ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย - บทที่ 1523

มองดูแล้ว มีอย่างน้อยเจ็ดแปดตัว
ลั่วชิงยวนยิ้มอย่างพึงพอใจ “คราวนี้มิต้องล่าสัตว์ไปอีกสองวันแล้ว”
“ข้าจะนำกลับไปเลี้ยง”
คนใบ้พยักหน้า
“เจ้ารอข้าอยู่ที่นี่ครู่หนึ่งนะ ข้าจะนำเจ้าพวกนี้ไปเก็บก่อน แล้วประเดี๋ยว
เจ้าไปที่แห่งหนึ่งกับข้าหน่อย”
คนใบ้พยักหน้า
จากนั้นลั่วชิงยวนก็รีบร้อนกลับไป
เฉินชีกำลังกินอาหารอยู่ เมื่อเห็นนางนำไก่ป่ากลับมามากมายก็ประหลาด
ใจยิ่งนัก
“อาเหลาเก่งกาจถึงเพียงนี้ ยังมีฝีมือเช่นนี้อีกหรือ”
ลั่วชิงยวนหาไม้กระดานมาล้อมบริเวณหนึ่งในมุมลานบ้านเป็นวงกว้าง
แล้วปล่อยไก่ป่าเข้าไป
“เลี้ยงไว้ค่อย ๆ กิน”
เฉินชียืนมองอยู่ข้าง ๆ ในใจเปี่ยมสุข เขายิ้มพลางกล่าวว่า “อาเหลา เมื่อ
ทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้ว พวกเรามาอยู่ที่นี่ด้วยกันดีหรือไม่?”
“ถึงเวลานั้นข้าจะสร้างลานบ้านให้กว้างขึ้น ปลูกดอกไม้ที่เจ้าชอบ แล้วก็
เลี้ยงสัตว์เล็ก ๆ น้อย ๆ ด้วย”
“ว่าง ๆ ก็เล่นกับพวกมัน หิวก็จับมาฆ่ากิน เป็นอย่างไร?”
นั้
ในห้วงความคิดของเฉินชีได้จินตนาการภาพอันงดงามนั้นแล้ว
นี่คือชีวิตที่เขาปรารถนามาตลอด
ลั่วชิงยวนมองเขาอย่างจนปัญญา “เจ้าช่างคิดไปไกลเสียจริง”
“จัดการเรื่องเฉพาะหน้าให้ดีก่อนเถิด”
“ข้าจะออกไปข้างนอก ต้องหาของกินอีก”
“เช่นนั้นเจ้ารีบกลับมาแล้วกัน” เฉินชีกำชับแล้วลุกไปทำงานต่อในเพิงตี
กระบี่
เมื่อลั่วชิงยวนกลับมา คนใบ้ก็ยังคงรออยู่ที่เดิมมิได้จากไปไหนแม้แต่ก้าว
เดียว
“ไปกันเถิด”
ลั่วชิงยวนนำเขาไปยังทิศทางที่คุ้นเคย
คนใบ้เดินตามหลังนางเงียบ ๆ แต่ก็ดูออกว่านางกำลังจะไปที่ใด
เป็นไปตามคาด นางกำลังจะไปที่หน้าผาแห่งนั้น
เดินไปได้ไกลมาก ยิ่งเข้าใกล้หน้าผาลั่วชิงยวนก็ยิ่งใจเต้นระรัว
ทว่าเมื่อเดินไปถึงริมหน้าผา ภาพที่ปรากฏแก่สายตากลับทำให้นางตก
ตะลึงอย่างยิ่ง
สะพานนั้น! สร้างเสร็จแล้ว!
เดิมทีสะพานที่นี่ขาดไปแล้ว มิคาดคิดว่าจะสร้างเสร็จแล้ว
สร้างเสร็จตั้งแต่เมื่อใดกัน
ที่นี่
ตั้
เดิมทีนางเพียงคิดจะมาดูที่นี่ เพราะสะพานขาดแล้วนางจึงมิได้ตั้งใจจะไป
ยังอีกฝั่งหนึ่ง
แต่ในตอนนี้สะพานอยู่ตรงหน้าแล้ว
ข้ามไปจากที่นี่ก็จะถึงคฤหาสน์จี้เยวี่ยแล้ว
เช่นนั้นก็จะได้พบซ่งเชียนฉู่และคนอื่น ๆ!
หลังจากลังเลแล้วลังเลอีก ลั่วชิงยวนก็ยังคงก้าวเท้าเดินขึ้นไปบนสะพาน
สะพานนี้ต้องเป็นซ่งเชียนฉู่และพวกสร้างขึ้นมา นอกจากพวกเขาแล้วคง
ไม่มีใครสร้างสะพานนี้
ที่นี่อาจจะเป็นเส้นทางที่เร็วที่สุดที่จะไปยังแคว้นเทียนเชวีย
ขณะเดินอยู่ระหว่างหน้าผา ลั่วชิงยวนมีความรู้สึกที่ซับซ้อนอย่างบอกมิถูก
ในใจ
เดินไปก็ใกล้ถึงปลายทางแล้ว
ลั่วชิงยวนพลันหยุดฝีเท้า
หมอกหนาจางหายไป ร่างหนึ่งปรากฏขึ้นในสายตา
ทันทีที่เห็นซ่งเชียนฉู่ ลั่วชิงยวนก็ใจเต้นแรง
ในชั่วขณะที่สายตาประสานกัน ทั้งสองต่างก็ตาแดงก่ำ
ซ่งเชียนฉู่รออยู่ที่นี่มาครึ่งค่อนวันแล้ว เมื่อเห็นลั่วชิงยวนเดินข้ามสะพาน
มา นางก็รู้ว่าที่รอมาครึ่งค่อนวันนั้นมิเสียเปล่า
ลั่วชิงยวนก้าวเท้าเดินหน้าต่อไป
ในขณะที่ก้าวลงจากสะพาน ซ่งเชียนฉู่ก็พุ่งเข้ามากอดนาง
อื้
ตื่
มื่
เสียงสะอื้นของนางเต็มไปด้วยความตื่นเต้นดีใจ “ข้ารู้แล้วว่าเมื่อสะพาน
สร้างเสร็จ ท่านจะต้องกลับมา”
ลั่วชิงยวนก็ตาแดงก่ำ กอดนางไว้แน่น
“ขอโทษนะ ก่อนหน้านี้ข้าจากไปกะทันหัน มิทันได้ร่ำลา”
ซ่งเชียนฉู่สูดจมูก “มิเป็นอะไร เจ้ากลับมาก็ดีแล้ว”