ยอดนักรบจอมราชัน - ตอนที่ 1448 ช่วงเวลาแห่งการพักผ่อน

ตอนที่ 1448 ช่วงเวลาแห่งการพักผ่อน

……………

ความลึกลับของสกายเน็ตทำให้เย่เชียนสับสนว่าจะทำอย่างไรดี ถึงแม้ว่าเขาจะรู้ว่าสกายเน็ตใช้เขาเป็นอาวุธแต่เขาก็ทำได้เพียงสร้างความแข็งแกร่งให้ตัวเองต่อไปเพื่อที่จะมีโอกาสในการต่อสู้กับสกายเน็ตในวันข้างหน้า

เรื่องของการทำความสะอาดสนามรบถูกส่งต่อไปยังองค์กรศิห์ชาห์และเฟิงหลาน อย่างไรก็ตามเนื่องจากองค์กรศิห์ชาห์ยังคงมีความแข็งแกร่งอย่างมากในประเทศอินเดียดังนั้นเย่เชียนจึงแทบไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้ จากนี้ไปเย่เชียนก็สามารถอาศัยอำนาจและอิทธิพลขององค์กรศิห์ชาห์ในประเทศอินเดียได้และไม่น่าจะเป็นปัญหาใหญ่ในการจัดการกับนักรบพราหมณ์ซึ่งสูญเสียประสิทธิภาพการต่อสู้ไปมากและไม่มีผู้นำอีกต่อไป ถึงแม้ว่าจะยังมีหนทางอีกยาวไกลในการบรรลุความเป็นหนึ่งเดียวก็ตาม

มีหลายกลุ่มกลายองค์กรหลายพรรครัฐบาลภายใต้องค์กรศิห์ชาห์และถึงแม้ว่าภายนอกดูเหมือนว่าพวกเขายังคงใช้การปกครองแบบหลายพรรคต่อไปแต่ท้ายที่สุดมันก็เป็นแค่เผด็จการ แต่คนธรรมดาไม่รู้เรื่องราวภายในและสิ่งนี้ก็คล้ายกับหลายประเทศในยุโรปและอเมริกาโดยไม่คำนึงถึงการปกครองแบบหลายพรรคเพียงผิวเผินเพราะในความเป็นจริงแล้วมักจะมีกองกำลังจำนวนมากอยู่เบื้องหลังพวกเขาที่ควบคุมพวกเขาและในการวิเคราะห์ขั้นสุดท้ายมันแค่การหลอกประชาชนคนธรรมดาบางคนเท่านั้น

ความจริงแล้วของบางอย่างที่เห็นมักจะเป็นเพียงของบางอย่างที่จงใจวางไว้บนโต๊ะ มันเหมือนกับว่าผู้คนมักจะพูดถึงลูกหลานผู้มีอิทธิพลแต่อันที่จริงส่วนใหญ่มักจะเป็นคนที่เล่นบทละครบนเวทีและมันก็เกินความเข้าใจของคนธรรมดาไปมาก

เซี่ยเฟยยังมีหลายสิ่งหลายอย่างที่ต้องจัดการดังนั้นเขาจึงไม่ได้ไปกับเย่เชียน ส่วนหลิวเทียนเฉินและดีห์ราห์ยังสมัครใจอยู่เพื่อช่วยเฟิงหลานจัดการกับผลที่ตามมาและเย่เชียนก็ไม่ได้พูดอะไรมาก ซึ่งหลังจากที่เย่หวันจัดแจกหน้าที่ให้สมาชิกหน่วยเงาหมาป่าแล้วเธอก็กลับไปที่คฤหาสน์ของดีห์ราห์พร้อมกับเย่เชียน

ในบรรดาผู้หญิงจากทั่วโลกนั้นผู้หญิงจากประเทศที่ญี่ปุ่นควรได้รับการพิจารณาว่าเป็นผู้รับใช้มากที่สุดเพราะเย่หวันเป็นแบบนี้อย่างสมบูรณ์แบบ ถึงแม้ว่าเย่เชียนจะให้อิสระแก่เธอมากและยังให้สิทธิ์มากมายแก่เธอและไม่ค่อยติดต่อเธอโดยตรงแต่ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาเย่หวันก็รักเย่เชียนเสมอและมักจะเกรงกลัวและถือว่าเย่เชียนเป็นเจ้านายของเธอ อย่างไรก็ตามในใจของเธอนั้นเธอยังอยากให้เย่เชียนดูแลเธอและกระตือรือร้นเกี่ยวกับเธอมากกว่านี้เพราะท้ายที่สุดเธอก็เป็นผู้หญิงและไม่มีผู้หญิงคนไหนที่ไม่ต้องการให้ผู้ชายที่เธอรักรักตัวเองและดูแลตัวเอง

เมื่อกลับไปที่คฤหาสน์ของดีห์ราห์แล้วเย่เชียนก็เหลือบมองไปที่เย่หวันที่อยู่ข้างหน้าเขาและพูดว่า “คราวนี้เธอทำได้ดีมากเพราะงั้นฉันจึงมีรางวัลให้เธอ..เธอต้องการอะไรแค่พูดมันออกมา”

เย่หวันแน่นิ่งไปครู่หนึ่งและอ้าปากค้างและต้องการจะพูดอะไรบางอย่างแต่สุดท้ายเธอก็ไม่ได้พูดอะไรเลยจนเย่เชียนขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่เมื่อเห็นทั้งหมดนี้ในดวงตาของเธอแล้วเย่เชียนก็เข้าใจว่าเย่หวันกำลังคิดอะไรอยู่ แต่เย่เชียนไม่เคยมีความรู้สึกใดๆ ต่อเธอเลย ถึงแม้ว่าเย่เชียนจะเจ้าชู้แต่เขาก็ไม่ได้รักใครเพียงแค่พบกัน

หลังจากหยุดไปชั่วขณะเย่เชียนก็พูดว่า “ฉันรู้ว่าเธอต้องการพูดอะไรแต่ฉันหวังว่าเธอจะเข้าใจว่าตั้งแต่ต้นฉันไม่ได้มีความรู้สึกใดๆกับเธอเลยและสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเรามากที่สุดก็แค่ความสัมพันธ์แบบเพื่อนและสู้เคียงข้างไปด้วยกัน..ฉันรู้ว่าเธอเปลี่ยนไปมากแต่ฉันรับเธอเอาไว้ไม่ได้..แต่ในฐานะเพื่อนฉันก็หวังว่าเธอจะมีครอบครัวที่มีความสุขในอนาคต..เธอน่าจะเข้าใจความหมายที่ฉันพูดใช่ไหม”

เย่หวันตัวสั่นเล็กน้อยเพราะผลลัพธ์แบบนี้ทำให้เธอยอมรับไม่ได้แต่เธอก็คาดการณ์เอาไว้แล้วบ้าง ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ค่อยได้อยู่เคียงข้างเย่เชียนแต่เธอก็ทำงานกับชิงเฟิงในประเทศญี่ปุ่นและชิงเฟิงก็ไม่ได้ปฏิบัติต่อเธอในฐานะคนนอกและบอกเธอมากมายเกี่ยวกับเย่เชียนดังนั้นเธอจึงเข้าใจเย่เชียนอยู่บ้าง อันที่จริงในใจของเธอเธอไม่เคยคิดเกี่ยวกับการขอเย่เชียนแต่งงานกับตัวเองเพราะนั่นมันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว อย่างไรก็ตามถึงแม้ว่าเย่เชียนจะไม่รักเธอแต่เธอก็ยังหวังว่าจะได้อยู่เคียงข้างเย่เชียนแม้ว่ามันจะเป็นเพียงเครื่องมือสำหรับเย่เชียนก็ตามแต่เพื่อระบายความปรารถนาของเธอแล้วเธอก็เต็มใจ อย่างน้อยๆ ณ เวลานั้นเธอก็สามารถมีเย่เชียนข้างๆได้

เย่หวันพยักหน้าเล็กน้อยและพูดว่า “ฉันเข้าใจแต่ฉันเป็นของคุณเย่มาตลอดชีวิต..ถึงแม้ว่าคุณเย่จะไม่รักฉันแต่นั่นก็ไม่สำคัญ..เย่หวันไม่กล้าคาดหวังอะไรแบบนั้นฉันหวังเพียงว่าจะได้อยู่กับคุณเย่บ่อยๆและสามารถนวดให้คุณเย่เพื่อคลายความเมื่อยล้าเมื่อคุณเย่เหนื่อยและสามารถปกป้องคุณได้ในตอนที่คุณกำลังตกอยู่ในอันตราย”

เย่เชียนส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้และพูดว่า “อันที่จริงมันไม่จำเป็นสำหรับสิ่งเหล่านี้เลยฉันไม่ต้องการคนรอบข้างตายเพราะฉันและฉันก็ไม่ต้องการมีความรู้สึกแบ่งแยกอย่างรุนแรงต่อเธอในใจของฉัน..เธอเข้าใจไหมเพราะถ้าเธออยู่เคียงข้างฉันไม่ช้าก็เร็ว ฉันก็จะสูญเสียการควบคุมตัวเองและฉันก็ไม่ต้องการใช้เธอเป็นเครื่องมือของฉัน”

เย่หวันจะไม่เข้าใจความหมายของเย่เชียนได้อย่างไร เธออดรู้สึกมีความสุขเล็กน้อยในใจของเธอไม่ได้เพราะเย่เชียนคิดแบบนี้มันก็เท่ากับการห่วงใยเธอในใจไม่ใช่หรือ? เย่หวันมีความสุขมากโดยธรรมชาติดังนั้นเธอจึงไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับหัวข้อนี้อีกต่อไปเพราะมันไร้ความหมายที่จะพูดต่อ หลังจากหยุดไปชั่วขณะเย่หวันก็พูดว่า “คุณเย่ให้ฉันนวดให้ไหม..หลังจากไปไหนมาไหนมาเป็นเวลานานคุณคงจะเหนื่อยมากเพรางั้นให้เย่หวันช่วยนะคะ”

เย่เชียนตกตะลึงเล็กน้อยและพยักหน้าแล้วลุกขึ้นและเดินขึ้นไปชั้นบน เมื่อมองไปที่ดวงตาที่ร้อนแรงและมุ่งมั่นของเย่หวันแล้วเย่เชียนก็ลังเลเล็กน้อยที่จะปฏิเสธเพราะจุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของเย่เชียนคืออะไร? ซ่งหลันเคยกล่าวเอาไว้ว่าจุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของเย่เชียนคือการที่เขาให้ความสำคัญกับมิตรภาพมากเกินไปและไม่ว่าจะเป็นศัตรูหรือมิตรตราบใดที่เขาปฏิบัติต่อเย่เชียนดีเย่เชียนก็จะรู้สึกสบายใจและตอบแทนอีกฝาย เรื่องของเย่หวันเองก็เพิ่งพิสูจน์จุดนี้ได้เพราะในตอนแรกเย่เชียนไม่มีความรู้สึกใดๆกับเธอและมันก็เป็นเพียงความเพ้อฝันในตอนเริ่มต้นและเขาไม่ได้คิดว่าจะทำอย่างไรกับเย่หวันดี อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่นั้นมาเย่หวันก็ได้พยายามอย่างเต็มที่เพื่อทำงานให้กับเขี้ยวหมาป่าและเย่เชียนก็รู้สึกผิดเล็กน้อยต่อเธอในใจของเขา

หลังจากเข้ามาในห้องเย่เชียนก็ถอดเสื้อออกเผยให้เห็นแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแต่ไม่ใหญ่โตและมีรอยแผลเป็นซึ่งทำให้เขาดูน่ากลัวเล็กน้อย เย่เชียนนอนลงบนเตียงและพูดว่า “เป็นความจริงที่ฉันเหนื่อยนิดหน่อยแต่เมื่อฉันผ่อนคลายร่างกายของฉันก็ดูเหมือนจะแตกสลาย..ถ้าฉันเผลอหลับไปเธอเองก็ไปพักผ่อนซะนะ”

“ได้ค่ะ!” เย่หวันตอบแล้วนั่งลงข้างเตียงและค่อยๆวางมือบนหลังของเย่เฉียนและอดไม่ได้ที่จะลูบไล้จนเย่เชียนชะงักไปครู่หนึ่ง และขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วหันมามองเธอ ส่วนเย่หวันก็สั่นสะท้านไปทั้งตัวและรีบควบคุมสติของเธอแล้วนวดเบาๆ ในความเป็นจริงแล้วผู้หญิงก็เหมือนกับผู้ชายผู้ชายจะมีแรงกระตุ้นที่แข็งแกร่งเมื่อเห็นร่างกายของอีกฝ่าย

“พรุ่งนี้เธอสามารถจัดการให้พี่น้องเงาหมาป่าไปเที่ยวเล่นผ่อนคลายที่เมืองนิวเดลีและให้รางวัลแก่พวกเธอด้วยล่ะ..สำหรับเงินและค่าใช้จ่ายทั้งหมดเธอไปเบิกจากชิงเฟิงได้เลยเพราะเขาน่ะรวยมากช่วงนี้” เย่เชียนพูด

“ไม่จำเป็นหรอกค่ะพวกเราจะจ่ายเอง” เย่หวันพูด พงกเธอล้วนเป็นสมาชิกขององค์กรชาโด้ซากุระดังนั้นเย่หวันจึงสามารถตัดสินใจแทนพวกเธอได้และตอนที่เย่เชียนกำราบองค์กรชาโด้ซากุระเย่เชียนยังบอกด้วยว่าถ้าพวกเธอต้องการถอนตัวเย่เชียนจะไม่หยุดพวกเธอแต่ท้ายที่สุดแล้วพวกเธอก็ยังอยู่และในความเป็นจริงหลังจากใช้ชีวิตแบบนั้นมาหลายปีมันคงอึดอัดมากสำหรับพวกเธอที่จะใช้ชีวิตอีกแบบหนึ่งอย่างกระทันหัน ซึ่งสวัสดิการและสิทธิประโยชน์องค์กรทหารรับจ้างเขี้ยวหมาป่านั้นดีมากเสมอมาและเงินเดือนของสมาชิกแต่ละคนก็สูงมากเช่นกัน ดังนั้นเนื่องจากพวกเธอเป็นสมาชิกของหน่วยเงาหมาป่าพวกเธอจึงได้รับการปฏิบัติเช่นเดียวกับทหารรับจ้างเขี้ยวหมาป่า ซึ่งจะมีรางวัลผลงานในองค์กรและแน่นอนว่าเขี้ยวหมาป่าเองก็มีรางวัลเหล่านี้เช่นกัน

“พวกเธอทำสิ่งต่างๆให้ฉันมากดังนั้นฉันจึงควรให้รางวัลพวกเธอและนั่นคือการตัดสินใจของฉัน” เย่เชียนพูด “อย่างไรก็ตาม อย่าพักผ่อนมากเกินไปล่ะเพราะฉันยังมีสิ่งที่ต้องทำในอีกไม่กี่วันนี้อยู่และฉันจะคุยกับดีห์ราห์เพื่อช่วยเธอจัดการกับปัญหาปืนและกระสุนและคุณสามารถพูดคุยกับเขาได้เมื่อถึงเวลา”

“รับทราบค่ะ!” เย่หวันพยักหน้าเป็นคำตอบและถามว่า “คุณเย่เราจะจัดการกับองค์กรศิห์ชาห์หรือเปล่าคะ” ในความคิดของเธอเนื่องจากนักรบพราหมณ์และนายพลฟรอซต์ถูกกำจัดไปแล้วและมีเพียงองค์กรศิห์ชาห์เท่านั้น ซึ่งถ้าหากองค์กรทหารรับจ้างเขี้ยวหมาป่าต้องการอยู่ที่นี่และรวมประเทศอินเดียเข้าด้วยกันดังนั้นย่อมต้องจัดการกับองค์กรศิห์ชาห์ก่อน

สิ่งที่ ย่เชียนต้องการควบคุมมีเพียงชั้นบนเท่านั้นส่วนสำหรับกองกำลังอื่นๆในชั้นล่างพวกมันสามารถกำจัดได้ทีละเล็กทีละน้อย ดังนั้นการกระทำของเย่เชียนจึงแตกต่างจากในประเทศจีนอย่างมากเพราะในประเทศจีนเขาจะค่อยๆเติบโตจากน้อยไปใหญ่แต่ในประเทศอินเดียจะค่อยๆกัดเซาะจากบนลงล่างและการปรับมาตรการให้เข้ากับสถานการณ์ปัจจุบันเป็นสิ่งสำคัญที่สุด

อย่างไรก็ตามเย่เชียนก็ยังคงตกตะลึงหลังจากได้ยินคำพูดของเย่หวันและสงสัยว่าผู้หญิงคนนี้กำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ เย่เชียนส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้และพูดว่า “องค์กรศิห์ชาห์เป็นพันธมิตรที่ดีของเราเพราะงั้นฉันจะจัดการกับพวกเขาได้ยังไง..นอกจากนี้ พวกเขามาจากประเทศอินเดียและคุ้นเคยกับประเทศอินเดียมากกว่าเราดังนั้นจึงเหมาะสมที่สุดสำหรับพวกเขาที่จะปกครอง ประเทศอินเดีย..แต่ก็เป็นไปได้ที่พวกเราจากเขี้ยวหมาป่าจะได้ขึ้นเป็นประธานาธิบดีและฉันก็มีแผนอื่นเอาไว้ฉันจะบอกเธอเมื่อถึงเวลา”

“รับทราบค่ะ!” เย่หวันตอบโดยไม่พูดอะไรและเธอก็ไม่สนใจว่าจะต้องทำอะไรหรือจะเกิดอันตรายหรือไม่ เธอหวังแค่ว่าสิ่งต่างๆ ที่นี่จะไม่จบลงอย่างรวดเร็วเพื่อที่เธอจะได้อยู่เคียงข้างเย่เชียนได้นานขึ้น

บางทีก็เหนื่อยเกินไปจริงๆและภายใต้การนวดของเย่หวันนั้นเย่เชียนก็อดไม่ได้ที่จะหลับไปพร้อมกับกรนเล็กน้อย เมื่อเห็นใบหน้าของเย่เชียนแล้วเย่หวันก็อดไม่ได้ที่จะใจเต้นและก้มลงเพื่อจะจูบใบหน้าของ เย่เชียนแต่อย่างไรก็ตามเธอไม่มีความกล้ามากพอจนในนาทีสุดท้ายเธอก็โน้มกลับไปและลุกขึ้นจากนั้นก็ห่มผ้าห่มให้เย่เชียนแล้วเดินออกไป…

……………