มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - บทที่ 514: ตอนที่ 99 – ความฝันที่เก่าแก่ที่สุด (3)

บทที่ 514: ตอนที่ 99 – ความฝันที่เก่าแก่ที่สุด (3)

สติของฉันพยายามที่จะว่างเปล่าอยู่ตลอดเวลา

⸢จะเป็นอย่างไรถ้า ‘วิถีแห่งการเอาชีวิตรอด’ เป็นเรื่องจริง?⸥

ไม่ว่าจะเป็นความคิดของผมเอง หรือสิ่งที่ถูกบันทึกไว้บน [กำแพงสุดท้าย] หรือบางทีอาจจะเป็น…

⸢ถ้าหากมีโลกที่ฉันสามารถต่อสู้เคียงข้างตัวละครจากเกม ‘Ways of Survival’ ได้…⸥

….จินตนาการของ ‘ความฝันที่เก่าแก่ที่สุด’ นั้น ผมไม่แน่ใจนัก

ความทรงจำนับไม่ถ้วนถาโถมเข้ามาเหมือนคลื่นที่ซัดเข้ามาอย่างฉับพลัน จินตนาการที่คลี่คลายอย่างอลหม่านกลายเป็นเชื้อเพลิงให้กับเรื่องราวในอีกโลกหนึ่ง ความเป็นจริงที่ยังมีชีวิตอยู่ได้กลายเป็น ‘โศกนาฏกรรม’

⸢เดี๋ยวก่อน พอคิดดูแล้ว โลกเก่าจะเป็นอย่างไรหลังจากที่ยู จองฮยอกย้อนวัยกลับไป? …ฉันควรจะถามผู้เขียนในช่องแสดงความคิดเห็นดีกว่า⸥

ฉันคิดเสมอว่าฉันจำเรื่องราวใน “วิถีแห่งการเอาชีวิตรอด” ได้ดีกว่าใครๆ ฉันภูมิใจที่ได้อ่านนิยายเล่มนั้นอย่างตั้งใจ มากกว่าใครๆ ด้วยซ้ำ แล้วทำไมฉันถึงจำเรื่องราวเกี่ยวกับ “ตัวฉันเอง” ตอนที่อ่านนิยายเล่มนั้นไม่ได้เลยล่ะ?

บางที ฉันอาจจะเป็น…

[คุณได้กลายเป็น ‘ตัวละคร’ แล้ว]

ประกายไฟพวยพุ่งขึ้นเหนือร่างจุติของฉัน การทำงานของ [กำแพงที่สี่] กำลังหยุดชะงัก หัวใจของฉันเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง และเสียงกรีดร้องที่ไม่สามารถระบุได้ดังก้องอยู่ในจิตใจที่แตกสลายของฉัน ศีรษะของฉันมึนงง และฉันก็พยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ หลายครั้ง

[กำแพงที่สี่] พูดถูกแล้ว บางทีฉันอาจจะรู้มาก่อนแล้วก็ได้

มีเบาะแสมากเกินไปจริงๆ

⸢ฉันโชคดีเหลือเกินในโลกใบนี้ และ⸥

⸢ทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนี้ดูเหมือนจะถูกจัดเตรียมไว้เพื่อความสะดวกสบายของฉัน และ⸥

⸢บางครั้ง โลกใบนี้ก็ดูยุ่งเหยิงเสียเหลือเกิน⸥

หากสิ่งเหล่านี้ทั้งหมดเป็นผลมาจากพรของ ‘ความฝันที่เก่าแก่ที่สุด’ แล้ว…

⸢จุดกำเนิดของเส้นเวลาทั้งหมด เส้นเวลาดั้งเดิม⸥

ฉันเงยหน้าขึ้น แล้วค่อยๆ กำหมัดที่ไร้เรี่ยวแรงแน่นขึ้น กำแพงที่สี่หายไปแล้ว แต่จิตใจของฉันสงบ ไม่สิ ฉันต้องเชื่อว่าฉันสงบ

มีเพียงฉันเท่านั้นที่รู้จุดจบของโลกนี้

กรี๊ดดดด…

เสียง [ศรัทธาที่ไม่แตกสลาย] ดังขึ้น ฉันค่อยๆ เดินไปข้างหน้า

เด็กชายเงยหน้าขึ้นจากสมุดบันทึกเพื่อมองมาที่ฉัน

สึชูชูชู!

“…..เอ่อ??”

ดวงตาของเด็กชายที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย

ฉันไม่อาจหลีกเลี่ยงสายตาคู่นั้นได้ นั่นคือสายตาของเด็กที่ไม่มีใครให้พึ่งพาในโลกนี้ แต่ก็ยังดิ้นรนที่จะดำเนินชีวิตต่อไปได้ในแต่ละวัน

เด็กชายคนนั้นขยี้ตาอย่างแรงราวกับเห็นผี และเขาก็มองมาที่ฉัน

⸢เพื่อทำลาย“ความฝันที่เก่าแก่ที่สุด” ต้องถูกหยุดยั้ง

ฉันตัดสินใจตั้งแต่แรกแล้วและยังให้คำมั่นสัญญากับ ‘ผู้บงการลับ’ ว่าจะกำจัดผู้ก่อเหตุโศกนาฏกรรมทั้งหมดนี้ และในที่สุด โอกาสนั้นก็มาถึง

[กำลังเปิดใช้งาน ‘การแปลงร่างราชาปีศาจ’]

ปีกสีดำสนิทแผ่ออกมาจากกระดูกสะบักที่ฉีกขาด ดวงตาของเด็กชายที่มองมาที่ฉันเบิกกว้างขึ้น

“อ่า อ่า…?”

เสียงที่ฟังดูเก่าแก่เหลือเกิน ใช่แล้ว ฉันเคยมีเสียงแบบนั้นในอดีตไม่ใช่เหรอ? ฉันค่อยๆ ก้าวเดินทีละก้าวไปสู่เด็กคนนั้น

[‘การแปลงร่างเป็นเทวดา’ กำลังดำเนินการ]

เมื่อใบหน้าของเด็กใกล้เข้ามามากขึ้น ฉันก็ได้เห็นสิ่งอื่นๆ อีกมากมาย เช่น สมุดบันทึกที่เด็กชายกำลังขีดเขียนอยู่ มีแผนภูมิบันทึกความสมดุลของอำนาจใน ‘วิถีแห่งการเอาชีวิตรอด’ อยู่ ซึ่งเป็นแผนภูมิเดียวกันกับที่ฉันเคยรวบรวมไว้เมื่อนานมาแล้ว

ยู จอง-ฮยอก, อี ฮยอน-ซอง, ชิน ยู-ซึง, อี จี-ฮเย, อี ซอล-ฮวา, คิม นัม-วูน, แอนนา ครอฟต์… ถัดจากรายชื่อที่เรียงกันอย่างหนาแน่นนั้น ยังมีการบันทึกรอยแผลศักดิ์สิทธิ์และทักษะของพวกเขาไว้ด้วย และสุดท้าย แม้แต่รอยฟกช้ำที่หลังมือของเด็กชายที่ปกปิดลายมือที่ยุ่งเหยิงของเขาเองก็ยังถูกบันทึกไว้

ฉันรู้เรื่องราวในอดีตที่เด็กชายคนนี้ได้เผชิญมา และอนาคตที่เขาจะต้องเผชิญ รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับเด็กคนนี้ในอนาคต และความทุกข์ยากแบบใดรอเขาอยู่

⸢ตลอดหลายปีที่ผ่านมา มีความหมายมากน้อยแค่ไหนกัน?⸥

เขาจะตกเป็นเป้าหมายของแก๊งนักเรียนและถูกรังแกอย่างหนัก

เขาถูกญาติทอดทิ้งและเริ่มใช้ชีวิตอยู่คนเดียวเร็วเกินไป และไม่ว่าจะไปที่ไหน เขาก็จะถูกนักข่าวตามล่าอยู่เสมอ

เขาจะทำผิดพลาดในระหว่างการสอบเข้ามหาวิทยาลัย และสุดท้ายก็ต้องไปเรียนในมหาวิทยาลัยระดับรองลงมา

เขาคงโชคร้ายจับฉลากได้หมายเลขที่สั้นที่สุดระหว่างการฝึกทหาร และถูกส่งไปประจำการที่แนวหน้า

เขาจะกินคิมบับรูปสามเหลี่ยมที่ซื้อจากร้านสะดวกซื้อแถวบ้านจนอิ่มทุกวัน

และในที่สุด เขาก็บังเอิญได้งานกับบริษัทโนเนมแห่งหนึ่งแบบหวุดหวิด และหาเลี้ยงชีพด้วยวิธีนั้น

ตลอดระยะเวลาสิบปี เขาจะอ่านนิยายเรื่องหนึ่งจบ และหลังจากใช้ชีวิตอยู่ได้ด้วยการอ่านนิยายเรื่องนั้นแล้ว เขาก็จะทำให้คนที่เขารักทุกคนต้องตกอยู่ในความทุกข์ทรมานอย่างที่สุด

เด็กชายคนนั้นจะเติบโตขึ้นมาเป็น คิม ด็อก-จา

“ม-มอนสเตอร์…”

เด็กคนนั้นอ้าปากพร้อมกับมองมาที่ฉัน

“ใช่แล้ว ฉันเป็นปีศาจ”

รูปลักษณ์ของฉันสะท้อนอยู่ในม่านตาของเด็กชายคนนั้น

⸢ปีศาจตัวนั้นคืออนาคตของเด็กคนนี้⸥

ตอนนี้เป็นโอกาสเดียวที่จะหยุดยั้งสัตว์ประหลาดตัวนั้นได้

ทุกอย่างเกิดขึ้นในพริบตาเดียว ฉันพยายามพุ่งไปข้างหน้าพร้อมดาบที่ยกขึ้น และหมัดของฮันซูยองก็กระแทกเข้าที่ใบหน้าของฉัน ทั้งหมดนั้นเกิดขึ้นพร้อมกัน

“—-!!”

ฉันไม่ได้ยินเสียงเธอชัดนัก เธอตะโกนอะไรบางอย่างใส่ฉัน ดวงตาแดงก่ำของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา กำปั้นของเธอทุบลงบนหน้าอกฉัน ก่อนที่มือหยาบกร้านของเธอจะพยายามจับไหล่ฉันไว้

“…ด็อกจา!!”

ฉันผลักเธอออกไป แล้วก้าวไปข้างหน้าอีกก้าว แม้ว่าระยะทางจะเพียงไม่กี่เมตร แต่ฉันก็ก้าวข้ามมันไปไม่ได้ง่ายๆ นิทานทั้งหมดของฉันกำลังต่อต้านฉันอยู่

ประกายไฟรุนแรงโอบล้อมร่างกายฉันไว้ ทำให้ฉันหายใจไม่ออก เท้าของฉันไม่อยากขยับ และมือของฉันก็ไม่ยอมขยับเช่นกัน

สีหน้าของเด็กชายขณะมองมาที่ฉันนั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัว คางของเขาสั่นไม่หยุด เช่นเดียวกับดวงตาของเขา ดวงตาคู่นั้นพยายามจะแยกแยะว่านี่คือความจริงหรือไม่

[ความฝันที่เก่าแก่ที่สุดกำลังตั้งคำถามถึงการมีอยู่ของคุณ]

การดำรงอยู่ซึ่งใฝ่ฝันถึงโลกทั้งหลายเหล่านั้น และในความฝันของเขา ฉันก็เป็นเพียงตัวละครตัวหนึ่งเท่านั้น

สึชูชูชุต!

[ความฝันที่เก่าแก่ที่สุดกำลังปฏิเสธการมีอยู่ของคุณ]

ราวกับต้องการปฏิเสธความจริง เด็กน้อยกอดศีรษะและขดตัว “ผม ผม ผมคือยู จองฮยอก….. ผมคือ…..”

บทสวดที่ถูกท่องมาแล้วนับหมื่นครั้ง

⸢มีเกราะป้องกันอยู่รอบตัวฉัน⸥

⸢ไม่มีใครทำร้ายฉันได้⸥

⸢ไม่มีอะไรมาทำร้ายฉันได้⸥

ความคิดที่เขาใช้เพื่อหลีกหนีจากความเจ็บปวดเมื่อถูกพวกแก๊งอันธพาลรุมทำร้าย เริ่มรั่วไหลออกมา พลังที่เปลี่ยนความจริงให้กลายเป็นความไม่จริง

และอำนาจนั้นกำลังถูกนำไปใช้ในทางตรงกันข้าม

“อาจัส-!!”

สิ่งมีชีวิตขนาดเล็กแต่ทรงพลังนี้กำลังคิดว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้าเป็นเพียงภาพลวงตาของตนเอง กำแพงทึบแสงกำลังก่อตัวขึ้นโดยมีร่างของเด็กเป็นศูนย์กลาง มีลักษณะคล้ายทรงกลมสีดำสนิท มันคือกำแพงป้องกันที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่ ‘ความฝันที่เก่าแก่ที่สุด’ สามารถสร้างได้

ฉันกรีดร้องเหมือนปีศาจและพุ่งเข้าหาแนวกั้นเพื่อฟาดฟันดาบ เมื่อโลกทั้งสองปะทะกัน แสงสว่างจ้าก็ระเบิดขึ้น

ใบมีดของ [ศรัทธาที่ไม่แตกสลาย] แตกหักออกอย่างง่ายดายและลอยไปในอากาศ ฉันจ้องมองเศษใบมีดที่ลอยไปอย่างหมดหนทาง

⸢ฉันฆ่าเขาไม่ได้⸥

เป็นไปไม่ได้เลยที่จะมีวิธีฆ่าเขาได้ ถ้าเรื่องราวนี้เริ่มต้นจากความฝันของตัวฉันในวัยเด็ก กฎเกณฑ์ของโลกนี้ก็คงต้องคิดขึ้นโดยเขาเช่นกัน

ลมพัดแรงมาจากที่ไหนสักแห่งทำให้หน้ากระดาษในสมุดบันทึกที่ตกอยู่ของเด็กพลิกไปมา เมื่อลมหยุดพัด หน้ากระดาษที่ตัวฉันในวัยเด็กเขียนเกี่ยวกับ “วิถีแห่งการเอาชีวิตรอด” ก็ปรากฏขึ้น

– ทฤษฎีภาพยนตร์ที่ไม่เชื่อมโยงกัน: ทฤษฎีที่อธิบายถึงการทับซ้อนกันของเส้นเวลาในเกม Ways of Survival และ…

ขณะที่ประกายไฟริบหรี่อยู่รอบๆ ฉันก็อ่านเนื้อหาอย่างมึนงง อ่านแล้วอ่านต่ออีก ฉันก้มลงไปหยิบใบมีดที่หัก แล้วเปิดนิทานทั้งหมดที่ยังคงอยู่ในตัวฉันออกมา

ฉันจ้องมองทรงกลมสีดำที่ล้อมรอบเด็กชายคนนั้นแล้วพูดขึ้นว่า “….ฉันรู้จักเธอดีกว่าใครในโลกนี้”

⸢อย่าทรมานฉันอย่าทรมานฉันอย่าทรมานฉัน⸥

“ฉันไม่ได้ตั้งใจจะกลั่นแกล้งคุณ”

⸢ฉันอยากหนีไป⸥

“ฉันรู้.

⸢แต่จะไปที่ไหนล่ะ?⸥

เรื่องราวของเด็กคนนั้นถูกถ่ายทอดมาถึงฉัน ในขณะที่เรื่องราวของฉันก็ถูกถ่ายทอดไปถึงเขาเช่นกัน

สึชูชุต!

เหลือเศษใบมีดที่หักอยู่ไม่ถึงสองช่วงมือใน [ศรัทธาที่ไม่แตกหัก] อย่างไรก็ตาม นั่นก็เพียงพอที่จะดำเนินการตามแผนของฉันได้แล้ว

⸢วิธีการยุติ ‘ความฝันที่เก่าแก่ที่สุด’⸥

[ทฤษฎีภาพยนตร์ที่ไม่เชื่อมโยงกันกำลังทำงานอยู่!]

[การดำรงอยู่ของคุณกำลังสอดคล้องกับ ‘ความฝันที่เก่าแก่ที่สุด’!]

จากนั้นฉันจึงใช้แรงทั้งหมดที่มีแทงใบมีดเข้าที่คอตัวเอง

เสียง “ปุ๊วุค!” ดังสนั่นกึกก้อง เลือดสีแดงฉานหยดลงบนพื้นราวกับหยาดน้ำตา

“คิม ด็อก-จา”

เลือดนั้นเป็นของยู จอง-ฮยอก ใบมีดหยุดอยู่กลางอากาศตรงหน้าคอของฉัน ขยับไม่ได้แม้แต่นิดเดียว เส้นเลือดสีน้ำเงินปูดโปนบนมือของยู จอง-ฮยอกที่จับใบมีดแน่น

“ทุกคนช่วยกันจับเขาไว้!!”

ไม่ใช่แค่ยู จอง-ฮยอกเท่านั้น แต่ยังมีคนอื่นมาจับฉันจากด้านหลังเพื่อกดขี่ฉันด้วย

“ด็อกจาครับ นี่มันไม่ถูกต้อง!”

เขาคืออี ฮยอน-ซอง

แขนทั้งสองข้างของฉันก็ถูกจับด้วยเช่นกัน จอง ฮุย-วอน และ ยู ซัง-อา เป็นผู้ก่อเหตุ

“….ได้โปรดหยุดเถอะ!”

“ต้องมีวิธีอื่นแน่ๆ ต้องมีสิ”

อี จี-ฮเย กอดเอวฉันไว้ ในขณะที่ฉันเห็นชิน ยู-ซึง และอี กิล-ยอง จับขาฉันไว้คนละข้าง

แล้วฉันก็เห็นฮันซูยองกำลังทุบกำแพงแห่ง ‘ความฝันที่เก่าแก่ที่สุด’ แทนฉัน “เปิดประตู! พวกเราไม่ได้มาทำร้ายคุณ! พวกเราแค่ต้องการคุยกับคุณสักครู่…!”

ถึงกระนั้น กำแพงก็ยิ่งหนาขึ้นเรื่อยๆ ผมรู้ความจริงอยู่แล้ว สิ่งนั้นจะไม่มีวันเปิดออก

ฉันกำด้ามดาบแน่นขึ้นอีก “นี่เป็นทางเดียวเท่านั้น”

จาง ฮา-ยอง ตะโกนออกมา “ได้โปรด ได้โปรดหยุดเถอะ!! ยังมีเวลาอยู่! เรายังมีเวลา…!”

ไม่ เราไม่มีเวลาแล้ว ยิ่งเราเสียเวลาอยู่ที่นี่นานเท่าไหร่ ประกายไฟรอบตัวเราก็ยิ่งรุนแรงและหนักหน่วงมากขึ้นเท่านั้น

[ความฝันที่เก่าแก่ที่สุดกำลังปฏิเสธการมีอยู่ของคุณ]

เด็กคนนั้นจะยังคง ‘ปฏิเสธ’ เราต่อไป จากนั้นเขาก็จะลบภาพลวงตาของเขาออกไป เขาจะเปลี่ยนความเป็นจริงของอีกโลกหนึ่งให้กลายเป็นสิ่งที่ไม่ได้เป็นความจริง

ด้วยเหตุนี้ คนเดียวที่จะทำเรื่องนี้ได้ก็คือ…

คู-กูกูกู….

หมอกหนาทึบพัดเข้ามาจากที่ไหนสักแห่งอย่างกะทันหัน และฉันก็สัมผัสได้ถึงพลังแห่งความโกลาหลที่น่าสะพรึงกลัว สีหน้าของยู จองฮยอกขณะถือดาบนั้นเปลี่ยนไปอย่างแปลกประหลาด

“ย-ไอ้สารเลว…”

ขณะที่เขาเซไปเซมา นิทานสีดำสนิทก็ไหลออกมาจากปากของเขา นิทานนั้นไหลเยิ้มลงมาตามคาง ตกลงพื้น และในที่สุดก็ก่อตัวเป็นเงาของคนคนหนึ่ง

คมดาบ [ดาบเขย่าสวรรค์] ส่องประกายระยิบระยับระหว่างเสื้อคลุมสีดำสนิท ชายผู้ที่ใช้ชีวิตอยู่เพื่อช่วงเวลานี้เท่านั้นกำลังยืนอยู่ตรงนั้น

⸢นักวางแผนลับ⸥

บุคคลที่ลืมแม้กระทั่งชื่อจริงของตนเองหลังจากประสบกับการถดถอยนับครั้งไม่ถ้วน ชายผู้มีชีวิตอยู่เพื่อการแก้แค้นเพียงลำพังได้มาถึงที่นี่แล้ว

เขาเหลือบมองมาทางฉัน ก่อนจะค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้กำแพงป้องกัน

‘นักวางแผนลับ’ เพิกเฉยต่อประกายไฟที่เต้นระยิบระยับและเดินต่อไปข้างหน้า ในช่วงเวลานั้นเอง นิทานจาก ‘ความฝันที่เก่าแก่ที่สุด’ ก็หลั่งไหลเข้ามาในใจฉัน

‘ฉันอยากเป็นเหมือนยู จองฮยอก’

ขนลุกซู่ไปทั่วแขนทีละน้อย

ทำไมฉันถึงลืมความทรงจำต่างๆ ที่เคยเป็นส่วนสำคัญในวัยเด็กของฉันไปได้?

⸢ตัวเอกแข็งแกร่งกว่าใครในจักรวาลนี้⸥

เห็นได้ชัดว่า ‘ผู้วางแผนลับ’ จะไม่ได้รับผลกระทบจากประกายไฟ ฉันคิดถึงเรื่องนี้ในจินตนาการของตัวเองมากี่ครั้งแล้ว ราวกับเป็นความหมกมุ่นอย่างหนึ่ง?

⸢ไม่มีมนุษย์คนใดสามารถควบคุมจินตนาการทุกประเภทได้⸥

ฉันเอ่ยชื่อนั้นบ่อยแค่ไหนกันนะ ทุกครั้งที่แขนและขาของฉันมีรอยช้ำ และทุกครั้งที่ริมฝีปากของฉันแตก?

⸢และนั่นคือเหตุผลที่บุคคลที่เหมาะสมที่สุดที่จะยุติความฝันนี้ได้ถูกกำหนดไว้แล้ว⸥

ดาบของฉันค่อยๆ หลุดจากมือไป จากนี้ไปมันไม่ใช่หน้าที่ของฉันอีกต่อไปแล้ว ฉันไม่อาจขัดขวางการแก้แค้นที่ยุติธรรมที่สุดในโลกนี้ได้

“นักวางแผนลับ!!”

ฮัน ซู-ยองร้องออกมาและวิ่งเข้าหาเขา เช่นเดียวกับจอง ฮุย-วอน อี จี-ฮเย และแม้แต่เด็กๆ ด้วย ราวกับว่าพวกเขารู้แล้วว่าสิ่งที่เขากำลังจะทำนั้นเลวร้ายแค่ไหน

น่าเสียดายที่เพื่อนร่วมทางของฉันไม่สามารถเข้าใกล้เขาได้ ราวกับว่ามีกำแพงโปร่งใสขวางกั้นอยู่ และมีเพียง ‘ผู้บงการลับ’ เพียงคนเดียวเท่านั้นที่เดินข้ามชานชาลาไปถึงม้านั่งที่มีเด็กนั่งอยู่

เขาชักดาบที่เปี่ยมด้วยพลังแห่ง [พลังทำลายล้างท้องฟ้า] ออกมาฟันทำลายทรงกลมสีดำสนิท เมื่อเขาทำเช่นนั้น เด็กที่กำลังขดตัวเหมือนทารกแรกเกิดก็ยิ่งขดตัวแน่นขึ้นไปอีก

“ผมคือยู จองฮยอก ผมคือยู จองฮยอก ผมคือ…”

เด็กยังคงตัวสั่นอยู่ใต้แสงสลัวๆ นั้น

[[คุณไม่ใช่ยู จองฮยอก]]

ผู้ที่ลืมชื่อของตนเองไปตลอดช่วงเวลาแห่งการย้อนอดีต บัดนี้ ชายผู้นั้นกำลังประกาศชื่อของตนเอง

“ผมคือ ‘ยู จองฮยอก’ ครับ”