ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ - ตอนพิเศษ ตอนที่ 73 ขอข้าลองดูหน่อย

ท่าทีของซื่อจิงดูตื่นตาขึ้นมาทันที

ใช้เวลาอยู่นานเขาถึงจะเริ่มเข้าใจ

“…ในเมื่อเจ้ากลัวว่าสาวน้อยจะเข้าใจผิด มันก็แน่นอนแล้วว่าเจ้าชอบนาง ถ้าเป็นเช่นนั้น เหตุใดถึงไม่เอ่ยกันตรงๆ เล่า”

ไยจึงต้องแสร้งทำเป็นคนเจ้าเล่ห์เช่นนี้

จื่อเฉินเพียงแค่คิ้วกระตุกเล็กน้อย

เอ่ยตรงๆ อย่างนั้นหรือ

ทำแบบนั้นไม่ได้อย่างแน่นอน

เขาจะรู้ได้อย่างใดว่ามันเป็นแค่ความคิดชั่วแล่นของสาวน้อยหรือไม่

หากนางมาเกี้ยวพานเขาเพียงเพราะไม่คุ้นชินกับการไม่มีเขามาคอยดูแลล่ะ

หากนางแค่อยากมีใครสักคนที่ดีกับนาง คงมีหลายคนที่สามารถทำแบบนั้นได้ เช่นนั้นก็ไม่ได้มีสิ่งใดพิเศษนัก

สิ่งที่นางต้องการก็ไม่ใช่เขาคนนี้

ฉะนั้น ไม่ว่าอย่างใดก็ตาม ตอนนี้ยังไม่อาจพูดได้อย่างชัดเจน

ซื่อจิงลอบมองเขาอยู่ข้างกาย รู้สึกเพียงว่าถึงแม้ชายผู้นี้จะมีใบหน้าหล่อเหลา เย็นชา ทั้งยังหยิ่งทะนงอย่างไม่มีผู้ใดเทียมเท่า แต่แท้จริงแล้วเขาเป็นคนที่มีจิตใจชั่วร้ายนัก

เขาส่งเสียงหัวเราะเยาะ

“…เรื่องหลอกลวงสาวน้อย เจ้าก็ยังทำได้ลงอย่างนั้นหรือ?”

จื่อเฉินไม่นึกใส่ใจข้อกล่าวหานี้

หลอกลวงอย่างใดกัน

ยังไม่ทันที่จะรักเลย

แต่ถ้อยคำเหล่านี้ไม่บอกให้คนนอกรับรู้

แท้จริงแล้วมีสาวน้อยจำนวนมากในพระราชวังมายาศักดิ์สิทธิ์ที่หลงรักเขา

เดิมทีคิดว่าเขาเป็นคนเฉยชาที่จะไม่เสียเวลาและพลังงานไปกับเรื่องแบบนี้เป็นอันขาด คาดไม่ถึงว่าสุดท้ายเขาก็พลาดท่าเสียได้!

ทำให้จื่อเฉินคิดไม่ตกได้แบบนี้ รู้ได้เลยว่าเขาเอาใจใส่คนนั้นเป็นอย่างมาก

เพียงแค่ไม่รู้ว่าเป็นผู้ใดกันแน่

…

ถวนจื่อพบว่าจื่อเฉินมีเวลาว่างมากขึ้นตั้งแต่เขาเลิกสนใจเรื่องของโหมวเซวียนเซวียน

หากแต่เป็นเช่นนี้ก็ดีแล้ว นางจะได้ดำเนินการอย่างสะดวก

เนื่องจากไม่มีประสบการณ์ นางจึงขอคำชี้แนะจากน้องแปดเป็นการส่วนตัวอยู่หลายครั้ง

สิ่งที่น้องแปดต้องการสื่อคือเมื่อจะเกี้ยวพานผู้ใดไม่ควรรีบร้อนหรือเกียจคร้านจนเกินไป

นางจึงมาหาเขาวันละหนึ่งครั้ง

บางครั้งนางจะนำขนมอบถาดเล็กมา และบางครั้งก็ลากจื่อเฉินมาแลกเปลี่ยนความรู้ซึ่งกันและกัน

แต่ท้ายที่สุดขนมส่วนใหญ่ก็เข้าไปอยู่ในท้องของนาง

ซึ่งเรื่องความรู้นั้นต่างฝ่ายก็มีทั้งชนะและพ่ายแพ้

แต่ไม่ว่าอย่างใดก็เป็นช่วงเวลาแห่งความสุขอันล้นเหลือ

ถึงแม้วันเหล่านี้จะผ่อนคลายและสุขสบายแต่กลับดูเหมือนไม่ค่อยคืบหน้านัก

เพียงชั่วพริบตาเวลาก็ผ่านไปครึ่งเดือน

น้องแปดลากถวนจื่อมาไถ่ถามอีกครั้ง

“เป็นอย่างใดบ้าง สหายของเจ้าคนนั้นพัฒนาได้อย่างราบรื่นหรือไม่”

ถวนจื่อพยักหน้าด้วยความฮึกเหิม

“ราบรื่นดี! เขากินทุกสิ่งและใช้ทุกอย่างที่นำไปให้ ขณะที่แลกเปลี่ยนความรู้ระหว่างกันก็จริงจังมากขึ้นกว่าเดิม! ”

น้องแปดได้ยินเช่นนั้นก็คิดว่ามีโอกาส!

ถวนจื่องงงันอยู่ครู่หนึ่ง

“ท่าที…อันใดหรือ?”

“ก็ท่าทีที่มีต่อสหายของเจ้าอย่างใดเล่า! จากที่เจ้าพูดมา สหายของเจ้าทำถึงเพียงนี้ อีกฝ่ายก็ควรจะมีปฏิกิริยาบ้างไม่ใช่หรือ”

ถวนจื่อครุ่นคิดด้วยความรอบคอบ ทั้งยังมีอาการเหม่อลอย

น้องแปดมีสีหน้าไม่สู้ดี

“เจ้าคงไม่ได้จะบอกว่าอีกฝ่ายยอมรับสิ่งดีๆ ที่สหายของเจ้ามอบให้ แล้วหลังจากนั้น…ก็ไม่เอ่ยสิ่งใด ทั้งยังไม่ทำสิ่งใดด้วยอย่างนั้นหรือ”

ถวนจื่อคิดหนักและพยายามโต้แย้ง

“จะเอ่ยเช่นนั้นก็ไม่ได้…มันก็เหมือนเดิมนั่นแหละ…”

“มันจะเหมือนเดิมได้อย่างใดกัน!?”

น้องแปดกล่าวเสียงดังขึ้นทันที

นางดูออกแล้วว่าชายผู้นี้เป็นแค่คนต่ำช้าที่จงใจทำให้ผู้อื่นรู้สึกค้างคา!

“หรือเขาดูไม่ออกว่าคนนั้นคิดเช่นไรกับเขา”

เขาได้รับการเอาใจใส่จากคนนั้นอย่างไร้เหตุผล แต่สุดท้ายกลับไม่เอื้อนเอ่ยอันใดสักคำ

ถวนจื่อรู้สึกเหมือนมีบางอย่างผิดปกติ

“แต่…เขาดีกับข้า…สหายของข้ามากจริงๆ นะ”

นางก้มหน้าลงและนับนิ้วทีละนิ้ว

ทุกครั้งที่นางนำอาหารไปด้วย ก็มักจะได้เอากลับมากกว่าเดิมเสมอ

หลายครั้งที่นางไม่ได้เอ่ยถึงการแลกเปลี่ยนความรู้ระหว่างกัน จื่อเฉินก็เป็นฝ่ายริเริ่มเอ่ยปาก ทั้งยังช่วยชี้แนะมากมาย

จะว่าอย่างใดดี มันก็ถือว่าดีมากล่ะมั้ง

น้องแปดฟังแล้วก็ด่ำดิ่งเข้าสู่ห้วงความคิด

ถวนจื่อเบิกตาเล็กน้อย

จะเป็นไปได้อย่างใด

เห็นได้ชัดว่านางกล่าวหลายครั้งแล้วว่านางไม่ใช่เด็กน้อยอีกต่อไป และตอนนี้นางยังดูแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

จะเป็นไปได้อย่างใดที่ยัง…

แต่น้องแปดคิดว่าตนเองคาดเดาคำตอบได้ถูกต้องแล้ว

“คงจะเป็นเช่นนั้น! แบบนี้ไม่ได้ผลหรอก หากยังเป็นแบบนี้ต่อไป ต่อให้พยายามหนักขึ้นร้อยเท่าก็ไร้ซึ่งประโยชน์”

ถวนจื่อยกมือสองข้างขึ้นเท้าคาง พร้อมทั้งใบหน้าที่เต็มไปด้วยความฉงน

“เช่นนั้นต้องทำอย่างใด?”

นางเองก็ไม่อยากให้เป็นเช่นนี้ แต่ตอนนี้ดูเหมือนจื่อเฉินจะมีทิฐิจริงๆ

ช่วงนี้ความสัมพันธ์ของพวกเขาเหมือนจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกครั้ง

แต่นางกลับรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติอยู่เสมอ

นางรู้สึกว่ายังมีช่องว่างอันโปร่งใสกั้นระหว่างพวกเขาอยู่โดยไม่รู้สาเหตุ

น้องแปดสะบัดมือเบาๆ เรียวนิ้วที่มีการทาเล็บนั้นดูงดงามและน่าดึงดูด

ปากสีแดงของนางยกยิ้มก่อนจะเอ่ยอย่างเชื่องช้า

”แน่นอนว่า…ต้องทำให้เขารู้ว่าไม่ใช่น้องสาวอย่างใดเล่า”

…

ครั้นจื่อเฉินกลับมาถึงแหล่งพำนักก็เห็นว่าถวนจื่อรออยู่ในห้องแล้ว และรอยยิ้มเบาบางก็ปรากฏขึ้นบนมุมปาก

พักหลังมานี้นางดูติดแจยิ่งกว่าเดิมเสียอีก

“ถวนจื่อ”

หลังจากเข้ามาในห้อง เขาก็ร้องตะโกน แต่ถวนจื่อกลับไม่ได้พุ่งเข้าหาเขาเหมือนครั้งก่อน

นางนั่งอยู่ตรงนั้น คิ้วบางขมวดเข้าหากัน พร้อมกับใบหน้าเคร่งขรึม ราวกับว่านางกำลังใคร่ครวญถึงเรื่องที่สำคัญอย่างยิ่ง

เมื่อเห็นว่าเป็นเขา ใบหน้าเล็กๆ ก็แฝงไปด้วยด้วยความประหม่าที่ไม่อาจอธิบาย

จื่อเฉินเหลือบมองนางอยู่สองสามครั้ง

“มีอันใดหรือ?”

ถวนจื่อประสานมือทั้งสองข้างเข้าหากันโดยไม่เอื้อนเอ่ยสิ่งใด

จื่อเฉินนั่งลงแล้วรินชาใส่ถ้วยให้ตนเอง

อยู่ใกล้กันมากกระทั่งนางสามารถมองเห็นลูกกระเดือกของเขาได้ทันทีที่แหงนหน้า

ขยับขึ้นไปด้านบนก็เป็นริมฝีปากบางที่ชุ่มชื้นเล็กน้อย

จื่อเฉินสังเกตเห็นถึงสายตาของนางที่จับจ้องเขาอยู่ตลอดจึงวางถ้วยลงก่อนจะเดินไปข้างหน้าอีกหน พร้อมกับสายตาอันแหลมคมที่เพ่งมองอย่างพินิจพิเคราะห์

คนหนึ่งยืนขึ้น ส่วนอีกคนหนึ่งนั่งลง

เดิมทีถวนจื่อก็รู้สึกไม่มั่นใจอยู่แล้ว และคราวนี้ยิ่งรู้สึกว่าอีกฝ่ายมีอำนาจแข็งแกร่งมากกว่า จึงไม่รู้ว่าต้องเริ่มบทสนทนาอย่างใด

ลำคอของนางค่อนข้างแห้งผาก จึงหยิบถ้วยที่อยู่ข้างตัวขึ้นมาถือไว้ในมือโดยไม่รู้ตัว

“เปล่า ไม่มีอันใด ข้าเพียงกระหาย”

“นั่นมัน…”

ก่อนจื่อเฉินจะเอ่ยปรามจบ เขาก็เห็นว่าริมฝีปากอวบอิ่มของนางสัมผัสกับขอบถ้วยเสียแล้ว

คำที่เหลือก็ไม่อาจเอื้อนเอ่ยออกไปได้

แต่ดูเหมือนถวนจื่อจะไม่รู้ตัว นางกำถ้วยใบเล็กเอาไว้แน่นและเลียริมฝีปากโดยไม่ได้ตั้งใจ

จื่อเฉินแข็งทื่ออย่างฉับพลัน และแววตาของเขาก็ค่อยๆ ล้ำลึกมากขึ้น

ในอีกขณะหนึ่ง ครั้นได้ยินถ้อยคำอันอ่อนหวานก็ทำให้เขาตกตะลึงยิ่งกว่าเดิม

“…จื่อเฉิน เจ้าจำคำถามที่ข้าถามเจ้าตอนเราเดินทางกลับมาจากพิธีแต่งงานของพี่แปดและท่านพี่เยี่ยนชิงได้หรือไม่”

แน่นอนว่าเขาจำได้

เป็นเพราะทั้งสองท่าน ทำให้สาวน้อยที่เพิ่งเติบใหญ่เริ่มใคร่ครวญถึงบางสิ่งบางอย่างขึ้นมา

ทว่าตอนนี้นางกำลังเอ่ยสิ่งใดอยู่

ถวนจื่อกระแอมก่อนจะเอ่ยถามเสียงแผ่ว

“เรื่องนั้น…เจ้าไม่อยากรู้หรอกหรือ”

จื่อเฉินจ้องมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดข่มหัวใจที่เต้นอย่างบ้าคลั่งและพยายามทำให้เสียงของตนเองฟังดูสงบนิ่งที่สุด

“อยากรู้หรือไม่แล้วอย่างใดต่อ”

ถวนจื่อจับเสื้อผ้าของเขาอย่างแผ่วเบาแล้วดึงลงมา

“ในเมื่อเป็นแบบนี้ ชะ…เช่นนั้นข้าขอยืมเจ้าครู่หนึ่ง ขอข้าลองดูหน่อยนะ”