ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ - ตอนที่ 2404 ไถ่ถาม

เวลาเคลื่อนคล้อยผ่านไปอย่างเชื่องช้า

ฟากฉู่หลิวเยว่นั้นกำลังนั่งตรงข้ามกับหรงซิวอยู่ภายในห้องพัก

ระหว่างคนทั้งสองมีกระดานหมากรุกแผ่ราบกั้นเอาไว้ บนกระดานมีหมากสีดำเข้มและสีทองประกายที่ตัดกันโดยสิ้นเชิงตั้งกระจาย กลายเป็นดั่งภาพวาดที่ดูแล้วงามประณีตจับตายิ่ง

หน้าผากของฉู่หลิวเยว่ค่อยๆ มีหยาดเหงื่อเม็ดน้อยผุดซึมออกมาจนชื้นไปทั่วไรผม

ล่วงเลยไปแล้วสามชั่วยาม แต่ภายในระยะเวลานี้นางเดินไปได้เพียงห้าก้าวเท่านั้น

มิใช่ว่านางไม่รู้ว่าควรเลื่อนหมากไปช่องไหนแต่อย่างใด แต่เป็นเพราะพลังบนกระดานหมากรุกนั้นแข็งแกร่งเกินไปโดยแท้! นางที่อยากจะเดินหมากสักตัวหนึ่งต้องจ่ายพลังปราณออกไปมหาศาล!

อีกทั้งหมากแต่ละตัวนั้นเดินได้ยากลำบากกว่าก่อนหน้านี้มาก

เมื่อก่อนฉู่หลิวเยว่ไม่เคยคิดเลยว่าหมากรุกระหว่างนางกับหรงซิวตานี้จะดำเนินไปอย่างเชื่องช้าแลชวนกำกวมเช่นนี้

ฉู่หลิวเยว่นั้นรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าหรงซิวแข็งแกร่ง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่นางสัมผัสถึงช่องว่างของความแตกต่างระหว่างคนทั้งสองได้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้งเพียงนี้…

ดุจช่องว่างธรรมชาติรังสรรค์ที่ยากจะก้าวข้ามผ่านได้!

ครั้นนางเดินตาที่หกจบ หรงซิวก็ยกมือตามมาติดๆ

หมากสีดำตัวหนึ่งลอยลงไปในช่องตารางอย่างสง่างาม

การเคลื่อนไหวของเขาพลิ้วไหวเป็นธรรมชาติ ไร้ซึ่งความรู้สึกกดดันต่อกระดานหมากรุกเช่นฉู่หลิวเยว่

ราวกับว่าสำหรับเขาแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างนั้นกระทำได้อย่างง่ายดายก็มิปาน

ซึ่งความเป็นจริงก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ

ฉู่หลิวเยว่เม้มริมฝีปาก

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ว่านางบรรลุผ่านเส้นทางดวงดาวแล้ว ทั้งยังแก้ค่ายกลทั้งหมดบนเส้นทางดวงดาวได้อีกด้วย

ยอดปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่…

ยามอยู่ต่อหน้าหรงซิว กลับถูกโจมตีจนตกอยู่ในสภาพดูไม่จืด

ฉู่หลิวเยว่สะกดกลั้นลมหายใจตั้งสมาธิแน่วแน่

นางต้องเล่นหมากตานี้ให้จบให้ได้ จากนั้นก็รอฟังคำตอบที่หรงซิวเก็บงำเอาไว้มานานแสนนาน!

…

เชียงหว่านโจวยืนอยู่ภายในสวนหย่อมพลางมองบานประตูที่อยู่เบื้องหน้าด้วยหน้านิ่วคิ้วขมวดน้อยๆ ดวงหน้างดงามเกลี้ยงเกลาแฝงด้วยแววกังวลบางเบา

ตั้งแต่สองคนนั้นเข้าไปข้างในก็ผ่านมานานมากแล้ว ตอนนี้ไม่เพียงแต่ไม่ทิ้งร่องรอยอะไรเอาไว้ ทว่าด้านในห้องยังคงแผ่แรงกดดันจางๆ ออกมา

เป็นฝีมือของหรงซิวนั่นเอง

เขาวางค่ายกลอันน่าหวาดหวั่นไว้เช่นนี้ ปกปิดทุกอย่างด้านในเอาไว้อย่างง่ายดาย แท้จริงแล้ว…

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เดินเข้าไปอีกห้องหนึ่ง

บานประตูมิได้ลงสลักไว้ แต่ครั้นเชียงหว่านโจวมาหยุดหน้าประตูก็ตัดสินใจเคาะอยู่ดี

“ข้าเอง”

สุรเสียงราบเรียบแว่วดังออกมาจากภายในห้อง

“เข้ามา”

เชียงหว่านโจวจึงเข้าไปข้างใน

ผ่านม่านกั้นเข้าไป เฉินอีกำลังยืนอยู่หลังโต๊ะทำงาน

มีภาพรูปหนึ่งตั้งอยู่เบื้องหน้าของเขา

เชียงหว่านโจวปรายมองมันโดยไม่รู้ตัวแวบหนึ่ง เห็นเพียงเลือนรางว่าลวดลายบนภาพนั้นซับซ้อนเกินเทียบเทียม ภายใต้ความวุ่นวายแฝงไว้ซึ่งแบบลายเป็นระเบียบที่บรรยายออกมาได้ยาก

เฉินอีกลับไม่ได้สนใจแม้แต่น้อย เพียงนำของมาวางทับกระดาษลวกๆ แล้วเหลือบตาขึ้นมามอง

“มีธุระอันใด”

เชียงหว่านโจวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง กล่าวว่า

“ฝั่งนายท่านกับองค์ชาย…เหมือนจะมีอันใดบางอย่างไม่ถูกต้อง”

ถ้าแค่วันเดียวก็แล้วไปเถอะ แต่จนแล้วจนรอดก็ยังไม่ออกมา ยิ่งไปกว่านั้น การเคลื่อนไหวขององค์ชายช่างชวนให้กระวนกระวายใจโดยแท้

เฉินอีส่ายศีรษะ

“นายท่านอยู่กับองค์ชาย ไม่จำเป็นต้องกังวล”

เชียงหว่านโจวที่กำลังจะเอ่ยปากพูดพลันหยุดชะงัก

ครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง เขาก็กล่าวว่า

“เหลือเวลาอีกไม่ถึงเดือน ประตูสวรรค์ก็จะปิดลงแล้วหนา”

ฝนภูเขาตั้งเค้า ลมกระหน่ำพัดทั่วหอสูง[1]

พระราชวังมายาศักดิ์สิทธิ์ในตอนนี้เย็นเยียบกว่าแต่ก่อนมาก บรรยากาศเองก็ตึงเครียดกว่าเดิมไม่ต่างกัน

เห็นได้ชัดว่าทุกคนล้วนรอให้วันนั้นมาถึง

สีหน้าเฉินอีไม่เปลี่ยนแต่อย่างใด ทำเพียงพยักหน้า

“เร็วจริงๆ นั่นล่ะ…นายท่านกับองค์ชายวางแผนกันไว้แล้ว พวกเราไม่ต้องไปกังวลหรอก ว่าแต่เจ้าเถอะ ช่วงนี้เป็นอย่างใดบ้าง”

เชียงหว่านโจวนวดหว่างคิ้ว

“ทุกอย่างราบรื่นดี”

เฉินอีดูจะไม่ประหลาดใจเลยแม้แต่น้อย

ตั้งแต่ผนึกนั่นถูกขจัดออก พลังของไอเย็นภายในร่างของเชียงหว่านโจวก็ถูกเขาดูดกลืนซึมซาบไปจนหมดสิ้น แล้วบุกทะลวงสู่ผู้แข็งแกร่งระดับเทพศักดิ์สิทธิ์ได้ในคราเดียว

“ขอรับ”

เชียงหว่านโจวตอบรับคราหนึ่ง จากนั้นก็นึกอะไรบางอย่างได้จึงเม้มริมฝีปากน้อยๆ เอ่ยว่า

“ได้ยินว่า…วันที่ประตูสวรรค์ปิดลง เสินสื่อทุกคนจะปรากฏตัว ถึงตอนนั้น เสินสื่อลำดับที่หนึ่งแห่งตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ก็น่าจะ…”

“เขาออกมาแล้ว”

เฉินอีก้มศีรษะลง แล้วกวาดตามองรูปภาพที่อยู่ตรงหน้า

เชียงหว่านโจวถึงกับตื่นตกใจ

“อันใดนะ! แล้วเหตุใดด้านนอกนั่นถึงไม่มีข่าวอันใดเลยเล่า”

ระยะนี้เขาคอยใส่ใจสืบข่าวมาโดยตลอด ทว่าไม่เคยได้ยินข่าวลืออะไรที่เกี่ยวข้องกันเลย

มุมปากของเฉินอียกขึ้นเป็นเส้นโค้งเบาบาง ลึกลงไปในนัยน์ตาเรียวยาวไร้อารมณ์คู่นั้นราวกับมีประกายแสงสลัววูบผ่าน

“เขาไปที่ทะเลมายาศักดิ์สิทธิ์ พวกเจ้าย่อมไม่รู้อยู่แล้ว”

เชียงหว่านโจวพลันเข้าใจขึ้นมาทันใด ทว่าพอได้ยินคำว่า ‘ทะเลมายาศักดิ์สิทธิ์’ สามคำนี้ก็เหลือบมองไปทางเฉินอีด้วยแววตาลังเลอยู่หลายส่วน

“แล้ว…ท่านคิดจะไปตอนนั้นหรือ”

การเคลื่อนไหวของเฉินอีหยุดชะงัก ทว่ามิได้ตอบคำถามของเขาแต่อย่างใด หากแต่ถามกลับไปว่า

“ซื่อจิงยังอยู่ที่สระอัสนีบาต?”

เชียงหว่านโจวพยักหน้า

“ก่อนหน้านี้ยังกลับมาทุกวัน แต่ตั้งแต่สามวันก่อน เขาก็อยู่ที่นั่นตลอด ยังไม่ได้กลับมา”

“สมควรแล้ว”

เฉินอีกล่าว

เชียงหว่านโจวไม่ได้เอ่ยอะไรต่อ

…

ซูจิ้งมุ่งหน้ากลับไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะมาหยุดอยู่เบื้องหน้าของค่ายกลสีน้ำฟ้าอ่อนอีกคราพร้อมเรียวคิ้วที่ขมวดเข้าหากันแน่น

แรงกระเพื่อมแปลกประหลาดเมื่อครู่หายไปแล้ว

ราวกับว่าไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน

แต่นางรู้ดีแจ่มแจ้งว่ามันหาได้เป็นเช่นนั้นไม่!

ซูจิ้งอารมณ์ไม่ดีเป็นอย่างมาก

ค่ายกลอันนี้แปรปรวนไปมาพิกล มักเกิดปัญหาขึ้นบ่อยครั้ง ทำให้นางรู้สึกเหมือนโดนปั่นหัวเล่นอยู่เสมอ

ครั้นคิดถึงท่าทีก่อนหน้านี้ของเสินสื่อลำดับหนึ่งและเสินสื่อลำดับสองแล้ว นางก็ยิ่งโมโหมากกว่าเก่า

จนถึงตอนนี้ นางมิอาจไม่ยอมรับว่า พึ่งพาเพียงแค่พลังของตัวนางเองนั้นไม่มีทางแก้ไขปัญหาข้อนี้ได้!

คิดมาถึงตรงนี้ นางก็ตัดสินใจแน่วแน่ ก่อนจะหมุนกายเตรียมจากไป

ไม่ใช่แค่ค่ายกลอันนี้เท่านั้น ยังมีจั่วเสินเจียงอีก…

แม้ตัวนางเองจะรู้สึกว่ามันเป็นไปไม่ได้ แต่ก็อยากจะลองยืนยันด้วยตัวเองดูสักคราอยู่ดี

…

ฟากอวี้เชียนนั้นอยู่ที่ภูเขาอสูรศักดิ์สิทธิ์

ตั้งแต่ถูกเสินสื่อลำดับหนึ่งลงโทษต่อหน้าชาวประชาไปครั้งก่อน นี่ก็เป็นครั้งแรกที่เขาออกมาข้างนอก

อสูรศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ในภูเขาล้วนรับรู้ได้ว่าอารมณ์ของเขาเย็นยะเยือกอึมครึม ต่างก็ไม่กล้าเข้าใกล้ พากันหลบเลี่ยงไปไกลๆ

อวี้เชียนเดินทอดน่องในป่าเพียงผู้เดียว

เขาเดินไปพลางคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในระยะนี้

สำหรับเรื่องของเสินสื่อลำดับหนึ่ง หากถามใจเขาย่อมยังมีความโกรธขึ้นและไม่ยินยอมอยู่หลายส่วน

จะพูดอย่างไรเขาเองก็เป็นถึงเสินสื่อลำดับสอง แม้ฐานะตำแหน่งจะต้อยต่ำกว่าเสินสื่อลำดับหนึ่งอยู่บ้าง แต่การคุกเข่าต่อหน้าฝูงชนสามวันสามคืนเช่นนั้น จะให้ในใจของอวี้เชียนไม่รู้สึกอะไรเลยได้อย่างไร

หลายปีมานี้ เสินสื่อลำดับหนึ่งไม่ทำอะไรเลย เรื่องเล็กใหญ่ภายในพระราชวังมายาศักดิ์สิทธิ์ล้วนเป็นเขาจัดการด้วยตัวเองจนหมดสิ้น

ผลลัพธ์กลายเป็นว่าแค่เพราะเขาถามมากเพียงประโยคเดียว เลยต้องมารับโทษทัณฑ์เช่นนี้!

แววตาของอวี้เชียนยิ่งจมดิ่งลึก

[1]ฝนภูเขาตั้งเค้า ลมกระหน่ำพัดทั่วหอสูง อุปมาถึง บรรยากาศตึงเครียดก่อนสงครามจะปะทุขึ้น