ยอดยุทธ์ยุคดวงดาว - บทที่ 76 ท ำตัวดี ๆ กลับมำนั่งตรงนี้ซะ
เมื่อเห็นว่ำไม่มีที่นั่งเหลือ กลุ่มวัยรุ่นอันธพำลที่ไม่พอใจกับ
สภำพแวดล้อมอยู่แล้ว ก ำลังจะออกไป
แต่ในยำมนั้น เด็กชำยคนหนึ่งเหลือบสำยตำไปเห็นถำนชิงอิงที่
นั่งอยู่ด้ำนในสุด ดวงตำของเขำก็เบิกโพลงขึ้น
ควันขำวลอยเอื่อย เสียงโหวกเหวกโวยวำยดังทั่วร้ำน
ในฝูงชนที่เอะอะโวยวำย ควำมงำมของถำนชิงอิงนั้นเปรียบดั่ง
ไข่มุกเรืองแสงท่ำมกลำงควำมมืด ช่ำงโดดเด่นสะดุดตำ
กลุ่มนักเรียนมัธยมต่ำงตะลึงงัน
“สำวน้อยคนนี้มำจำกไหน หน้ำตำไม่คุ้นเลย”
“ต้องมำจำกละแวกนี้แน่ ๆ ไม่งั้นคงไม่มำอยู่ในร้ำนรำคำถูกแบบ
นี้”
“เยี่ยมเลย สวยสะบัด”
“ไป ๆ ไปทักทำยกัน”
“อย่ำเพิ่ง โผงผำงเกินไป เรำต้องอ้อมค้อมนิดหนึ่ง”
“ยังไงล่ะ?”
“ดูฉันนี่”
เด็กหนุ่มที่เป็นหัวโจกท ำผมสีเหลือง หน้ำตำหล่อเหลำ แต่
ท่ำทำงเย่อหยิ่ง เขำขยิบตำให้กับเพื่อนคนอื่น ๆ แล้วเดินเข้ำไปอย่ำง
มั่นใจ
เขำไม่ได้เดินตรงไปที่โต๊ะของถำนชิงอิง
แต่เดินไปที่โต๊ะข้ำง ๆ
สำมีภรรยำสูงวัยคู่หนึ่ง ก ำลังก้มหน้ำทำนอำหำรอยู่
เพียะ
เด็กหนุ่มหัวเหลืองตบหัวชำยชรำ
“ตำแก่นี่ ตำถั่วสิ้นดี เห็นฉันเดินมำไม่รู้จักลุกให้เหรอ? รีบ ๆ ไป
เดี๋ยวนี้เลย”
เขำพูดจำหยำบคำย
ชำยชรำก ำลังกินอยู่จึงไม่ได้ตั้งตัว โดนตบจนเกือบหน้ำคะม ำลง
ถ้วยซุป
คุณยำยฝั่งตรงข้ำมสงสำรคุณตำ ลุกขึ้นพูดด้วยควำมโกรธ “ไร้
มำรยำท ท ำไมถึงท ำร้ำยคนอื่นอย่ำงนี้?”
กลุ่มวัยรุ่นอันธพำลกรูเข้ำมำรุมล้อม
“รีบ ๆ ออกไปซะ อย่ำให้พูดซ ้ำ ถ้ำเถียงอีกเดี๋ยวจะโดนด้วยนะ
ยำยแก่”
เด็กหนุ่มหัวเหลืองชักกริชออกมำและยิ้มเหี้ยม
คุณยำยก ำลังจะพูดบำงอย่ำงอีก
แต่คุณตำห้ำมไว้ทันควัน กวำดอำหำรที่ยังกินไม่หมดใส่ห่อ แล้ว
ลุกขึ้นลำกคุณยำยเดินออกจำกร้ำนไป
คุณยำยเดินไปร้องไห้เช็ดน ้ำตำไปด้วยพลำงพูดว่ำ “ท ำไมมำถึง
ก็ตีเลยล่ะ ตำแก่แกเคยผ่ำตัดสมองมำนะ… ไม่เป็นไรใช่ไหม มึนหัว
บ้ำงหรือเปล่ำ?”
คนในร้ำนต่ำงถอนหำยใจเมื่อเห็นภำพนี้
ย่ำนคนจนแบบนี้ไม่มีคนใหญ่คนโต มีแต่พวกที่ท ำงำนใน
โรงงำนจนหัวหกก้นขวิด
จึงไม่มีใครกล้ำออกมำห้ำมนักเรียนอันธพำลกลุ่มนี้ได้
“เถ้ำแก่ สั่งอำหำรหน่อย เอำแต่ของแพงที่สุดมำ”
นำยหัวเหลืองนั่งลงอย่ำงวำงก้ำม แล้วพูดด้วยน ้ำเสียงหยิ่งผยอง
“เสิร์ฟให้ครบภำยในห้ำนำที ไม่งั้นจะทุบร้ำนให้เละ”
พูดจบก็หันไปมองทำงถำนชิงอิงที่อยู่อีกด้ำนหนึ่ง
จำกมุมนี้ พวกเขำจึงมองเห็นด้ำนหน้ำของถำนชิงอิงได้ชัดเจน
และเห็นเพียงด้ำนหลังของหลี่เซี่ยวเฟย
สิ่งที่ท ำให้หัวโจกผมเหลืองตื่นเต้นก็คือ สำวงำมไร้ที่ติก ำลังมอง
เขำ
โดนดึงดูดด้วยควำมน่ำเกรงขำมของฉันสินะ
หัวโจกผมเหลืองยิ้มมุมปำกอย่ำงยินดี แล้วเก๊กเสียงพูด “สำว
น้อย มองอะไร?”
ถำนชิงอิงลุกขึ้น
“ฉันอยำกคุยกับนำยเดี๋ยวนี้”
เธอชี้ไปที่ประตูร้ำนแล้วกล่ำว “ไปคุยกันข้ำงนอก”
ทันใดนั้น พวกพ้องก็มองหัวโจกผมเหลืองด้วยสำยตำชื่นชม
เห็นไหม แป๊บเดียวก็ชวนสำวคุยได้แล้ว
หัวโจกผมเหลืองหัวเรำะร่ำ “คุยต่อหน้ำพี่น้องก็ได้ ไม่ต้องเขิน
หรอก เธอไม่ใช่ผู้หญิงคนแรกที่หลงเสน่ห์ฉันหรอกนะ”
ถำนชิงอิงยิ้มหวำน “คนเยอะไป ไม่สะดวกค่ะ”
หัวโจกผมเหลืองใจลอยให้กับรอยยิ้มนั้นชั่วขณะ
รู้สึกทันทีว่ำเด็กสำวตรงหน้ำช่ำงงำมล่มเมืองรำวกับเทพธิดำ
แม้แต่จะได้แค่ดื่มน ้ำที่เธอใช้ล้ำงเท้ำ เขำก็ยังยินดี
คนงำมขนำดนี้ เขำต้องคว้ำมำให้ได้
เขำเดินตำมถำนชิงอิงออกไปจำกร้ำนด้วยอำกำรเหม่อลอย
หลี่เซี่ยวเฟยถอนหำยใจเฮือกใหญ่
ให้ตำย ละครก็มำจำกชีวิตจริงสินะ
ฉำกสำวงำมโดนอันธพำลแทะโลมในร้ำนอำหำรเป็นฉำกที่เห็น
ได้บ่อยในนิยำยและละครต่ำง ๆ เพรำะเรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นบ่อยมำก
จริง ๆ
ผ่ำนมำห้ำร้อยปีก็ยังเจอเรื่องแบบนี้อีก
คงเพรำะควำมงำมของทำยำทผู้น ำฐำนอย่ำงถำนชิงอิงโดดเด่น
เกินไป จึงเพิ่มโอกำสที่จะถูกอันธพำลแทะโลมไปอีกหลำยร้อยเท่ำ
หลี่เซี่ยวเฟยลุกขึ้น กะจะเดินตำมเธอไป
“เห้ย พี่ชำย อย่ำเพิ่งลุกดิ นั่งลงเร็ว”
“อย่ำยุ่งไม่เข้ำเรื่อง”
“แฟนนำยสวยมำกเลย แต่เดี๋ยวก็เป็นของพี่ชำยฉันแล้ว”
“ฮ่ำ ๆ อำจจะเป็นของเรำก็ได้ในอนำคต”
เด็กอันธพำลคนอื่น ๆ ต่ำงพร้อมใจกันขวำงทำงหลี่เซี่ยวเฟย
คนหนึ่งตัวสูงใหญ่และอ้วนท้วนมีใบหน้ำกลมโต กดฝ่ำมือลงบน
ไหล่ของหลี่เซี่ยวเฟย แล้วแสยะยิ้ม “ท ำตัวดี ๆ นั่งลงไป อย่ำเสนอ
หน้ำ”
หลี่เซี่ยวเฟยพูดอย่ำงจริงจัง “ถ้ำฉันไม่ออกไปตอนนี้ ก็คงจะไม่
ทันกำรณ์แล้ว”
“ไม่ทันกำรณ์แล้วจะท ำไม?”
เด็กหนุ่มร่ำงใหญ่ถำม
แต่ยังไม่ทันพูดจบ…
“อ๊ำก!”
ได้ยินเสียงกรีดร้องอย่ำงน่ำกลัวมำจำกด้ำนหน้ำร้ำน
ทุกคนหันขวับไปตำมเสียง
เห็นเด็กชำยหัวเหลืองนอนอยู่บนพื้น ศีรษะแตกเป็นแผลเลือด
ไหลนอง
ถำนชิงอิงลูกสำวผู้น ำฐำนถืออิฐก้อนหนึ่ง ฟำดลงบนหัวเด็กชำย
หัวเหลืองซ ้ำ ๆ
ขณะที่ฟำด เธอก็ยังด่ำประณำม “ชอบตบหัวคนอื่นนักใช่ไหม
ชอบตบหัวนักใช่ไหม ฉันจะให้คนอื่นตบหัวนำย ฉันจะตบหัวนำย…”
ภำพสำวน้อยใช้ควำมรุนแรงแงะสมองคนอื่น เป็นภำพที่รุนแรง
แต่ก็มีเสน่ห์อย่ำงอธิบำยไม่ถูก
หลี่เซี่ยวเฟยยักไหล่ “พวกนำยเห็นแล้วนะ… ก็เป็นอย่ำงนี้ไง”
เด็กอันธพำลล้วนมึนงง จำกนั้นก็ตอบสนอง
“เวร… นังนี่ตีลูกพี่”
“จัดกำรเธอ”
“อย่ำปล่อยให้เธอหนีไปได้”
ทุกคนพร้อมใจกันจะพุ่งออกไปช่วย
แต่มีเงำร่ำงหนึ่งยืนขวำงเหมือนก ำแพงเมืองที่ยำกจะท ำลำย
ขวำงไม่ให้พวกเขำเดินต่อไป
“หยุด”
หลี่เซี่ยวเฟยขวำงคนเหล่ำนั้น แล้วพูดว่ำ “ท ำตัวดี ๆ นั่งลงไป
อย่ำเสนอหน้ำ เพื่อนของฉันยังตีเขำไม่หน ำใจเลย ห้ำมกวนเธอ”
“แก… ตำยซะ”
เด็กชำยร่ำงใหญ่โกรธจัด ชกใส่หลี่เซี่ยวเฟยทันที
กำรฝึกฝนน่ำจะขั้นกลั่นดำรำระดับสี่
หลี่เซี่ยวเฟยยกมือขึ้นรับหมัดของเขำเบำ ๆ แล้วกดข้อมือลง
“อ๊ำก!”
เด็กชำยร่ำงใหญ่ร้องออกมำแล้วคุกเข่ำลง “มือฉัน เจ็บ ๆ ๆ ๆ
ปล่อยฉันนะ จะหักแล้ว ๆ ๆ”
“เวร”
“ไอ้บ้ำนั่น กล้ำท ำร้ำยคนงั้นเหรอ?”
“ไม่อยำกมีชีวิตแล้วสินะ”
พวกอันธพำลที่เหลือเห็นดังนั้น ต่ำงก็ลงมือทันที
ในจ ำนวนนั้นมีอยู่สองคนที่ควักมีดสั้นและกริชตรงเข้ำมำหำหลี่
เซี่ยวเฟย
หลี่เซี่ยวเฟยยืนอยู่เฉย ๆ แล้วฟำดออกไป
เพียะ เพียะ เพียะ
เสียงกรีดร้องดังขึ้น กลุ่มอันธพำลต่ำงกุมข้อมือหมอบลงไปกอง
กับพื้น
ควำมสำมำรถที่แท้จริงของพวกเขำนั้นต่ำงกันรำวฟ้ำกับเหว
หลี่เซี่ยวเฟยเพียงแค่ตบเบำ ๆ ไปที่ข้อมือพวกเขำ ก็สำมำรถ
ปลดอำวุธได้แล้ว แถมยังท ำให้พวกเขำล้มลงกองกับพื้นไม่กล้ำจะลุก
ขึ้นมำอีกเลย
ควำมนี้เขำจงใจยั้งมือไว้แล้ว
ไม่ได้ลงมือฆ่ำคนล้ำงบำงเหมือนตอนอยู่ในสลัม
อย่ำงไรก็ตำม ที่นี่คือ เขตปกครองพิเศษ
กำรฆ่ำคนจะน ำมำซึ่งปัญหำ
ไหนจะกำรต่อสู้ที่อำจท ำให้ร้ำนของลุงเฉินพังอีก
ไม่อย่ำงนั้น ถำนชิงอิงจะลวงให้กุ๊ยหัวเหลืองออกไปข้ำงนอกเพื่อ
อะไร?
ก็เพรำะกลัวว่ำจะสร้ำงควำมเสียหำยให้กับร้ำนนี้ไงเล่ำ
หลังจำกจัดกำรอันธพำลเหล่ำนี้ หลี่เซี่ยวเฟยก็กลับไปนั่งที่เดิม
เขำค่อย ๆ ซดน ้ำซุปไปพลำง มองไปด้ำนนอกร้ำน ซึ่งเป็นภำพ
ของลูกสำวผู้น ำฐำนซัดเด็กหนุ่มหัวเหลืองกระเด็น
ยิ่งดูเขำก็ยิ่งข ำ
“เป็นยังไงบ้ำง?”
หลี่เซี่ยวเฟยหันไปมองพวกอันธพำลที่สีหน้ำซีดเผือด แล้วถำม
ด้วยรอยยิ้ม “สำวคนนี้เจ๋งไหมล่ะ?”
YOU MAY ALSO LIKE
