ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ - ตอนพิเศษ ตอนที่ 1 พานางกลับไป

ตอนพิเศษ ตอนที่ 1 พานางกลับไป

……………

เฉินอีเริ่มสั่งการให้สิบสามเยว่เก็บกวาดทำความสะอาด

ณ ยอดเขาโอสถ

เสี่ยวปาโบกมือพลางตะโกนเรียกขื้น

“สื่อฟัง”

สือฟังเดินเข้าและเอ่ยถามขึ้น

“พี่แปดล่ะ?”

เสี่ยวปายกมุมปากขึ้น รอยยิ้มงดงามชวนหลงใหล

“เห็นยอดเขาโอสถนี้หรือไม่”

สือฟังพยักหน้า

“จากนี้ไปหนึ่งเดือน งานขุดดินและถอนหญ้า ขอมอบให้เจ้าเป็นคนจัดการทั้งหมด”

สือฟังสีหน้าประหลาดใจและเอ่ยถามขึ้น

“ทั้ง ทั้งหมด?”

“ใช่แล้ว!” เสี่ยวปากะพริบตา “ก่อนหน้านี้เจ้าเคยบ่นไม่ใช่หรือว่าภูเขาที่ข้าให้มันเล็กเกินไป ตอนนี้ข้ามอบสิ่งเหล่านี้ให้เจ้าทั้งหมด!”

สือฟังลำคอแข็งค้าง พลางมองไปรอบๆ ด้วยความตกตะลึง

ใหญ่ ขนาด นี้!

เขาคนเดียว เช่นนี้ไม่เหนื่อยตายเลยหรือ!

“เสี่ยวปา…”

เขาพยายามครุ่นคิดพลางยกสองนิ้วขึ้นมาเพื่อเปรียบเทียบ

สือฟังตกใจขึ้นมาทันที

“พี่แปด ท่านเป็นอันใดไป”

เสี่ยวปาโบกมือไปมาและตอบกลับว่า

“ไม่ ข้าไม่เป็นอันใด ตอนข้าข้ามด่านเป็นตายถูกซูจิ้งเล่นงานนิดหน่อย บาดเจ็บเล็กน้อย ไม่เป็นไรหรอก…”

“อ๋า? เช่น…เช่นนั้นพี่แปดรีบไปพักเถอะ!”

สือฟังรู้สึกละอายใจอย่างมาก

พวกเขาหลายคนมัวแต่เฝ้าท่าเรือดอกท้ออยู่ตลอดเวลาจึงกลับมาช้าไป

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาก็ยิ่งรู้สึกว่าพวกพี่แปดต้องผ่านความลำบากมาไม่น้อย

ขณะพูดเขาเหลือบมองไปที่เอวของเสี่ยวปา

แม้ว่านางจะกุมเอวไว้ แต่ยังมองเห็นได้อย่างชัดว่ามีรอยฟกช้ำขนาดใหญ่และมีจุดเลือด

“พี่แปด อาการบาดเจ็บนี้เกรงว่าต้องใช้เวลารักษาอีกนาน รีบให้พวกนางช่วยประคองกลับไปพักเถอะ!”

เสี่ยวปารีบปฏิเสธทันที “ไม่จำต้องขนาดนั้นหรอก”

แต่สือฟังยังยืนกรานอย่างหนักแน่น เขาหันไปทางตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ก่อนจะตะโกนดังลั่น

“น้องสิบเอ็ด! น้องสิบสอง! พี่แปดบาดเจ็บ! พวกเจ้ามาช่วยหน่อย!”

ขณะนั้นบนหยกศักดิ์สิทธิ์ฮุ่นตุ้น วิญญาณร้ายได้ถูกเปลวเพลิงเผาไหม้จนหมดสิ้น แม้แต่ประกายไฟดวงสุดท้ายก็ดับมอดลง

เหลือเพียงเปลวไฟอันร้อนแรงและสว่างไสวสิบสามต้นที่ลุกโชนอยู่บนยอดเสาหยกขาว

โล่ผสานนภาถูกฝังกลับเข้าไปในตำแหน่งเดิมอย่างสมบูรณ์ และคืนสภาพกลับไปดังเดิม

ทว่าตำแหน่งตรงกลางของโล่ยังคงทิ้งร่องรอยของกระบี่สองเล่มเอาไว้

ร่องรอยนั้นเย่อมมาจากฉู่หลิวเยว่และหรงซิว

แม่นางสิบเอ็ดและแม่นางสิบสองที่ยืนอยู่ด้านข้าง

“อ๊า! ลวดลายอักขระบางส่วนบนนี้เลือนหายไปหมดแล้ว”

แม่นางสิบเอ็ดหยิบมีดแกะสลักสองเล่มออกมา แล้วยื่นเล่มหนึ่งมาให้นาง

“อย่างใดก็กลับมาแล้ว จากนี้ก็ค่อยๆ ซ่อมไปก็แล้วกัน”

หยกศักดิ์สิทธิ์ฮุ่นตุ้น คือกุญแจสำคัญในการหลอมอาวุธศักดิ์สิทธิ์ และพลังของเสินจู่ก็อาศัยมันเพื่อแปรเปลี่ยนเป็นเพลิงศักดิ์สิทธิ์

ส่วนโล่ผสานนภานั้น คือหัวใจสำคัญที่สุด

ก่อนหน้านี้ที่โล่ผสานนภาถูกหรงซิวแยกออก ส่วนหนึ่งเป็นเพราะต้องการใช้พลังที่ซ่อนอยู่ในโล่เพื่อสร้างท่าเรือดอกท้อขึ้นมาใหม่ และเชื่อมประตูด่านนั้นเข้ากับตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ อีกเหตุผลหนึ่งคือ เขาตั้งใจจะส่งมันคืนให้ฉู่หลิวเยว่ เพราะท้ายที่สุดของสิ่งนี้เดิมทีก็เป็นของนางอยู่ก่อนแล้ว

ที่วิญญาณร้ายไม่ขัดขวาง ก็เพราะว่าเดิมทีพลังศักดิ์สิทธิ์ของมันไม่สามารถแปรเปลี่ยนเป็นเพลิงศักดิ์สิทธิ์ได้

การขาดส่วนของโล่ผสานนภาไป ทำให้พลังที่สามารถแปรเปลี่ยนได้จากหยกศักดิ์สิทธิ์ฮุ่นตุ้นลดลง

อย่างมาก

ด้วยเหตุนี้เองวิญญาณร้ายจึงใช้พลังเพียงเล็กน้อยจากพลังแห่งสายเลือดของหงส์ทองคำ เพื่อรักษาเปลวไฟศักดิ์สิทธิ์ไม่ให้ดับลง

ก่อนหน้านี้แม่นางสิบเอ็ดเคยพูดว่าหยกศักดิ์สิทธิ์ฮุ่นตุ้นเป็นเพียงเศษชิ้นส่วน ย่อมเป็นการเปรียบ

เทียบกับโล่ผสานนภาเท่านั้น

แต่เมื่อโล่ผสานนภากลับคืนมาทุกสิ่งก็เปลี่ยนไป

ขณะที่แม่นางสิบสองกำลังจะเริ่มลงมือซ่อมแซมหยกศักดิ์สิทธิ์ฮุ่นตุ้น ก็ได้ยินเสียงของสือฟังดังขึ้น

นางเงยหน้าขึ้นไปมองทางด้านนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มหน้ากลับมามองที่หยกศักดิ์สิทธิ์ฮุ่นตุ้นอีกครั้ง พลางยื่นมือออกไปลูบด้านบนเบาๆ อย่างอดไม่ได้ สีหน้าพลันสับสนขึ้น

นี่ก็ผ่านมานานถึงเพียงนี้แล้ว ในที่สุดก็ได้สัมผัสมันอีกครั้ง…

แม้ว่านางจะรู้สึกสงสารพี่แปดอย่างมา แต่ก่อนหน้านี้ดูเหมือน…ก็ไม่ได้ร้ายแรงถึงขั้นเดินไม่ได้กระมัง

ทันใดนั้นแม่นางสิบเอ็ดก็หยิบเก้าอี้เล็กๆ ตัวหนึ่งขึ้นมา แล้วยื่นส่งมาให้แม่นางสิบสอง

“ไม่ต้องไปสนใจเขา”

แม่นางสิบสองพูดขึ้นว่า “…แต่ว่าพี่แปด…”

เมื่อพูดจบนางก็ไม่สนใจสีหน้าของเยี่ยนชิงว่าเป็นอย่างใด และหยิบเก้าอี้ตัวที่สองมานั่งอีกฝั่งแล้วเริ่มซ่อมแซมหยกศักดิ์สิทธิ์ฮุ่นตุ้นต่อไป

เสียงตะโกนนั้นดังจนไม่อาจเรียกได้ว่าเป็นการกระซิบกระซาบ ใครที่อยู่ทั้งในและนอกบริเวณต่างได้ยินกันถ้วนหน้า

สายตานับไม่ถ้วนพุ่งตรงไปยังเยี่ยนชิง

แม้แต่สือฟังกับเสี่ยวปาก็ได้ยินเช่นกัน

สือฟังมีสีหน้าประหลาดใจและเอ่ยถามขึ้นว่า

“พี่เขยแปด! พี่แปด! ท่านไปลงมือกับแม่ทัพฝ่ายซ้ายตั้งแต่เมื่อใดกัน!”

เหตุใดเขาถึงไม่รู้อันใดเลย!”

เสี่ยวปา “….”

ข้าเหนื่อยแล้วจริงๆ

นี่ข้าต้องอธิบายกี่รอบกัน!?

นางกัดฟันแน่นและพูดขึ้น

“…ข้าเดินเองได้!”

อวี๋โม่ส่งเสียง ‘ชิ’ ขึ้นมา ก่อนใช้ข้อศอกสะกิดเยี่ยนชิง

“เฮ้! เฮ้! เรียกเจ้าอยู่นะ!”

ใบหน้าของเยี่ยนชิงยังคงเรียบเฉย แต่ในหัวกลับนึกถึงบทสนทนาระหว่างเสี่ยวปากับชีหานก่อนจะเข้าสู่ตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์

เท้าของเขาราวกับถูกตรึงแน่นอยู่กับพื้น

เดิมทีตั้งใจจะพูดอธิบายว่าระหว่างพวกเขาไม่มีความสัมพันธ์อันใดต่อกัน แต่คำพูดเหล่านั้นกลับจุกอยู่ในลำคอ ไม่อาจเอ่ยออกมาได้

อวี๋มั่วมองเขาด้วยสายตาเมินเฉย

“ไม่จริงใช่หรือพี่ชาย เมียตัวเองบาดเจ็บ แต่กลับไม่เห็นจะเจ็บปวดใจเลยสักนิด! ยังเป็นผู้ชายอยู่หรือไม่”

ในที่สุดเยี่ยนชิงก็หันมามองเขาด้วยสายตาเย็นเยียบ

อวี๋มั่วรู้ตัวจึงรีบถอยไปก้าวหนึ่งและพูดขึ้นว่า

เยี่ยนชิงเม้มริมฝีปากแน่น และเดินตรงไปทางนั้นในที่สุด

เมื่อมาถึงยอดเขาโอสถ เสี่ยวปาก็กำลังจะจากไป

นางไม่อยากถกเถียงกับสือฟัง จึงโบกมืออย่างขอไปทีด้วยท่าทีเหนื่อยอ่อน พลางเอ่ยว่า

“ช่างเถอะ…ช่างเถอะ…ผิดพลาดเพียงครั้งเดียวกลับจำฝังใจไปชั่วชีวิต…ข้าเดินเองก็ได้…”

หาใครไม่หากลับไปหาเยี่ยนชิง!?

เมื่อนางนึกถึงตอนที่เคยลากเยี่ยนชิงมาถามเกี่ยวกับแม่ทัพฝ่ายซ้ายก่อนหน้านี้ นางรู้สึก…อยากตายเสียให้รู้แล้วรู้รอด

สือฟังมองนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสน

“พี่แปด หากพี่ไม่ชอบท่านแม่ทัพฝ่ายซ้าย แล้วเหตุใด…ท่านก็รู้ว่าเขาเป็นคนหัวโบราณขนาดไหน เช่นนี้หากถูกคนเรียกว่าพี่เขยแปด คนอย่างเขาต่อไปจะอยู่ในตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ได้อย่างใดกัน”

เสี่ยวปา?

“แต่พี่แปดวางใจเถอะ อย่างใดก็อยู่ข้างพี่เสมอ! พี่เจ็บหนักขนาดนี้แล้ว แต่เขากลับไม่มาเสียที! ช่างเกินไปแล้วจริงๆ! ผู้ชายแบบนี้ไม่มีอันใดให้น่าเสียดายอีกแล้ว!”

สายตาของเสี่ยวปากระตุกเล็กน้อย พลางยกมือขึ้นจะปิดปากเขา

“เจ้า…”

ขณะที่มือของนางเพิ่งจะยกขึ้น แต่กลับถูกใครบางคนจับไว้ทันที

นางหันกลับไปมองด้วยความตกใจ

เยี่ยนชิงจับข้อมือของนางเอาไว้แน่น

“เจ้าบาดเจ็บแล้ว ไม่คุ้มที่จะโกรธเคือง”

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง เดิมที่เขาตั้งใจจะปล่อยมือ แต่เมื่อสายตาเหลือบมองไปเห็นบาดแผลที่เอวของนาง เขากลับไม่ปล่อยมือนั้นออก

“ข้าจะพาเจ้ากลับไป”

…

อีกด้านหนึ่งถวนจื่อสะบัดเสื้อผ้าของตัวเอง ก่อนจะเก็บวิญญาณของจื่อเฉินไว้อย่างระมัดระวัง

เพราะจื่อเฉินได้รับบาดเจ็ดสาหัส และร่างกายยังถูกทำลายจนเสียหาย เหลือเพียงแก่นวิญญาณที่เข้าสู่ห้วงนิทรา

จากนั้นถวนจื่อหมุนตัวเดินไปยังอีกทางหนึ่ง

มู่ชิงเห่อวิญญาณดับสลายไปแล้ว เหลือเพียงปีศาจแดงที่พิงอยู่บนไหล่ของเขา

เมื่อถวนจื่อเดินเข้ามาใกล้ หัวใจของเขากระตุกวูบโดยไม่รู้ตัว พลางมือยื่นออกไปเช็ดหยาดน้ำตาที่อยู่ตรงหางตาของปีศาจแดง

น้ำตากลับเย็นเฉียบ

ดวงตาของถวนจื่อแดงก่ำ ขณะที่มองดูร่างตรงหน้า น้ำตาพลันไหลรินออกมา

……………