ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย - บทที่ 905

เมื่อนึกไปถึงอำนาจของตระกูลเหยียน ก็ทำให้นางตระหนักถึงปัญหานี้ได้
ทันที
เผ่านอกด่านพวกนี้จะต้องเกี่ยวข้องกับตระกูลเหยียน บางทีอาจมีความ
สัมพันธ์แบบร่วมมือบางอย่าง
เผ่านอกด่านส่งกะโหลกหมาป่ามาเพื่อทำร้ายจักรพรรดิสูงสุด และตระกูล
เหยียนก็ช่วยพวกเขากำจัดฉินเฉียนหลี่?
แม้จะเป็นเพียงการคาดเดา แต่ก็เป็นเรื่องที่ต้องระวัง
ฟู่เฉินหวนขมวดคิ้ว “ข้าจะกลับไปจัดกำลังคนให้สืบข่าวคราวจากทางฉิน
เชียนหลี่”
ลั่วชิงยวนพยักหน้า
หลังจากที่ฟู่เฉินหวนจากไป ลั่วชิงยวนยังคงฝังเข็มจักรพรรดิสูงสุดต่อไป
ก่อนอื่น นางได้เขียนใบเทียบยาเพื่อรักษาลำคอของจักรพรรดิสูงสุด
แม้ว่านี่จะมิใช่สาเหตุหลักที่ทำให้จักรพรรดิสูงสุดสูญเสียเสียงของเขาไป
ก็ตาม
แต่การต้มยานั้น นางมิกล้าให้คนอื่นทำแทน
นางจึงไปรับยาที่สำนักหมอหลวงด้วยตนเอง
แต่เมื่อมาถึง สำนักหมอหลวงทั้งหมดกลับดูเหมือนเตรียมพร้อมรับศึกใหญ่
อยู่
ทุกคนมองนางด้วยสายตามิเป็นมิตร
ลั่
ลั่วชิงยวนเดินตรงเข้าไป มุ่งหน้าไปยังคลังยา และเห็นหมอหลวงหนุ่มคน
หนึ่ง นางกำลังจะเปิดปากถาม
แต่อีกฝ่ายกลับก้มหน้าลง ก่อนวิ่งหนีไปด้วยความตื่นตระหนก
‘เกิดอะไรขึ้น?’
นางเดินตรงเข้าไปในคลังยา แต่คลังยาของสำนักหมอหลวงมีขนาดใหญ่
มากจนหายาได้ยาก
เมื่อเดินเข้าไป นางพบกับหมอหลวงหนุ่มคนหนึ่ง ฝ่ายนั้นเห็นนางมาคน
เดียวก็แปลกใจเล็กน้อย “แม่นางอยากได้ยาหรือ…”
“ข้ามาหายา ข้าขอถามหน่อยว่า…”
“อย่ายุ่งเรื่องที่มิใช่ของเจ้า” ทันใดนั้นก็มีเสียงต่ำดังขึ้นเบา ๆ หมอหลวง
หนุ่มที่อยู่ตรงหน้านางก็ถูกดึงออกไปทันที
หมอหลวงที่ดูมิเป็นมิตรหลายคนหยุดอยู่ตรงหน้านาง
“ท่านมิใช่คนของสำนักหมอหลวง และไม่มีคนของสำนักหมอหลวงนำทาง
มา จึงมิสามารถเข้ามาในที่แห่งนี้ได้”
“ออกไปเสีย!”
หลายคนออกคำสั่งขับไล่แขกด้วยสีหน้ามิเป็นมิตร
ลั่วชิงยวนขมวดคิ้ว สำนักหมอหลวงรู้เรื่องหมอหลวงหลี่แล้วหรือยัง?
หรือพวกเขาได้รับคำสั่งจากใครอีก?
“ข้ามาที่นี่เพื่อรับยาไปให้องค์จักรพรรดิสูงสุด!”
หลายคนตกใจเมื่อได้ยินสิ่งนี้ ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “หากจะเตรียม
ยาสำหรับองค์จักรพรรดิสูงสุด ต้องมีหมอหลวงขั้นสามเป็นผู้นำ หรือไม่ก็ต้องมี
ราชโองการจากองค์จักรพรรดิหรือไทเฮามาแสดง”
ลั่
ลั่วชิงยวนกล่าวอย่างเย็นชา “ไทเฮาทรงมอบความไว้วางใจในการรักษา
โรคขององค์จักรพรรดิสูงสุดให้กับข้า ดังนั้นข้าย่อมมีสิทธิ์มารับยาที่สำนักหมอ
หลวง”
เห็นได้ชัดว่าคนเหล่านี้รู้ถึงสถานการณ์ของหมอหลวงหลี่แล้ว ดังนั้นพวก
เขาจึงจงใจสร้างความลำบากให้แก่นาง
“มอบความไว้วางใจให้ท่านรักษารึ? หึ ท่านคิดว่าท่านเป็นใคร แค่สตรีไร้
ประสบการณ์ อยากจะรักษาองค์จักรพรรดิสูงสุด ท่านคิดว่าท่านเก่งกว่าหมอใน
สำนักหมอหลวงของเราหรือ?”
“มิสำคัญว่าท่านต้องการรักษาผู้ใด หากมิใช่โรคที่สำนักหมอหลวงของเรา
รักษา ก็มิใช่หน้าที่ของสำนักหมอหลวงที่จะจัดหายา”
“ถ้าอยากจะรับยา ก็ไปหาเอาที่นอกวังสิ!”
ลั่วชิงยวนตกใจเมื่อได้ยินสิ่งนี้และพูดด้วยความโกรธ “ยาในสำนักหมอ
หลวงของพวกเจ้าหรือ? น่าขัน! ใครเลี้ยงดูสำนักหมอหลวงของพวกเจ้า? กล้า
พูดว่ายาเหล่านี้เป็นของสำนักหมอหลวงของพวกเจ้ากระนั้นรึ?”
“คนในวังต้องการใช้ยา แต่ให้ข้าไปหายานอกวัง เช่นนั้นจะมีสำนักหมอ
หลวงไว้หาปะไร!”
ตามที่คาดไว้ คนเหล่านี้ล้วนกลายเป็นมือเป็นเท้าของตระกูลเหยียนไป
แล้ว
นี่มันทั้งสำนักหมอหลวงเลยนะ เมื่อคิดดูดี ๆ แล้วก็ทำเอาขนลุกไปทั้งตัว
หลังจากได้ยินคำพูดของนาง คนเหล่านั้นก็เริ่มวิตกกังวลทันที
เขาพูดด้วยความโกรธ “ท่านคิดว่าท่านเป็นใคร กล้าดีอย่างไรมาชี้นิ้วสั่งใน
สำนักหมอหลวง!”
“ยาที่ท่านว่าไม่มีหรอก ออกไป!”
ที่
ขึ้
ลี้
หมอหลวงหนุ่มที่อยู่ข้างหลังเดินขึ้นมาและพยายามเกลี้ยกล่อม “พอเถิด
ก็แค่ยานิดหน่อยเท่านั้น มอบให้นางไปเถิดขอรับ”
แต่คำพูดของเขามิได้ผล เขาถูกผลักออกไปด้วยความหงุดหงิด
“ที่นี่มิใช่ที่ที่เจ้าจะมาพูด!” น้ำเสียงดูหมิ่น พร้อมกับท่าทางที่หยิ่งยโส
หลังจากพูดอย่างนั้น หมอหลวงหลายคนก็ผลักลั่วชิงยวนอย่างมิสุภาพ
“ออกไปเสีย!”
ลั่วชิงยวนมิพอใจ “อย่าแตะต้องข้า!”
แต่อีกฝ่ายก็จงใจเอื้อมมือออกไปแตะตัวนางเหมือนอันธพาลเฒ่า “แตะ
แล้วอย่างไร!”
ดวงตาของลั่วชิงยวนเปลี่ยนเป็นเย็นชา
นางคว้าข้อมือของฝ่ายตรงข้ามไว้อย่างแรง