ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ - ตอนที่ 2477 กลับมารวมตัว
ตอนที่ 2477 กลับมารวมตัว
……………
สิ้นเสียง
อู่เหยาอยู่ที่ตรงหน้าประตูแดนสวรรค์ตั้งแต่เมื่อใดไม่ทราบ เขาก็ตอบรับขึ้นมาทันที!
“ขอรับ!”
เมื่อพูดจบเขาก็ขยับฝีเท้าพุ่งตัวไปที่ประตูแดนสวรรค์
ตอนนั้น ชิวถง เสินสื่อสำดับที่สิบเอ็ดก็ยังคงเฝ้าอยู่ที่นั่น
ภาพเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ทำให้เขารู้สึกมึนงงไปอย่างสิ้นเชิง
จนกระทั่งเมื่อเห็นการมาถึงของอู่เหยา ในที่สุดเขาก็สามารถดึงสติกลับมาได้
ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ภายในใจของเขารู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมาอย่างน่าประหลาด
“บังอาจ! เจ้าคิดจะทำอันใด”
อู่เหยาประสานมือทั้งสองข้างเข้าหากัน แล้วหักข้อนิ้วเสียงดังลั่น ก่อนจะหัวเราะคิกคักขึ้น
“ข้าคิดจะทำอันใด เมื่อครู่นี้เจ้าไม่ได้ฟังอย่างนั้นหรือ”
ลำคอของชิวถงแห้งผาก ร่างกายตึงเกร็งขึ้นมา
“ประตูแดนสวรรค์…”
อู่เหยาไม่มีความอดทนรอให้เขาพูดต่อไป จากนั้นจึงสาวเท้าไปด้านหน้า!
ลำแสงระเบิดออกจากกลางหน้าผากของเขาอย่างกะทันหัน!
จากนั้นร่างกายของเขาก็ถูกแสงสว่างปกคลุมอย่างสมบูรณ์
เขาต่อยออกไปหนึ่งหมัดโดยไม่ได้ให้โอกาสชิวถง!
พรึ่บ!
หมัดนี้รุนแรงมาก!
รอยแยกมิติสีดำขนาดใหญ่ขยายออกเป็นวงกว้าง อีกทั้งพลังก็บ้าคลั่งมากขึ้น!
“ไสหัวออกไป!”
เมื่อสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งที่แฝงอยู่ในหมัดนั้น หัวใจของชิวถงก็เต้นกระหน่ำอย่างรุนแรง!
ในชั่วพริบตาหัวใจของเขาเกิดความตื่นตระหนกและหวาดกลัวอย่างมาก
แต่เวลานี้เห็นได้ชัดว่าเขาไม่สามารถหลบหลีกมันได้
ดังนั้นเขาจึงต้องกัดฟันต้านทานอย่างเต็มกำลัง!
ชิวถงรวบรวมพลังศักดิ์สิทธิ์ภายในร่างกายของตัวเองอย่างรวดเร็ว จากนั้นถ่ายเทพลังลงไปในหมัดขวาอย่างบ้าคลั่ง
ตอนนี้หมัดวายุของอู่เหยาที่รุนแรงได้มาถึงตรงหน้าของเขาแล้ว!
คาดไม่ถึงว่าพลังที่น่าตกตะลึงแทบจะทำให้ร่างกายของเขาฉีกขาดออกจากกัน!
ชิวถงรู้สึกหวาดกลัว
ก่อนหน้านี้อู่เหยาผู้นี้เป็นเพียงผู้แข็งแกร่งระดับเทพศักดิ์สิทธิ์ธรรมดาคนหนึ่งไม่ใช่หรือ เหตุใดภายในชั่วพริบตาเดียวเขาถึงแข็งแกร่งขึ้นมาได้ถึงเพียงนี้เล่า
เขาไม่มีเวลาให้คิดมาก ดังนั้นจึงต้องปล่อยหมัดออกไป!
ตู้ม!
ได้ยินเสียงหมัดของทั้งสองคนปะทะกันอย่างรุนแรง!
ทันใดนั้นชิวถงก็รู้สึกว่าเขากำลังต่อยกำแพงเหล็กที่แข็งแกร่งมาก!
จนทำให้ฝ่ามือของเขาชาหนึบไปหมด
พลังโจมตีที่แข็งแกร่งแผ่กระจายออกไปรอบข้าง โดยที่มีพวกเขาเป็นจุดศูนย์กลาง!
เลือดลมของชิวถงพลุ่งพล่าน ใบหน้าของเขาแดงก่ำขึ้นมาทันที!
กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นที่อบอวนอยู่เต็มลำคอ จากนั้นเขาก็กลืนของเหลวเหล่านั้นลงไป
เพียงแต่มือและแขนครึ่งหนึ่งของเขานั้นไม่มีความรู้สึกใดๆ แล้ว
หมัดนี้…แข็งแกร่งจริงๆ !
เหมือนอู่เหยาอ่านความคิดของอีกฝ่ายออก ดังนั้นจึงเลิกคิ้วขึ้น เลียริมฝีปาก แล้วหัวเราะออกมา
“ข้าฝึกฝนเพลงหมัดนี้มานานหลายปี เจ้าคิดว่ามันจะไร้ประโยชน์อย่างนั้นหรือ”
เมื่อเห็นสีหน้าของเขา ชิวถงก็รู้สึกลางสังหรณ์ไม่ดี!
ท้ายที่สุดเขาก็เคยอยู่ในตำแหน่งเสินสื่อสำดับที่สิบเอ็ดมานานหลายปี ดังนั้นเขาย่อมรู้สึกมีลางสังหรณ์กับความเป็นความตายอยู่บ้าง
วินาทีต่อมาเขารีบถอยทันทีโดยไม่ลังเล!
แต่อู่เหยาเร็วกว่า!
จากหมัดเปลี่ยนเป็นฝ่ามือ พร้อมจับข้อมือของชิวถงเอาไว้แน่น!
“เหอะ ยังสู้กันไม่จบเลยคิดจะหนีอย่างนั้นหรือ”
มีเรื่องดีๆ แบบนี้ที่ไหนกัน
ชิวถงตื่นตระหนกมาก เขารีบยกขาโต้ตอบทันที!
อู่เหยาคาดเดาได้ก่อนอยู่แล้ว ดังนั้นจึงยกขาขึ้นขวาง!
ตู้ม…กร๊อบ!
เสียงกระดูกแตกดังลั่น
ขาของชิวถงอยู่ในท่าบิดเบี้ยวแปลกประหลาด
ความเจ็บปวดแล่นผ่านทั่วทั้งร่าง
ใบหน้าของเขาจากแดงกลายเป็นซีดขาว ในขณะเดียวกันเขาก็ทนไม่ไหว จนกระอักเลือดออกมา!
แต่ก่อนที่เขาจะกระอักเลือด อู่เหยาก็ใช้หลังมือตบจนตัวเขาถูกเหวี่ยงออกไป
ตอนนั้นไหล่ของชิวถงก็หลุดไปโดยตรงเช่นเดียวกัน
“เหอะ ช่างอ่อนแอจริงๆ เลย…”
อื้อ ยังดีที่เลือดของอีกฝ่ายไม่กระเด็นเปรอะเปื้อนร่างกาย
หลังจากนั้นเขาก็ถอดไหล่อีกข้างของชิวถงออก
แน่นอนว่าแขนของเขาก็หักลงอย่างง่ายดาย
“บอกให้ไสหัวออกไปตั้งนานแล้ว”
อู่เหยาแค่นหัวเราะเสียงเย็น จากนั้นก็โยนอีกฝ่ายทิ้งไป แล้วปัดไม้ปัดมือเบาๆ ก่อนเดินต่อ
เขาเดินไปอยู่ตรงหน้าประตูแดนสวรรค์ จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย
ก่อนหน้านี้เขารู้สึกว่าการเปิดประตูบานนี้มันไม่ถูกต้อง ดังนั้นจึงลอบสังเกตการณ์อยู่หลายวัน…
แน่นอนว่าเขาย่อมรู้สึกคุ้นเคยกับประตูบ้านตัวเอง!
เขาผ่อนไหล่ลง พร้อมยกมือแล้ววางที่ประตูแดนสวรรค์บานนั้น
จากนั้นก็ออกแรงผลัก!
แอ๊ด…
ประตูสวรรค์จะเปิดเพียงครั้งเดียวในรอบหมื่นปี แต่เมื่อมันอยู่ภายใต้ฝ่ามือของเขา มันก็ถูกเปิดขึ้นอีกครั้ง!
…
ฉู่หลิวเยว่กลั้นลมหายใจรวบรวมสมาธิ
จากนั้นนางก็ตะโกนออกไปด้วยเสียงดังลั่น!
“กลับมา!”
สายลมไล่หลังตามเสียงนั้น พร้อมทะลุตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ออกไป ผ่านเส้นทางแห่งดวงดาว และตรงออกไปที่ด้านนอกประตูแดนสวรรค์!
จากนั้นมันก็กลับไปที่อาณาจักรเสิ่นซวี่!
…
สายลมพัดผ่านเทือกเขาสลับซับซ้อน
ใบไม้ส่งเสียงซอกแซก คลื่นของต้นสนแตกกระจาย
แต่ทันใดนั้นพื้นแผ่นดินก็สั่นสะเทือน!
ภูเขาที่สูงชันที่สุด เหมือนถูกแยกออกด้วยพลังที่มองไม่เห็น!
พรึ่บ!
ลำแสงสีเงินสายหนึ่งพุ่งออกจากด้านล่างของภูเขา! พร้อมตรงไปที่ประตูแดนสวรรค์ที่เปิดขึ้นอีกครั้ง!
…
ศาลบรรพชนแห่งหนึ่ง
ความเงียบปกคลุม
มีคนสองสามคนกำลังเดินออกมาจากศาลบรรพชนแห่งนี้
เมื่อครู่นี้เขาเพิ่งกราบไหว้บรรพชนเสร็จ
แต่ในตอนนั้นเองกลับมีเสียงดังลั่นมาจากด้านบน
ทุกคนล้วนเงยหน้าขึ้นไปมองด้วยความตกใจ
“นั่นมัน…”
ฟิ้ว!
เสียงแหวกอากาศดังออกมาจากด้านหลังของศาลบรรพชน!
ทุกคนหันกลับไปมองโดยพร้อมเพรียง จากนั้นก็เห็นลำแสงหนึ่งพุ่งผ่านอากาศไป!
สมบัติศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกเก็บสะสมมานานหลายปี ในที่สุดมันก็ถูกเรียกกลับไป กลับไปยังแหล่งที่อยู่แรกของมัน!
…
ในขณะเดียวกันเสียงนั้นก็ดังก้องไปถึงท่าเรือดอกท้อ
ซานซานที่นอนอ่านบัญชีอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็กก็ได้ยินเสียงนั้น เขารู้สึกตกใจในทันที แล้วพุ่งตัวออกไปด้านนอกด้วยความรวดเร็ว
เขาก็พุ่งตรงไปที่ด้านนอกประตูใหญ่อย่างไม่ลังเล แม้กระทั่งหนังสือบัญชีก็ยังหล่นอยู่ที่พื้น โดยที่เขาไม่มีเวลาเก็บขึ้นมา
เด็กรับใช้ที่เฝ้าอยู่ด้านนอกประตูเห็นดังนั้นก็รู้สึกตกใจมาก
“ท่าน…”
เขายังพูดไม่ทันจบประโยค แต่เงาร่างของซานซานก็วิ่งออกไปไกลแล้ว
เด็กรับใช้หันกลับไปมองในห้อง จากนั้นก็ตะโกนขึ้นมาด้วยความรีบร้อน
“ท่านยังไม่ได้เอาสมุดบัญชีไปเลยขอรับ!”
ซานซานตอบโดยไม่หันกลับมามอง
“ไม่เอาแล้วๆ!”
เด็กรับใช้ชะงักไป เขานึกว่าตัวเองหูฝาดไปเสียแล้ว
ไม่…เอาแล้ว?
ก่อนหน้านี้อีกฝ่ายเห็นเงินดุจดั่งชีวิต ในสายตาของเขาสมุดบัญชีเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด แล้วเหตุใดเขาถึงพูดแบบนี้ออกมา
ซานซานห่างไกลออกไปเรื่อยๆ เด็กรับใช้รีบตามไปหลายก้าว
“นี่ท่านจะไปที่ไหนหรือขอรับ”
ดูจากทิศทางแล้ว เหมือนว่าเขากำลังจะออกจากท่าเรือดอกท้อ?
“ท่านยังต้องดูแลท่าเรือดอกเขาอยู่นะขอรับ!”
ซานซานเดินไปอย่างรีบร้อน เมื่อได้ยินดังนั้น เขาก็พึมพำขึ้นมา
“ทั่วทั้งฟ้าดินนี้คือพื้นที่ของนายท่าน แค่ท่าเรือดอกท้อเล็กๆ จะนับว่าเป็นอันใดได้?”
นี่คือโลกที่แท้จริง ดินแดนแห่งราชา!
เด็กรับใช้ไม่ได้ยินคำพูดของเขาอย่างชัดเจน เพราะตอนที่เขาพูด ซานซานก็วิ่งออกไปไกลมากแล้ว
หลังจากนั้นไม่นาน สิบสามกับสือฟังก็ติดตามมา
“พี่สาม…”
“น้องสิบสาม สือฟัง พวกเจ้าก็มาด้วยหรือ เร็วเข้า! ไปด้วยกัน!”
ซานซานรีบกวักมือเรียกทั้งสองคน
สิบสามเม้มริมฝีปาก จากนั้นก็หันไปสบตากับสือฟังและพยักหน้า
ในตอนนั้นพวกเขาทั้งสามคนก็เดินทางไปยังทิศทางหนึ่ง
หลังจากนั้นไม่นาน พวกเขาก็มาถึงด้านหน้าค่ายกลของท่าเรือดอกท้อ
อวี๋จิ่วกำลังรออยู่พอดี
เมื่อเห็นว่าทั้งสามมาถึง เขาก็มีสีหน้ายินดีอย่างมาก
“เมื่อครู่นี้มัน…”
เสียงของนายท่าน!
ซานซานลูบใบหน้าของตัวเอง จากนั้นก็เดินเข้าไปในค่ายกล
“กลับพระราชวังมายาศักดิ์สิทธิ์!”
YOU MAY ALSO LIKE
