ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ - ตอนพิเศษ ตอนที่ 6 ข้าผิดไปแล้ว

ตอนพิเศษ ตอนที่ 6 ข้าผิดไปแล้ว

……………

เสี่ยวปากัดริมฝีปากเบาๆ ดวงตาคู่งามเอ้อล้นไปด้วยน้ำตาพลางจ้องมองไปยังเยี่ยนชิง

“เจ็บ”

เพียงแค่สายตาคู่นี้เหมือนกับตรึงเยี่ยนชิงไว้กับที่ ราวกับเลือดในร่างกายทั้งหมดหยุดไหลในขณะเดียวกัน

แต่เสี่ยวปากลับดูเหมือนไม่รู้สึกอะไรเลย

ในบรรดาแม่นางทั้งสามของสิบสามผู้พิทักษ์เยว่ ทุกคนล้วนได้รับความเอ็นดูอย่างมาก

และเสี่ยวปาก็เป็นคนที่เอาแต่ใจที่สุด ไม่เคยทนกับความลำบากได้แม้แต่น้อย

ตอนนี้ที่นางถูกเยี่ยนชิงกดแผลเข้าอย่างแรง นางถึงกับเจ็บจนร้องไห้ออกมาโดยไม่อาจกลั้นไว้ได้

มือของเยี่ยนชิงแตะอยู่ที่เอวของนาง จะกดต่อก็ไม่ใช่ จะหยุดก็ไม่ถูก

ที่สำคัญกว่านั้นหัวใจของเขาเองก็สับสนวุ่นวายไปหมด

เขาก้มหน้าลงพลางขมวดคิ้วแน่น และบังคับตัวเองให้สลัดความคิดที่วุ่นวายเหล่านั้นออกไป

“ยานี้ต้องนวดให้ซึมเข้าไปถึงจะออกฤทธิ์ได้ดีที่สุด”

เสี่ยวปาทำหน้าตาน้อยใจอย่างเห็นได้ชัด

“ถ้าอย่างนั้นก็เบามือหน่อยสิ”

เยี่ยนชิงสูดหายใจลึกๆ ความรู้สึกจากผิวเนียนนุ่มใต้ฝ่ามือราวกับร้อนเป็นไฟ

อุณหภูมิร้อนกระจายไปตามฝ่ามือและทั่วร่างกาย

“เบามือก็ไม่ได้ช่วยอันใด”

ในเมื่อมาทำหน้าที่ช่วยทายาแล้ว ก็ต้องทำให้ดีที่สุด

ไม่เช่นนั้นไม่เป็นการเสียเวลาเปล่า

“แต่ข้าไม่อยาก…โอ้ย!”

เสี่ยวปากำลังจะเอ่ยค้าน แต่เยี่ยนชิงกลับเริ่มกดที่แผลอีกครั้ง

แรงกดที่ไม่ทันตั้งตัวทำให้นางเจ็บจนทนไม่ไหว

นางพลิกตัวทันที ตั้งท่าจะลุกขึ้น

“ข้าไม่ให้เจ้าทายาแล้ว!”

เดิมทีนางแค่ตั้งใจจะหยอกเขาเล่น แต่ใครจะไปคิดว่าชายคนนี้จะลงมือหนักขนาดนี้

หรือว่าเขาจะถือโอกาสนี้แก้แค้นส่วนตัว

อย่างไรก็ตามทันทีที่เสี่ยวปาลุกขึ้น นางก็ถูกเยี่ยนชิงกดตัวกลับลงไปอีกครั้ง

“อีกเดี๋ยวก็เสร็จแล้ว”

เสี่ยวปาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเยี่ยนชิง ยิ่งตอนนี้ที่บาดเจ็บอยู่นั้น นางจึงได้แต่นอนหมอบอยู่บนเตียงโดยไม่อาจต่อต้านได้ ทำได้เพียงเป็นฝ่ายถูกกระทำ

นางคว้าหมอนขึ้นมาปาใส่เยี่ยนชิงด้วยความขุ่นเคือง

“ข้าบอกแล้วว่าไม่ต้องทำ!”

เยี่ยนชิงเบี่ยงศีรษะเล็กน้อย ก็หลบได้อย่างง่ายดาย

อาการบาดเจ็บของนางไม่ใช่เรื่องเล็กๆ เลย

การโจมตีของซูจิ้งนั้นโหดเหี้ยมมาก โชคดีที่เสี่ยวปาโดนที่เอว หากเป็นจุดอื่นอวัยวะภายในอาจได้รับความกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง

ถ้าเป็นเช่นนั้นสถานการณ์คงยุ่งยากกว่านี้

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ ท่าทางเยี่ยนชิงก็เย็นชาลง ริมฝีปากบางก็เม้มแน่นขึ้น

เสี่ยวปาทั้งโกรธและร้อนใจ จึงยกมือขึ้นจะตีเขา

แต่เยี่ยนชิงนั่งอยู่ที่ด้านข้างเอวของนาง ทำให้มือของนางเอื้อมไปไม่ถึง

นอกจากนี้ไหล่ของนางก็ได้รับบาดเจ็บเช่นกัน และการใช้แรงอย่างกะทันหันเช่นนี้ทำให้นางเจ็บจนใบหน้าขาวซีด

“ถ้ายังขยับตัวอีก ยานี้เจ้าก็ไม่มีทางทาเสร็จหรอก”

เขาพูดเสียงทุ้มต่ำ น้ำเสียงแฝงไปด้วยคำเตือน

เดิมทีอาการบาดเจ็บที่เอวของนางก็รุนแรงมากพอแล้ว และยังจะยกมือขึ้นโดยไม่สนใจอะไรอีก แบบนี้คิดว่าบาดแผลที่ไหล่ยังเจ็บไม่พอหรืออย่างไร

เมื่อเสี่ยวปาได้ยินเช่นนี้ ดวงตาของนางพลันปรากฏความไม่เชื่อชึ้นมา

นี่เยี่ยนชิง…กำลังดุนางอยู่หรือ

ในอดีตนอกจากพี่ใหญ่แล้ว เคยมีใครกล้าพูดกับนางด้วยน้ำเสียงแบบนี้บ้าง

แม้แต่พี่ใหญ่เองก็ยังไม่เคยว่ารุนแรงเช่นนี้!

ความน้อยใจและความคับข้องใจที่นางเก็บสะสมไว้มานานพลันระเบิดออกมาในทันที

“เจ้าจงใจแน่ๆ”

เยี่ยนชิงไม่ได้พูดอะไร

ด้วยพลังของเขา การควบคุมเสี่ยวปานั้นง่ายดายยิ่งนัก

เสี่ยวปาถูกกดทั้งเอวและมือ ทำให้ทั้งร่างของนางต้องนอนนิ่งอยู่บนเตียงเท่านั้น

“เยี่ยนชิง! เจ้าจงใจแน่ๆ เจ้าหลอกข้าครั้งหลายครา! ข้าถามเจ้าว่าจั่วเสินเจียงมีชื่อเหมือนเจ้าหรือไม่ เจ้าก็ยังแกล้งทำเป็นไม่รู้อันใดทั้งนั้น! ข้าถามเจ้าตั้งมากมาย ต่อให้เจ้าตอบไม่ได้ ก็แค่เงียบไว้ก็พอแล้ว เหตุใดต้องมาพูดอันใดตั้งมากมายกับข้าด้วย!”

เยี่ยนชิงมองด้วยสายตาคมกริบ

เมื่อเสี่ยวปาคิดถึงเรื่องก่อนหน้านี้ก็ยิ่งหงุดหงิดขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

จะบอกว่าไม่ใส่ใจ จะเป็นไปได้ออย่างไรกัน!

“เจ้าแกล้งล้อข้าเล่นใช่หรือไม่! ฟังข้าพูดถึงจั่วเสินเจียงอย่างโน้นอย่างนี้ ภายนอกดูสงบนิ่ง แต่ในใจเจ้าคงแอบหัวเราะเยาะข้าอยู่สินะ!”

เยี่ยนชิงขมวดคิ้วแน่นยิ่งขึ้น ทั้งหมดนี้เกี่ยวกับเรื่องอะไรกัน

“ข้าไม่ได้…”

ประเด็นหลักเพราะนางยังรู้สึกขายหน้าอย่างมาก

เรื่องอื่นนางไม่ใส่ใจนัก แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือครั้งนั้นที่อยู่ในทุ่งต้นกก นางเคยถามเยี่ยนชิงไปสองคำถาม

คำถามแรก นางกับซูจิ้งใครงดงามกว่ากัน

คำถามที่สอง เมื่อใต้เท้าจั่วเสินเจียงเห็นนาง กลับรู้สึกสงสารและไม่กล้าทำร้ายนางใช่หรือไม่

มีอะไรจะน่าอึดอัดไปกว่านี้อีก

เสี่ยวปารู้ว่าตนหน้าตางดงาม และไม่เคยลังเลที่จะเปิดเผยความงามของตนเอง

แต่ถ้านางรู้ล่วงหน้าว่าเยี่ยนชิงคือจั่วเสินเจียง ต่อให้นางต้องตายก็จะไม่มีวันถามคำถามเช่นนั้นออกมา!

“เจ้าคนโกหก…ชิ!”

ขณะนั้นมือของเยี่ยนชิงขยับไปยังจุดที่เจ็บหนักที่สุดบนร่างของนาง แรงกดจากฝ่ามือของเขาเพิ่มขึ้นเล็กน้อย

เสี่ยวปาสูดลมหายใจเย็นๆ เข้าไปด้วยความเจ็บปวด และไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก

ในที่สุดนางก็ยอมแพ้ไป เพราะไม่เหลือเรี่ยวแรงอะไรที่ถกเถียงกับเข้าได้อีก

อีกทั้งชายผู้นี้….พูดอะไรไม่ได้เลยจริงๆ

แต่โชคดีหลังจากช่วงเวลานั้น ในที่สุดเสียงของเยี่ยนชิงก็ดังขึ้น

“เสร็จแล้วล่ะ”

เสี่ยวปาไม่ขยับตัว

เยี่ยนชิงดูกังวัลเล็กน้อย

“เสี่ยวปา ลุกขึ้นเถอะ ไหล่ของเจ้าก็ต้องทายาด้วย”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เสี่ยวปาก็พลันรู้สึกไม่ดีขึ้นมาทันที

นางเบือนหน้าหนี ริมฝีปากซีดขาว หน้าผากเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ

“ไม่…ไม่มีแรงแล้ว”

เยี่ยนชิงมองดูนาง สีหน้าของนางดูอ่อนแรงอย่างเห็นได้ชัด เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความกังวล

เสี่ยวปาภาวนาในใจอยู่เงียบๆ

รีบไปเถอะ ขอล่ะ รีบไปเถอะ!

นางคำนวณผิดไปจริงๆ และยังไปยั่วยุเขา

ชายผู้นี้ไม่รู้เรื่องการปฏิบัติต่อสตรีหรืออย่างไร!

หลังจากความวุ่นวายทั้งหมด นางแทบไม่เหลือเรี่ยวแรงใดๆ

เยี่ยนชิงที่อยู่ด้านหลังเงียบไปสักพักโดยไม่เอ่ยคำใด

ขณะที่เสี่ยวปากำลังรู้สึกยินดีอยู่ในใจ และคิดว่าเขาน่าจะเตรียมตัวจากไปแล้ว แต่ทันใดนั้นกลับรู้สึกได้ถึงร่างกายอันอบอุ่นที่เข้ามาใกล้

นางตกใจไปชั่วขณะยังไม่ทันตอบสนอง ทั้งร่างก็ถูกอ้อมแขนที่แข็งแรงยกขึ้น

นางหันกลับมาด้วยความตกใจและพบว่าตนเองกำลังถูกเยี่ยนชิง…อุ้มขึ้น

เขาให้นางนั่งอยู่ข้างหน้าแล้วจับข้อมือของนางไว้ ดูเหมือนตั้งใจจะช่วยทายาให้นาง

นางตื่นตกใจและเข้าไปกอดเขาทันทีจนเกือบจะเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของเขา นางพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า

“พี่เยี่ยนชิง ข้าผิดไปแล้ว!”