ยอดอาจารย์มหาเมตตา - ตอนที่ 729 มอบประสบการณ์เมื่อเจ้าออกเดินทาง

นี่เป็ นเพราะเขาเข้าใจด้วยว่าความลังเลในใจของหยาหยาที่มีต่อ พ่อของนางจะถูกเปลี่ยนเป็ นความปรารถนาสาหรับเขาในอนาคต หากวันหนึ่ง เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องจากไป หยาหยาก็ต้อง เจ็บปวดเช่นนี้เช่นกัน

ดังนั้น เย่ชิวจึงต้องปล่อยให้นางเข้าใจหลักการเหล่านี้ก่อน และ สามารถทนต่อความทรมานหรือความเจ็บปวดทั้งหมดนี้ได้ หากนาง ต้องการก้าวต่อไป นางต้องเรียนรู ้ที่จะเติบโตด้วยตัวนางเอง นางไม่ สามารถพึ่งพาอาจารย์ของนางมากได้ ก็เหมือนกับหลินชิงจู้ในตอน นั้น

“พี่ใหญ่ รออีกสองสามวันไม่ได้หรือ? ฉากนี้ดูอึดอัดเล็กน้อย” ไป่จุนหลินทนไม่ได้ที่จะเห็นฉากเช่นนี้ เป็ นเวลาเพียงหนึ่งวันเท่านั้นที่ พ่อและลูกสาวได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง ทุกอย่างดูเร่งรีบและไม่มีเวลา อ าลา

ในบางครั้ง ไป่ จุนหลินรู ้สึกว่าพี่ใหญ่โหดเหี้ยมเกินไป แต่ทว่า เขาก็ยังชื่นชมความโหดเหี้ยมของเย่ชิว นี่เป็ นเพราะการเผชิญกับสิ่ง ที่ถูกและผิด บางครั้ง หากเจ้าไม่โหดเหี้ยม มันมีแต่จะทาให้ สถานการณ์เลวร ้ายลง ดังนั้น เจ้าต้องโหดเหี้ยม!

เย่ชิวหันตัวกลับมองเขาและพูดว่า “การเติบโตมีราคาที่ต้องจ่าย เจ้าจะอดทนต่อการแข่งขันที่โหดร ้ายบนเส้นทางสู่ความเป็ นเซียนใน อนาคตได้อย่างไรโดยไม่เจ็บปวดจากการพรากจากกัน? เจ้าควร เข้าใจหลักการนี้” เย่ชิวมองไปที่ไป่จุนหลินอย่างจริงจัง ในฐานะหนึ่ง ในตัวตนที่โดดเด่นของรุ่นเยาว์ เป็ นไปไม่ได้ที่อีกฝ่ ายจะไม่เข้าใจ หลักการนี้

เห็นได้ชัดว่า ไป่ จุนหลินรู ้ดีในขณะที่เขาเงียบไป นี่เป็ นเพราะ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขายุ่งอยู่กับการเดินทางรอบพื้นที่ต้องห้าม ต่าง ๆ และเริ่มการแข่งขันที่รุนแรงในหมู่เพื่อน เขาเกือบตายในสนาม รบสองสามครั้ง แรงกระตุ้นเช่นนั้นช่างทรมานยิ่งนัก ไม่ว่าจะเป็ นใน ร่างกายหรือหัวใจ

ดังนั้น เขาจึงไม่ค่อยอยู่บ้าน เพื่อไม่ให้ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง เขาแทบ ไม่ได้กลับบ้าน ไม่ต้องพูดถึงการพบปะกับพ่อที่ชรา หลังจากที่เขา ได้รับการช่วยเหลือจากเย่ชิว เขาก็กลับไปที่เทือกเขามังกรแดงและ เพื่อพักฟื้นเป็ นระยะเวลาหนึ่ง เขาจึงได้ไปอยู่กับพ่อที่ชราได้

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ ไป่จุนหลินก็เงียบไป “ฮื่ม… พี่ใหญ่ ข้าเข้าใจแล้ว” หลังจากเริ่มเข้าใจ ไป่จุนหลินจึงหยุดพูด เมื่อคู่ต่อสู้ของเจ้ายังคงต่อสู้ อย่างสิ้นหวัง หากเจ้าหยุดและอ้อยอิ่งในโลกมนุษย์ เจ้าจะถูกคู่ต่อสู้ ทิ้งไว้ข้างหลังและพ่ายแพ้โดยสมบูรณ์

เย่ชิวไม่ค่อยได้บอกหยาหยาเกี่ยวกับหลักการที่ยิ่งใหญ่เหล่านี้ ส่วนใหญ่แล้ว เขาจะสอนนางด้วยการปฏิบัติจริง หากนางสามารถ เข้าใจ มันจะเป็ นข้อได้เปรียบที่ยิ่งใหญ่ที่สุด

เห็นได้ชัดว่า หยาหยาเข้าใจเจตนาของอาจารย์แล้ว หลังจาก กล่าวอาลาพ่อ นางก็เช็ดน้าตาจากหางตาและยิ้มอย่างอ่อนหวาน นางพูดอย่างเชื่อฟัง “ท่านอาจารย์ ไปกันเถอะ”

เมื่อเห็นสิ่งนี้ เย่ชิวก็เผยรอยยิ้มพึงพอใจที่หาได้ยากยิ่ง “ฮ่าฮ่า เจ้าเด็กโง่! ไม่ต้องกังวล เราจะกลับมาอีกครั้ง” เย่ชิวไม่ได้โหดร ้าย มากเพียงนั้น หลังจากท่าทีเย็นชา เขาก็ปลอบใจหยาหยา หลังจาก นั้นไม่นาน เย่ชิวก็พูดกับเพลิงรุ่งโรจน์อย่างเคร่งขรึมว่า “เริ่มจะสาย แล้ว ขออภัยที่รบกวนท่านในวันนี้ ทุกคน ข้าขอตัวก่อน”

หลังจากอาลาอย่างเป็ นมิตร เย่ชิวเป็ นคนแรกที่หันหลังกลับและ เดินออกจากห้องโถง

หยาหยาตามมาติด ๆ และไป่ จุนหลินเป็ นคนสุดท้าย ก่อนที่เขา จะจากไป เขายังพูดติดตลกว่า “ไม่จ าเป็ นต้องส่งข้า! ไม่เป็ นไร ไม่ จ าเป็ นต้องให้สมบัติเซียนใด ๆ หรือสมุนไพรเซียนแก่ข้า เจ้าแค่ ปฏิบัติกับข้าเหมือนคนนอก”

ทันทีที่คาพูดเหล่านี้ถูกพูดออกมา ทุกคนก็ตกตะลึง เรายังไม่ได้ ให้อะไรแก่เขาเป็ นการตอบแทน! เขาก าลังบอกเป็ นนัยอะไรบางอย่าง หรือไม่?

คาพูดเหล่านี้เตือนเพลิงรุ่งโรจน์ ทาให้เขาตื่นขึ้นทันใด ในขณะ ที่เขากาลังจะส่งของขวัญบางอย่างที่เขาเตรียมไว้ก่อนหน้านี้ เขาก็ ตระหนักว่าทั้งสามคนได้ออกจากวังไปแล้ว

เพลิงรุ่งโรจน์ท าอะไรไม่ได้ เขาท าได้เพียงแค่ยอมแพ้! อย่างไรก็ ตาม มันไม่สาคัญ ไม่ว่าอย่างไร เขารู ้ว่าเย่ชิวอยู่บนภูเขาศักดิ์สิทธิ์ เยียวยาสวรรค์ เขาสามารถให้เจียงหมิงพาคนมาสองสามคนไปส่ง พวกเขาไปที่โถงฝึกเมฆาม่วง

ในขณะนี้ เย่ชิวและอีกสองคนออกจากวังของตระกูลเจียงแล้ว และไปถึงเมืองหลวงของดินแดนเพลิง

“พี่ใหญ่! มีหุบเขาที่เงียบสงบทางตะวันตกเฉียงเหนือ มันกว้าง ใหญ่และมีผู้คนอยู่น้อยนิด มันเต็มไปด้วยสมบัติ เส้นชีพจรวิญญาณ ฟ้ าดินตั้งอยู่ในตระกูลเย่ในโบราณ มุ่งหน้าไปทางใต้และผ่านหนอง น้ามรณะ ข้ามผ่านป่ าดา มีภูเขาศักดิ์สิทธิ์ มันคือภูเขาสวรรค์อมตะ หรือที่เรียกว่าดินแดนต้องห้ามแห่งชีวิต เราควรไปที่ตระกูลเย่หรือ ภูเขาสวรรค์ก่อนดี?” ไป่จุนหลินถามและชี้ทิศทางให้เย่ชิว

เย่ชิวคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ไปที่ตระกูลเย่ก่อน!”

ทุกครั้งที่เขาได้ยินเกี่ยวกับตระกูลเย่ หัวใจของเขาจะสั่นอย่าง อธิบายไม่ได้ ราวกับว่าเขามีความเชื่อมโยงบางอย่างกับตระกูลเย่อ ย่างแยกไม่ออก เย่ชิวอยากรู ้จริง ๆ ว่าเหตุใดเขาถึงรู ้สึกเช่นนี้ หรือ

พูดอีกอย่าง คนแรกที่รักษาเพลิงรุ่งโรจน์คือยอดฝี มือลึกลับจาก ตระกูลเย่เป็ นคนที่น่าสงสัยที่สุด

ดังนั้น เย่ชิวจึงต้องออกเดินทางครั้งนี้เพื่อค้นหาว่าตระกูลเย่ เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้หรือไม่ สาหรับภูเขาสวรรค์อมตะ แม้ว่าจะไม่ เกิดขึ้น เย่ชิวจะยังไปเยี่ยมพวกเขา นี่เป็ นเพราะเขามีความแค้นที่ยัง ไม่จบสิ้นกับภูเขาสวรรค์อมตะอยู่แล้ว

เมื่อก่อน อาจกล่าวได้ว่ากงซุนไป่จื่อวางแผนไว้หมดแล้ว เย่ชิวยัง มีสิ่งที่ต้องจัดการกับอีกฝ่ าย ยิ่งไปกว่านั้น ภูเขาสวรรค์ยังปรากฏใน เหตุการณ์มังกรคบเพลิง ดังนั้น ไม่ว่าอะไรก็ตาม เย่ชิวจะไปที่ภูเขา สวรรค์อมตะ มันเป็ นเพียงเรื่องของเวลา

“บัดซบ! พวกเจ้าสองคนตาบอดงั้นรึ? ออกไปให้พ้นทางของข้า อย่าขวางทางเดินของนายน้อยของเรา เจ้ากาลังหาที่ตายงั้นรึ?” ในขณะที่เย่ชิวและคนอื่น ๆ ยังคงพูดคุยกันอยู่ พวกเขาได้ยินเสียง สาปแช่ง

พวกเขาหันตัวกลับและเห็นรถม้าหรูหรามากค่อย ๆ แล่นเข้ามา บนถนน ในรถม้าคันนั้นมีนายน้อยผู้สูงศักดิ์รูปงาม เขามีผู้หญิงสอง คนอยู่ในอ้อมแขนและก าลังเพลิดเพลินกับตนเอง

มีผู้ติดตามสามถึงห้ากลุ่มล้อมรอบรถม้า ปกป้ องเขา พวกเขามี อานาจและเย่อหยิ่งไปพร ้อมกัน

“น่าสนใจ” ไป่จุนหลินเคยทามาแล้วหลายครั้งในอดีต อย่างไรก็ ตาม เขาไม่คาดคิดมาก่อนว่าบทบาทที่อีกฝ่ ายแสดงในวันนี้คือ บทบาทที่ทาให้ความสนใจให้พุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุดในทันที รู ้สึกแตกต่าง เมื่อมีบทบาทที่แตกต่างออกไป

“หลานสาว ไปเถอะ! สอนพวกเขาให้รู ้ว่ากฎคืออะไร ไม่ต้องกลัว หากเกิดอะไรขึ้น ข้าจะรับผิดชอบแทนเจ้า”

ไป่ จุนหลินยิ้มอย่างชั่วร ้ายและค่อย ๆ กลายเป็ นคนอวดดี ขยะ เช่นนั้นไม่คู่ควรกับเขาที่จะโจมตี มันเป็ นโอกาสที่ดีสาหรับหยาหยา ในการฝึกฝน

เมื่อได้ยินดังนั้น รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหยาหยา นาง ได้เรียนรู ้ทักษะส่วนใหญ่แล้ว แต่ทว่านางไม่เคยมีโอกาสโจมตีเพราะ ปัญหามากมายได้รับการแก้ไขโดอาจารย์ของนาง นางจึงไม่ค่อยมี โอกาสโจมตี

โดยไม่คาดคิด นางได้พบกับผู้มอบประสบการณ์ให้กับนางทันที ที่นางเดินทาง นางจะไม่ตื่นเต้นได้อย่างไร?

“ฮิฮิ ขอบคุณ ท่านอา” หยาหยาตอบอย่างพอใจ นางมีความสุข มาก

เย่ชิวไม่ได้หยุดพวกเขา ในตอนแรก เขาไม่อยากสร ้างปัญหา ท้ายที่สุดแล้ว เรื่องที่จริงจังสาคัญกว่า อย่างไรก็ตาม หลังจากที่เขา เห็นนายน้อยผู้สูงศักดิ์ในรถม้าและตราประทับของราชันยุทธบน

หน้าผากของอีกฝ่ าย เย่ชิวก็เลิกที่จะหยุดไป่ จุนหลินจากการเล่นไป เรื่อย

เห็นได้ชัดว่า ตราประทับของราชันยุทธบนหน้าผากของนาย น้อยผู้สูงศักดิ์เหมือนกับของเย่ชิ