ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ - ตอนพิเศษ ตอนที่ 7 เขายับยั้งช่างใจมามากพอแล้ว
ตอนพิเศษ ตอนที่ 7 เขายับยั้งช่างใจมามากพอแล้ว
……………
นางกลัวความเจ็บปวดอย่างมาก เมื่อเห็นว่าเยี่ยนชิงคิดจะทำต่อ นางก็รีบพุ่งตัวเข้าใส่เขาทันที
เยี่ยนชิงถึงกับชะงักไป
เขาเพียงรู้สึกว่ายังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็พบว่ามีบางสิ่งที่อบอุ่นและอ่อนนุ่มเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนของเขาเสียแล้ว
มือข้างหนึ่งของเขายังคงประคองเอวของนาง อีกข้างก็กดอยู่บนไหล่ของนาง เมื่อมองดูเช่นนี้ มันดูราวกับว่าเขาได้ดึงนางเข้ามาในอ้อมกอดของเขาโดยตรง
ร่างของนางมีกลิ่นหอมจางๆ ของยาที่เจือด้วยความขมเล็กน้อย แต่ในตอนนี้ เมื่อร่างกายของนางเข้ามาใกล้และซบอยู่บนตัวเขา กลิ่นหวานนุ่มที่เป็นเอกลักษณ์ของนางกลับแทรกซึมเข้ามาอย่างง่ายดาย ขับไล่กลิ่นยาออกไปจนหมด และส่งกลิ่นหอมเข้าไปในจมูกของเขาแทน
มันเป็นกลิ่นหอมหวานจางๆ หากเป็นคนอื่นอาจรู้สึกว่ามันฉุนเกินไป แต่เมื่อนำมาเทียบกับนางแล้ว กลับดูลงตัวอย่างพอดี
นางงดงามชวนหลงใหลจนหาใครเปรียบมิได้
เดิมทีเยี่ยนชิงเคยคิดว่าเอวของนางคือส่วนที่อ่อนนุ่มที่สุดในร่างกายของนาง
แต่ในตอนนี้ ขาเพิ่งรู้ว่าตนคิดผิดไป
ในชั่วขณะหนึ่งความคิดในหัวของเขากลับว่างเปล่า
ทันใดนั้นปลายหูของเขาก็ร้อนผ่าวขึ้นมา ราวกับถูกไฟลวก และเปลี่ยนเป็นสีแดงในทันที!
มือที่ประคองอยู่ที่เอวและไหล่ของนาง จู่ๆ ก็เริ่มขยับอย่างทำอะไรไม่ถูก
เสี่ยวปาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มองเขาด้วยสายตาน่าสงสาร เสียงของนางออดอ้อนแฝงความน้อยใจ
“พี่เยี่ยนชิง?”
ระหว่างทั้งสองคนช่างใกล้กันเหลือเกิน ทุกครั้งที่นางพูด ลมหายใจอุ่นๆ ของนางก็ราวกับโอบล้อมเขาไว้จนเลี่ยงไม่ได้
เพียงเขามองไปเล็กน้อย ก็เห็นคิ้วโก่งเรียวบางของนางอยู่ใต้ดวงตาที่งดงามราวสายน้ำใสในฤดูใบไม้ร่วง
เหมือนนางหวาดกลัวจริงๆ นางจึงมองเขาอย่างกังวล ขนตาหนาและโค้งงอของนางสั่นไหวเล็กน้อย
นางเกิดมาพร้อมความงามอันเย้ายวน ราวกับดอกไม้ที่บานสะพรั่งเต็มที่
ในเวลานี้ดวงตาของนางเอ่อล้นไปด้วยน้ำตา เป็นภาพที่หาได้ยากยิ่ง เพียงแค่มองแวบเดียว ก็ทำให้เกิดความสงสารขึ้นในใจ
“อย่าร้องไห้เลยนะ”
เยี่ยนชิงกลั้นหายใจครู่หนึ่ง ก่อนจะเบือนสายตาออกไปด้านข้าง
“ข้าไม่ทำอันใดเจ้าแน่นอน”
ดวงตาของเสี่ยวปาเป็นประกายทันที
“จริงหรือ”
เยี่ยนชิงเห็นแววตาของนางเช่นนี้ ก็รู้ได้ทันทีว่านางจงใจทำเช่นนี้
แต่…
สุดท้ายก็ทำไม่ลง
ที่สำคัญกว่านั้น ท่าทางเช่นนี้คือ…
“เจ้าปล่อยมือก่อน”
สายตาของเขายังคงมองไปที่อื่น น้ำเสียงดูตึงเครียดเล็กน้อย
เสี่ยวปามองเขาด้วยความสงสัย
ท่าทางเช่นนี้…เขาร้อนตัวหรือ
หรือเขาคิดจะรอให้ข้าปล่อยมือ แล้วค่อยลงมืออีกครั้ง
เรื่องแบบนี้เขาทำไม่ลงจริงๆ
นางกอดแขนของเขาไว้แน่น พลางเอียงหัวเล็กน้อย ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้เขาและพึมพำเบาๆ ว่า
“พี่เยี่ยนชิงต้องรักษาคำพูดนะ!”
ดวงตาของนางสดใสบริสุทธิ์ พลางจ้องมองเขาไม่วางสายตา
“มันก็แน่นอนอยู่แล้ว”
เสี่ยวปามองดูท่าทีของเขา เห็นว่าเขาไม่ได้เสแสร้งจริงๆ จึงค่อยๆ ปล่อยมือออกอย่างช้าๆ
ขณะที่เยี่ยนชิงกำลังจะลุกขึ้น แต่เสี่ยวปากลับเอื้อมมือมาอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็คว้ามือของเขาไว้แน่น ก่อนจะกัดลงบนแขนของเขาอย่างแรง!
เยี่ยนชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ร่างของเขายังคงนิ่งไม่ขยับ เหมือนกับว่าเขาได้คาดการณ์เรื่องนี้ไว้แล้ว
เดิมทีเสี่ยวปาตั้งใจจะใช้โอกาสนี้แก้แค้นเขาอย่างสาสม
ในเมื่อเยี่ยนชิงลงมืออย่างไร้ความปรานี เช่นนั้นนางก็จะกัดแขนของเขาให้เจ็บเหมือนกัน!
ต่างฝ่ายต่างเอาคืนให้สาสม!
ปรากฏว่าเมื่อกัดลงไปกล้ามเนื้อที่แข็งแกร่งและทรงพลังของเขากลับแข็งเหมือนก้อนหิน ไม่เพียงแต่ไม่เกิดรอยแผลใดๆ แต่ยังทำให้ฟันของนางจ็บอีกด้วย
นางจ้องมองเขาด้วยความโกรธจัดจนน้ำตาไหลอาบหน้า แล้วจึงสะบัดแขนของเขาออก
ชายผู้นี้ช่างน่าโมโหเกินไปแล้ว!
เยี่ยนชิงสูดหายใจลึกๆ อีกครั้ง จากนั้นก็ยื่นแขนกลับไปให้นาง
“ถ้าเจ้าอยากกัด ข้าให้เจ้า”
เมื่อครู่เขามัวแต่คิดเรื่องอื่นจนลืมระวังตัว ทำให้นางไม่พอใจขึ้นอีกครั้ง
ราวกับกลัวว่าเสี่ยวปาจะเข้าใจผิด เขาจึงพูดขึ้นว่า
“ให้เจ้าได้ระบายความโกรธ”
ซึ่งหมายความว่าเขาจะไม่ป้องกันตัวใดๆ และปล่อยให้นางทำตามใจ
เสี่ยวปาทั้งโกรธทั้งหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม
เดิมทีตั้งใจจะเอาคืนเพื่อกู้หน้าตัวเอง แต่กลับกลายเป็นว่าน่าอายกว่าเดิมเสียอีก!
ตอนนี้มันอะไรกัน
เสี่ยวปาคว้าหมอนมากอดไว้ ก่อนจะซุกหน้าเข้าไปในผ้าห่ม
“ไม่ต้องแล้ว!”
เยี่ยนชิงยืนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า
“ถ้าอย่างนั้น เจ้าพักผ่อนให้ดี ข้าขอตัวก่อน…”
“กลับมา!”
จู่ๆ เสี่ยวปาก็เลิกผ้าห่มขึ้น
“เจ้ามานี่!”
เยี่ยนชิงก้าวไปข้างหน้า
เสี่ยวปาส่งเสียขึ้นมาด้วยความไม่พอใจ
“เจ้าก้มลงมาหน่อย ข้ามีเรื่องจะพูด”
เยี่ยนชิงโน้มตัวลงมา
จากนั้นเขาก็รู้สึกได้ว่านางขยับเข้ามาใกล้
และทันใดนั้นความเจ็บแปลบก็แล่นมาจากลำคอ
เสี่ยวปาฉวยโอกาสตอนที่เขาไม่ทันระวังตัว กัดเข้าที่คอของเขาไปหนึ่งที!
ฟันซี่เล็กๆ อันแหลมคมของนางกัดจนเกิดรอยเลือดจางๆ บนคอของเขา
ถึงแม้นางจะไม่กล้าทำรุนแรงจนเกินไปและควบคุมแรงไว้ให้พอแค่ทำให้ผิวถลอกจนเลือดซึมออกมา
แน่นอนว่าบนลำคอมันยังคงเห็นรอยเด่นชัดอย่างมาก
เยี่ยนชิงชะงักไป ก่อนจะยกมือขึ้นแตะเบาๆ ความเจ็บแปลบเล็กน้อยแทรกเข้ามา
เสี่ยวปาขยับตัวถอยหลัง ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมเพื่อป้องกันตัวจากเขา
“ระ…เราหายกันแล้ว!”
นางพูดออกมาอย่างลังเล เพราะนางไม่มีความกล้าพอที่จะสู้กับเยี่ยนชิงจริงๆ
เสี่ยวปาถึงกับชะงักไป
“อันใดนะ”
เยี่ยนชิงพูดขึ้นว่า
“ถ้าการทำแบบนี้จะช่วยให้เจ้าระบายความโกรธออกมาได้ จะกัดข้าอีกสักกี่ครั้งก็ได้ แต่…”
เขาเม้มริมฝีปากและพูดขึ้นว่า
“คราวหน้าอย่ากัดที่คออีก”
เสี่ยวปามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าแวบหนึ่ง
เขา…ไม่ได้โกรธหรือ
เมื่อดูจากท่าทีแล้วดูเหมือนจะมีความจริงใจในการขอโทษอยู่ไม่น้อย…
นางเม้มริมฝีปากแดงก่อนเอ่ยว่า
“เจ้ามายุ่งอันใดกับเรื่องที่ข้ากัดตรงไหน! เจ้าก็ต้องอดทนไว้สิ!”
เมื่อครู่เขาก็สั่งให้นางอดทนเหมือนกันไม่ใช่หรือ!
ตอนนั้นเขายังไม่แสดงความปราณีเลยสักนิด!
เยี่ยนชิงมองนาง แม้ว่าปากจะพูดออกไปเช่นนั้น แต่ความโกรธในดวงตาของนางกลับจางหายไปไม่น้อย ทำให้เขารู้สึกโล่งใจขึ้น
“เช่นนั้น…ถ้าไม่มีอันใดแล้ว ข้าขอตัวก่อน อาการบาดเจ็บที่ไหล่ของเจ้าไม่ร้ายแรงเท่าที่เอว หากเจ้าไม่ยอมรับการรักษา ก็ค่อยๆ พักฟื้นเถอะ”
เมื่อพูดจบเขาก็ยกกระบี่ขึ้นแล้วหมุนตัวเดินจากไปทันที
…
เยี่ยนชิงเดินออกมาจากห้อง มุ่งหน้าไปด้านนอก ไม่นานนักก็กลับมาถึงตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์
ในขณะนั้นอวี๋มั่วยังคงช่วยจัดเก็บข้าวของให้สิบสามผู้พิทักษ์เยว่ เมื่อเห็นเยี่ยนชิงกลับมาแต่ไกล เขาก็อดไม่ได้ที่จะตกใจขึ้น
“เอ๊ะ เจ้าไปไหนมาตั้งนาน”
เยี่ยนชิงไม่อยากพูดอะไรไปมากกว่านี้ เขาหมุนตัวเตรียมจะจากไปทันที
แต่อวี๋มั่วเคลื่อนตัวมามาขวางหน้าเขาไว้พร้อมยิ้มเจ้าเล่ห์
“ข้าจะบอกว่าพวกเจ้า…”
ก่อนที่เขาจะพูดจบ จู่ๆ เขาก็จ้องมองเยี่ยนชิงตั้งแต่หัวจรดเท้า
“เจ้า…หตุใดเหงื่อออกมากขนาดนี้”
บนหน้าผากของเยี่ยนชิงไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใด มีเหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นมาเต็มไปหมด
กระทั่งตามร่างกาย ก็ยังมีกลิ่นไอเหงื่อเล็กน้อย
เยี่ยนชิงขมวดคิ้วเล็กน้อยโดยไม่พูดอะไร และยังก้าวเดินต่อไปไม่หยุด
“เฮ้…ให้ตายเถอะ!”
อวี๋มั่วจึงรีบวิ่งตามไป ตั้งใจจะซักถามต่อ แต่แล้วก็เหมือนสังเกตเห็นอะไรบางอย่างใบหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ พลางชี้ไปที่ลำคอของเยี่ยนชิง
“เกิดอันใดขึ้นกับเจ้า!”
เยี่ยนชิงชะงักฝีเท้า เดิมทีตั้งใจจะอธิบายสักสองสามคำ แต่เมื่อคำพูดนั้นมาถึงมุมปากกลับเปลี่ยนใจในทันที
เขาหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า
“ไม่มีอันใด แค่ถูกกัด”
“ถูกกัดหรือ ใคร…ใครกัด!”
อวี๋มั่วถึงกับมึนงง
“เสี่ยว…”
เยี่ยนชิงขมวดคิ้วและมองเขาเป็นการเตือน
อวี๋มั่วรีบยกมือขึ้นปิดปากอย่างว่าง่าย
ให้ตายเถอะ!
นี่มัน…เกิดอะไรกันขึ้นกันเนี่ยะ!
แม้ว่าการที่พี่น้องได้แต่งงานจะเป็นเรื่องน่ายินดีอย่างยิ่ง แต่เรื่องนี้…
เขาอดไม่ได้ที่จะขยับเข้ามาใกล้มากขึ้น เสียงของเขาทุ้มต่ำอย่างมาก พลางพูดด้วยความเห็นใจที่แฝงไปด้วยความอิจฉา
“พี่ชาย เจ้าต้องเรียนรู้ที่จะควบคุมตัวเองบ้างนะ เจ้า…”
เดิมที่เยี่ยนชิงคิดจะส่งเขาไปด้วยกระบี่เล่มหนึ่ง แต่ไม่รู้ว่านึกอะไรขึ้นมาได้ เขาถอนหายใจลึกๆ แล้วก้าวเดินจากไป
เขายับยั้งช่างใจมามากพอแล้ว
……………
YOU MAY ALSO LIKE
