ยอดนักรบจอมราชัน - ตอนที่ 1319 บางสิ่งบางอย่างที่ไม่ถูกต้อง

ตอนที่ 1319 บางสิ่งบางอย่างที่ไม่ถูกต้อง

………………..

เมื่อเรื่องนี้พัฒนามาถึงจุดนี้มันก็ไม่ใช่สถานการณ์ที่หว่านจื่อตงจะควบคุมได้อีกต่อไปเพราะเขารู้ดีว่าวันนี้เขาเสี่ยงมากเกินไป และเขาก็ต้องทำต่อไปไม่อย่างนั้นหยุนเซินจะไม่มีวันปล่อยเขาไปและไม่ว่าเขาจะบอกความจริงแก่หยุนเซินหรือไม่ก็ตามแต่ถึงยังไงหยุนเซินก็จะฆ่าเขาอยู่ดี

หลังจากมองดูหว่านจื่อตงแล้วหยุนเซินก็ยืนขึ้นอย่างช้าๆและตบไหล่เขาแล้วพูดว่า “ถ้างั้นฝากแกด้วย..ฉันหวังว่าจะมีข่าวจากแกนะ” จากนั้นหยุนเซินก็หยิบเช็คเงินสดสองแสนหยวนออกมาและยื่นให้แล้วพูดว่า “นี่คือรางวัลที่แกสมควรได้รับ..ที่ฉันมาหาแกในวันนี้แกควรจะเก็บเอาไว้เป็นความลับเข้าใจไหม?..ถ้าคนอื่นรู้เรื่องนี้ล่ะก็แกน่าจะรู้ใช่ไหมว่าผลที่ตามมาจะเป็นยังไง”

“เข้าใจครับ” หว่านจื่อตงรับเช็คด้วยความกังวลใจและรีบพูด

หยุนเซินก็พยักหน้าเล็กน้อยและไม่พูดอะไรอีกแล้วหันหลังกลับเดินออกไป การเดินทางมาที่นี่ในวันนี้ไม่ได้ไร้ประโยชน์จริงๆและเขาก็ได้รับข่าวดีๆมากมายและสำหรับเขาข่าวเหล่าก็นี้มีประโยชน์อย่างมากเพราะหว่านจื่อตงมีชื่อเสียงที่ดีมากในแวดวงนี้และสิ่งที่เขาพูดก็เป็นความจริง 100% แล้วนับประสาอะไรกับข้อมูลการตายของลูกชายของเขาที่ถูกฆ่าโดยนักฆ่าที่ส่งมาโดยจินเจิ้งผิงและข่าวที่ว่าภูเขาหินยังมีสมบัติและขุมทรัพย์มากมายซ่อนอยู่ ซึ่งข่าวเหล่านี้จะเป็นประโยชน์อย่างยิ่ง

อย่างไรก็ตามหยุนเซินนั้นฉลาดแกมโกงและไม่ง่ายที่จะหลอกได้เพราะถึงแม้ว่าเขาจะออกจากบ้านของหว่านจื่อตงไปแต่เขาก็สั่งให้บอดี้การ์ดสองคนเฝ้าระวังอยู่ภายนอกบ้านของหว่านจื่อตงเพราะเขายังระแวงว่าหว่านจื่อตงจะถูกใครสักคนซื้อเพื่อใส่ร้ายใครสักคน เพราะท้ายที่สุดไม่ว่าเขาจะให้เงื่อนไขดีที่ใดๆกับหว่านจื่อตงก็ตามแต่ไม่ว่าจะเป็นตระกูลจินหรือเย่เชียนต่างก็ให้ทางออกกับหว่านจื่อตงได้ทุกฝ่ายเช่นกัน

เมื่อเห็นหยุนเซินจากไปหว่านจื่อตงก็รีบโทรหาเย่เชียนและในเวลานี้เย่เชียนยังคงอยู่ในบ้านของจือเหวินและเพลิดเพลินกับความสนุกและหลังจากได้ยินเสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์มือถือแล้วเย่เชียนก็รีบรับสายอย่างรวดเร็ว ซึ่งหว่านจื่อตงก็แทบรอไม่ไหวที่จะพูดว่า “คุณเย่มันเป็นอย่างที่คุณคาดการณ์เอาไว้เลยเพราะเมื่อกี้นี้หยุนเซินมาหาผมแต่โชคดีที่เมื่อคืนผมจัดเตรียมศพสองศพเอาไว้นอกเมืองและผมก็หลอกเขาให้เชื่อว่ามันเป็นอย่างนั้น”

“มันคงไม่ง่ายอย่างนั้นหรอก” เย่เชียนพูด “หยุนเซินเป็นจิ้งจอกเฒ่าและมีไหวพริบดีเพราะงั้นเขาจะไม่โดนหลอกง่ายๆอย่างแน่นอน..ถ้าผมเดาไม่ผิดเขาน่าจะส่งคนมาเฝ้าจับตาดูคุณเอาไว้เพราะงั้นคุณควรจะระวังให้ดีและเมื่อไหร่ที่เขาเลิกสงสัยคุณแล้วผมจะส่งคุณไปต่างประเทศทันที” หลังจากหยุดไปชั่วขณะเย่เชียนก็พูดต่อ “คุณได้ปล่อยข่าวปลอมเกี่ยวกับจินเจิ้งผิงหรือเปล่า?”

“เรียบร้อยแล้วครับมันถูกเผยแพร่เมื่อคืนนี้และผมคิดว่าจินเจิ้งผิงก็น่าจะรู้เรื่องภูเขาหินแล้ว” หว่านจื่อตงพูด

เย่เชียนพยักหน้าด้วยความพึงพอใจแล้วพูดว่า “ดีมาก..คุณทำได้ดีแล้วเพราะงั้นผมจะไม่ปฏิบัติกับคุณอย่างเลวร้ายและในช่วงสองวันหลังจากนี้คุณควรระมัดระวังมากและรายงานสถานการณ์บางอย่างให้หยุนเซินทราบอย่างสม่ำเสมอด้วยเพื่อทำให้เขาเชื่อใจคุณมากขึ้นและหลังจากที่เขาเลิกระแวงคุณแล้วผมจะจัดการส่งคุณกับครอบครัวออกไปจากประเทศจีนทันที”

“ถ้างั้นผมขอฝากทุกอย่างเอาไว้ที่คุณเย่ด้วยนะครับ” หว่านจื่อตงพูด

เย่เชียนยิ้มและไม่พูดอะไรอีกและหลังจากพูดคุยกันอีกเล็กน้อยเย่เชียนก็วางสายไป ส่วนหว่านจื่อตงก็ต้องทำสิ่งต่างๆอย่างต่อเรื่องเพราะสถานการณ์ได้พัฒนามาถึงจุดนี้แล้วและเขาก็ไม่สามารถควบคุมมันได้และเขาก็ทำได้เพียงกัดฟันทำต่อไป พูดตามตรงว่าเขาเชื่อใจเย่เชียนมากกว่าที่เขาไว้ใจหยุนเซินมากเพราะเขาเชี่ยวชาญในการรวบรวมข้อมูลทุกประเภทและเห็นได้ชัดว่าชื่อเสียงของเย่เชียนนั้นค่อนข้างดีและถึงแม้ว่าเย่เชียนจะมีอำนาจเหนือกว่ามากแต่เย่เชียนก็ไม่เคยปฏิบัติต่อใครก็ตามที่ช่วยเขาอย่างเลวร้ายเลยแม้แต่คนเดียว ดังนั้นในขณะนี้เขาก็สามารถปักหมุดความหวังทั้งหมดของเขาเอาไว้กับเย่เชียนเท่านั้น

“งานสำเร็จมั้ย?” จือเหวินชำเลืองมองเย่เชียนแล้วถาม

“อย่างน้อยqก้าวแรกก็ประสบความสำเร็จ” เย่เชียนพูด “เป้าหมายต่อไปคือการยั่วยุให้หยุนเซินกับจินเจิ้งผิงฆ่ากันเองเพราะถึงแม้ว่าสองคนนี้จะมีความสัมพันธ์แบบร่วมมือกันแต่มันก็เป็นเพียงเพื่อผลประโยชน์เท่านั้น..ถ้าหากทั้งคู่รู้ว่ายังมีสมบัติมากมายซ่อนอยู่ในภูเขาหินแต่พวกเขาไม่ได้บอกความจริงต่อกันล่ะก็พวกเขาจะหวาดระแวงซึ่งกันและกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้..ซึ่งความขัดแย้งนี้จะทวีคุณความรุนแรงขึ้นได้อย่างง่ายดาย”

จือเหวินพยักหน้าเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ถ้าคุณไม่พูดฉันก็ไม่เชื่อจริงๆหรอกว่าตระกูลจินกับตระกูลหยุนจะมีความสัมพันธ์แบบร่วมมือกันและมันเป็นเรื่องที่ยากมากที่คนนอกจะเชื่อได้”

เย่เชียนยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า “ผมเองก็เกือบจะตกหลุมพรางของพวกมันเหมือนกัน..จิ้งจอกเฒ่าสองตัวนี้เจ้าเล่ห์เกินไป..อันที่จริงผมได้วางกับดักเอาไว้และผมคิดว่าพวกเขาน่าจะเดินมาเหยียบกับดักหลังจากที่พวกเขารู้ว่าจินเหว่ยห่าวติดต่อกับผม”

“คุณก็รู้ว่ามันไม่ง่ายนักที่จะจัดการกับพวกเขาคุณต้องระวังเอาไว้ด้วยล่ะ..ถึงแม้ว่ามันจะไม่ใช่เพื่อตัวคุณเองแต่มันก็เพื่อพวกเรานะ..ดูแลตัวเองดีๆด้วย” จือเหวินพูด “ก่อนหน้านี้ฉันไม่มีผู้ชายข้างๆและไม่มีใครเลยแต่ว่าตั้งแต่ได้พบกับคุณฉันก็รู้ว่าฉันไม่มีทางทิ้งคุณไปไหนได้และถ้าวันหนึ่งคุณไม่อยู่แล้วฉันก็ไม่รู้จริงๆว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง..บ้าที่สุดมันจะเป็นแบบนั้นไปได้ยังไง..ฉันพูดคำอัปมงคลเหล่านี้ออกมาทำไมกันเพราะคุณต้องไม่เป็นอะไรอยู่แล้ว”

เย่เชียนแตะผมของจือเหวินด้วยรอยยิ้มและพูดว่า “ตอนนี้ผมไม่ได้กังวลเกี่ยวกับหยุนเซินและจินเจิ้งผิงเลยเพราะถ้ามันไม่ไหวจริงๆผมก็จะระดมกำลังทั้งหมดของผมเพื่อถล่มพวกเขา..เมื่อถึงเวลานั้นผมไม่เชื่อหรอกว่าพวกเขาจะต้านทานได้..ผมก็แค่ไม่อยากให้พี่น้องของผมต้องมาเสี่ยงกับเรื่องนี้เท่านั้น..อีกอย่างตอนนี้ผมกำลังกังวลเรื่องอื่นอยู่”

“มีอะไรให้ต้องกังวลอีก” จือเหวินถาม

“ผมไม่สามารถพูดออกมาได้เต็มปากเพราะผมแค่มีลางสังหรณ์ที่น่ากลัวน่ะ” เย่เชียนพูด เมื่อนึกย้อนกลับไปถึงสิ่งที่อาจารย์เฮยหยูพูดกับเขาในวันนั้นแล้วรวมกับสิ่งที่ชายวัยกลางคนแปลกหน้าพูดกับเขาแล้วเย่เชียนก็ไม่รู้ว่าทำไมแต่เย่เชียนมักจะรู้สึกว่าสิ่งต่างๆไม่ง่ายอย่างนั้นราวกับมีตาข่ายที่มองไม่เห็นพันรอบตัวเขาอยู่และทุกๆอย่างเกี่ยวกับเขาอยู่ภายใต้การควบคุมของคนอื่นมาเสมอซึ่งทำให้เย่เชียนรู้สึกอึดอัดมากแต่เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงรู้สึกอย่างนั้น

เมื่อเห็นคิ้วของเย่เชียนขมวดเข้าหากันแน่นแบบนี้จือเหวินก็ปลอบใจ “บางทีคุณอาจจะคิดมากไปก็ได้..อย่าคิดมากไปเลย” หลังจากหยุดไปชั่วขณะจือเหวินก็พูดต่อ “คุณจะทำยังไงต่อล่ะ?..ไม่ว่ายังไงจินเจิ้งผิงก็เป็นพ่อของจินเหว่ยห่าวและจินเหว่ยเซียงเพราะงั้นมันคงไม่ดีถ้าคุณจะฆ่าเขาใช่ไหม..พวกเขาสองคนน่าสงสารมากจริงๆ..ต่อให้เกิดมาจากครอบครัวธรรมดาพวกเขาก็อาจจะไม่มีความสุขและถ้าเกิดในครอบครัวใหญ่ๆมันอาจจะมีความสุขแต่ก็เต็มไปด้วยอุบายและเล่ห์เหลี่ยมจนทำให้พ่อลูกเข่นฆ่ากันเองเพราะงั้นมันคงจะดีกว่าที่จะอยู่ในครอบครัวธรรมดาๆ”

“มันไม่มีทางเป็นไปได้หรอก” เย่เชียนพูด “มันยากสำหรับครอบครัวใหญ่ที่จะหลีกเลี่ยงการต่อสู้แบบนั้นไปได้เพราะผู้คนเห็นแก่ตัวและคำนึงถึงผลประโยชน์ของตัวเองเสมอ..ผมจะปล่อยให้เรื่องของจินเจิ้งผิงเป็นหน้าที่ของพวกเขาทั้งสองคนเพราะสองพี่น้องเขาต้องจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเองและผมก็เป็นคนนอกเพราะงั้นมันคงไม่สะดวกที่จะเข้าไปแทรกแซงในเรื่องนี้..อีกอย่างไม่ว่าจินเจิ้งผิงจะเลวและน่ารังเกียจแค่ไหนแต่เขาก็เป็นพ่อของสองพี่น้องนั่นอยู่ดี..เพราะงั้นมันถูกต้องแล้วที่จะปล่อยให้พวกเขาจัดการกันเอง..ซึ่งผมก็เคารพในการตัดสินใจของพวกเขาเหมือนกัน”

“ฉันก็โล่งใจที่คุณพูดแบบนี้” จือเหวินพูด “เย่เชียนบางครั้งคุณก็ไม่สามารถทำเพื่อคนอื่นได้ทั้งหมด..แน่นอนว่าถ้าคุณฆ่าจินเจิ้งผิงจริงๆฉันก็คิดว่าจินเหว่ยห่าวก็จะโกรธเคืองคุณอยู่ในใจไม่มากก็น้อยและการทำแบบนั้นมีแต่จะทำลายความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องของคุณ”

เย่เชียนยิ้มแล้วพูดว่า “อย่ากังวลไปเลยที่รักผมรู้ว่าต้องทำยังไง” หลังจากหยุดไปชั่วขณะแล้วเย่เชียนก็ยิ้มแล้วต่อ “ที่รักเรื่องพวกนี้เอาไว้ก่อนเถอะ..เช้านี้อากาศดีมากเพราะงั้นเรามาทำกันอีกรอบดีมั้ย?”

“อีกแล้วเหรอ?..วันนี้คุณไม่กลัวว่าจะลุกจากเตียงไม่ได้เหรอ?” จือเหวินพูดแล้วยิ้มอย่างมีเสน่ห์

“ตายใต้ดอกโบตั๋นถึงจะเป็นผีก็ยอม” เย่เชียนหัวเราะเบาๆแล้วพลิกตัวไปกดจือเหวินลงและเมื่อเขากำลังจะเคลื่อนไหวจู่โทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้นและอดไม่ได้ที่จะหดหู่ไปชั่วขณะและพูดว่า “ใครกันที่โทรมาหาฉันในเวลานี้”

จือเหวินก็ยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า “เย่จังตอนนี้ร่างกายของฉันร้อนรุ่มไปหมดฉันหยุดไม่ได้จริงๆ”

“งั้นมาต่อกันเถอะ..อย่าไปสนใจเลย..ต่อให้จะเป็นพระเจ้าโทรมาก็เถอะ” หลังจากที่เย่เชียนพูดจบเขาก็กำลังจะจูบจือเหวินแต่เธอกลับหยุดเย่เชียนเอาไว้แล้วพูดว่า “รีบรับโทรศัพท์สิ..อาจมีบางอย่างที่สำคัญก็ได้นะ!”

เย่เชียนส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้และพลิกตัวและนอนลงจากนั้นก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาและกดปุ่มรับสาย ทันทีที่เชื่อมต่อสายเย่เชียนก็ได้ก็ตะโกนว่า “แม่งเอ๊ยเลือกเวลาโทรได้ดีจริงๆ..ถ้ามันไม่ใช่เรื่องสำคัญล่ะก็ฉันจะฆ่าแก!”

เห็นได้ชัดว่าคนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามตกตะลึงไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ไอ้หนูนี่เอ็งกำลังทำอะไรไม่ดีอีกแล้วเหรอ?..ตอนนี้ฉันมีเรื่องด่วนแกอยู่ที่ไหน?..รีบกลับมาที่เซี่ยงไฮ้ด่วนเลยตอนนี้เรื่องต่างๆมันกำลังย่ำแย่มาก”

เย่เชียนก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยและตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติไปเพราะหวงฟู่ชิงเตี๋ยนไม่เคยโกหกเขาด้วยเรื่องแบบนี้ ดังนั้นถ้าหากหวงฟู่ชิงเตี๋ยนบอกว่ามีเรื่องเร่งด่วนเกิดขึ้นมันก็ต้องเกิดเรื่องที่เลวร้ายขึ้นอย่างแน่นอน “อะไรจะร้ายแรงขนาดนั้น?..แม้แต่ปู่เองก็จัดการมันไม่ได้เลยเหรอ?..นอกจากนี้ที่เซี่ยงไฮ้ก็ยังมีแจ็คอยู่ปู่ติดต่อไปหาเขาสิ” เย่เชียนพูด

“ไม่!..มันมีบางอย่างเกิดขึ้นกับแจ็ค” หวงฟู่ชิงเตี๋ยนพูด “ตอนนี้เมืองเซี่ยงไฮ้ทั้งเมืองกำลังอยู่ในความโกลาหลและถ้าเอ็งไม่กลับมาจัดการมันล่ะก็เรื่องจะร้ายแรงมากเพราะมันค่อนข้างซับซ้อนและฉันก็ไม่สามารถอธิบายให้เอ็งฟังได้ในเวลาสั้นๆแบบนี้..ตอนนี้เอ็งรีบไปที่ฐานทัพเสิ่นหยางด่วนเดี๋ยวฉันจะบอกพวกเขาให้ส่งเอ็งตรงมายังเมืองเซี่ยงไฮ้ทันทีด้วยเที่ยวบินพิเศษ..ฉันจะรอเอ็งที่นี่”

เย่เชียนขมวดคิ้วเล็กน้อยและพยักหน้าตอบ

.