ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย - บทที่ 156

สิ้นเสียงประโยคนี้ สีหน้านักทำนายชะตาซีดเผือด นัยน์ตาเอ่อความผวา
สีหน้าของฟู่เฉินหวนเปลี่ยนไป “โดนเผาเมื่อวันเกิดท่านมหาราชครูงั้น
หรือ? หมายความว่าอย่างไรกัน?!”
สีหน้าของนักทำนายชะตาถอดสี เขาสลัดมือลั่วชิงยวนออกอย่างแรง และ
วิ่งพุ่งไปทางประตูเรือนอย่างรวดเร็ว
ลั่วชิงยวนตะโกนเรียกฟู่เฉินหวนร้อน ๆ “ท่านอ๋อง อย่าปล่อยให้เขาหนี
ไป!”
ฟู่เฉินหวนตามขึ้นไปทันที
นักทำนายชะตาดึงเชือกที่อยู่ตรงมุมกำแพง ทันใดนั้น เสาไม้ต้นใหญ่ที่
คล้ายกับคานเรือนตกลงมา หล่นตรงไปทางหัวของลั่วชิงยวน
ฟู่เฉินหวนเห็นจากหางตา จึงล้มเลิกการจับตัวนักทำนายชะตาอย่างเด็ด
ขาด และวิ่งมาทางลั่วชิงยวนอย่างไว เขาดึงตัวนางออก
แต่เมื่อเสาไม้ต้นใหญ่ตกลงมาในแนวกวาดล้าง พวกเขาหนีไม่พ้นแม้แต่นิด
วินาทีนั้น ฟู่เฉินหวนบังอยู่หลังลั่วชิงยวน เขากำลังจะหลบ
เสาไม้กระแทกกับท้ายทอยของเขาเสียก่อน
จนเกิดเป็นเสียงดังต่ำ ๆ
“ท่านอ๋อง!” หัวใจของลั่วชิงยวนสั่นคลอน
วินาทีต่อมา ทั้งคู่ถูกเสาไม้กระแทกจนล้มลงกับพื้น ฟู่เฉินหวนทับอยู่บนตัว
ลั่วชิงยวน และเสาไม้ต้นนั้นกำลังจะหล่นลงมาอย่างแรงอีกครั้ง
ลั่
ลี่
สีหน้าของลั่วชิงยวนเปลี่ยนไป นางหนีออกไปได้ แต่นางทนเห็นฟู่เฉินหวน
ที่บาดเจ็บหนักรับการกระแทกรุนแรงมิได้ จึงกัดฟันและตะครุบร่างฟู่เฉินหวน
ไว้
เสาไม้ต้นใหญ่หล่นกระแทกโดนแผ่นหลังของนางอย่างแรง ความเจ็บปวด
แผ่ซ่านไปทั่วร่าง สมองของนางหนักอึ้ง
คนใต้ร่างนางเจ็บจนคิ้วขมวด และกล่าวเสียงต่ำ “ลั่วชิงยวนเจ้า… ทำคุณ
บูชาโทษ…”
ลั่วชิงยวนไม่ทันได้ยินประโยคหลังของเขา ภาพเบื้องหน้าก็มืดลงและสลบ
ไปเสียก่อน
นักทำนายชะตาที่หลบอยู่นอกประตูเห็นว่าทั้งคู่สลบลงไปแล้ว แต่ในใจเขา
ยังคงรู้สึกหวั่นเกรง “ให้ตาย เกือบจะโดนพวกเจ้าหลอกเข้าแล้ว!”
“ในเมื่อเรื่องมาถึงเช่นนี้ งั้นวันนี้ พวกเจ้าก็จงตายที่นี่เถิด!”
เขาอุ้มกองฟืนหลายกองโยนเข้าไปในห้องและจุดไฟ
จากนั้นปิดตายประตูจากด้านนอก
“แค่ก ๆ ๆ …”
กลางกองไฟ ลั่วชิงยวนตื่นเพราะสำลักควัน นางพยายามลุกขึ้น แต่บนร่าง
กลับถูกไม้ต้นใหญ่ทับไว้
นางกวาดตามองไปรอบ ๆ ที่นี่แทบจะกลายเป็นทะเลอัคคีแล้ว
“ท่านอ๋อง! ท่านตื่นเถอะ!” ลั่วชิงยวนตบหน้าฟู่เฉินหวนเบา ๆ
แต่ฟู่เฉินหวนยังคงสลบนิ่ง ไม่มีวี่แววจะตื่นแม้แต่นิด
ลั่วชิงยวนยกมือพยุงหัวของเขา จู่ ๆ กลับจับโดนเลือดสดที่ท้ายทอย นาง
รู้สึกตกใจ
ที่นี่
ต้องรีบออกจากที่นี่แล้ว!
นางขยับไปด้านข้างอย่างยากลำบาก ใช้ทั้งแขนและขาผลักไม้เหล่านั้น
ออกด้วยแรงทั้งหมดที่มี จนนางปีนออกมาได้
จากนั้นนางผลักเสาไม้ที่ทับอยู่บนตัวของฟู่เฉินหวนออกต่อ
ทันใดนั้นเอง คานเรือนไหม้หัก คานเรือนที่ไฟกำลังลุกโชนกำลังจะหล่นลง
มา และจะตกโดนฟู่เฉินหวน
“ฟู่เฉินหวนตื่นเร็ว!” ในใจของลั่วชิงยวนลนลาน นางกัดฟันไว้แน่น ดึง
แขนของฟู่เฉินหวนไว้ เตะแท่งไม้ออกอย่างสุดแรง
ในเสี้ยววินาทีอันตราย ลั่วชิงยวนดึงตัวฟู่เฉินหวนออกมาได้
เสาไม้ที่ไฟกำลังลุกโชนร่วงหล่นลงมา กระจายเป็นเสก็ดไฟมากมาย
ลั่วชิงยวนถอดอาภรณ์ชั้นนอก ราดด้วยน้ำชาบนโต๊ะ ปิดไว้บนร่างของฟู่
เฉินหวนก่อน จึงไปชนประตู
ชนประตูไปด้วยพร้อมกับร้องขอความช่วยเหลือเสียงดังไปด้วย
ฟู่เฉินหวนตื่นอย่างสะลึมสะลือ ในสายตามีเพียงร่างที่กำลังชนประตูอย่าง
สุดกำลัง แต่เด้งกลับมาครั้งแล้วครั้งเล่า
ไฟยังคงแผดเผา เสก็ดไฟกระเด็นโดนปลายอาภรณ์ของนาง
เขากุมศีรษะที่กำลังเจ็บปวดเอาไว้ จากนั้นลุกขึ้นทันที