวใจ
ส ำคัญของภัยพิบัติครั้งนี้

“ทกจำรู้อะไรเยอะแยะจริงๆ เลย ฉันเคยได้ยินเรื่อง
จักรวำลคู่ขนำนวิทยำมำ แต่ฉันก็ไม่เคยได้ยินอะไรแบบนี้
เลย”
ผมพยักหน้ำอย่ำงเชื่องช้ำ แน่นอนว่ำเธอย่อมไม่รู้ มันเป็น
ทฤษฎีที่ผู้เขียนหนทำงเอำชีวิตรอดสร้ำงขึ้น เท่ำที่ผมรู้ กฎ
แห่งหนทำงเอำชีวิตรอดไม่เคยถูกท ำลำยมำก่อน
หลังจำกนั้นครู่หนึ่ง น ้ำของแม่น ้ำฮันก็สงบลง ในที่สุด
พวกเรำก็มำถึงอีกฝั่งของแม่น ้ำฮัน รำชินีปล่อยพวกเรำลง
และหำยตัวไปในแม่น ้ำฮันอีกครั้ง
ชินยูซองถอนหำยใจออกมำรำวกับควำมตึงเครียดทั้งหมด
ได้รับกำรปลดปล่อยออกไป “…หนูเป็นไงบ้ำง?”
“เธอยังต้องถำมอีกเหรอ? เยี่ยมมำก”
“ค่ะ”

กำรแสดงออกของชินยูซองเปลี่ยนไป เธอพอใจมำกที่ได้
รับค ำชม ในตอนนี้คงไม่มีใครที่จะไม่ชมเด็กคนนี้
จำกนั้นผมก็รู้สึกถึงควำมเป็นปรปักษ์อย่ำงรุนแรงพุ่งมำ
จำกอำคำรของยงซำน เงำขนำดใหญ่โผล่ออกมำจำกเงำ
มืดของอำคำร
…ตั๊กแตนต ำข้ำวยักษ์? และมีเด็กชำยสองคนที่อยู่บนตัว
ตั๊กแตนต ำข้ำวก ำลังมองลงมำที่ผม
“พี่ทกจำ?”
มันคือลีกิลยังและฮันดงฮุน
ลีกิลยังสไลด์ตัวลงมำจำกตั๊กแตนต ำข้ำวและพุ่งเข้ำมำใน
อ้อมแขนของผม หมวกของเขำหลุดลงจำกหัว
มันเป็นกำรรวมตัวกันอีกครั้งหลังจำกผ่ำนไปหนึ่งสัปดำห์
จำกนั้นก็มีข้อควำมหนึ่งปรำกฏขึ้นบนสมำร์ทโฟนของ
ผม มันมำจำกฮันดงฮุน

– ดีเลยที่ได้เจอพี่อีก
“ไม่ใช่ว่ำนำยควรพูดว่ำดีใจที่ได้พบกับฉันหลังจำก
หำยไปนำนเหรอ?”
– ผมไม่อยำก
***
ลีกิลยังและชินยูซองเกิดสงครำมประสำทต่อกันขึ้น
ในทันทีที่พวกเขำพบกัน ผมของลีกิลยังขยับรำวกับว่ำมัน
เป็นเสำอำกำศจริงๆ ในขณะที่ชินยูซองยังคงลูบผมของ
เธอ
“ลุง เด็กคนนี้เอำแต่จ้องหนู”
“พี่ เธอเป็นใครกัน?”
ดูเหมือนว่ำคนประเภทเดียวกันจะสื่อถึงกันได้ คนหนึ่งคือ
จ้ำวแห่งสัตว์อสูร และอีกคนคือจ้ำวแห่งแมลง ผมไม่รู้ว่ำ
พวกเขำจะเข้ำกันได้ไหม

ผมถำมลีกิลยัง “นำยยังไม่เจอฮีวอนอีกเหรอ?”
“ครับ อย่ำงไรก็ตำม ผมก็รู้ว่ำเธออยู่ที่ไหน ผมส่งแมลงไป
ดูแล้ว ตอนนี้พี่ฮีวอนอยู่ทำงทิศเหนือ”
ตำมที่คำดไว้จำกลีกิลยัง เขำออกค้นหำสมำชิกกลุ่มแล้ว
โดยไม่ต้องให้บอก
ยังไงก็เถอะ ทำงทิศเหนือคือที่ๆ รำชำพเนจรอยู่ตอนนี้
บำงทีจำงฮีวอนอำจจะติดต่อกับเธอแล้ว
“ผมรู้ว่ำพี่ก ำลังมำ ผมส่งแมลงตับเต่ำออกไปเยอะเลย”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ ดูเหมือนว่ำแมลงบนศีรษะของลีกิลยังจะ
เพิ่มขึ้น ก่อนหน้ำนี้เขำมีแค่แมลงสำบเท่ำนั้น… ชินยูซอง
ขมวดคิ้วรำวกับว่ำมันน่ำขยะแขยง ผมตรวจสอบพลังของ
ปำร์ตี้และค ำนวน

“มันคงจะดีกว่ำที่จะอยู่ที่นี่สักสองวัน ไปเพิ่มระดับสกิล
ให้สูงที่สุดและเก็บเหรียญในช่วงว่ำงกัน อย่ำลืมดูเรื่องค่ำ
สถำนะโดยรวมด้วย อ่ำ ยูซำนอำ”
“ห้ะ”
“เธอติดต่อกับครอบครัวของเธอรึยัง?”
ใบหน้ำของยูซำนอำมืดลงในทันใด ดูเหมือนว่ำเธอจะยัง
ไม่ได้ติดต่อกับพวกเขำ
“ดงฮุน”
ฮันดงฮุนสวมหูฟังอยู่และพยักหน้ำอย่ำงเงียบๆ ฮันดงฮุน
มีสกิลกำรใช้อินเทอร์เน็ตวงกว้ำง กล่ำวอีกนัยหนึ่ง มัน
เป็นไปได้ที่จะสื่อสำรกับโลกภำยนอก
สมำร์ทโฟนของยูซำนอำดังออกมำและมีข้อควำมที่แสดง
ถึงกำรเชื่อมต่อของอินเทอร์เน็ต ยูซำนอำมองลงไปรำว

กับว่ำเธอสงสัยในสำยตำของเธอก่อนที่จะเริ่มจ้องมำที่ผม
พร้อมด้วยดวงตำเปื้อนน ้ำตำ ผมพยักหน้ำและพูดต่อ
“เล่ำสถำนกำรณ์ให้ครอบครัวของเธอฟังได้เลย เมื่อ
สถำนกำรณ์นี้จบลง ภำยนอกกรุงโซลจะไม่ใช่เขต
ปลอดภัยอีกต่อไป”
“มันจะเกิดอะไรขึ้น?”
“ฉันไม่รู้ว่ำจะเกิดอะไรขึ้น แค่บอกให้พวกเขำเตรียมตัว
นั่นก็เพียงพอแล้วส ำหรับตอนนี้”
“ทกจำ นำยไม่ติดต่อกับใครเหรอ?”
“ไม่เป็นไร”
“แต่…”
“ครอบครัวของฉันอยู่ในกรุงโซล”
“โซล? งั้น…”
“พวกเขำปลอดภัย”

ผมจ้องไปทำงทิศเหนืออย่ำงเงียบๆ จำกนั้นก็มีข้อควำม
ของระบบดังออกมำเหมือนกับว่ำมันก ำลังรออยู่แล้ว
[มีคนจัดกำรกับภัยพิบัติแห่งวำรีทำงทิศเหนือ]
รำชำพเนจรท ำส ำเร็จแล้ว เหลือภัยพิบัติอีกแค่อย่ำงเดียว
เท่ำนั้น มันคือภัยพิบัติแห่งอุทกภัย
***
「ดำบพลังงำนอันเจิดจ้ำท ำให้เกิดเสียงเบำๆ ในขณะที่
มันลอยขึ้นในอำกำศใบมีดพลังงำนระเบิดออกมำในครั้ง
เดียว เลือดไหลออกมำจำกดวงตำของจำงฮีวอน และเริ่ม
กระจำยออกไปทั่วอำกำศ ในไม่ช้ำดำบของจำงฮีวอนก็
หยุดลง
“ฉันคิดว่ำงั้นนะ”

จำงฮีวอนท ำกำรตรวจสอบดำบอย่ำงระมัดระวังและยิ้ม
อย่ำงพึงพ ำใจ หญิงสำววัยกลำงคนที่อยู่ตรงข้ำมกับเธอก็
ยิ้มออกมำเบำๆ เหมือนกัน
“เทคนิคของจอนอูชิสุดยอดจริงๆ”
“เคนโด้ของจีวอนก็ยอดเยี่ยมเหมือนกัน เดี๋ยวเธอก็จะมี
ผู้สนับสนุน และฉันก็จะไม่ใช่คู่มือของเธออีก”
“พูดเกินไปแล้ว”
จำงฮีวอนจ้องไปยังชุดคุกสีฟ้ำของหญิงสำว ในสัปดำห์ที่
ผ่ำนมำ จำงฮีวอนติดหนี้คนพวกนี้ มันเป็นหนี้ที่ไม่
สำมำรถชดใช้ได้ด้วยเวลำที่เหลืออยู่ หญิงวัยกลำงคนถำม
“เธอไม่ต้องกำรเข้ำร่วมกลุ่มคลื่นลูกใหม่ของพวกเรำ
จริงๆ เหรอ? รำชำคงจะยินดีถ้ำฮีวอนเข้ำร่วม”
“ฉันขอโทษนะ แต่เพื่อนของฉันก ำลังรออยู่”

จำงฮีวอนยกมือขึ้นในลักษณะขอโทษ หญิงวัยกลำงคน
เพียงแค่ยิ้มออกมำรำวกับว่ำมันช่วยไม่ได้ เธอรู้อยู่แล้วว่ำ
จำงฮีวอนเป็นสมำชิกปำร์ตี้ของใคร
“ฉันหวังว่ำเขำจะรู้ว่ำเธออยู่ที่นี่นะ”
“เขำรู้” จำงฮีวอนเงยหน้ำขึ้นมองท้องฟ้ำด้วยควำมไม่
พอใจเล็กน้อย “บำงทีฉันก็คิดว่ำเขำคงก ำลังมองดูฉันอยู่
ในตอนนี้”」
…นี่คือเหตุผลว่ำท ำไมผมจึงไม่ต้องกำรให้เธอรู้เกี่ยวกับ
มุมมองนักอ่ำนพระเจ้ำ
ไม่ว่ำยังไง จำงฮีวอนก็ดูเหมือนจะเติบโตได้ดี ผมเป็น
กังวลเพรำะตัวละครของเธอไม่ได้ฉำยแสงในนิยำย
ต้นฉบับ แต่ผมก็ดีใจที่ตัวเลือกของผมถูก
จำกนั้นผมก็มองดูคนอื่นโดยใช้มุมมองนักอ่ำนพระเจ้ำ
น่ำเสียดำยที่ผมดูได้แค่ไม่กี่คน

…อืม? อะไรอีกเนี่ย? ใบหน้ำอันคุ้นเคยปรำกฏขึ้นบน
หน้ำจอในไม่ช้ำ
…มันคือผม? เดี๋ยวนะ คนพวกนี้?
「”เฮ้ เธอน่ะ” ลีกิลยังพูดด้วยน ้ำเสียงดุดัน “อยู่ให้ห่ำง
จำกพี่ไว้นะ”
จำกนั้นชินยูซองที่นอนอยู่ข้ำงๆ ผมก็ตอบ “แล้วถ้ำฉันไม่
ท ำล่ะ?”
“ยัยแม่มด…”
“อย่ำพูดกับฉันแบบนั้นนะ ไอ้ลูกหมำ”
กิลยังอึ้งไป แมลงสำบและแมลงอื่นๆ ขยับอยู่บนหัวของ
เขำอย่ำงดุเดือด ลีกิลยังรวบรวมสมำธิกลับมำอย่ำง
ยำกล ำบำก
“พี่เกลียดเด็กอย่ำงเธอ”
“ฉันรู้ดีว่ำลุงชอบใคร”

“…เธอรู้เหรอว่ำพี่ชอบใคร? ใคร?”
“พี่สำว”
ลีกิลยังหัวเรำะ “พี่สำว? ฉันคิดว่ำเธอเข้ำใจผิดไปนะ พี่เค้ำ
ชอบผู้ชำย”
“นำยรู้ได้ยังไง?”
“ฉันอยู่กับพี่มำนำนแล้ว”」
ผมตื่นขึ้นมำแทบจะในทันทีที่กำรสนทนำอันน่ำกลัว
เริ่มต้นขึ้น ผมรีบมองไปรอบๆ และเห็นลีกิลยังกับชินยู
ซองนอนเอำหัวพิงอะไรบำงอย่ำง
…ผมดูผิดไปเหรอ? มันเป็นแค่ควำมฝันงั้นเหรอ?
“ทกจำ มีอะไรผิดปกติงั้นเหรอ?”
ผมส่ำยหัวให้กับค ำถำมของยูซำนอำ มันต้องเป็นควำมฝัน
แน่ๆ ผมก ำลังจะล้มตัวกลับลงไปนอน แต่ผมก็ได้ยินเสียง
กระซิบดังออกมำอีก

‘เฮ้ แมลง เมื่อมำลองคิดดูแล้ว ก่อนหน้ำนี้นำยกอดลุง
ไปหนิ?’
‘…’
‘นำยเป็นเด็กนะ? นำยชอบคนแก่งั้นเหรอ?’
มันไม่ใช่ควำมฝัน
“พวกเธอยังไม่นอนอีกเหรอ?”
ยูซำนอำเตือน จำกน้ันสภำพแวดล้อมก็เงียบลง และเสียง
กรนของเด็กๆ ก็เริ่มดังออกมำในไม่ช้ำ
***
สองวันผ่ำนไปในพริบตำ
[สถำนกำรณ์ย่อย – กิจกรรมกำรอยู่รอดสิ้นสุดลงแล้ว]
ทุกๆ คนได้ยินเสียงข้อควำมของระบบเมื่อพวกเขำตื่น
ขึ้นมำและเตรียมตัว มันเป็นสถำนกำรณ์ที่ยำวนำนแต่ก็
สั้นในท ำนองเดียวกัน จำกนั้นข้อควำมจำกบีฮยองก็มำถึง

[9,421]
มันเป็นตัวเลข บีฮยองพูดอีกครั้ง
[9,513]
‘อะไรกัน?”
[เจ้ำไม่เข้ำใจเหรอ? 9,611]
ผมรู้ได้ในทันทีว่ำมันคือตัวเลขอะไร ในเวลำนั้น ผมได้ท ำ
สัญญำไว้ที่ตัวเลข 10,000
[กลุ่มดำวที่รักในคำบสมุทรเกำหลีกังวลเกี่ยวกับจ ำนวน
สมำชิกที่เหลืออยู่]
ผมถำมบีฮยอง ‘นำยท ำสิ่งที่ฉันบอกรึยัง?’
[…ข้ำท ำแล้ว แต่ข้ำก็ไม่รู้ว่ำมันจะดีไหม ไม่ว่ำยังไง ข้ำก็
ขอให้เจ้ำโชคดี 9,781]
โถงเอกที่ก ำลังโคจรอยู่บนท้องฟ้ำแสดงสัญญำนผิดปกติ
ออกมำ มันมีพำยุฝนฟ้ำคะนองและเสียงฟ้ำผ่ำดังออกมำ

เป็นระยะๆ จำกนั้นก็มีโดเกบิระดับกลำงปรำกฏขึ้นใน
อำกำศ
[ทุกคน พวกเจ้ำคงรอมำนำนแล้ว]
โดเกบิระดับกลำงดูผอมแห้ง เขำอำจจะได้รับควำมล ำบำก
จำกส ำนักงำน
[พวกเจ้ำสนุกกับกิจกรรมกำรอยู่รอดไหม? ในที่สุด
สถำนกำรณ์ที่พวกเจ้ำรอคอยอยู่ก็จะเริ่มขึ้นแล้ว มันมี
ควำมวุ่นวำยอยู่บ้ำง แต่.. ใช่แล้ว อืม มันจะมีสถำนกำรณ์
ที่สนุกสนำนรอคอยอยู่]
เขำมองมำที่ผมและเหล่ำอวตำร จำกนั้นก็พูดด้วยน ้ำเสียง
ที่ไม่พอใจ
[พวกเจ้ำหยุดยั้งภัยพิบัติ 4 อันจำก 5 อันไปแล้ว ข้ำได้
ทรำบถึงควำมส ำเร็จของพวกเจ้ำอย่ำงเต็มที่ แต่พวกเจ้ำรู้
ไหม? ทั้งสี่นั้นก็เป็นแค่ของเด็กเล่นเมื่อเทียบกับภัยพิบัติ
สุดท้ำย]

ใบหน้ำของผู้คนเริ่มตึงเครียด อันที่จริงเขำก็พูดถูก ไม่มี
ภัยพิบัติไหนสำมำรถเทียบเคียงได้กับภัยพิบัติแห่งอุทกภัย
[มันขึ้นอยู่กับควำมส ำเร็จของสถำนกำรณ์นี้ ทุกๆ อย่ำงที่
พวกเจ้ำท ำมำตั้งนำนอำจจะหำยไป และทุกๆ สิ่งอำจจะ
จบลง พูดตำมตรง อัตรำต่อรองของสิ่งที่ก ำลังเกิดขึ้นนั้น
สูงกว่ำ 90% โชคดีที่มีคนสงสำรพวกเจ้ำ]
ผมก ำหมัดแน่น ในที่สุดมันก็เริ่มต้นขึ้น เหตุกำรณ์สุดท้ำย
ก่อนที่สถำนกำรณ์ที่ห้ำจะเริ่มต้นขึ้น
[งั้นจำกนี้ไป ข้ำก็จะเริ่มกำรเลือกผู้สนับสนุนครั้งที่สอง]
(จบตอน)