ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ - ตอนที่ 2491 ร่วมเป็นร่วมตาย

ตอนที่ 2491 ร่วมเป็นร่วมตาย

……………

ตำหนักฉางเล่อ

มันไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน

แต่จากบทสนทนาของทั้งสองคนเมื่อครู่นี้ ไม่ยากนักที่จะคาดเดาถึงที่มาของชายผู้นี้

เพียงชั่วครู่ความคิดบางอย่างก็ผุดขึ้นมาในหัวของมัน

“เจ้า…มาจากด้านนอกใช่หรือไม่!”

ด้านนอกในที่นี้ย่อมหมายถึงด้านนอกมิติของพวกเขา

เล่าลือกันว่าโลกนี้มีอยู่สามพันมิติ แต่ละมิติมีโลกเล็กๆ ที่แตกต่างกันไป

ระหว่างมิติเหล่านี้มีเขตแดนเชื่อมต่อกัน แต่การข้ามผ่านนั้นเป็นเรื่องที่ยากยิ่งนัก

มีเพียงผู้แข็งแกร่งที่สุดเท่านั้นที่ทำได้

แม้ว่ามันจะรู้เรื่องนี้ แต่เพราะตำแหน่งเสินจู่ไม่สามารถนั่งลงได้อย่างมั่นคง และรู้ว่าตนเองไม่สามารถแตะต้องได้ จึงไม่ได้คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้

ใครจะรู้ว่า…

ชายผู้นี้จะมาจากนอกมิติจริงๆ!

เช่นนั้น…เขาก็น่าจะข้ามกำแพงจากสุสานสังหารเทพเข้ามา!

อีกทั้งเพราะการมีอยู่ของเขา จึงช่วยฉู่หลิวเยว่ปกป้องเนื้อเพลงฉินไว้จนถึงทุกวันนี้!

เมื่อซั่งกวนจิ้งได้ยินเสียงนี้ เขาชะงักในทันที

เหตุใด…ถึงคุ้นเคยเช่นนี้?

จริงสิ!

เมื่อครั้งแรกที่เขาไปสุสานสังหารเทพ เขาเคยได้ยินเสียงนี้มาก่อน!

ไม่แปลกใจเลยว่าเหตุใดครั้งแรกที่เขาเห็นสัญลักษณ์แห่งสายเลือดของนาง เขาถึงรู้สึกว่ามันคุ้นตายิ่งนัก

ที่แท้…เป็นเพราะในตอนนั้นนางตั้งใจฝังเนื้อเพลงฉินไว้ที่สุสานสังหารเทพ พร้อมทั้งจารึกสัญลักษณ์แห่งสายเลือดไว้ที่นั่นด้วย!

…

อวิ๋นมู่เฉินมองไปรอบๆ พลางเอ่ยถามขึ้น

“เอ๊ะ แล้วผู้ติดตามตัวน้อยของเจ้าไปไหนเสียล่ะ”

ฉู่หลิวเยว่รู้ในทันทีว่าเขาถามถึงเชียงหว่านโจว

เสินสื่อทั้งสิบสามเคยได้ยินเสียงของเขาระหว่างการต่อสู้ครั้งสุดท้ายที่สุสานสังหารเทพเท่านั้น แต่กลับไม่เคยพบเห็นตัวจริงมาก่อน

มีเพียงเชียงหว่านโจวเท่านั้นที่เป็นข้อยกเว้น

ในตอนนั้นฉู่หลิวเยว่เกิดความคิดอยากพาเชียงหว่านโจวไปยังเทียนลิ่ง และพักอยู่ที่ชายแดนใต้สักระยะหนึ่ง

ในตอนนั้นที่นางได้พบกับคนผู้นี้

จะว่าไปแล้วพวกเขารู้จักกันเพราะเริ่มต้นจากการต่อสู้กันมาก่อน

ในเวลานั้นนางเป็นถึงเสินจู่ และผู้ที่เป็นคู่ต่อสู้กับนางได้นั้นหาได้ยากนัก

จึงเป็นเรื่องยากที่จะได้พบใครสักคนที่รู้สึกคุ้นเคยดั่งสหายเก่า สุดท้ายพวกเขาจึงกลายมาเป็นสหายกันจริงๆ

อวิ๋นมู่เฉินชื่นชมเชียงหว่านโจวเป็นอย่างมาก

เพราะเมื่อเขาเจอเรื่องอันใดเข้า ก็มักจะทำความสะอาด ไม่ว่าจะเป็นโต๊ะ เก้าอี้ หรือแม้แต่เสาประตู เขาก็ขัดมันจนเงาวับ

อวิ๋นมู่เฉินมีนิสัยรักความสะอาดเช่นกัน

เขาเคยเอ่ยปากขอพาเชียงหว่านโจวกลับไปด้วย แต่ถูกฉู่หลิวเยว่ปฏิเสธไป สุดท้ายเขาต้องจากไปด้วยความเสียดาย

ฉู่หลิวเยว่ยกสายตาขึ้นเล็กน้อยพลางมองออกไปยังด้านนอกประตูตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์

อันที่จริงเชียงหว่านโจวมาถึงนานแล้ว เพียงแต่ยังไม่ได้เข้ามา

“เสี่ยวโจว เข้ามาเถอะ”

เชียงหว่านโจวก้มศีรษะลงรับคำนับอย่างนอบน้อม ก่อนจะเดินเข้ามา

“เจ้ารออยู่ข้างๆ ก่อน รอให้เรื่องนี้จบแล้วค่อยจัดการที่นี่ให้เรียบร้อย”

“ขอรับ”

อวิ๋นมู่เฉินส่งเสียง “จุ๊ๆ” ขึ้นมา สีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกอิจฉาอยู่ไม่น้อย

“โอ้ว เสี่ยวเยว่เออร์…”

ทันทีที่คำพูดเหล่านั้นหลุดออกมา อวิ๋นมู่เฉินก็พลันรู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านมาจากทางด้านหลัง

เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยพลางหันกลับไปมอง และปะทะเข้ากับดวงตาหงส์อันเยือกเย็นและทรงอำนาจคู่หนึ่งเข้าพอดี

อวิ๋นมู่เฉินอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบาๆ ก่อนจะละสายตากลับมาและพูดต่อว่า

“เสี่ยวเยว่เออร์ ไว้คราวหลังข้าจะพาคนมาอีก เจ้าให้เสี่ยวโจวช่วยดูให้ข้าหน่อยก็แล้วกัน”

ฉู่หลิวเยว่มองไปทางวิญญาณร้ายด้วยสายตาแน่วแน่มั่งคง

“ไม่ว่าง”

อวิ๋นมู่เฉิน “…”

สองสามีภรรยาคู่นี้ทะเลาะกันโดยไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้นเลยจริงๆ!

แต่ในใจเขารู้ดีว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลามานั่งคิดเรื่องพวกนี้

ช่างเถอะๆ ไว้จัดการเรื่องพวกนี้เสียก่อนแล้วค่อยว่ากัน…

เมื่อคิดได้เช่นนั้นเขาก็ถอยหลังออกไปอย่างรู้กาลเทศะ

…

ดาบหนึ่งแทงทะลุหัวใจ เปลวไฟลุกโชน พลังแห่งสวรรค์และโลกอันไร้ที่สิ้นสุดแปรเปลี่ยนเป็นเสียงฉินก้องกังวาน และโอบล้อมมันไว้!

เช่นนี้…ตายซะเถอะ!

ฉู่หลิวเยว่ก้าวไปข้างหน้าอีกหนึ่งก้าวพลางมองมันจากมุมสูง

“น่าเสียดายเจ้ามีแค่ชีวิตเดียวเท่านั้น”

เรื่องราวความแค้นในอดีตทั้งหมด หากต้องชดใช้เพียงชีวิตเดียว ช่างนับว่ามันได้เปรียบเกินไป!

มันหัวเราะออกมา เสียงหัวเราะช่างแปลกประหลาดและน่าสะพรึงกลัว

“เสินเยว่ เจ้าฆ่าข้าไม่ได้”

ฉู่หลิวเยว่ไม่ได้ใส่ใจคำพูดของมัน พลังปราณศักดิ์สิทธิ์ในฝ่ามือของนางรวมตัวขึ้น!

ทันใดนั้นก็ได้ยินมันหัวเราะต่ำๆ แฝงไปด้วยความชั่วร้ายและความยินดีอย่างไม่สิ้นสุด จากนั้นมันพูดอย่างชัดถ้อยชัดคำขึ้นว่า

“ดูเหมือนเจ้าจะไม่รู้จริงๆ สินะ ข้ากับเจ้ามีชีวิตร่วมกัน หากข้าตาย เจ้าไม่อาจอยู่รอดได้เพียงลำพัง หากเจ้ามีชีวิต ข้าก็จะคงอยู่ตลอดไปไม่มีวันดับสลาย!”

“เสินเยว่ เจ้า…ยังจะฆ่าข้าอีกหรือ!”

เสียงทุ้มต่ำและแหบแห้งดังขึ้น ราวกับสายฟ้าฟาดลงมาในทันใด!

ร่างของฉู่หลิวเยว่พลันแข็งค้างไปทั้งร่าง!

พลังปราณศักดิ์สิทธิ์อันทรงพลังโหมกระหน่ำ มันยังคงพลุ่งพล่านอยู่ในฝ่ามือของนาง แต่กลับไม่อาจปล่อยมันออกไปได้!

ดวงตาของนางเบิกกว้างพลางจ้องมองดวงตาสีแดงฉานอันดุร้ายด้วยความไม่เชื่อ

“เจ้า…พูดอันใดนะ!”

ร่วมเป็น…ร่วมตาย!?

เสียงหัวเราะของปีศาจร้ายยิ่งดังขึ้นอย่างบ้าคลั่ง มันตะโกนออกมาว่า

“เรื่องนี้! จักรพรรดิเทพรู้! มหาปุโรหิตทั้งสองรู้! มีเพียงเจ้าเท่านั้น…ที่ไม่รู้!”

“เจ้าคิดหรือไม่ว่าเหตุใดในตอนนั้นที่สุสานสังหารเทพ มหาปุโรหิตทั้งสองและคนอื่นๆ ถึงยอมสู้จนตัวตาย ทั้งๆ ที่มีโอกาสกำจัดข้าไปพร้อมกัน แต่กลับเลือกยอมแพ้ และแยกร่างศักดิ์สิทธิ์ของข้าออกแล้วผนึกไว้ตามที่ต่างๆ ในอาณาจักรเสิ่นซวี่แทนเล่า”

“เจ้าคิดหรือไม่ว่าเหตุใดพวกเขาจึงยอมทำพันธสัญญาจองจำตัวเองอยู่ในทะเลทรายจันทราสีชาดเป็นเวลาหมื่นปี ทนทุกข์ทรมานจากความเดียวดายและหนาวเหน็บ?”

“เจ้าคิดหรือว่าการที่เจ้าฆ่าข้า จะทำให้เจ้าได้ตำแหน่งเสินจู่กลับคืนไป และนำสันติสุขกลับคืนสู่ใต้หล้านี้? เสินเยว่ เจ้าช่าง…ช่างไร้เดียงสาเกินไป!”

คำพูดแต่ละคำ แต่ละประโยค ราวกับคมมีดที่แหลมคมและโหดเหี้ยม แทงตรงเข้าไปยังหัวใจของฉู่หลิวเยว่!

ธาตุทั้งห้าภายในร่างของนางราวกับถูกพลังอันมองไม่เห็นบีบคั้นอย่างบ้าคลั่ง

ในร่างของนางเหมือนมีบาดแผลที่มองไม่เห็นมากมายนับไม่ถ้วนเกิดขึ้นในทันที!

นางไม่สามารถรับรู้ได้ แม้กระทั่งไม่อาจบอกได้แน่ชัดว่าความเจ็บปวดนั้นอยู่ที่ใด

แต่สิ่งที่นางทำได้ มีเพียงยืนหยัดและทนรับมันไว้

นางค่อยๆ หมุนตัวไปช้าๆ สายตามองทอดยาวไปยังเงาร่างไม่กี่ร่างที่ยืนอยู่หน้าตำหนักหลัก

ตู๋กูโม่เป่ามีสีหน้าเรียบเฉย เพียงจ้องมองนางด้วยดวงตาที่ลึกซึ้งราวกับมหาสมุทร

หลานเซียวขยับริมฝีปากเล็กน้อย คล้ายจะกล่าวอันใดบางอย่าง แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะเงียบเอาไว้

“เจ้าไปถามดูสิ! เพื่อให้เจ้าได้กลับมาอีกครั้งหลังผ่านไปหมื่นปี ในครั้งนั้นพวกเขาต้องอ้อนวอนข้าขนาดไหน!”

สายลมเย็นที่หนาวเหน็บจนปวดร้าวไปถึงทรวง

ภาพเบื้องหน้าของฉู่หลิวเยว่พลันพร่ามัว

พลังปราณศักดิ์สิทธิ์ที่ปลายนิ้วของนางได้สลายหายไป และในวินาทีนั้นราวกับพลังปราณทั้งหมดในร่างถูกดึงออกไปพร้อมกัน

ความอ่อนแรงอย่างที่สุดถาโถมเข้ามา ราวกับจะกลืนร่างของนางจนหมดสิ้น

ถาม?

ยังต้อง…ถามอีกหรือ

นางเอามือกดลงที่หน้าอกไว้แน่น แต่ก็ยังคงหายใจได้อย่างยากลำบาก

ไม่ต้องถามแล้ว

นิสัยของพวกเขานางรู้ดีที่สุด

คนที่เย่อหยิ่ง…คนที่หยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีถึงเพียงนั้น…เพื่อรักษาวิญญาณของนาง เพื่อให้นางได้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง เพื่อนางแล้ว…

เขาต้องทำอันใดไปบ้าง?

นางนึกถึงทะเลทรายจันทราสีชาดที่เต็มไปด้วยทรายเหลืองอร่าม นึกถึงกรงขังใต้ผืนน้ำที่มืดมิดไร้แสงสว่าง

นึกถึงพี่เป่าที่ต้องฝืนหลอมร่างศักดิ์สิทธิ์จนกลายเป็นเด็กน้อย พร้อมท่าทางเขินอายและหงุดหงิดในสภาพเช่นนั้นก็เพื่อช่วยชีวิตนาง

นึกถึงหลานเซียวที่ยืนอยู่ริมทะเลสาบ สนุกสนานกับการเปลี่ยนโฉมหน้าของตัวเองทุกวัน แต่สุดท้ายกลับเอ่ยว่าใบหน้าเดิมของเขาคือสิ่งที่งดงามที่สุด

นึกถึงผู้อาวุโสอันดับที่ห้าที่มักออกมาไกล่เกลี่ยทุกครั้งในยามที่นางเหนื่อยล้าไม่อาจทนต่อได้ เพื่อโน้มน้าวพี่เป่ายอมปล่อยให้นางได้พักผ่อนบ้าง

ไม่มีสายลมใดที่จะเปลี่ยวเหงาและหยาบกระด้างไปกว่าสายลมในทะเลทรายจันทราสีชาดอีกแล้ว

ลมนั้นบดขยี้และพัดพาความภาคภูมิและศักดิ์ศรีทั้งหมดให้แหลกสลายและกระจัดกระจายไปจนหมดสิ้น