ยอดนักรบจอมราชัน - ตอนที่ 1485 ความลับอีกอย่าง
เซี่ยเฟยยิ้มเบาๆและไม่ได้แสดงความคิดเห็นต่อคำพูดของแรนดี้บรูนส์อีก เพราะทุกคนมีทางเลือกและความคิดของตัวเองในใจและพวกเขาก็จะรู้จักตัดสินถูกผิดว่าอะไรสำคัญกว่ากัน เช่นเดียวกับแรนดี้บรูนส์เพราะความรู้สึกในใจของเขาเป็นเพียงเศษเสี้ยวทำให้เขาตัดสินใจสิ่งต่างๆ แต่สิ่งนี้ไม่สามารถพูดได้ว่าเป็นความผิดของเขาเพราะท้ายที่สุดแล้วนี่ก็เป็นเพียงเรื่องของการเลือกส่วนบุคคลและตราบใดที่เขาเต็มใจที่จะรับผิดชอบต่อการเลือกของเขานั่นเอง
อย่างไรก็ตามทั้งเซี่ยเฟยและเย่เชียนสามารถได้ยินความหมายอีกแบบหนึ่งจากคำพูดของแรนดี้บรูนส์ว่าแรนดี้บรูนส์นั้นไม่ใช่ตัวละครธรรมดาๆและคนที่มีความรู้สึกแบบนี้จะต้องเป็นคนที่น่ากลัวอย่างแน่นอน เช่นเดียวกับจักรพรรดิหย่งเจิ้งในสมัยก่อนเขาเลือกผู้หญิงไม่ใช่เพราะเขารักเธอแต่เพราะตระกูลของผู้หญิงคนนั้นสามารถช่วยเหลือเขาได้ ดังนั้นแรนดี้บรูนส์คนนี้จึงรับมือได้ยากกว่าเร็กซ์บรูนส์มาก
น่าเสียดายที่เย่เชียนไม่สามารถพูดได้ในตอนนี้และมีคำถามมากมายที่เขาอยากจะถาม แต่เย่เชียนไม่สามารถพูดได้ดังนั้นเขาจึงอดไม่ได้ที่จะหันไปมองเซี่ยเฟย ซึ่งเซี่ยเฟยก็ยิ้มตอบแต่เขามองทะลุความคิดของเย่เชียนและถามแทนว่า “คุณเร็กซ์ไม่มีผู้หญิงที่เขาชอบบ้างเหรอ?”
“เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ดูเหมือนจะมีอยู่” แรนดี้บรูนส์พูด “อีกฝ่ายคือซีอีโอที่มีชื่อเสียงของเดอะมัวร์กรุ๊ปในอังกฤษซึ่งดูเหมือนจะชื่อจ้าวหยาแต่เธอนั้นมีแฟนอยู่แล้วและเขาก็เป็นราชาหมาป่าผู้โด่งดังเย่เชียนผู้นำขององค์กรทหารรับจ้างเขี้ยวหมาป่า”
“ราชาหมาป่าเย่เชียน?” เซี่ยเฟยพูดด้วยท่าทางประหลาดใจ “มีคนกล้าใช้ชื่อแบบนี้ด้วยเหรอ?..เขาคิดว่าเขาเป็นหมาป่าเนี่ยนะ..ฉายาสิ้นคิดมาก!”
เย่เชียนที่อยู่ข้างๆอดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์และเหยียบเท้าของเซี่ยเฟยอย่างดุเดือด แน่นอนว่าเซี่ยเฟยดูเหมือนจะมองทะลุความคิดของเย่เชียนได้และได้ใช้ความระมัดระวังดังนั้นการเตะของเย่เชียนจึงพลาดไปโดยปริยาย แรนดี้บรูนส์พูดว่า “คุณเซี่ย อย่าประมาทเย่เชียนคนนี้นะครับเพราะเขาถือได้ว่าเป็นอันดับหนึ่งของทหารรับจ้างเขี้ยวหมาป่าและมีสถานะสูงในทวีปตะวันออกกลางและพวกเขาคือราชาแห่งโลกทหารรับจ้างด้วย..แม้แต่กองกำลังรัฐบาลของหลายประเทศก็ไม่กล้ายุ่งกับพวกเขาและนอกจากนี้ว่ากันว่าพวกทหารรับจ้างเขี้ยวหมาป่าได้นำกองกำลังเข้าไปในประเทศจีนในช่วงหลายปีที่ผ่านมาและได้วางรากฐานที่มั่นคงสำหรับพวกเขาในการสู้รบทั้งทางเหนือและทางใต้..ซึ่งเย่เชียนก็เคยมาที่ประเทศสหรัฐอเมริกาเพื่อพยายามกำจัดเร็กซ์เพราะเรื่องของจ้าวหยาและเขายังสามารถหลบหนีได้อย่างปลอดภัยภายใต้การปิดล้อมของทหารหน่วยรบพิเศษมากมาย..เรื่องนั้นทำให้ผมต้องชื่นชมเขาในฐานะบุคคลที่ทรงพลังเลยล่ะ”
“คุณแรนดี้บรูนส์ดูเหมือนจะรู้เรื่องนี้อย่างชัดเจนเลยนะครับ” เซี่ยเฟยยิ้มเล็กน้อยและพูด
แรนดี้บรูนส์ผงะเล็กน้อยและยิ้มอย่างเขินอายและพูดว่า “นี่เป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้นมาก..เพราะงั้นผมจะไม่รู้เรื่องนี้ได้ยังไง”
เซี่ยเฟยยิ้มเล็กน้อยและไม่พูดอะไรอีก อย่างไรก็ตามเย่เชียนก็ขมวดคิ้วและถึงแม้ว่าเรื่องนี้จะเป็นเหตุการณ์ครั้งใหญ่ในตอนนั้นจริงๆแต่รัฐบาลก็ปิดเรื่องนี้เอาไว้และไม่ค่อยมีใครรู้เรื่องนี้ ยิ่งไปกว่านั้นแรนดี้บรูนส์คนนี้ดูเหมือนจะรู้เรื่องของเย่เชียนอย่างชัดเจนราวกับว่าเขาเห็นด้วยตาตัวเองซึ่งทำให้เย่เชียนสงสัยในตัวแรนดี้บรูนส์คนนี้มาก ซึ่งเย่เชียนก็อดไม่ได้ที่จะสงสัยว่าเรื่องนี้ดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับแรนดี้บรูนส์ด้วย อย่างไรก็ตามถึงแม้ว่าตอนนี้จะมีข้อสงสัยแต่ก็ไม่มีหลักฐานใดๆและไม่สะดวกที่จะสอบถามอะไรมากเกินไปเพราะสิ่งสำคัญที่สุดคือภารกิจในปัจจุบัน
ระหว่างที่คุยกันรถก็แล่นมาถึงประตูโรงแรมโดยไม่รู้ตัวและหลังจากจอดรถเรียบร้อยแล้วเย่เชียนก็ลงจากรถก่อนและเปิดประตูให้เซี่ยเฟย “อาหารในโรงแรมที่นี่ดีมากและถ้าให้พูดกันตรงๆอาหารตะวันตกนั้นดีกว่าอาหารจีนเพราะงั้นผมไม่รู้ว่าคุณเซี่ยชอบกินอาหารตะวันตกหรือเปล่า” แรนดี้บรูนส์พูด
“ได้ครับผมยังไงก็ได้” เซี่ยเฟยพูด “ผมเคยใช้ชีวิตอย่างยากลำบากมาและถ้าไม่ใช่เพราะหัวหน้าแล้วผมเกรงว่าผมคงใช้ชีวิตที่เต็มไปด้วยความหิวโหยจนทุกวันนี้แน่ๆ..เพราะงั้นมันไม่สำคัญหรอกตราบใดที่มันอิ่มท้องก็พอแล้ว”
“แต่ตอนนี้สถานะของคุณเซี่ยเปลี่ยนไปแล้วและคุณควรใส่ใจกับสไตล์เมื่อรับประทานอาหารนะครับ” แรนดี้บรูนส์พูด “นอกจากนี้คุณเซี่ยก็ต้องพบปะกับชั้นสูงอยู่บ่อยๆเพราะงั้นก็ลองอะไรใหม่ๆบ้างนะครับ..กว่าเราจะมีเงินได้ขนาดนี้เราก็ต้องใช้ชีวิตให้สนุกไม่ใช่เหรอเพราะถ้าไม่สนุกกับมันตอนนี้เราคงจะรู้สึกเสียใจทีหลังกันพอดี!”
เซี่ยเฟยพยักหน้าเล็กน้อยและเดินเข้าไปข้างในโรงแรม ซึ่งโรงแรมแห่งนี้ถือได้ว่าเป็นโรงแรมชั้นนำในเขตควีนส์และการบริการภายในนั้นไม่มีอะไรที่ต้องตำหนิและคุณสมบัติของพนักงานต้อนรับก็ยอดเยี่ยมเป็นพิเศษโดยคำนึงถึงรูปร่างหรือหน้าตาของพวกเขา นอกจากนี้รสชาติที่แปลกใหม่นี้ก็ค่อนข้างน่าดึงดูดใจ
แม้แต่เซี่ยเฟยก็อดไม่ได้ที่จะมองดูพนักงานเหล่านั้นอีกครั้งแต่สำหรับเย่เชียนเขาไม่เคยสนใจด้านนี้เป็นพิเศษและเขาก็จะไม่พลาดที่จะชื่นชมทิวทัศน์และบรรยากาศโดยรอบ เขาไม่ใช่มนุษย์ประเภทที่คิดแต่ร่างกายท่อนล่างเพราะแต่ทุกคนล้วนมีจิตใจที่สวยงามและถ้าหากคุณไม่ได้ดูทิวทัศน์เช่นนั้นคุณจะรู้สึกเสียดายใยภายหลัง
แรนดี้บรูนส์เห็นดวงตาของเซี่ยเฟยและเย่เชียนอย่างสมบูรณ์และยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดว่า “มาตรฐานภาพของพนักงานในโรงแรมนี้ดีมากและพวกเธอทั้งหมดก็ผ่านการฝึกอบรมที่เข้มงวดมาก..ถ้าคุณเซี่ยชอบผมสามารถจัดหาพนักงานให้สักคนได้นะครับ”
“แบบนั้นมันจะดีเหรอครับ?” เซี่ยเฟยพูด
“เป็นเรื่องปกติของผู้ชายน่ะครับ” แรนดี้บรูนส์พูด
เซี่ยเฟยยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า “ไม่ดีกว่าครับเพราะเราต้องจัดการเรื่องธุรกิจเร็วๆนี้และผมก็ไม่มีเวลาว่างมาสนใจเรื่องพวกนี้ขนาดนั้น”
แรนดี้บรูนส์ชำเลืองมองที่ดวงตาของเซี่ยเฟยและยิ้มเล็กน้อยแต่ไม่ได้พูดอะไรต่อเพราะมีบางสิ่งที่ไม่จำเป็นจริงๆและทุกคนก็เข้าใจ
พวกเขานั่งลงในห้องส่วนตัวและหลังจากนั้นไม่นานเร็กซ์บรูนส์ก็สั่งให้หนักเสิร์ฟมารับออเดอร์จากนั้นก็นั่งลงข้างๆเซี่ยเฟยแล้วหันหน้าไปมองเย่เชียนแล้วถามว่า “คุณครับ..มานั่งทานอาหารด้วยกันนะครับ..ที่นี่ไม่มีคนนอกและพวกเราก็คนกันเอง..เพราะงั้นไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ”
เซี่ยเฟยหันหน้าไปมองเย่เชียนและพูดว่า “คุณเร็กซ์เชิญแล้วนายก็มานั่งลงและมากินด้วยกันสิ” จากนั้นเขาก็หันไปมองเร็กซ์บรูนส์แล้วยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า “นี่คือผู้ใต้บังคับบัญชาที่จริงใจและมีความสามารถที่สุดของผมเพราะงั้นผมเลยไว้ใจเขามาก..ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาเขาติดตามผมตลอดและหลายครั้งที่เขาใช้ชีวิตของเขาเพื่อขวางมีดและกระสุนให้ผม” จากนั้นมองไปที่เย่เชียนแล้วพูดอีกครั้งว่า “ลุกขึ้นแล้วถอดเสื้อออกแล้วให้คุณเร็กซ์ดูความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ของนายซะหน่อยสิ”
เย่เชียนยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ในใจเพราะเขารู้ว่าเซี่ยเฟยจงใจแกล้งให้เขาลำบากแต่ตอนนี้เขาก็ต้องร่วมมือแสดงละครกับเซี่ยเฟยดังนั้นเย่เชียนจึงยืนขึ้นแล้วถอดเสื้อของเขาออกเผยให้เห็นหน้าอกและหลังของเขาที่เต็มไปด้วยรอยมีดกรีดและรูกระสุน ซึ่งมันช่างน่ากลัวจริงๆเพราะแม้แต่เหล่ามาเฟียที่ใช้ชีวิตในการต่อสู้มาตลอดก็อดไม่ได้ที่จะชื่นชมเพราะด้วยรอยแผลเป็นมากมายบนร่างกายแบบนี้แต่กลับยังสามารถมีชีวิตอยู่ได้อย่างภาคภูมินั้นอาจกล่าวได้ว่าพลังชีวิตของพวกเขามีไม่จำกัดจริงๆ
“น่าอิจฉาจริงๆที่คุณมีลูกน้องแบบนี้” เร็กซ์บรูนซ์พูด “พี่ชายสิ่งที่ผมชื่นชมที่สุดในชีวิตของผมคือลูกผู้ชายที่คอยปกป้องคนสำคัญอย่างจริงใจเหมือนคุณ..มา..ผมขออวยพรให้คุณ!” เร็กซ์บรูนส์หยิบแก้วของเขาแล้วชนแก้วกับเย่เชียน
หลังจากชนแก้วกับเย่เชียนแล้วเย่เชียนก็ดื่มไวน์หมดในอึกเดียว เซี่ยเฟยหัวเราะเบาๆและพูดว่า “เหอะๆ..ดูสิเขาดื่มไวน์ชั้นดีในอึกเดียว..แบบนั้นจะไปรู้รสชาติของมันได้ยังไง..คุณเร็กซ์อย่าไปถือสาเขานะครับ”
“ไม่..ไม่หรอกครับ..สิ่งที่ผมชื่นชมที่สุดคือคนที่ร่าเริงเหมือนพี่ชายคนนี้” เร็กซ์บรูนส์พูด
เย่เชียนรู้สึกสงสัยเล็กน้อยว่าการตัดสินใจเดิมของเขาผิดหรือไม่และเหตุใดเขาจึงปล่อยให้เซี่ยเฟยมาแสดงละครแบบนี้ ซึ่งมันทำให้เรื่องยุ่งยากจนเขาเองพูดไม่ออก อย่างไรก็ตามไม่มีทางอื่นที่จะจัดการกับเรื่องนี้ได้ดังนั้นเย่เชียนจึงปล่อยให้เซี่ยเฟยสนุกไปก่อนและมันคงจะดีที่สุดถ้าเซี่ยเฟยได้คุ้นเคยกับความรู้สึกและชีวิตแบบนี้
ถึงแม้ว่าอาหารเหล่านี้จะเป็นอาหารตะวันตกแต่ก็สมบูรณ์แบบมาก โดยพื้นฐานแล้วอาหารระดับไฮเอนด์และแพงที่สุดสามารถมองเห็นได้บนโต๊ะเหล่านี้และไวน์แดงก็ราคาขวดละไม่ต่ำกว่าแสนดอลลาร์ อย่างไรก็ตามเห็นได้ชัดว่าเซี่ยเฟยไม่สนใจเรื่องไวน์มากนักและเขาสนใจเรื่องอาหารมากกว่า เมื่อเขาเริ่มกินวิธีกินของเซี่ยเฟยก็เป็นเหมือนเดิมจนเร็กซ์บรูนส์และแรนดี้บรูนส์รู้สึกประหลาดใจมากและไม่รู้ว่าจะพูดอะไร
เย่เชียนรู้สึกแปลกๆจึงเหยียบเท้าเซี่ยเฟยที่ใต้โต๊ะและเซี่ยเฟยก็เงยหน้าขึ้นมองไปที่เร็กซ์บรูนส์และแรนดี้บรูนส์แล้วยิ้มอย่างเขินอายและพูดว่า “ผมต้องขอโทษด้วยเพราะผมยากจนเมื่อตอนที่ยังเด็กเพราะงั้นผมจึงไม่ค่อยเก่งเรื่องมารยาทสักเท่าไหร่..เวลาทำอะไรผมไม่เคยใส่ใจกับภาพลักษณ์ของตัวเองมากนัก..ผมต้องขอโทษจริงๆที่ทำให้พวกคุณอับอาย”
“ไม่เป็นไรครับไม่เป็นไร..นี่ยิ่งแสดงให้เห็นว่าคุณเซี่ยเป็นคนเจ้าอารมณ์และตรงไปตรงมาและเป็นเพื่อนที่ควรค่าแก่การสร้างมิตรภาพ” เร็กซ์บรูนส์พูด
มื้ออาหารเป็นไปอย่างราบรื่นและพวกเขาก็ไม่ได้คุยเรื่องธุรกิจกัน ส่วนใหญ่จะเป็นการพูดคุยซุบซิบกันเสียมากกว่า ซึ่งในระหว่างนั้นเร็กซ์และแรนดี้ก็ยังคงไม่ลืมที่จะข่มเหงกันอย่างลับๆ ดูเหมือนว่าพวกเขาไม่เห็นข้อบกพร่องใดๆเลยและพวกเขาทั้งสองก็ต้องการที่จะชนะใจเซี่ยเฟยเพราะตอนนี้เซี่ยเฟยเป็นตัวแทนของตระกูลคลูลอฟส์
.
.
YOU MAY ALSO LIKE
