ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย - บทที่ 1031

“ข้าน้อยอยู่ตรงนี้ขอรับ!”
“มิว่าฟู่เฉินหวนจะอยู่ในเมืองผิงหนิงหรือไม่ เขาก็มิกล้าที่จะมิมาพบหน้า
ข้า ย่อมมีความผิดปกติ เจ้าจงรีบไปตามซือซิงมาโดยด่วน ข้าต้องการพบเขา”
“รับทราบขอรับ!”
มหาราชาจารย์เหยียนจึงอยู่ในเมืองนานขึ้นอีกระยะหนึ่ง
หนึ่งชั่วโมงต่อมา ถิงกวงก็มาอยู่ตรงหน้ามหาราชาจารย์เหยียน “ท่านมหา
ราชาจารย์ พบที่คุมขังซือซิงแล้วขอรับ”
มหาราชาจารย์เหยียนลุกขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธแค้น
เมื่อประตูห้องเปิดออก
ซือซิงก็เห็นมหาราชาจารย์เหยียนเดินเข้ามาด้วยท่าทางน่าเกรงขาม
“ท่านมหาราชาจารย์…” ซือซิงรู้สึกตื่นตระหนกทันใด
ดวงตาของมหาราชาจารย์เหยียนเฉียบคม “ฟู่เฉินหวนให้สิ่งใดแก่เจ้าจึง
ทำให้เจ้าทรยศข้า?”
ซือซิงอธิบายด้วยความตื่นตระหนก “ท่านมหาราชาจารย์ เป็นเพราะลั่ว
ชิงยวนใช้ป้ายของท่านหลอกลวงข้า! ข้าจึงหลงคิดว่าเป็นคำสั่งของท่านขอรับ!”
มหาราชาจารย์เหยียนตกใจเมื่อได้ฟังดังนั้น
ป้ายของเขาหายไปเมื่อมินานมานี้ แต่หายไปตอนอยู่ที่จวนมหาราชาจารย์
เหตุใดจึงตกไปอยู่ในมือลั่วชิงยวนได้?
“เจ้าเห็นชัดหรือไม่ว่านั่นคือป้ายของข้า?”
มั่
ซือซิงตอบอย่างมั่นใจ “แน่นอนขอรับ!”
มหาราชาจารย์เหยียนขมวดคิ้ว ยังคงมองซือซิงด้วยความสงสัย “ได้ยินว่า
ฟู่เฉินหวนได้รับบาดเจ็บ เป็นความจริงหรือไม่?”
“บาดเจ็บสาหัสเพียงใด?”
ซือซิงพยักหน้า “ใช่ขอรับ เป็นลั่วชิงยวนที่แทงเขา เขาเกือบเอาชีวิตมิรอด
บาดเจ็บสาหัสเลยขอรับ!”
มหาราชาจารย์เหยียนฟังแล้วก็ตาเป็นประกาย
ที่แท้ก็บาดเจ็บสาหัสจึงมิสามารถมาพบเขาได้
“เช่นนั้นข้าจะเชื่อเจ้าอีกสักครั้งหนึ่ง”
“เจ้าจงอยู่ที่นี่ หาโอกาสสังหารฟู่เฉินหวนให้ได้ ทำได้หรือไม่?”
“หากฆ่าฟู่เฉินหวนได้ ข้าจะลืมเรื่องในอดีตไป!”
ซือซิงฟังแล้วก็ตกใจ
แต่ก็ยังกัดฟันรับคำอย่างฝืนใจ
“รับทราบขอรับ!”
ครั้งนี้มหาราชาจารย์เหยียนจากไปด้วยความพึงพอใจ
ได้ตัวหล่างชิ่นมาแล้ว มิจำเป็นต้องอยู่ที่เมืองผิงหนิงอีกต่อไป
มหาราชาจารย์เหยียนจากไปทันที
……
ในห้อง ฟู่เฉินหวนไอมิหยุด
เซียวชูเดินเข้ามา “ท่านอ๋อง…”
น้ำ
ฟู่เฉินหวนจิบน้ำ “ขัดขวางมิได้ใช่หรือไม่”
“ท่านอ๋อง มหาราชาจารย์เหยียนใช้ราชโองการ กระหม่อมมิอาจขัดขวาง
ได้…” เซียวชูกล่าวด้วยความละอายใจ
ฟู่เฉินหวนอ่อนแอ นัยน์ตาฉายแววเยือกเย็นขณะพูดว่า “ในเมื่อเขามาได้ก็
แสดงว่าย่อมเตรียมการมาแล้ว”
“มิอาจฝ่าฝืนราชโองการอย่างเปิดเผยได้ แต่สามารถขัดขวางอย่างเป็น
ความลับได้”
“เจ้าจงรีบสั่งการด่วน นำกำลังทหารชุดหนึ่งปลอมตัวเป็นโจรภูเขาไป
โจมตีเพื่อขัดขวางอย่างเต็มกำลัง ต้องจับหล่างชิ่นให้ได้ หากขัดขวางมิได้จริง ๆ
ก็ต้องฆ่าหล่างชิ่นเสีย”
เซียวชูฟังแล้วก็ตกใจ “ฆ่าหล่างชิ่นหรือพ่ะย่ะค่ะ? แต่เรายังมิได้สอบสวน
หลักฐาน…”
ดวงตาของฟู่เฉินหวนเยือกเย็น “สายเกินไปแล้ว มหาราชาจารย์เหยียนพา
หล่างชิ่นหนีไปได้ หล่างชิ่นย่อมช่วยมหาราชาจารย์เหยียน บางทีอาจจะกล่าว
โทษกลับ ลั่วชิงยวนเป็นราชาเผ่านอกด่านแล้ว หล่างชิ่นย่อมมิปล่อยไว้เป็น
แน่”
“ฆ่านางเสีย มิอาจปล่อยให้นางไปถึงเมืองหลวงได้”
เซียวชูเข้าใจทันที “รับบัญชาพ่ะย่ะค่ะ!”
……
ข่าวจากชายแดนได้ถูกส่งไปยังเมืองหลวงแล้ว
ขณะนี้ ตระกูลฉินเป็นผู้ที่วิตกกังวลที่สุด
หลี่เซียวม่านเป็นห่วงฉินเชียนหลี่จนอยากจะรีบไปชายแดนทันที แต่ก็ไป
มิได้
ลี่
ทั้
ฉินไป๋หลี่ก็เป็นห่วงอยู่ตลอดเวลาและเศร้าโศกตลอดทั้งวัน ในมือถือลูก
แก้วหลิงหลงอยู่ตลอดเวลาและดื่มสุราเพื่อกลบเกลื่อนความทุกข์ระทม
“เหตุใดพี่ใหญ่จึงต้องประสบเคราะห์ร้าย เหตุใดมิใช่ข้า…” ฉินไป๋หลี่
ตาแดงก่ำ เสียใจอย่างยิ่ง
เขาเป็นคนไร้ค่า ตัวเขาเองจะตายก็มิเป็นอะไร
แต่พี่ใหญ่ปกป้องแคว้นบ้านเมือง เป็นแม่ทัพที่กล้าหาญที่สุด เหตุใดจึงต้อง
ประสบเคราะห์ร้ายด้วย
เหตุใดสวรรค์จึงมิเมตตา
ฉินไป๋หลี่คิดแล้วก็ดื่มสุราอีกอึก
หลี่เซียวม่านเดินเข้ามาในลาน เมื่อเห็นเช่นนั้นก็โกรธมาก
“คุณชายรอง! คุณชายใหญ่ประสบเคราะห์ร้ายแล้ว ท่านยังดื่มอยู่อีก
หรือ?!”
“นายท่านออกไปหาข่าวของคุณชายใหญ่ บัดนี้ข่าวลือมิเป็นผลดีต่อ
ตระกูลฉิน นายท่านเครียดจนผมแทบหงอกหมดแล้ว แต่ท่านยังมาดื่มสุราอยู่ที่
นี่อีกหรือ?”
หลี่เซียวม่านโกรธมากจึงคว้าเอาขวดสุรามาโยนลงพื้น
ทำให้ลูกแก้วหลิงหลงในมือฉินไป๋หลี่ตกลงไปที่พื้นโดยมิได้ตั้งใจ เขารีบลง
ไปที่พื้นเพื่อหยิบมันขึ้นมาด้วยความตื่นตระหนก มิสามารถมองเห็นได้ชัดเจน
เนื่องจากความเมามาย
แล้วกล่าวอย่างร้อนใจ “ลูกแก้วหลิงหลงของข้า! ลูกแก้วหลิงหลง!”
หลี่เซียวม่านโกรธมาก จึงเก็บลูกแก้วหลิงหลงขึ้นมา แล้วกัดฟันพูด “ถือ
ลูกแก้วหลิงหลงอยู่ตลอดเวลาแล้วจะมีประโยชน์อันใด?”
สั่
นี้
“หากมิใช่ว่าคุณชายใหญ่สั่งให้ข้าปกป้องท่าน บัดนี้ข้าคงจะตายไปพร้อม
กับคุณชายใหญ่แล้ว จะปล่อยให้เขาเป็นเช่นนี้ไปได้อย่างไร!”
หลี่เซียวม่านโกรธจัดจนโยนลูกแก้วหลิงหลงออกไป