ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ - ตอนพิเศษ ตอนที่ 72 เกี้ยวพานสิ

Ink Stone_Romance

“แล้วเป็นอย่างใดต่อ?”

น้องแปดหยุดการเคลื่อนไหว วางกลีบดอกไม้ที่เหลือกลับคืน ก่อนจะซักถามด้วยสีหน้าใคร่รู้

“แล้วสหายของเจ้าคนนั้นมีปฏิกิริยาเช่นไรหลังจากได้ยินคำนี้”

ถวนจื่อนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะเอ่ยอย่างอึกอัก

“ก็…นางก็ดูเหมือนจะไม่ได้เอ่ยสิ่งใดเลย…ดูเหมือนว่าจะหลับไป…”

น้องแปดส่งเสียง “จิ๊” ออกมาด้วยความเสียดาย

“จะไม่เอ่ยสิ่งใดเลยได้อย่างใด แล้วไม่รู้จักถามเลยหรือ”

“ถาม…ถามสิ่งใดหรือ”

ถวนจื่อฉงนจนทำอันใดไม่ถูก

น้องแปดส่ายหัวอย่างจำใจ

“แน่นอนว่าต้องถามว่าเขาชอบผู้ใดกันแน่อย่างใดเล่า! ไยจึงไม่ถามออกไป ในเมื่อเป็นโอกาสที่ดีถึงเพียงนี้ ดูเหมือนว่าสหายของเจ้าคนนั้นจะโง่เขลาเกินไปหน่อยนะ”

ใบหูของถวนจื่อร้อนเล็กน้อย

“นาง…ก็คงไม่ได้คิดมากถึงเพียงนั้น…”

การจู่โจมรุนแรงเหลือเกิน กระทั่งนางรู้สึกมึนและเคลิ้มหลับไป

น้องแปดส่งเสียงในลำคอเบาๆ คล้ายกับรู้สึกผิดหวัง

“การรู้เขารู้เราเท่านั้นถึงจะทำให้รบชนะ แต่ตนเองกลับวิ่งหนีไปก่อนการสู้รบจะเริ่มเสียอีก มันเกิดอันใดขึ้นกันแน่ จนถึงตอนนี้แม้แต่ศัตรูในความรักก็ยังไม่รู้เลยว่าเป็นผู้ใด”

ขณะที่นางพูดอยู่ก็รู้สึกปวดหัวอีกหน

ถวนจื่อหดคอลงเหมือนกับนกกระทา

“เอาเถิด พี่สาวไม่ได้ติเจ้า เจ้ากลัวสิ่งใดอยู่เล่า”

ถวนจื่อก้มหัวลง

“…เปล่าหรอก เพียงแต่…เพื่อนของข้าคนนี้มีความสัมพันธ์อันดีกับข้า ข้าจึงค่อนข้างกังวล…ข้าเห็นว่าช่วงนี้นางกินและนอนไม่ค่อยเต็มที่นัก”

น้องแปดถอนหายใจออกมา และหยิกใบหน้าเล็กๆ ของนางอย่างแผ่วเบา

“ข้ามองออกแล้วล่ะ มันทำให้ถวนจื่อของเราทุกข์ไปด้วยใช่หรือไม่ เฮ้อ ถวนจื่อของเรานั้นดีไปหมดทุกอย่าง เว้นเสียแต่ว่าหัวใจช่างอ่อนไหวเหลือเกิน”

ถึงกระนั้น ฟังดูเหมือนถวนจื่อน่าจะมีความสัมพันธ์อันดีกับสหายคนนั้นจริง ๆ มิฉะนั้นคงไม่ใส่ใจถึงเพียงนี้

เมื่อสองวันที่ผ่านมา นางเพิ่งค้นพบโดยบังเอิญว่าสภาพจิตใจของถวนจื่อนั้นไม่ปกตินัก จึงลากนางมาและซักถามอย่างละเอียด นางถึงได้รู้ว่าคู่หูคนหนึ่งของถวนจื่อเหมือนจะมีปัญหาบางอย่าง

“ตามที่เจ้ากล่าวไว้ก่อนหน้านี้ สหายของเจ้ารู้จักกับคนนั้นมานานพอสมควรแล้ว แต่เพิ่งรู้ตัวว่าตนเองชอบคนนั้นเมื่อไม่นานมานี้เองใช่หรือไม่”

ถวนจื่อพยักหน้าลง ทั้งยังกระวนกระวายอยู่ตลอด

โชคดีที่น้องแปดกำลังใคร่ครวญอย่างจริงจัง จึงไม่ทันสังเกตเห็นถึงความผิดปกติของนาง

“พวกเขามีความรู้สึกที่ดีต่อกันมาก่อนหรือไม่?”

ถวนจื่อกล่าวขึ้นมาอย่างตะกุกตะกัก

“ก็คงจะ…ดีมากเลยนะ…”

“แล้วผู้ชายคนนั้นไม่เคยบอกว่าเขามีคนที่ชอบมาก่อนเลยหรือ?”

“ไม่เคย”

น้องแปดพลันนึกอันใดบางอย่างขึ้นมาได้ พร้อมกับดวงตาอันเปล่งประกาย

“ถ้าเป็นเช่นนี้ คนที่เขาเอ่ยถึงจะเป็นสหายของเจ้าได้หรือไม่?”

ถวนจื่องงงวย

“เขาเหมือนจะปฏิบัติต่อข้า…สหายของข้าเหมือนกับน้องสาวอยู่ตลอด ไม่ใช่สิ เขามองเป็นเหมือนเด็กน้อย…ข้าไม่คิดว่ามันจะเป็นไปได้ นอกจากนี้…ก็มีแม่นางคนหนึ่งที่อยู่เคียงข้างเขา และเขาก็ปฏิบัติต่อนางเป็นอย่างดี จนกระทั่งแม่นางคนนั้นปรากฏตัวขึ้น เขาจึงเอ่ยเช่นนี้”

จากการเชื่อมโยงถึงเพียงนี้ก็แทบจะกระจ่างแจ้งแล้วว่าผู้ที่ถูกกล่าวถึงนั้นคือใคร

คิ้วเข้มของน้องแปดขมวดเล็กน้อย

“เป็นเช่นนี้นี่เอง…มันก็ยุ่งยากอยู่นะ”

นางเท้าคางด้วยมือข้างหนึ่ง

“หากเป็นแบบนี้ก็ไม่ค่อยมีความหวังนัก”

สีหน้าของถวนจื่อแย่ลง

น้องแปดรู้สึกทุกข์ใจเมื่อเห็นเช่นนี้จึงโอบกอดนางไว้ในอ้อมแขนเพื่อปลอบโยน

เป็นผู้ชายต่ำช้าแบบใดกัน มาทำให้สหายของถวนจื่อเสียใจ ทั้งยังลามมาถึงถวนจื่อของพวกเขาอีกด้วย!

น้องแปดปลอบประโลมอีกฝ่ายอยู่ในใจ แต่ยังคงมีรอยยิ้มหยาดเยิ้มและอ่อนโยนประดับอยู่บนใบหน้า

นางไม่อยากให้ถวนจื่อต้องทนทุกข์ ฉะนั้นหลังจากคิดดูแล้ว นางจึงตัดสินใจหาหนทางเพื่อพลิกวิกฤต

“ผู้ชายคนนั้นไม่ได้บอกว่าคนที่ชอบคือผู้ใด ใช่หรือไม่”

“อืม”

“แล้วเขาก็ไม่ได้ปฏิเสธสหายของเจ้าซึ่งๆ หน้าใช่หรือไม่”

“ใช่”

“ตอนนี้เขาก็ไม่ได้คบหาอยู่กับผู้ใดใช่หรือไม่”

ถวนจื่อหวนคิดอย่างรอบคอบและพยักหน้าเบาๆ

น้องแปดดีดนิ้วให้เกิดเสียง

“แค่นั้นก็พอแล้ว อย่างใดเสียก็ยังไร้คู่ ไปตามเกี้ยวพานเขาได้เลย!”

ถวนจื่อไอออกมาอย่างฉับพลัน นางจับแขนเสื้อของน้องแปดไว้แน่น ทั้งยังร้อนผ่าวไปทั้งตัว

“ข้าเอ่ยว่าในเมื่อเขายังไม่ได้ตัดสินใจก็ลองไปเกี้ยวพานดูเสียสิ! เจ้าเพิ่งบอกมาไม่ใช่หรือว่าผู้ชายคนนั้นไม่รู้ว่าเพื่อนของเจ้าคิดเช่นไรกับเขา อาจจะยังมีโอกาสอยู่นะ”

ใบหน้าของถวนจื่อแดงระเรื่อ

“เช่นนี้คง…คงไม่ดีเท่าไร”

น้องแปดคิดเพียงว่านางเพิ่งเติบใหญ่และยังไม่ประสานัก เมื่อได้ยินเรื่องเช่นนี้จึงรู้สึกเก้อเขินอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง

นางเม้มปากและหัวเราะออกมา พร้อมกับดวงตาอันสะท้อนแสงวับวาบ

“ถวนจื่อน้อย เจ้ายังคงไม่เข้าใจ จริง ๆ แล้วมันไม่สำคัญว่าผู้ใดเป็นคนเกี้ยวพาน สิ่งสำคัญคือตอนนี้สหายของเจ้านั้นชอบเขามากต่างหาก หากไม่เอ่ยหรือไม่ลองดู จะไม่รู้สึกเสียใจจริงหรือ คงไม่สามารถรอจนกว่าเขาตัดสินใจทุกอย่างแล้ว ถึงจะค่อยพูดสิ่งเหล่านี้ออกไปใช่หรือไม่”

ครั้นถวนจื่อฟังแล้วก็รู้สึกว่ามันสมเหตุสมผลอย่างยิ่ง

นางพยักหน้าอย่างเหม่อลอย

“เช่นนั้น…ข้าจะลองคิดดู…ข้าจะให้นางลองคิดดู…”

น้องแปดลูบใบหน้าเล็กๆ ของถวนจื่ออย่างอ่อนโยน

“ถ้ามีปัญหาอันใดก็มาหาพี่สาวได้เลย!”

…

ถวนจื่อเริ่มไตร่ตรองปัญหานี้อย่างจริงจัง

หลังจากนั้นนางก็พบว่ามันยากยิ่งนัก

ที่สำคัญคือนางไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อน

ไม่เพียงแต่ไม่มีประสบการณ์ในการเกี้ยวพานผู้คน แต่นางยังไม่มีประสบการณ์ในการถูกเกี้ยวพานด้วยเช่นกัน

ใช่ว่าไร้ซึ่งคนมาชอบ

กลับกัน แท้จริงแล้วนางเป็นที่โปรดปรานเสมอมา มีเพียงแต่เผ่าหงส์ทองคำเท่านั้นที่ไม่รู้ว่ามีใครกี่คนที่คิดเช่นนี้กับนาง

เสียดายนักที่ทุกคนรักใคร่และเอาใจใส่นางมาเป็นเวลานาน แต่กลับไม่มีผู้ใดอาจหาญสารภาพรักต่อนางอย่างจริงจัง เพราะกลัวจะเป็นการล่วงเกิน

คนที่ใกล้ชิดกับนางมากที่สุดก็คืออาเยว่

ลองขบคิดถึงอาเยว่และจักรพรรดิเทพในตอนนั้น…จักรพรรดิเทพเกี้ยวพานนางเช่นไร

…

จื่อเฉินไม่ได้เจอถวนจื่อมาหลายวันแล้ว

ใช่ว่าเขาไม่ได้คิด แต่เขาพบว่าหลังจากที่กล่าวคำเหล่านั้นในวันนั้น ถวนจื่อดูเหมือนจะหลีกเลี่ยงเขาอยู่เสมอทั้งที่ตั้งใจและไม่ตั้งใจ

ครั้นเขาได้คิดทบทวนก็รู้สึกว่าตนเองรีบร้อนจนเกินไป

ถึงแม้เขาจะระมัดระวังและยับยั้งชั่งใจอย่างสูง

แต่เขาไม่อาจโกหกเกี่ยวกับสองคำถามที่นางถามเขาได้จริงๆ

เช่นนั้นแล้ว ถวนจื่อจึงหลบหน้า และเขาก็ปล่อยนางไป

ครั้นถึงยามวิกาล เขาก็กลับไปยังแหล่งพำนักของตนเอง

ทันทีที่เดินเข้าไปยังปากทาง เขาก็รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาจึงชะงักฝีเท้าและมองเข้าไปภายในห้อง

แสงไฟสว่างไสว กอปรกับเสียงที่ค่อนข้างอลหม่าน

มีกลิ่นอายอันคุ้นเคยอยู่เลือนราง

เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนจะผลักประตูให้เปิดออกในที่สุด

เมื่อถวนจื่อได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวก็รู้ว่าเขากลับมาแล้ว นางลนลานรีบเก็บของและนั่งลงตรงหลังโต๊ะโดยลำพัง

ครั้นเห็นคนที่เดินเข้ามา หัวใจของนางก็เต้นระรัวและรอยยิ้มกว้างก็ปรากฏบนใบหน้าของนาง

“จื่อเฉิน! เจ้ากลับมาแล้ว!”

จื่อเฉินกวาดสายตามองรอบห้องอย่างรวดเร็ว

มีอาหารกองอยู่บนโต๊ะ ส่วนเตียงนอนนั้น…ยุ่งเหยิงนัก

ราวกับว่านางเพิ่งประสบกับการถูกข่มเหงมาอย่างหนักหน่วง

ถวนจื่อมีสีหน้ากระตือรือร้น

“ข้านำอาหารอร่อยๆ มาและช่วยจัดเตียงให้เจ้า”

จื่อเฉินเงียบไปครู่หนึ่ง

เห็นได้ชัดว่าอาหารเหล่านั้นเป็นรสชาติที่ใครบางคนชอบ

ส่วนเตียงนั้น…คงจะเก็บกวาดยากยิ่งนัก

เขาขยับริมฝีปากบางและเดินเข้าไป

“เจ้าไม่จำเป็นต้องมาทำเรื่องเหล่านี้”

การที่เขาตามใจสาวน้อยเช่นนี้ ไม่ใช่เพื่อให้นางมาทำเรื่องเหล่านี้

หัวใจของถวนจื่อสูญเสียความหวังอย่างฉับพลัน

นางหลุบตาลงต่ำแล้วพึมพำออกมา

“ข้าคิดว่าเจ้าจะดีใจเสียอีก…”

จื่อเฉินเพียงนั่งลงข้างกายนาง และคิ้วของเขาก็กระตุกเล็กน้อยยามได้ยินคำพูดดังกล่าว

เขาค่อนข้างคาดไม่ถึง แต่ก็ยังเพ่งพิศอย่างมีเยื่อใย

แสงเทียนเจิดจรัส และไส้เทียนที่เต้นรำราวกับจะพุ่งเข้าสู่ดวงตาอันลึกล้ำของเขา ก่อให้เกิดลำแสงพราวระยับ

ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็พูดขึ้นมา

“มีเรื่องจะขอข้าหรือ?”

ถวนจื่อพลันส่ายหน้า “ไม่มี”

จื่อเฉินเผยเสียงหัวเราะ

“แล้วเหตุใดอยู่ๆ เจ้าก็ดีกับข้าถึงเพียงนี้เล่า”

ถึงแม้ในใจของถวนจื่อยังคงรู้สึกกระอักกระอ่วน ทว่าเมื่อนึกถึงคำสั่งสอนก่อนหน้านี้ของน้องแปด นางก็ระงับความเขินอายในจิตได้ทันควัน

โดยเฉพาะกับเรื่องที่กะทันหันถึงเพียงนี้

จื่อเฉินมองดูนางอย่างเงียบเชียบ ครั้นเห็นท่าทีเคร่งครัดผ่านใบหน้าของนางขณะที่พูดอยู่ เขาก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะอยู่ในใจ

นางคงไม่รู้ว่าหูของตนเองแดงถึงเพียงใดแล้ว

เขาไม่ได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใด หากแต่สับเปลี่ยนตำแหน่งอาหารจานโปรดของนางที่อยู่บนโต๊ะให้วางไว้ใกล้นางมากยิ่งขึ้น

“กินสิ”

ถวนจื่อส่งเสียงตอบรับ พร้อมทั้งรู้สึกร้อนรุ่มอยู่ตลอด ก่อนจะรีบหยิบชามขึ้นมา

ใบหน้าเล็กๆ แทบจะฝังอยู่ข้างในนั้น โดยลืมสิ้นว่าวันนี้นางมาที่นี่เพื่อเลี้ยงอาหารเขา

จื่อเฉินกำลังกินอาหารอยู่ข้างกายนางอย่างอืดอาด แต่ท่าทางดูเหมือนจะอารมณ์ดีมาก

หลังจากกินอาหารมื้อนั้นเสร็จ ความร้อนระอุรอบตัวถวนจื่อก็เลือนหายไปในที่สุด

นางวิ่งไปชำระร่างกายให้สะอาดแล้วมุ่งตรงไปยังเตียงของจื่อเฉิน

เปลือกตาของจื่อเฉินกระตุก และคว้าคอเสื้อด้านหลังของนางเอาไว้

“เจ้าทำสิ่งใด”

ถวนจื่อหันหลังกลับและกะพริบตา

“นอนด้วยกันเถิด”

เมื่อก่อนจักรพรรดิเทพก็มักจะไปที่ห้องของอาเยว่เพื่ออุ่นเตียงไม่ใช่หรือ

จื่อเฉินมองดูสีหน้าของนางก็รู้ได้เลยว่านางใคร่ครวญสิ่งใดอยู่

เขาหลับตาลงแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

“กลับไปเสีย”

ในตอนแรกถวนจื่อไม่ยินยอม แต่ครั้นเห็นท่าทีอันแน่วแน่ของจื่อเฉิน จึงต้องยอมประนีประนอมก่อน

อย่างใดเสียก็ยังมีหนทางอีกยาวไกล

เมื่อก่อนจักรพรรดิเทพมักถูกอาเยว่ขับไล่อยู่เสมอ

เมื่อเห็นว่าเขากำลังออกไป ถวนจื่อก็รีบดึงแขนเสื้อของเขาเอาไว้ ก่อนจะเอ่ยด้วยความลังเล

“…เรื่องนั้น…จื่อเฉิน พรุ่งนี้เจ้ายังต้องช่วยโหมวเซวียนเซวียนดูแลร่างกายอยู่หรือไม่ เฮ้อ ข้าเพียงแค่พลั้งปากถาม…”

จื่อเฉินหลุบตามองนางก่อนจะส่ายหน้า

“วันนี้เป็นวันสุดท้าย ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไปจะถูกส่งต่อให้ผู้อื่น”

…

“อันใดนะ เจ้าไม่สนใจแล้วอย่างนั้นหรือ เป็นไปได้อย่างใดกัน ข้าเองก็ไม่ใช่เซียนหมอ จะไปเข้าใจเรื่องเหล่านี้ได้อย่างใด”

เมื่อเผชิญกับข้อเสนอของจื่อเฉิน ซื่อจิงก็ส่ายหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่าและไม่ยอมตกลง

จื่อเฉินมีท่าทีสงบเยือกเย็น

“ร่างกายของนางฟื้นตัวเกือบเต็มที่แล้ว เพียงแต่ต้องฝึกตนที่สระอัสนีบาตต่อไปอีกสักระยะหนึ่งโดยไม่มีผู้ใดมาแทรกแซง สระอัสนีบาตนั้นอยู่ภายใต้การควบคุมของเจ้า ฉะนั้นเจ้าจึงเหมาะสมที่สุด”

ซื่อจิงสำลักออกมาแต่ยังคงยืนกรานปฏิเสธ

“โหมวเซวียนเซวียนผู้นั้นมีความรู้สึกแอบแฝงต่อเจ้า อย่าบอกนะว่าเจ้าไม่รู้ ข้าไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วยหรอก!”

เขาไร้ความอดทนกับเรื่องพวกนี้เป็นที่สุด

จื่อเฉินเอื้อนเอ่ย

“ด้วยเหตุนี้ข้าจึงไหว้วานให้เจ้าช่วยเหลือเรื่องนี้”

ซื่อจิงจ้องมองเขาอย่างนึกประหลาดใจ

จื่อเฉินไม่เคยขอความช่วยเหลือจากผู้อื่นเลย แต่วันนี้กลับผิดแผกไปจากเดิม

ราวกับสังเกตเห็นถึงความคลางแคลงในใจใของเขา จื่อเฉินจึงเผยเสียหัวเราะออกมา

“มีสาวน้อยคนหนึ่งกำลังเกี้ยวพานข้าอยู่ เช่นนั้นแล้ว ข้าไม่อยากให้นางเข้าใจผิด…”