ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ - ตอนที่ 2405 การเผชิญหน้าที่ภูเขาอสูรศักดิ์สิทธิ์

แต่อวี้เชียนไม่กล้าแสดงท่าทีขัดขืนออกไป

เขารู้ดีอย่างยิ่งว่าความสามารถของเสินสื่อลำดับที่หนึ่งนั้นห่างไกลกับตนเองมาก

ที่สำคัญยิ่งกว่าก็คือ เสินสื่อลำดับที่หนึ่งคือผู้ที่เสินจู่ให้ความสำคัญและไว้วางใจมากที่สุด

เบื้องหลังของเขามีเสินจู่คอยสนับสนุนอยู่

ลำพังเพียงแค่ข้อนี้ก็เป็นสิ่งที่ผู้อื่นมิอาจเทียบชั้นแล้ว

ดังนั้น อวี้เชียนจึงทำได้แค่อดทน

ทันใดนั้น สีหน้าของเขาพลันแข็งทื่อ รีบตวัดตามองด้านหน้า

“ใคร?”

เขาแผดเสียงตะโกนลั่น

ร่างเงาสูงใหญ่ร่างหนึ่งย่างก้าวออกมาจากภายในป่า

นั่นคือเด็กหนุ่มวัยรุ่นผู้หนึ่ง รูปร่างสูงโปร่งกำยำ ถึงขนาดที่สูงกว่าอวี้เชียนครึ่งช่วงศีรษะเห็นจะได้

หน้าตาคมเข้ม ท่าทีการวางตัวโดดเด่นชวนให้จดจำ

ทั้งยังเป็นดวงหน้าที่ไม่คุ้นเคยด้วย

พอเห็นอวี้เชียนเข้า เด็กหนุ่มที่อยู่ตรงข้ามเพียงตื่นตกใจชั่วครู่ ก่อนจะพยักหน้าพลางคำนับ

“คารวะเสินสื่อลำดับสอง”

มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าอวี้เชียนนั้นความสามารถโดดเด่น อีกทั้งยังมาปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้ โดยพื้นฐานแล้วจึงมีเพียงความเป็นไปได้เดียวเท่านั้น

สมองของอวี้เชียนแล่นพล่านอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพูดมุบมิบเดาชื่อของอีกฝ่ายออกมา

“…หัวซวงซวง?”

จะบอกว่ารู้จักก็พูดได้ไม่เต็มปาก แต่อวี้เชียนเคยได้ยินชื่อเขามาก่อนจริงๆ

ตั้งแต่ฉู่หลิวเยว่บรรลุผ่านเส้นทางดวงดาว เข้าไปในตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ได้สำเร็จ อวี้เชียนก็ไปตรวจสอบข้ารับใช้เหล่านี้ที่อยู่ข้างกายของนางโดยเฉพาะ

หัวซวงซวงรูปร่างสูงอย่างยิ่ง มีเอกลักษณ์แยกออกได้ง่าย ดังนั้นอวี้เชียนจึงเดาออกอย่างรวดเร็ว

“เจ้ามาทำอันใดที่นี่”

อวี้เชียนถามเสียงเย็น

ประตูสวรรค์ใกล้ปิดแล้ว บัดนี้ผู้ฝึกคนส่วนใหญ่ล้วนสาละวนอยู่กับการเพิ่มพูนพลังของตัวเอง ไหนเลยจะมามัวโอ้เอ้อยู่ที่ภูเขาอสูรศักดิ์สิทธิ์ได้

ในตอนที่หัวซวงซวงกำลังจะเอ่ยปากตอบ ก็มีศีรษะเล็กๆ โผล่ออกมาจากด้านหลังเขา จากนั้นก็หดวับกลับเข้าไปอย่างว่องไว

อวี้เชียนสายตาแหลมคมอย่างมาก

“สิ่งใดอยู่ด้านหลังของเจ้า”

หัวซวงซวงกระแอมไอ

“ไม่มีสิ่งใด แค่สหายน้อยตัวหนึ่ง ทำให้เสินสื่อลำดับสองต้องขบขันแล้ว”

“สหายน้อย…”

อวี้เชียนพลันส่งเสียงหัวเราะออกมา

“พยัคฆ์ย่ำวายุ?”

ในใจของหัวซวงซวงตึงเครียดขึ้นมาโดยพลัน

สายตาของอวี้เชียนแหลมคมอย่างยิ่ง แม้จะเพียงแวบเดียว เขาก็มองออกได้อย่างรวดเร็วว่านั่นคือพยัคฆ์ย่ำวายุ

แต่ว่าภูเขาอสูรศักดิ์สิทธิ์ไม่เคยมีอสูรเผ่าพันธุ์นี้มาก่อน

แล้วเจ้าตัวที่อยู่บนแผ่นหลังของหัวซวงซวงมาจากที่ใดกัน

อวี้เชียนสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าบนร่างของเจ้าพยัคฆ์ย่ำวายุตัวน้อยนั้นมีลมปราณอันคุ้นเคยไหลวนอยู่

ตอนนั้นเขาถูกพยัคฆ์ย่ำวายุกัดจนได้แผล เกิดอารมณ์โมโหอย่างมาก ด้วยบันดาลโทสะจึงฆ่าตัดหัวมันเสียเดี๋ยวนั้น ทว่าคาดไม่ถึงเลยว่าจะทิ้งเจ้าตัวเล็กไว้ด้วยตัวหนึ่ง

อีกทั้งตอนนี้มันยังอยู่ข้างกายหัวซวงซวงด้วย!

อวี้เชียนยื่นมือออกไป

“ส่งมันมาให้ข้า”

หากแต่หัวซวงซวงมิได้เคลื่อนไหว

เขารู้แจ้งแก่ใจดีว่าอวี้เชียนคิดจะทำอะไร

เพราะรับรู้ได้ถึงลมปราณอันตรายบนร่างของอวี้เชียน เจ้าตัวเล็กที่อยู่บนหลังของเขาจึงตัวสั่นระริกขึ้นมาทันที

นั่นทำให้รอยยิ้มบนดวงหน้าของหัวซวงซวงจางหายลงไปมาก

“เสินสื่อลำดับสอง มันตัวเดียวไร้ที่พึ่ง เดิมก็น่าเวทนาอยู่แล้ว เหตุใดท่านต้องสังหารมันให้สิ้นซากด้วยเล่า”

อวี้เชียนราวกับได้ยินเรื่องน่าหัวเราะก็มิปาน

“ดูเหมือนเจ้าจะรู้มาไม่น้อยเลย แต่เจ้าน่ะนับเป็นตัวอันใดถึงคู่ควรมาพูดจากับข้าเช่นนี้”

หัวซวงซวงราวกับไม่รู้สึกถึงเจตนาคุกคามในคำพูดของเขาแม้แต่น้อย เพียงกล่าวเสียงเรียบ

“ข้ารู้ว่าภูเขาอสูรศักดิ์สิทธิ์อยู่ในการดูแลของท่าน แต่…ก็เพราะเหตุนี้ เรื่องบางเรื่องถึงได้ไม่เหมาะให้ท่านจัดการที่สุดอย่างใดเล่า”

อสูรศักดิ์สิทธิ์มากมายในที่แห่งนี้ล้วนเชื่อฟังและนอบน้อมต่อคำของอวี้เชียนทั้งนั้น

แต่ภายใต้ความนอบน้อม เห็นได้ชัดว่าส่วนมากเป็นเพราะหวาดกลัว

เมื่อครู่เขากำลังพาสหายตัวน้อยไปเล่นอยู่ดีๆ อวี้เชียนมาทีเดียว อสูรศักดิ์สิทธิ์ตัวอื่นต่างพากันจรลีไปทันทีด้วยความตื่นตระหนก

จินตนาการออกได้ไม่ยากว่าปกติแล้วอวี้เชียนปฏิบัติต่อพวกมันเช่นไร

แล้วก็ อวี้เชียนส่งอสูรปีกทองกระดูกดำไปตามอำเภอใจให้จวินจิ่วชิงเล่นสนุกโดยไม่สนใจไยดีความเป็นความตายของอสูรศักดิ์สิทธิ์พวกนี้ จะมีเรื่องแบบใดอีกที่เขาทำไม่ได้

อวี้เชียนฉิวเสียจนหัวร่อออกมา

“นี่เจ้ากำลังสั่งสอนเสินสื่อเช่นข้าอยู่หรือ”

แต่…หัวซวงซวงผู้นี้มันนับเป็นตัวอะไรได้

อารมณ์ของอวี้เชียนเดิมก็ขุ่นมัวอยู่แล้ว บัดนี้หัวซวงซวงนับว่าชนเข้ากับปลายหอกเสียแล้ว

ไม่ให้หาเรื่องเขา แล้วจะไปหาเรื่องใคร?

หัวซวงซวงเอ่ยโดยมิได้แฝงเจตนาทำตนต่ำต้อย

“มิกล้า ข้าแค่เอ่ยไปตามท้องเรื่องเท่านั้น”

แน่นอนว่าเขาย่อมดูออกว่าอวี้เชียนโกรธเกรี้ยวเข้าแล้ว

ความจริงแล้วเวลาเช่นนี้ คนธรรมดาล้วนรู้ว่าควรถอยก้าวหนึ่ง แล้วก้มศีรษะรับผิด

ทว่า…

หัวซวงซวงไม่อยากทำ

สุรเสียงของอวี้เชียนเข้มงวดดุดัน

“ซั่งกวนเยว่หยิ่งผยองจนติดเป็นนิสัย กระทั่งข้ารับใช้นางก็เป็นเหมือนกัน ดูท่าไม่สั่งสอนบทเรียนเจ้าสักหน่อย เจ้าก็คงไม่รู้ว่าสิ่งใดคือความแข็งแกร่ง”

ระหว่างที่พูด ลมปราณบนร่างของเขาพลันปะทุออกมา!

สีหน้าของหัวซวงซวงเครียดขึ้งขึ้นมาทันที

เห็นได้ชัดว่าความสามารถของเขาในตอนนี้มิอาจต่อกรกับอีกฝ่ายได้

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าขอแค่อวี้เชียนต้องการ ก็สามารถกำจัดเขาได้ในคราเดียว

ใบไม้ที่กองทับถมในป่าพลันปลิวว่อน

บรรยากาศตกสู่ภาวะแข็งค้าง ช่องว่างโดยรอบราวกับถูกแช่แข็งก็มิปาน

ทว่าในตอนนั้นเอง พยัคฆ์ย่ำวายุตัวนั้นกลับปีนไต่จากแผ่นหลังของหัวซวงซวงขึ้นมาบนไหล่ของเขา จากนั้นก็หย่งตัวกระโจนลงไปบนพื้น ขวางกั้นเบื้องหน้าหัวซวงซวงเอาไว้

“กรร!”

มันแผดเสียงอย่างดุร้ายไปทางอวี้เชียน

น่าเสียดายที่ตอนนี้มันอายุยังน้อยนัก สุรเสียงนี้จึงฟังแล้วอ้อแอ้อย่างมาก ไร้ซึ่งแรงคุกคามโดยแท้

อวี้เชียนเห็นแล้วขบขันยิ่ง

“อันใด เจ้าเองก็อยากจะปกป้องเขา? ไม่เจียมตัวเอาเสียเลย!”

“กรร กรร!”

พยัคฆ์ย่ำวายุตัวน้อยได้ยินเสียงของเขา นัยน์ตาพลันปรากฏแววหวาดหวั่นวูบผ่าน ทว่าอารมณ์ผวาก็ถูกมันกดเอาไว้อย่างรวดเร็ว

มันยืนหยัดขวางกั้นอยู่หน้าหัวซวงซวง หมายมั่นว่าหากอวี้เชียนลงมือ มันก็จะเสี่ยงชีวิตสู้จนตายถึงที่สุด

หัวซวงซวงนิ่วหน้า ก่อนจะเคลื่อนตัวไปข้างหน้าแล้วรวบเจ้าพยัคฆ์ย่ำวายุตัวน้อยขึ้นมาอย่างว่องไว

“เสินสื่อลำดับสอง โมโหอันใดก็มาลงที่ข้าเถอะ ไปต่อล้อต่อเถียงกับมันจะนับเป็นอันใดได้”