ยอดนักรบจอมราชัน - ตอนที่ 1126 ชัยชนะ

ตอนที่ 1126 ชัยชนะ

………………..

หว่านไห่น่าจะรู้ดีที่สุดว่าทำไมหมอผีมนต์ดำซวนหมิงถึงทำแบบนี้และนั่นเป็นบุคคลที่ยากมากที่จะรับมือได้ อย่างไรก็ตามในฐานะผู้นำสูงสุดของหมู่บ้านเมียวแล้วเขาจะต้องทำอย่างไรถึงจะรับมือได้และทำยังไงชาวบ้านในหมู่บ้านเมียวจะปลอดภัยจากภัยคุกคามของหมอผีมนต์ดำซวนหมิง? หากเขาทำผิดพลาดชีวิตของชาสบ้านจะเลวร้ายยิ่งกว่าความตายอย่างไม่ต้องสงสัยเพราะในมุมมองของหว่านไห่แล้วหมอผีมนต์ดำซวนหมิงนั้นเป็นคนที่โหดเหี้ยมอย่างมาก

ที่น่าตลกคือจงโหลวซานคิดอย่างไร้เดียงสาว่าซวนหมิงจะช่วยเขาได้จริงๆและนี่มันก็ไร้สาระสิ้นดีเพราะจุดประสงค์ที่แท้จริงของซวนหมิงคือการฆ่าเขาและยึดอำนาจทั้งหมดและภายใต้จิตวิทยาที่บิดเบือนของเขาจะส่งต่อความเกลียดชังให้กับชาวบ้านในหมู่บ้านเมียวทั้งหมด

เมื่อเห็นแบบนี้แล้วหว่านไห่ก็รู้แล้วว่าจงโหลวซานไม่คิดที่จะกลับใจดังนั้นหว่านไห่จึงจะโกนแล้วจากนั้นไม่นานกลุ่มคนก็กรูกันเข้ามาทันทีจนจงโหลวซานอดไม่ได้ที่จะแปลกใจและมองหว่านไห่ด้วยความโกรธแล้วพูดว่า “เจ้าจิ้งจอกเฒ่า..นี่แกเตรียมการมาตั้งแต่แรกแล้วเหรอ..หึ..ที่แท้แกมันก็เสแสร้ง”

หว่านไห่ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้เพราะรู้ว่าเขาไม่สามารถอธิบายให้จงโหลวซานฟังได้ ซึ่งถ้าหากหลัวสุ่ยไม่หายตัวไปหว่านไห่ก็จะไม่ทราบเลยว่ามีหลายสิ่งหลายอย่างกำลังจะเกิดขึ้น อันที่จริงเขาระวังจงโหลวซานมาโดยตลอดแต่จงโหลวซานยังไม่ได้ทำอะไรมากเกินไปในตอนนั้นเพราะฉะนั้นหว่านไห่จึงไม่ได้ดำเนินการอะไรกับเขา แต่ตอนนี้จงโหลวซานได้เปิดเผยธาตุแท้ของเขาออกมาจนในที่สุดหว่านไห่ก็ไม่สามารถรับได้อีกต่อไป

ถังยู่เซิงคือคนที่หวาดกลัวที่สุดในเวลานี้และเดิมทีเขาคิดว่าฝ่ายของหว่านไห่ไม่ได้เตรียมตัวเอาไว้ดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะแทงหลังถังจิงหนานโดยไม่ลังเลเพื่อที่จะแสดงจุดยืนแต่เขาไม่คิดว่าฝ่ายของหว่านไห่จะเตรียมตัวเอาไว้ตั้งแต่แรก ยิ่งไปกว่านั้นมีเพียงไม่กี่คนที่ได้เห็นความโกรธที่บ้าคลั่งของถังจิงหนานดังนั้นถังยู่เซิงจึงหวาดกลัวอย่างมาก

“จงโหลวซาน..แกต้องคิดให้ดีเพราะตอนนี้มันสายเกินไปแล้วที่แกจะหันหลังกลับเพราะงั้นบอกฉันมาซะว่าซวนหมิงอยู่ที่ไหนและหลัวสุ่ยอยู่ที่ไหน?” หว่านไห่ขมวดคิ้วและถาม เขายังเป็นห่วงหลัวสุ่ยอยู่เสมอเพราะเขาไม่รู้ว่าซวนหมิงจะรู้เรื่องภายในที่เกิดขึ้นหรือเปล่า ซึ่งถ้าหากซวนหมิงไม่รู้แล้วเกิดฆ่าหลัวสุ่ยขึ้นมาล่ะก็หว่านไห่จะขอโทษภรรยาที่ตายไปแล้วอย่างไร?

“หึ..จนป่านนี้แล้วยังจะมาพูดดีอีก” จงโหลวซานสูดหายใจอย่างเย็นชาและพูดว่า “หว่านไห่แกคิดว่าแกจะชนะจริงๆงั้นเหรอ?..มันเป็นความคิดที่ไร้สาระมาก..อีกอย่างถ้าฉันไม่ได้เตรียมตัวมาดีพอฉันจะกล้าทำแบบนี้เหรอ?..ด้านนอกคนของฉันเคลื่อนไหวกันแล้วเพราะงั้นแกคิดว่าคนของเราจะต้านทานได้นานสักแค่ไหนกัน?”

หว่านไห่อดไม่ได้ที่จะมองออกไปข้างนอกและแน่นอนว่าเขาเห็นสาวกหมอผีมนต์ดำจำนวนมากและเหล่าลูกศิษย์ของจงโหลวซาน

“แกคิดว่าแกจะชนะเพราะการสนับสนุนของซวนหมิงงั้นเหรอ?” ถังจิงหนานเยาะเย้ยและทันใดนั้นเขาก็ก้าวถอยหลังออกไปที่ประตูแล้วหยิบสิ่งที่คล้ายๆกับพลุดอกไม้ไฟออกจากเสื้อของเขาแล้ววางมันนอกประตูจากนั้นดอกไม้ไฟที่สวยงามก็ระเบิดขึ้นบนท้องฟ้า สิ่งนี้ถังยู่เซิงรู้ดีที่สุดเพราะนี่คือสัญญาณลับของถังจิงหนานที่ส่งถึงเหล่าสาวกและลูกศิษย์ เมื่อเห็นแบบนั้นถังยู่เซิงก็ยิ่งประหม่าและกระวนกระวายมากขึ้นกว่าเดิม

“ไอ้หลานสารเลวแกยังไม่คิดที่จะคุกเข่ายอมรับความผิดของแกอีกเหรอ..แกจะเอาแต่หมกมุ่นอยู่กับความกลัวทำไม?” ถังจิงหนานจ้องไปที่ถังยู่เซิงอย่างดุเดือดแล้วพูด

ถังยู่เซิงอดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้านด้วยความกลัวแต่เขายังคงดื้อรั้นไม่เลือกที่จะยอมจำนนเพราะเขารู้ดีว่าถ้าเขายอมจำนนล่ะก็จุดจบของเขาก็คือความตายและเขาก็ไม่เชื่อว่าถังจิงหนานจะปล่อยเขาไปอย่างแน่นอน

เมื่อการต่อสู้ภายนอกกำลังโหมกระหน่ำแต่ทันใดนั้นสายตาของทุกคนก็จับจ้องไปยังกลุ่มคนที่กำลังกรูเข้ามาจากด้านนอกและคนเหล่านั้นก็แต่งกายเหมือนทหาร ซึ่งพวกเขาไม่สนใจกฎของโลกในการต่อสู้เลยเพราะพวกเขามาพร้อมกับปืนและอาวุธการกวาดล้างและสิ่งนี้ก็ทำให้คนสาวกหมอผีมนต์ดำและลูกศิษย์ของจงโหลวซานถึงกับตกใจ นี่คือการสังหารหมู่และไม่ว่าพวกเขาจะแข็งแกร่งสักแค่ไหนแต่ก็ยังดูอ่อนแอเมื่อเผชิญหน้ากับกระสุนและปืน ภายในเวลาเพียงไม่นานพวกเขาก็ล้มลงทีละคน

ปากของเย่เชียนอดไม่ได้ที่จะฉีกโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเพราะคนที่นำทหารดังกล่าวมาก็คือม่อหลงและเย่เชียนก็ไม่คิดว่าม่อหลงจะดุเดือดถึงขนาดนี้

เมื่อเห็นหยานตงมาถังจิงหนานก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกเพราะเขารู้ว่าเรื่องของสำนักถังจะต้องได้รับการแก้ไขแล้วไม่อย่างนั้นหยานตงคงจะไม่มีที่นี่ในตอนนี้ แต่เย่เชียนรู้สึกประหลาดใจกับการมาถึงอย่างกะทันหันของหยานตงมากเพราะเขาไม่รู้ว่าหยานตงมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกับถังจิงหนาน แต่นี่ไม่ใช่เวลาที่จะคิดมากเกินไปเพราะตอนนี้เขาต้องจัดการจงโหลวซานโดยเร็วที่สุดและถามเขาเกี่ยวกับที่ซ่อนของหลัวสุ่ย

แต่สิ่งที่หว่านไห่ประหลาดใจที่สุดในเวลานี้คือซวนหมิงยังไม่ปรากฏตัวมาจนถึงตอนนี้และทันใดนั้นคิ้วของหว่านไห่ก็ขมวดเข้าหากันราวกับว่าเขาจำอะไรบางอย่างได้แล้วตะโกนว่า “อย่าบอกนะ!” หว่านไห่ไม่กล้าลังเลอีกต่อไปและต่อยสาวกหมอผีมนต์ดำสองคนที่ขวางทางเขาแล้ววิ่งออกไปทันที

เย่เชียนก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเมื่อเห็นสถานการณ์ตรงหน้าโดยรู้ว่าต้องมีบางอย่างเกิดขึ้นและยิ่งไปกว่านั้นร่างกายของหว่านไห่ยังไม่ฟื้นตัวอย่างเต็มที่ดังนั้นเย่เชียนจึงค่อนข้างกังวลแต่ถังจิงหนานก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสเช่นกัน ด้วยเหตุนี้เย่เชียนจึงกังวลและรู้สึกไม่สบายใจในขณะที่ลังเลว่าเขาควรจะทำอะไรดี เมื่อเห็นแบบนั้นถังจิงหนานก็จ้องไปที่เย่เชียนและพูดว่า “เอ็งมัวยืนทำอะไรอยู่ที่นี่?..ทำไมเอ็งไม่รีบตามเขาไปล่ะ..ฉันไม่เป็นอะไรหรอก!”

เมื่อได้ยินสิ่งที่ถังจิงหนานพูดควบคู่กับการที่หยานตงกับม่อหลงมาถึงที่นี่แล้วเย่เชียนเย่เชียนก็ไม่กล้าที่จะลังเลอีกต่อไป

ในเวลานี้จงโหลวซานสูญเสียความมั่นใจไปอย่างสิ้นเชิงและเมื่อมองไปที่เหล่าทหารติดอาวุธที่จู่ๆก็กรูกันเข้ามาแล้วเขาก็รู้ว่าเขาไม่มีโอกาสชนะในวันนี้เลยแม้แต่น้อย เขารู้ว่าพรรคพวกของเขาแข็งแกร่งแต่ก็ไม่สามารถเผชิญหน้ากับปืนและกระสุนได้ใช่ไหม? ในเวลานี้จงโหลวซานไม่ต้องการที่จะต่อสู้และต้องการที่จะหนีดังนั้นเขาจึงใช้โอกาสนี้เพื่อหนีไป

ถังจิงหนานก็สูดลมหายใจเข้าอย่างโกรธเกรี้ยวแต่ไม่ได้ไล่ตามจงโหลวซานไปเพราะเขารู้ว่าเขายังมีอะไรที่สำคัญต้องทำ ยิ่งไปกว่านั้นถังยู่เซิงได้ใช้มีดแทงเขาที่ด้านหลังและถึงแม้ว่าเขาจะยังไหวอยู่แต่บาดแผลก็สาหัสอย่างมาก เห็นได้ชัดหลังจากการเคลื่อนไหวครั้งล่าสุดทำให้บาดแผลเปิดจนเลือดไหลไม่หยุด อีกอย่างเขาพอจะรู้ถึงความแข็งแกร่งของจงโหลวซานและเขาก็รู้ว่าในสถานการณ์ปัจจุบันของเขาแล้วเขาอาจจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของจงโหลวซานเลยและที่สำคัญกว่านั้นเป้าหมายของถังจิงหนานไม่ใช่จงโหลวซานแต่เป็นถังยู่เซิงที่ทรยศเขา

จากนั้นม่อหลงก็นำสาวกหลายคนของสำนักม่อจื๊อเพื่อปิดล้อมสาวกหมอผีมนต์ดำอย่างรวดเร็ว เมื่อเผชิญกับความเสียเปรียบโดยสิ้นเชิงแล้วสาวกหมอผีมนต์ดำเหล่านั้นก็กลัวความตายขึ้นมาทันทีเพราะพวกเขาเป็นมนุษย์ไม่ใช่พระเจ้า ในเวลานี้ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เพราะม่อหลงที่เงียบขรึมกำลังถือปืนอยู่ในมือพร้อมกับสาวกสำนักม่อจื๊อจำนวนมาก สถานการณ์ปัจจุบันทำให้เหล่าสาวกหมอผีมนต์ดำเสียเปรียบอย่างมากดังนั้นเขาจะกล้าต่อต้านที่ไหน?

เมื่อเห็นสถานการณ์โดยรวมแล้วถังยู่เซิงก็รู้ว่าเขาเดิมพันผิดข้างและเลือกเส้นทางที่ผิดมหันต์ ดังนั้นเขาจะกล้าอยู่ที่นี่ต่อได้อย่างไรและเมื่อเห็นโอกาสเขาก็รีบวิ่งออกไปทันทีแต่ทว่าถังจิงหนานจะปล่อยไปได้อย่างไร? ถังจิงหนานเคยให้โอกาสถังยู่เซิงมาหลายครั้งแต่ถังยู่เซิงไม่เคยเปลี่ยนแปลงเลยสักครั้ง ถังจิงหนานได้ให้คำสอนซ้ำแล้วซ้ำเล่าแต่เมื่อถังยู่เซิงมีโอกาสถังยู่เซิงกลับใช้มีดแทงข้างหลังเขาดังนั้นถังจิงหนานจึงไม่สามารถปล่อยสัตว์ร้ายตัวนี้ให้หนีไปได้ ด้วยการสูดลมหายใจเข้าลึกๆถังจิงหนานก็พุ่งเข้าไปขวางทางถังยู่เซิงทันทีจนถังยู่เซิงอดไม่ได้ที่จะแปลกใจแต่ในเวลานี้เขาไม่สนใจสิ่งอื่นใดเขาจึงใช้หมัดต่อยไปที่ถังจิงหนานทันที

“ไอ้หลานสารเลว..แกยังไม่คิดที่จะกลับใจอีกงั้นเหรอ?” ดวงตาของถังจิงหนานแทบจะพ่นไฟออกมาได้และเขาก็เตะถังยู่เซิงออกไปอย่างไร้ความปรานี แน่นอนว่าพลังของถังยู่เซิงยังห่างไกลจากถังจิงหนานมากและต่อให้ถังจิงหนานจะบาดเจ็บสาหัสก็ตามแต่ถึงยังไงถังยู่เซิงก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาเลย ซึ่งนั่นทำให้ถังยู่เซิงกรีดร้องและกระเด็นออกไปโดนกำแพงไม้และทะลุออกไปในห้องนั่งเล่นอย่างแรง

จากนั้นถังจิงหนานก็ถอนหายใจแล้วพุ่งเข้าไปที่ด้านข้างของถังยู่เซิงอย่างรวดเร็วและจ้องมองไปที่ถังยู่เซิงและพูดอย่างเย็นชาว่า “เจ้าสัตว์ร้ายทำไมตระกูลถังของฉันถึงได้มีทายาทสัตว์ร้ายอย่างแกด้วย..ฉันต้องขอโทษด้วยที่ต้องฆ่าแกในวันนี้” เมื่อคำพูดนั้นจบลงถังจิงหนานก็ใช้ฝ่ามือโจมตีไปที่ถังยู่เซิง ไม่ว่าหัวใจของเขาจะยืนกรานหนักแน่นแค่ไหนแต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะเสียใจจนมือไม้สั่นไปหมด เขาทั้งโกรธและเศร้าเพราะท้ายที่สุดแล้วคนข้างหน้าเขาก็คือหลานชายของเขาเองแต่เมื่อนึกถึงสิ่งที่ถังยู่เซิงทำแล้วมันก็ยากที่จะให้อภัยและไว้ชีวิตได้

ในเวลานี้ถังยู่เซิงสัมผัสได้ถึงเจตนาฆ่าของถังจิงหนานและเขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวาดกลัวและเขาก็ไม่รู้ว่าทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ ซึ่งถ้าเขามีโอกาสเลือกอีกครั้งเขาจะคว้าโอกาสที่ถังจิงหนานให้เขาเอาไว้อย่างแน่นอนให้และจะใช้มีดแทงข้างหลังถังจิงหนาน ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจคุกเข่าลงและอ้อนวอนกอดขาของถังจิงหนานแล้วพูดว่า “คุณปู่อย่าฆ่าผมเลย..ผมรู้ว่าผมมันเลว..ผมผิดไปแล้วจริงๆ..คุณปู่ให้โอกาสผมเถอะ..ผมขอโอกาสอีกสักครั้งเถอะนะ”

ฝ่ามือที่พุ่งออกไปของถังจิงหนานก็หยุดลงโดยไม่รู้ตัวและเขาก็พูดด้วยน้ำเสียงที่เศร้าโศกว่า “แกทำเรื่องที่เลวร้ายลงไปแล้วแกจะให้ฉันยกโทษให้อย่างงั้นเหรอ?”

“คุณปู่ผมถูกบังคับให้ทำแบบนั้น..ผมไม่ได้ตั้งใจ!” ถังยู่เซิงพูดทั้งน้ำตา “คุณปู่ผมเป็นหลานชายของคุณปู่นะ..ผมขอโอกาสเถอะนะ..ผมจะเปลี่ยนแปลงตัวเอง..ผมจะเป็นคนดีในอนาคต”

ถังยู่เซิงถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วพูดว่า “แกยังเป็นหลานชายของฉันอยู่งั้นเหรอ..มันจบลงตั้งแต่แกใช้มีดแทงฉันที่หลังแล้ว..แกกับพ่อของแกวางแผนที่จะล้างบางตระกูลถังและยึดอำนาจทั้งหมดไป!..แกเคยคิดบ้างไหมว่ามันผิด?..แกทำให้ฉันผิดหวังมาก”