ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ - ตอนที่ 2351 พบเจอ

บรรยายกาศโดยรอบเงียบสงบไม่มีผู้ใดปรากฏตัว

ถวนจื่อยกแขนเล็กๆ ขึ้นทั้งสองข้างพลางพูดว่า

“ข้าช่วยเจ้ามากมายขนาดนี้แล้ว ไม่มีแม้แต่คำขอบคุณเลยหรือ”

ชั่วครู่หนึ่งผลสีแดงสดลูกหนึ่งถูกโยนลงมา

ถวนจื่อคว้าผลไม้นั่นไว้ในมืออย่างรวดเร็ว

“ผลตานจู?”

ดวงตาของถวนจื่อเปล่งประกายแวววาว

นี่คือหนึ่งในผลไม้ที่นางโปรดปรานที่สุด!

ตั้งแต่เริ่มฝึกฝนที่ภูเขาเฟิ่งหมิง นางไม่ได้กินของอร่อยมานานแล้ว!

นางถือผลตานจูไว้อย่างดีอกดีใจและกำลังจะเอามันเข้าปาก แต่พอถึงปากกลับหยุดชะงัก นางเบะปากเล็กน้อยพลางมองไปยังทิศทางที่ผลไม้นั้นถูกโยนมา

“เจ้าอย่าคิดว่าผลตานจูแค่ลูกเดียวจะซื้อข้าได้หรอกนะ! ชิ!”

ผลตานจูอีกลูกถูกส่งมาอีกครั้ง

ถวนจื่อยกมือรับผลไม้อีกลูกและเก็บมันไว้ในอ้อมแขนพร้อมพูดว่า

“สองลูกก็ไม่พอ! วันนี้เจ้าต้องออกมาให้ข้าเห็นหน้า!”

ขณะที่พูดนางก็ก้าวเท้าไปข้างหน้า

ฟึ่บ!

เสียงผ่านอากาศดังขึ้นอย่างแผ่วเบา

ทันใดนั้นถวนจื่อก็เห็นเงาร่างเลือนรางพุ่งผ่านหน้าของตนไป!

นางกัดฟันเล็กน้อย แตะปลายเท้าแล้วทะยานไปข้างหน้าในทันที

เจ้านั่นวิ่งเร็วมาก แค่พริบตาเดียวก็หายไปแล้ว

ถวนจื่อหยุดลงและก้มมองผลตานจูในมือ

กลิ่นหอมหวานของผลไม้ลอยขึ้นมา ทำให้น้ำลายไหลโดยไม่รู้ตัว

นางเลียริมฝีปาก และพยายามอดกลั้นความอยากที่จะกัดกินมัน

“คิดจะหนี? ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก!”

กลิ่นของผลตานจูนี้สามารถติดอยู่บนตัวคนได้หลายวัน!

แม้จะมองไม่เห็น แต่ตามกลิ่นนี้ไป ก็จะหาคนเจอได้ไม่ยาก!

ถวนจื่อย่นจมูก จากนั้นจึงมุ่งไปข้างหน้าตามกลิ่นหอมจางๆ ที่หลงเหลือยู่ในอากาศไป

…

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่งถวนจื่อมาหยุดลงตรงหน้าค่ายกลระหว่างภูเขาเฟิ่งหมิงและตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์

นางขมวดคิ้วเล็กน้อย

“หรือว่าอยู่ด้านใน?”

กลิ่นหอมนั้นหายไปจากที่นี่

ถวนจื่อมองไปรอบๆ อย่างละเอียด

ค่ายกลนี้พาดลงมาจากท้องฟ้า และปิดกั้นไว้อย่างสมบูรณ์

หากต้องการออกจากที่นี่ มีเพียงทางเดียวคือต้องผ่านค่ายกลนี้เท่านั้น

“มินาล่ะ!”

ถวนจื่อเข้าใจขึ้นมาในทันที

เมื่อกล่าวถึงก่อนหน้านี้ทุกครั้งนางตามหาใครก็หาไม่เจอ ที่แท้คนคนนั้นกลับวิ่งไปซ่อนอยู่ในตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์!?

น่าเสียดายที่ช่วงนี้นางยังคงตามหาทั่วภูเขาเฟิ่งหมิงจนแทบจะขุดดินหาแล้วแท้ๆ แต่ก็ยังหาไม่พบ

ที่แท้ก็เป็นเพราะนางหาผิดที่ผิดทางมาโดยตลอด!

ทันใดนั้นดวงตาของนางเปล่งประกายขึ้น นางใช้มือซ้ายถือผลตานจูทั้งสองลูกไว้ ส่วนมือขวาก็สะบัดเบาๆ เรียกขนนกทองคำบรรพบุรุษออกมา

หากจำไม่ผิด สิ่งนี้น่าจะสามารถทะลุผ่านค่ายกลไปได้…

ถวนจื่อครุ่นคิด พลางยกมือขึ้นสะบัดเบาๆ

“หึ่ง”

รอยแยกปรากฏขึ้นบนค่ายกลอย่างรวดเร็ว!

“สำเร็จแล้ว!”

ถวนจื่อตื่นเต้นดีใจอย่างยิ่ง รีบพุ่งตัวเข้าไปทันที!

พลังแห่งสวรรค์และโลกหลั่งไหลมาจากทุกทิศทุกทางในชั่วพริบตา!

ถวนจื่อสูดลมหายใจเข้าลึกๆ รู้สึกเย็นสบายไปทั้งร่าง

ภูเขาเฟิ่งหมิงก็ดีอยู่หรอก เพียงแต่ว่ามันร้อนไปหน่อย

ดังนั้นเมื่อออกมาข้างนอกอย่างกะทันหัน นางจึงรู้สึกไม่คุ้นชินกับสภาพอากาศอยู่พักหนึ่ง

ถวนจื่อหันกลับไปมองครู่หนึ่ง รอยแยกนั้นได้ปิดลงเงียบๆ อย่างไร้ร่องรอย

บรรยากาศโดยรอบเงียบสงบ ราวกับไม่มีใครสังเกตเห็นการมาของนาง

ถวนจื่อกะพริบตาไปมา

ค่ายกลนี้…ดูเหมือนจะผ่านได้อย่างง่ายดายนัก?

นางเก็บขนนกทองคำบรรพบุรุษไว้ และสามารถสัมผัสถึงพลังปราณของอีกฝ่ายที่ยังหลงเหลืออยู่ในอากาศได้จริงๆ

“อยู่ตรงนั้น!”

เมื่อถวนจื่อยืนยันทิศทางได้แล้ว จึงพุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว!

ตึง!

เสียงดังขึ้นในลานบ้านที่เงียบสงบ

“เจ้าแอบไปที่ภูเขาเฟิ่งหมิงอีกแล้วหรือ”

กองใบไม้นั่นยังคงนิ่งเฉยไม่ขยับเขยื้อน

“ข้าเตือนเจ้าไว้ก่อนหน้านี้ว่าอย่างใด เจ้าลืมหมดแล้วหรือ”

น้ำเสียงนั้นเพิ่มความเย็นชาอยู่หลายส่วน

บรรยากาศในลานบ้านยิ่งเงียบสงัด

ในขณะนั้นเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นจากด้านนอก

ก๊อกๆ!

“มีใครอยู่หรือไม่”

เสียงใสอ่อนหวานดังขึ้นจากด้านนอก

คำพูดภายในห้องพลันเงียบลงทันที

ถวนจื่อที่ยืนอยู่นอกประตูเผยรอยยิ้มอย่างภาคภูมิใจ

“ฮึฮึ ที่นี่คือบ้านของเจ้าใช่หรือไม่ล่ะ? ข้ามาถึงที่นี่แล้ว เจ้ายังจะไม่ยอมออกมาอีกหรือ”

นางมั่นใจอย่างยิ่งว่าอีกฝ่ายต้องอยู่ที่นี่แน่นอน!

เพราะกลิ่นนั้นหายไปจากตรงนี้พอดี!

เดิมทีนางคิดจะเข้าไปโดยตรง แต่เนื่องจากรอบลานบ้านถูกปกคลุมด้วยค่ายกล นางจึงคิดไปมาและรู้สึกว่าการบุกเข้าไปดูไม่เหมาะสมเท่าใดนัก สุดท้ายนางจึงเลือกที่จะเคาะประตูอย่างมีมารยาท

ในเมื่อข้ามาหาถึงที่นี่แล้ว จะหลบซ่อนอยู่อีกเหตุใดกัน?

นางรออยู่สักพักหนึ่ง แต่ด้านในยังคงเงียบสนิท ไม่มีการตอบสนองใดๆ

ถวนจื่อเคาะประตูอีกครั้ง

ก๊อกๆ!

“ข้าไม่ใช่คนร้ายเสียหน่อย เหตุใดเจ้าถึงไม่ออกมาล่ะ”

“ถ้าเจ้ายังไม่ออกมา ข้าจะเข้าไปแล้วนะ!”

เมื่อพูดจบนางใช้มือทั้งสองดันประตูไว้และโน้มใบหน้ากลมๆ ของนางเข้ามาใกล้ขึ้น เพื่อเสาะหาอันใดบางอย่างจากรอยแยกของประตูนั่น

น่าเสียดายแม้ว่าลานบ้านจะไม่ใหญ่นัก แต่ประตูกลับทำจากวัสดุชั้นดี

นางเบิกตากว้างดวงตาดำขลับราวกับองุ่น สายตาสอดส่ายไปมาจนทั่ว แต่ก็ยังไม่สามารถมองเห็นอันใดแม้แต่น้อย

“ทำแบบนี้ได้ยังไงกัน…”

ถวนจื่อพึมพำเสียงเบา

นางได้ช่วยเหลือไปมากมายเช่นนี้! แค่ทิ้งผลตานจูสองลูกไว้แล้วจบแค่นี้หรือ”

“เหตุใดเจ้ามาอยู่ที่นี่!”

เสียงของแม่นางที่เต็มไปด้วยความสงสัยดังขึ้นจากข้างหลัง

ถวนจื่อหันไปมองแวบหนึ่ง

คนที่มานั่นคือซูจิ้ง

ถวนจื่อเบ้ปาก ไม่สนใจนาง แล้วเอาใบหน้าแนบประตูอีกครั้ง โดยใช้มือทั้งสองออกแรงดันเบาๆ

ไม่แน่ว่าอาจจะเปิดประตูเข้าไปดูได้จริงๆ!

แต่การกระทำของนางในสายตาของซูจิ้งกลับดูอวดดีและไร้มารยาทอย่างที่สุด

“เจ้ากำลังทำอันใด!”

ซูจิ้งขมวดคิ้วแน่น

ถวนจื่อผู้นี้ไม่เพียงหนีออกมาจากภูเขาเฟิ่งหมิง แต่ยังกล้ามากำเริบเสิบสานถึงที่ของเสินสื่อลำดับที่หนึ่ง?

นางคิดจะทำอันใด…ต้องการบุกเข้าไป?

ถวนจื่อทำเหมือนไม่ได้ยิน

ซูจิ้งมองด้วยความโกรธจนสุดจะทน

นางมาพบเสินสื่อลำดับที่หนึ่งในครั้งนี้ เพื่อต้องการแก้ปัญหาค่ายกลที่ยอดเขาโอสถ

หลังจากที่เกิดเหตุการณ์ผิดปกติในวันนั้น นางไม่สามารถรอช้าได้จึงรีบกลับไปยังตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์โดยทันที ด้วยความคิดที่จะขอความช่วยเหลือ แต่กลับถูกเสินสื่อลำดับที่สองตำหนิและเย้ยหยันแทน

ในที่สุดนางจึงต้องกลับไปหาวิธีด้วยตนเอง

จริงๆ แล้วในใจของนางก็รู้สึกอัดอั้นอยู่ไม่น้อย

ผ่านมาหลายปี ปัญหาของค่ายกลนั่นยังไม่สามารถจัดการได้ ทำให้นางรู้สึกร้อนใจอย่างมาก!

วันนั้นที่ถูกเสี่ยวปาตบหน้า นางก็โกรธจนถึงที่สุดแล้ว และคำพูดของเสินสื่อลำดับที่สองก็ยิ่งทำให้นางโกรธแค้นมากขึ้นไปอีก

นางจึงเลือกที่จะเก็บตัว ไม่ว่าอย่างใดก็จะคิดหาวิธีให้ได้

แต่เรื่องนี้จะแก้ไขได้ง่ายขนาดนั้นได้อย่างใดกัน?

นางคิดทั้งวันทั้งคืนจนปวดหัว แต่ก็ยังไม่สามารถหาทางออกได้

ในที่สุดนางจึงต้องยึดมั่นในความหวังสุดท้าย และมาขอความช่วยเหลือจากเสินสื่อลำดับที่หนึ่ง

ทันทีที่มาถึงก็เจอเข้ากับถวนจื่อ

นางรีบเข้าไปดึงทวนจื่อไว้และพูดขึ้น

“ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เจ้าควรมา!”