ยอดอาจารย์มหาเมตตา - ตอนที่ 754 ข้าเป็ นห่วงที่เจ้าเป็ นคนโดนทุบตี

“ใช ้ได้! ข้าตัดสินใจแล้ว ตัดสินใจแล้ว” เย่ชิวย้าและยืนยันกับ ตนเอง

อย่างไรก็ตาม หยาหยา ที่เชื่อฟังเขามาตลอด วันนี้ดื้ออย่าง ผิดปกติ นางไม่เต็มใจที่จะยอมรับ “อาจารย์ ข้าไม่เคยกล้าขัดคาสั่ง ท่าน แต่วันนี้ ท่านยืนยันที่จะมอบการบ่มเพาะของท่านให้ ถึงตายข้า ก็ไม่เชื่อฟัง”

ตาของหยาหยาเต็มไปด้วยน้าตาขณะที่นางพูดด้วยสายตาที่ แน่วแน่อย่างหาที่เปรียบมิได้ หัวใจของเย่ชิวสั่นสะท้านเมื่อเห็นว่านาง ยืนกรานเพียงใด

“พี่ใหญ่! ข้าก็ไม่เห็นด้วยเหมือนกัน” ไป๋ จุนหลินก็ยังกล่าว หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็พูดต่อ “เรามีหลายวิธีที่จะฝ่ าด่านคอขวด ไม่จ าเป็ นต้องใช ้วิธีการมอบการบ่มเพาะ

“ถ้าไม่มีทางอื่นแล้วจริง ๆ ข้าจะไปโลกใต้พิภพ ข้าไม่เชื่อว่าจะ หายาเซียนมาช่วยหยาหยาฝ่ าคอขวดไม่ได้” นอกจากนี้ หากท่าน ต้องการแบ่งปันการบ่มเพาะจริง ๆ ท่านก็ไม่จ าเป็ นต้องแบ่งปัน ข้าม อบของข้าได้ ไม่ว่าอย่างไร ข้าก็ไม่ได้ต่อสู้เพื่ออะไร ข้าไม่สามารถ เอาชนะคนพวกนั้นได้ไม่ว่ากรณีใด ๆ”

“แต่ท่านแตกต่าง ท่านคือตัวตนที่น่าตื่นตะลึงที่สุดในเก้าสวรรค์ สิบแผ่นดิน เทียบได้กับเทพธิดาหมิงเยว่ เมื่อท่านทาอะไรไม่ถูกการ บ่มเพาะ จะต้องใช ้เวลากี่ปีในการชดเชย? เวลาเหล่านี้ล้วนสมบัติ เรา จะเสียมันไปไม่ได้”

การพิจารณาของไป๋ จุนหลินดีมาก คาพูดนั้นทาให้หัวใจของเย่ ชิวสั่นสะท้านอย่างช่วยไม่ได้ เมื่อถึงจุดหนึ่ง เด็กคนนี้ถือว่าเขาเป็ น ชะตากรรมของตนเองและติดตามเขาไปจนตาย ในใจของอีกฝ่ าย การบ่มเพาะของเย่ชิวและชื่อเสียงสาคัญยิ่งกว่าชีวิต

เห็นเช่นนี้ เย่ชิวก็ปลื้มใจมาก อย่างน้อยคนรอบตัวเขาก็มีค่ากับ ความพยายาม

“ฮ่าฮ่า!” เมื่อเห็นปฏิกิริยาที่รุนแรงของพวกเขา เย่ชิวก็ยิ้มอย่าง ช่วยไม่ได้ เป็ นไปไม่ได้แน่นอนที่จะใช ้กาลังในสถานการณ์นี้ เขาทา ได้เพียงใช ้กลยุทธ ์ที่นุ่มนวลเท่านั้น “เฮ้อ… ข้าควรทาอย่างไรดี?”

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เย่ชิวก็เปลี่ยนท่าทีและปลอบโยน พวกเขาด้วยรอยยิ้ม “เอาล่ะ ข้ารู ้ถึงความกังวลของพวกเจ้า มันไม่ ถึงกับร ้ายแรงขนาดนั้น ให้ข้าบอกตามนี้ เส้นทางที่ข้ากาลังเดินเป็ น เส้นทางที่ไม่มีใครกล้าเดินตั้งแต่สมัยโบราณ ข้าต้องมีเหตุผลของข้า ที่ทาสิ่งนี้ เจ้าย่อมไม่เข้าใจความลึกซึ้ง”

ทันทีที่คาพูดเหล่านี้ถูกพูดออกมา อารมณ์ของพวกเขาก็ กลับมาเล็กน้อย พวกเขาเข้าใจทันทีว่าเหตุใดเย่ชิวถึงตั้งใจมากที่จะ มอบการบ่มเพาะของตนเอง

“กลืนกินพลังงานแห่งฟ้ าดิน พ่นกลิ่นอายของสิ่งมีชีวิตทั้งหมด ออกมา หล่อเลี้ยงปราณโลหิต และสะสมพลังงานชีวิต นี่คือเคล็ด วิชาการหายใจของฟ้ าดิน รากฐานของเคล็ดวิชานี้” เย่ชิวพูดสอง สามคาอย่างไม่เป็ นทางการเพื่อเป็ นข้อแก้ตัวที่แม้แต่เขาเองก็ไม่ เข้าใจและพูดต่อ “อย่ากังวล ไม่ว่าข้ามอบการบ่มเพาะไปมากเท่าใด ในที่สุดมันก็จะกลับมาที่ร่างกายของข้าจากที่ต่าง ๆ วิธีนี้ ไม่เพียงแต่ จะไม่ส่งผลกระทบต่อการบ่มเพาะของข้าเท่านั้น แต่ยังเพิ่มการบ่ม เพาะของข้าอย่างมากด้วย นี่คือวัฏจักร!”

“อะไร! ทันทีที่คาพูดเหล่านี้ถูกพูดออกมา หยาหยาก็ไปไม่ถูก แต่ไป๋ จุนหลินกลับจ้องมองอย่างประหลาดใจ เขาไม่ใช่ผู้บ่มเพาะ มือใหม่ แต่เป็ นอัจฉริยะที่หาตัวจับยาก “ถึงกับมีเคล็ดวิชามหัศจรรย์ เช่นนี้ในโลกด้วยหรือ?”

ไป๋ จุนหลินตกใจ เขาไม่คิดว่าเย่ชิวจะมีเคล็ดวิชาเซียนที่วิเศษ ขนาดนี้ หลังจากกระจายพลังไปที่ร่างกาย เขาก็ดูดซับมันจากที่ต่าง ๆ และเกิดใหม่หลังจากวัฏจักรนี้

นี่คือการเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพ ถ้าเป็ นเรื่องจริง จะน่ากลัว ขนาดไหน? ตอนนี้ เขาพลันเข้าใจแล้วว่าเหตุใดเย่ชิวถึงมีพละกาลัง ที่น่าอัศจรรย์ตั้งแต่อายุยังน้อย

“พี่ใหญ่ ที่ท่านพูดจริงหรือ?” ไป๋ จุนหลินยืนยันอย่างไม่เชื่อ

เย่ชิวรีบพยักหน้าเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ ายเชื่อ ฮิฮิ ใช่ ใช่ ใช่ นั่นคงจะ จริง ไม่อย่างนั้น เหตุใดข้าถึงต้องการระบบนี้? ตลกอะไรแบบไหนกัน เขาไม่ได้โกหก แท้จริงแล้วมันคือการบ่มเพาะที่เขามอบให้ซึ่ง สามารถรับคืนจากระบบได้ และมันยังเพิ่มขึ้นอีก

ไม่มีอะไรผิดที่จะพูดอย่างนั้น

เมื่อเห็นเย่ชิวพยักหน้า ไป๋ จุนหลินรู ้สึกตื่นเต้นทันทีและรีบพูดว่า “สาวน้อย เจ้าก าลังรออะไรอยู่? รีบหน่อย โอกาสนี้พลาดไม่ได้ มันจะ ไม่กลับมาอีก”เมื่อได้ยินเช่นนี้ เย่ชิวก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกใน ที่สุด ไม่คาดคิด คาพูดต่อไปจากไป๋ จุนหลินทาให้เขาพูดไม่ออก “ฮิฮิ เยี่ยมมาก หลังจากที่เขามอบให้เจ้าเสร็จแล้ว เขาก็สามารถมอบให้ ข้าได้เช่นกัน ข้ารวยแล้ว”

เย่ชิวตกตะลึงทันที เด็กนี่คิดเร็วไปหรือไม่? นั่นทาไม่ได้ เขาจะส่ง ต่อให้อีกฝ่ ายได้อย่างไรหากยังไม่ได้รับผลตอบแทน? ยิ่งไปกว่านั้น ระยะเวลาคูลดาวน์สาหรับการให้การบ่มเพาะนั้นยาวนานมาก ใน ระหว่างช่วงคูลดาวน์ ไม่ว่าเขาจะชดใช ้-จ่ายไปมากเท่าใด ก็จะไม่ท า ให้เกิดการคืนกลับ นั่นจะเป็ นการทาอะไรไม่ถูกครั้งใหญ่

“เฮ้ เฮ้… เจ้ากาลังพ่นเรื่องประหลาดพิกล-ไร ้สาระอะไรออกมา? มีเงื่อนไขในเคล็ดวิชาการมอบการบ่มเพาะ โดยปกติ สิบปีหรือร ้อยปี เป็ นวัฏจักร เจ้าสามารถมอบการบ่มเพาะได้เมื่อความลับจากสวรรค์

สุกงอมเท่านั้น มิฉะนั้น จะมีผลกระทบอย่างมากต่อสภาวะจิต เจ้าไม่ สามารถถ่ายทอดมันอย่างตั้งใจได้” เย่ชิวพูดอย่างลึกซึ้งจนไป๋ จุน หลินไม่ค่อยเข้าใจ

“มีเช่นนี้ด้วยหรือ?” น่าเสียดาย ไป๋ จุนหลินกลอกตา ดูเหมือนว่า เขาจะไม่สามารถกินคลื่นแห่งผลประโยชน์นี้ได้

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ ายผิดหวังเล็กน้อย เย่ชิวไม่รู ้ว่าจะหัวเราะหรือ ร ้องไห้ดี เขาคิดกับตนเองว่าเด็กคนนี้ทางานหนักมามากตลอดทาง

ลืมมันไปเถอะ ข้าอาจจะสอนอีกฝ่ายด้วยเคล็ดวิชาสายฟ้ าตอนนี้ ได้เช่นกัน

“เอาล่ะ! อย่าเพิ่งท้อ เอาอย่างนี้หรือ? ข้าเห็นว่าเจ้าไม่มีทักษะ อะไรมากมาย ทุกครั้งที่เจ้าต่อสู้กับคู่ต่อสู้ในขอบเขตเดียวกัน เจ้ามัก พ่ายแพ้ครั้งใหญ่ วันนี้ ข้าจะสอนเคล็ดวิชาสายฟ้ าท้าสวรรค์ให้กับ เจ้าเพื่อชดเชยให้เจ้า”

ทันทีที่คาพูดเหล่านี้ถูกพูดออกมา ไป๋ จุนหลินก็ขบขันทันที เขา มองอย่างเหยียดหยามและพูดว่า “พี่ใหญ่ ท่านล้อเล่นกับข้า ถูกหรือ? เคล็ดวิชาสายฟ้ าอะไร? ท่านยังขาดประสบการณ์เกินไปที่จะเล่นกับ สายฟ้ าต่อ-ตรงหน้าเผ่าพันธุ์ไป๋ เจ๋อของข้า”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เขามีความมั่นใจอย่างหาที่เปรียบมิได้และหยิ่ง ยโสโดยสิ้นเชิง ช่างเป็ นเรื่องตลก เผ่าพันธุ์ไป๋ เจ๋ออาศัยพลังเทพเจ้านี้

ในการท ามาหากิน เขาจะไม่ภูมิใจได้อย่างไร? เขาจะอยู่รอดในโลกนี้ ได้อย่างไรถ้าเขาไม่มีแม้แต่ความมั่นใจสักนิด?

“พี่ใหญ่ ข้ายอมรับว่ากระบี่เคล็ดวิชาและเคล็ดวิชาดาบไม่เลว จริง ๆ อย่างไรก็ตาม ลืมเคล็ดวิชาสายฟ้ าเสีย ข้ายังคงมั่นใจมากใน ด้านนี้” ไป๋ จุนหลินดูเหมือนไม่เชื่อเย่ชิวและยังภาคภูมิใจ

เย่ชิวรู ้สึกขบขันเมื่อได้ยินสิ่งนี้ “เช่นนั้นหรือ?” เขาเผยรอยยิ้มมี เลศนัยและพูดว่า “เหตุใดเราไม่ประมือกัน?”

“มา ข้าไม่กลัวท่าน ข้าอาจจะกลัวสิ่งอื่น แต่ข้าไม่เคยพ่ายแพ้ใน เคล็ดวิชาสายฟ้ า” ไป๋ จุนหลินก็สนใจเช่นกัน เมื่อเห็นสิ่งนี้ เย่ชิวก็รู ้ว่า เวลาที่จะเอาชนะชายคนนี้มาถึงแล้ว

เขารีบยืนขึ้นและยืดกล้ามเนื้อ เขาสามารถปล่อยให้เด็กคนนี้ เปิดโลกทัศน์ให้กว้างขึ้นในวันนี้และฝึกฝนเขาให้ดี ในขณะเดียวกัน เขาก็สามารถเอาชนะอีกฝ่ายเพื่อลดแรงกดดันได้

หยาหยามองสองพี่น้องอย่างสับสน เหตุใดพวกเขาถึงประมือ กัน? “อาจารย์ ลุงรอง ท่าน… “

นางกาลังจะหยุดพวกเขาขณะที่ไป๋ จุนหลินหันตัวกลับมาอย่าง มั่นใจและพูดว่า “สาวน้อย ไม่ต้องกังวล ข้ารู ้ว่าข้าก าลังท าอะไร ข้า จะไม่ท าร ้ายอาจารย์เจ้า”

มุมปากของหยาหยากระตุกเมื่อเห็นเขาจริงจังสีหน้า นางพึมพา ในใจ ข้ากังวลว่าท่านจะโดนซ ้อม นางคุ้นเคยกับอาจารย์มากเกินไป

โดยปกติแล้ว เมื่ออาจารย์เผยรอยยิ้มเช่นนี้ เขาจะมีโอกาสชนะอย่าง แน่นอนและเตรียมพร ้อมที่จะหลอกลวงผู้คน