มู่หนานจือ - บทที่ 512 รีบออกเดินทาง
เห็นรอยยิ้มอันเบาบางบนหน้าของเจียงเซี่ยน อวิ๋นหลินก็โล่งอก
ในความทรงจำของเขา ไม่ว่าเจียงเซี่ยนเจอเรื่องอะไรก็สงบนิ่ง แต่ครั้งนี้เข้าเมืองหลวงเป็นเพื่อนเจียงเซี่ยน เจียงเซี่ยนกลับแลดูกังวลและใจร้อน ราวกับเมืองหลวงมีเรื่องที่ไม่ดีรอนางอยู่ นางอยากจัดการก็ไร้กำลังจัดการ จึงกระวนกระวายใจ และมักจะเหม่อลอย
เขาอดไม่ได้ที่จะถามหลิวตงเยว่อย่างละเอียด
แต่หลิวตงเยว่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร และกำลังคิดจะขอคำแนะนำจากเขา
สิ่งที่ทำให้เขาไม่เข้าใจที่สุดคือ เมื่อก่อนไม่ว่าเจอเรื่องอะไร เจียงเซี่ยนกับหลี่เชียนก็จะปรึกษากัน ทว่าครั้งนี้เจียงเซี่ยนกลับแค่เขียนจดหมายให้หลี่เชียนอย่างลวกๆ และตัดสินใจกลับเมืองหลวง
นี่เป็นสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
ดีที่หลี่เชียนส่งเว่ยสู่มาทันเวลา
แบบนี้ระหว่างทางเขาก็ผ่อนคลายได้หน่อยเช่นกัน
ไม่อย่างนั้นพาพวกองครักษ์ที่ฝีมือไม่เชี่ยวชาญไป เขาไม่กล้าแม้แต่จะกะพริบตาด้วยซ้ำ กลัวว่าหากเกิดความผิดพลาด ถึงเวลานั้นเขาตายหมื่นครั้งก็ยากที่จะหนีความผิดได้เช่นกัน
อวิ๋นหลินถามเจียงเซี่ยน “เว่ยสู่อยู่ข้างนอก ท่านอยากพบเขาหรือไม่?”
“ให้เขาเข้ามาเถอะ!” เจียงเซี่ยนเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “นี่เขารีบมาจากเมืองกานหรือ? ลำบากมาตลอดทางแล้ว”
อวิ๋นหลินยิ้มพลางขานว่า “ขอรับ” และไปเชิญเว่ยสู่เข้ามา
เว่ยสู่ก้มหน้าลง พลางคารวะเจียงเซี่ยนอย่างนอบน้อม แล้วยื่นจดหมายของหลี่เชียน และเอ่ยว่า “ข้ามาอย่างเร่งรีบเล็กน้อย จึงพาแค่องครักษ์ฝีมือดีข้างกายใต้เท้ามา ใต้เท้าให้พวกเราทุกคนเชื่อฟังคำสั่งของท่านหญิง แต่พวกเราเจอใต้เท้าไช่กลางทาง เขากลับเมืองหลวงไปขอเงินเดือนทหารที่กรมกลาโหมและกรมคลังตามคำสั่งของใต้เท้า พอได้ยินว่าพวกเราต้องไปเมืองหลวงเหมือนกัน ก็จะไปกับพวกเราให้ได้ ข้าไม่มีทางเลือก จึงจำเป็นต้องบอกจุดประสงค์ที่มากับใต้เท้าไช่ ใต้เท้าไช่ได้ยินแล้วก็ร้อนใจมากเช่นกัน…ตอนนี้รออยู่ข้างนอกกับพวกเราขอรับ!”
ตอนที่เขาเอ่ยเรื่องนี้กระวนกระวายมาก
คิดว่าจะต้องรู้สึกว่าจัดการเรื่องนี้ได้ไม่ค่อยเหมาะสมเหมือนกันอย่างแน่นอน
“ใต้เท้าไช่?!” เจียงเซี่ยนขมวดคิ้ว “ไช่ซวงรองกองบัญชาการกำลังสำรองหรือ?”
“ขอรับ!” เว่ยสู่เอ่ยด้วยเสียงเคร่งเครียด
แม้เจียงเซี่ยนจะไม่ต้อนรับแขกที่มาโดยไม่ได้รับเชิญผู้นี้ ทว่านางกลับเข้าใจความจำใจของเว่ยสู่ได้ ไม่ว่าอย่างไร ไช่ซวงก็เป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของหลี่เชียน และหลี่เชียนยังไม่แตกหักกับไช่ซวง ไช่ซวงขอร่วมทางไปกับเว่ยสู่ และเต็มใจรีบเดินทางเหมือนกับเว่ยสู่ เกรงว่าเว่ยสู่อยากสะบัดไช่ซวงทิ้งอย่างอ้อมค้อมก็ไม่ค่อยเป็นไปได้ด้วยซ้ำ บวกกับเว่ยสู่รีบหานางอีก ก็ไม่มีทางคิดได้มากนักอย่างแน่นอน
“ทางเดียวกันก็ทางเดียวกัน!” เจียงเซี่ยนเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ “เจ้าดูแลเขาให้ดีก็พอแล้ว”
หลี่เชียนไม่รู้ว่านางกลับเมืองหลวงทำไมด้วยซ้ำ นับประสาอะไรกับไช่ซวง
เว่ยสู่โล่งอก จึงขานรับอย่างนอบน้อม และเอ่ยอย่างลังเลว่า “ใต้เท้าไช่รออยู่ข้างนอก ท่านว่า…”
“ข้าไม่สะดวกเจอผู้ชายคนนอก!” เจียงเซี่ยนเอ่ยอย่างเฉยชา “เจ้าไปขอบคุณใต้เท้าไช่แทนข้าก็พอแล้ว”
จู่ๆ เจียงเซี่ยนก็รู้สึกว่าเป็นผู้หญิงของตระกูลที่มั่งคั่งก็ไม่เลวเหมือนกัน ตอนที่นางไม่อยากเจอใคร ก็สามารถเอาออกมาใช้อย่างจงใจให้ภายนอกดูสง่าผ่าเผย แต่ความจริงกลับไม่เป็นเช่นนั้นได้
เว่ยสู่ยังอายุน้อยเกินไป จึงไม่ค่อยเข้าใจพวกช่องทางในวงการราชการ คิดว่าไช่ซวงมาจากตระกูลที่มีอำนาจมาก กลัวว่าหากล่วงเกินไช่ซวงจะนำปัญหามาให้หลี่เชียน และแอบรู้สึกว่าเจียงเซี่ยนน่าจะไม่ค่อยชอบที่มีคนรู้เรื่องที่นางกลับเมืองหลวง จึงกลืนไม่เข้าคายไม่ออกตลอดทาง เวลานี้ถึงจะวางใจ
เขาค้อมตัวคารวะและออกไปถ่ายทอดคำพูดให้ไช่ซวงอย่างอ้อมค้อม
ไช่ซวงไม่สงสัยเลย แค่รู้สึกงงมากที่จู่ๆ เจียงเซี่ยนก็เข้าเมืองหลวง ถามเว่ยสู่หลายครั้ง เว่ยสู่ก็บอกเพียงว่าทำงานตามคำสั่ง ไม่เปิดเผยเรื่องอื่นแม้แต่นิดเดียว ทำให้เขากลุ้มมาก และไม่สามารถหาร่องรอยได้ ทว่าเขาก็ไม่ตัดใจ และติดตามเจียงเซี่ยนไปจนถึงเมืองเป่าติ้ง
ฉิงเค่ออดไม่ได้ที่จะกังวลเล็กน้อย
พวกนางยังไม่ได้รับหนังสือราชการจากกรมพิธีการ ก็เข้าเมืองหลวงแบบนี้ ก็ถือว่า ‘เข้าเมืองหลวงโดยพลการ’ แล้ว แม้ท่านหญิงจะไม่เหมือนกับองค์หญิงและอ๋องฟาน แต่ถึงอย่างไรก็มีบรรดาศักดิ์ของราชสำนัก หากสืบสวนอย่างจริงจังขึ้นมา หมวกที่ ‘ดูหมิ่นราชโองการ’ สวมลงบนศีรษะ ก็ทำให้คนปวดศีรษะมากเหมือนกัน
ทว่าเจียงเซี่ยนกลับไม่รีบร้อน
ถึงเมืองเป่าติ้งแล้ว อยู่ห่างจากเมืองหลวงแค่ห้าหกวัน สามารถไปถึงเมืองหลวงก่อนนางเข้าพิธีปักปิ่นได้อย่างสิ้นเชิง
นางถามหลิวตงเยว่ “ยังไม่เจอคนของตระกูลเจียงหรือ?”
หลังจากเข้าพักที่จุดแวะพักระหว่างทางของเมืองเป่าติ้ง หลิวตงเยว่ออกไปตระเวนสังเกตการณ์รอบหนึ่งแล้ว
“ยังขอรับ!” หลิวตงเยว่ก็รู้สึกไม่สบายใจมากเหมือนกัน แต่เขาก็ยังปลอบเจียงเซี่ยนว่า “คงจะคิดไม่ถึงว่าพวกเราจะเร็วขนาดนี้ จึงล่าช้าไปสองสามวัน”
เจียงเซี่ยนพยักหน้า และเอ่ยว่า “เช้ามืดวันพรุ่งนี้ออกเดินทางตามเวลาเดิม พวกเราจะล่าช้าระหว่างทางไม่ได้”
ทำไมถึงล่าช้าไม่ได้?
หลิวตงเยว่กลืนคำพูดที่มาถึงใกล้ปากลงไปอีกครั้ง เขากำลังจะขานว่า ‘ขอรับ’ อย่างนอบน้อมและระมัดระวัง ไป่เจี๋ยก็วิ่งเข้ามาอย่างรู้สึกมีความสุขจนสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม และรีบตะโกนว่า “ท่านหญิง” แล้วเอ่ยว่า “คุณชายใหญ่มาแล้ว! คุณชายใหญ่มารับท่านหญิงด้วยตนเองแล้วเจ้าค่ะ!”
เจียงลวี่!
เจียงลวี่มารับนาง!
เจียงเซี่ยนดีใจมาก จนลุกขึ้นยืนและเดินไปข้างนอกอย่างควบคุมตนเองไม่ได้
เจียงลวี่รีบเดินทางอย่างเหน็ดเหนื่อย ในมือยังถือแส้ม้าอยู่ และเดินก้าวใหญ่เข้ามาในเรือนอย่างรวดเร็ว
“ท่านพี่!” เจียงเซี่ยนเข้าไปหาอย่างดีใจ
แต่เจียงลวี่กลับเอ่ยอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออกว่า “ทำไมเจ้าแต่งงานแล้วยังซนขนาดนี้ อยากกลับมาก็กลับมา…เจ้ารู้หรือไม่เพราะเรื่องของเจ้า ผมของท่านพ่อใกล้จะขาวหมดแล้ว!”
เจียงเซี่ยนเขินจนหน้าแดง จึงจำเป็นต้องดึงแขนเสื้อของเจียงลวี่เหมือนที่ทำผิดตอนเด็ก และเอ่ยว่า “ครั้งหน้าข้าจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว!”
เจียงลวี่เห็นนางแสร้งทำเป็นรู้สึกเสียใจ ก็ส่ายหน้าอย่างจนใจ และล้วงหนังสือราชการออกมาจากในอกเสื้อ “เอา! หนังสือราชการจากกรมพิธีการ!”
เจียงเซี่ยนดีใจจนออกนอกหน้า
ถึงจะไม่มีหนังสือราชการฉบับนี้ นางก็จะกลับเมืองหลวงอยู่ดี ทว่ามีหนังสือราชการฉบับนี้ นางกลับเมืองหลวงก็สามารถลดปัญหาได้มากมาย
“ขอบคุณท่านพี่! ขอบคุณท่านลุง!” นางยิ้มหวาน
เจียงลวี่อดไม่ได้ที่จะเหม่อลอยไปครู่หนึ่ง
เจียงเซี่ยนเหมือนผู้ใหญ่ตั้งแต่เด็ก นางยิ้มออกมาเหมือนเด็กแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน?
นี่ถึงจะเป็นรอยยิ้มที่ควรมีในวัยของนาง!
เจียงลวี่รู้สึกเสียใจเล็กน้อย แต่กลับอดกลั้นความรู้สึกผิดปกติไว้ และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เจ้ากลับเมืองหลวงทำไม? แค่คิดถึงไทฮองไทเฮาจริงๆ หรือ? หลี่เชียนคงจะไม่ได้ทำให้เจ้าโกรธ จนตัดสินใจกลับเมืองหลวงใช่หรือไม่?”
“ท่านพูดดีๆ หน่อยไม่ได้หรือ?” เจียงเซี่ยนอดไม่ได้ที่จะตำหนิ “ข้าเพิ่งจะแต่งงานกี่วัน ท่านก็อยากให้ข้ากลับมาอยู่บ้านถาวรแล้ว…”
เจียงลวี่หัวเราะ และเอ่ยว่า “นี่ข้าก็อยากให้เจ้าย้ายกลับมาเมืองหลวงไม่ใช่หรือ?” เอ่ยถึงตรงนี้ เขาก็ทำหน้าจริงจังเล็กน้อย แล้วกดคอลงและเอ่ยว่า “ข้าได้ยินท่านพ่อบอกว่า ปีนี้เป็นฤดูหนาวที่หนาวมาก เจ้าบอกหลี่เชียน ให้เขาคิดให้รอบคอบหน่อย หากทางนั้นทำสงครามขึ้นมา อย่างไรก็ต้องช่วงชิงความดีความชอบในการรบเล็กน้อย ท่านพ่อจะได้ช่วยเขาวางแผนในราชสำนัก ต่อให้ไม่สามารถแต่งตั้งบรรดาศักดิ์ได้ก็มีข้ออ้างย้ายเขามาที่เมืองหลวงเช่นกัน ถึงเวลานั้นเจ้าก็สามารถกลับมากับเขาได้แล้ว”
เจียงเซี่ยนประหลาดใจ
นางคิดไม่ถึงว่าท่านลุงใหญ่ของนางจะรู้เหมือนกันว่าปีนี้เป็นฤดูหนาวที่หนาวมาก
เจียงลวี่เลิกคิ้วและเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ถึงอย่างไรตระกูลของพวกเราก็บรรดาศักดิ์กั๋วกงเช่นกัน ไม่มีแม้แต่ลูกไม้แค่นี้ จะอยู่ในตำแหน่งที่ไม่มีวันพ่ายแพ้ได้อย่างไร ท่านพ่อยังมีลูกไม้อีกมากมาย ต่อไปเจ้าก็รู้แล้ว”
เจียงเซี่ยนเม้มปากยิ้ม และเข้าไปในห้องหลักเป็นเพื่อนเจียงลวี่ หลังจากสั่งให้ฉิงเค่อเตรียมห้องพักแขกให้เจียงลวี่ สองพี่น้องก็นั่งลงดื่มชา
เจียงลวี่ถามเจียงเซี่ยน “หลี่เชียนอยู่ที่นั่นเป็นอย่างไรบ้าง? ท่านพ่อบอกว่าในสาส์นของซย่าเจ๋อยกย่องและเลื่อมใสเขามาก กลัวว่าซย่าเจ๋อจะเล่น ‘ชมเกินไป ทำให้ผู้ที่ถูกชมเย่อเยิ่งทะนงตนจนทำให้ตกต่ำ’ ตอนที่มายังบอกข้าว่าให้เตือนเจ้าด้วย”
YOU MAY ALSO LIKE
